به‌جز آن جمله معروف من که به مورینیو گفتم «گورت را گم کن، ما را با رافا بنیتس تنها گذاشتی!» باقی حرف‌هایی که بین ما رد و بدل شد، برای همیشه بین خودمان خواهد ماند.

اهمیت برد مقابل ناپولی از نظر روانی؟ اینتر حتی اگر شکست هم می‌خورد، باز هم احساس قدرت می‌کرد؛ عملکرد فوق‌العاده‌ای به‌خصوص در نیمه اول داشت. قدرت یک تیم را زمانی می‌بینید که ۲-۰ عقب است، نه خبری از وحشت است و نه عصبی‌شدن. فقط یک کاپیتان مثل لائوتارو، با اعتراض به داور و حتی دریافت کارت زرد، سطح تمرکز تیم را بالا برد؛ در حالی که من خودم چند متر آن‌طرف‌تر بودم و او چیزی نگفته بود. اگر خدا بخواهد، داوران دارند اجازه می‌دهند بازی بیشتر جریان داشته باشد؛ نمی‌شود صرفاً به این دلیل که یک بازیکن از عصبانیت پایش را به زمین می‌کوبد، داوران این‌قدر زود واکنش نشان بدهند.

تصمیمات کیوو مقابل ناپولی؟ احساس کردم دوباره همان مورینیویی را دیدم که در بازی اینتر و سیه‌نا در سال ۲۰۱۰، وقتی تیمش ۳-۲ عقب بود، بازیکنانی هجومی را وارد زمین کرد و در نهایت با گل والتر ساموئل در نقش مهاجم نوک، پیروز شد.

پس مورینیو هیچ‌وقت مثل الگری یک مهاجم را بیرون نمی‌کشید تا یک مدافع میانی وارد زمین کند؟ مطمئناً برای اینکه تیمش عقب ننشیند و تحت فشار قرار نگیرد، هیچ‌وقت راسموس هویلون را تعویض نمی‌کرد؛ بازیکنی که به‌تنهایی می‌تواند خط تیم را جلو نگه دارد و برای هر توپی می‌جنگد. بعید بود بخواهد او را بیرون بکشد و با عرض معذرت از لورنتزو لوکا، بازیکنی ضعیف‌تر را وارد زمین کند.

شبیه شدن کیوو به مورینیو در مصاحبه کردن؟ کیوو آن‌قدر باهوش است که من هنوز ندیده‌ام در هیچ مصاحبه‌ای اشتباه کند؛ حتی با اینکه گاهی می‌خواهند او را وارد حاشیه‌ها و جنجال‌ها کنند، مثل ماجرای صحبت درباره یوونتوس و میلان و تقابل‌های مستقیم. مگر او آن‌قدر احمق است که بگوید ارزش آنها از اینتر کمتر است؟

چه چیزی باید نسبت به بازی با ناپولی بهتر شود؟ اینتر نباید اجازه بدهد حریف این‌قدر شوت بزند، همان‌طور که مقابل ناپولی اتفاق افتاد. اگر به رئال چنین فرصت‌هایی بدهید، بعید است بتوانید جان سالم به در ببرید.

تورام باید امشب فیکس شود؟ من برای پیو اسپوزیتو احترام زیادی قائلم و معتقدم او به‌خوبی می‌تواند در این تیم جا بیفتد، اما تورام را از من نگیرید! او سرعت، قدرت بدنی و شم گلزنی دارد و می‌تواند سرنوشت بازی‌ها را عوض کند. کاملاً مشخص است که او و لائوتارو برای بازی در کنار یکدیگر ساخته شده‌اند. کافی است ببینید بعد از گل ۳-۲ مقابل ناپولی، چطور زیر جایگاه کوروا نورد یکدیگر را در آغوش گرفتند.

کرتیس جونز؟ خیلی خوب بوده. از نظر قدرت بدنی به اندازه مک‌تامینی نیست، اما برای تمام توپ‌ها می‌جنگد، باهوش است و می‌تواند از بازیکن مستقیمش عبور کند. معلوم است که بازی در یک باشگاه بزرگ چه تجربه‌ای به او داده است.

خطر رئال؟ جواب کلیشه‌ای می‌دهم، چون حقیقت است: امباپه. و البته جَو برنابئو. بازی در خط میانی تعیین می‌شود. البته بستگی دارد آنها با چه سیستمی بازی کنند. اگر اینتر با سه هافبک بازی کند و آنها فقط دو هافبک داشته باشند، ممکن است به مشکل بخورند.

دومفریز؟ آن‌قدرها هم مطمئن نیستم که بازی کند. به نظرم ژوزه کمی محتاط‌تر عمل خواهد کرد.

غیبت دی‌مارکو؟ غیبت سنگینی است. بازی شنبه را دیدید؟ فارغ از ضربه ایستگاهی‌ای که به تیر افقی خورد، این فدریکو بود که بازی را دوباره باز کرد. خیلی‌ها، با وجود شرایط نامناسب زانویشان، نمی‌توانستند آن حرکت را در تیر دوم این‌طور به پایان برسانند و با آن میزان تمرکز توپ را به داخل محوطه برگردانند. او حالا تقریباً بیشتر از اینکه بخواهد گل بزند، دوست دارد پاس گل بدهد.

رقابت اینتر فقط برای یک هدف؛ انتخاب بین سری‌آ و لیگ قهرمانان؟ نه. دلیلش را می‌توان در سه اسم خلاصه کرد: استونز، اسپنس و جونز. این سه بازیکن انگلیسی برای این مأموریت می‌توانند تفاوت را رقم بزنند.

می‌خواهم یک نکته را روشن کنم؛ من گفتم وظیفه ما این است که نهایت تلاشمان را انجام دهیم. سپس یک حق هم داریم و آن، حق رؤیاپردازی است. این حقی است که به ما تعلق دارد و گاهی اوقات هم به واقعیت تبدیل می‌شود، بنابراین درست است که چنین رؤیایی داشته باشیم.

رفتار لائوتارو نمونه‌وار و بی‌نقص بود. او حس تعلق فوق‌العاده‌ای به باشگاه نشان داد و از هرگونه مذاکره با بارسلونا خودداری کرد. دو باشگاه با یکدیگر گفت‌وگوهایی داشتند، اما کوچک‌ترین شرایطی برای آغاز مذاکره وجود نداشت. لائوتارو نماینده حال و آینده این باشگاه است؛ برای تلاش جهت کسب قهرمانی، به بازیکنانی مانند او نیاز داریم.

به نظرم رئال مادرید از ما برتر است؛ فکر می‌کنم این موضوع کاملاً واضح و غیرقابل انکار باشد. در جایی که از نظر فنی به آن‌ها نمی‌رسیم، باید با انگیزه و قدرت رقابتی‌مان این کمبود را جبران کنیم.

مورینیو بخشی از تاریخ اینتر است؛ او در اینجا داستانی فراموش‌نشدنی را تجربه کرد. او همچنان در تاریخ اینتر باقی می‌ماند و به‌عنوان یک الگو و درس برای بازیکنان و همه ما خواهد ماند. بار دیگر باید به مورینیو بابت کاری که با رئال مادرید انجام می‌دهد تبریک گفت.

آیا باید از نظر درآمدزایی کار بیشتری انجام دهیم؟ رئال مادرید مدت‌هاست که نه‌تنها در زمین، بلکه از نظر درآمد و گردش مالی نیز قدرتمندترین باشگاه جهان است. آنها با داشتن ورزشگاه، درآمدهای خود را بیش از پیش افزایش داده‌اند و درآمدشان به یک میلیارد یورو و حتی بیشتر رسیده است. این فاصله‌ای است که فوتبال ایتالیا با آن مواجه است و ما باید خلاق باشیم. روند رشد اینتر خارج از زمین هم وجود داشته، اما این رشد به لطف نتایجی بوده که در زمین کسب کرده‌ایم. ما در حال حاضر پردرآمدترین باشگاه ایتالیا هستیم و تنها چیزی که کم داریم، همان قطعه نهایی پازل یعنی ورزشگاه است. ورزشگاه ابزاری است که می‌تواند درآمدهای ما را افزایش دهد.