رئال مادرید راه‌های زیادی برای ضربه زدن به تیم حریفش دارد؛ چه با تحت فشار قرار دادن حریف در یک‌سوم دفاعی زمین آنها و چه در ضدحملات. بازیکنان مهمی دارند که در سطح بالایی هستند. باید آماده باشیم و سطح تمرکزمان را بالا ببریم. نباید سبک خودمان را تغییر بدهیم. می‌دانیم که بازی در لیگ قهرمانان از نظر کیفیت و شدت مسابقات آسان نیست. ما آماده خواهیم بود، اما بازی را باید در زمین انجام داد. روی کاغذ و در حرف، همه چیز همیشه آسان است؛ باید ارزش‌هایمان را در زمین مسابقه به اثبات برسانیم. تورام نسبت به بازی با کالیاری و تقابل با ناپولی شرایط بسیار بهتری دارد. مطمئناً بعد از گلی که به ثمر رساند، اعتمادبه‌نفس به مراتب بیشتری هم پیدا کرده است.

مورینیو؟ خاطرات شیرین زیادی از او دارم؛ لحظات فراوانی را کنار هم سپری کردیم. من نه تنها به‌عنوان یک مربی، بلکه به عنوان یک انسان برای او احترام خیلی زیادی قائلم؛ او فرد فوق‌العاده‌ای است. در یک برهه سختِ زندگی شخصی‌ام به من کمک کرد، صبورانه منتظرم ماند و باعث شد آن چند ماه پایانی فصل (10-2009) را که در همین ورزشگاه برنابئو به پایان رسید، با تمام وجود زندگی کنم. احترام بسیار زیادی برایش قائلم، او یک مربی و انسان بزرگ است

با تیمی در سطح بسیار بالا روبه‌رو می‌شویم، اما ما هم سلاح‌های خودمان را داریم. به‌عنوان یک گروه و یک تیم در حال پیشرفت هستیم. مهم است که بهترین بازی ممکن را ارائه دهیم. به بهترین شکل ممکن برای این مسابقه آماده شده‌ایم، ریکاوری خوبی داشته‌ایم و آماده هستیم. امباپه یکی از بهترین بازیکنانس جهان است.

سال گذشته زود از رقابت‌ها کنار رفتیم، اما هر سال برای رشد کردن و یاد گرفتن اهمیت دارد. انتظار دارم تمام توانم را به کار بگیرم و اینتر را تا بالاترین جایگاه ممکن پیش ببرم.

گل‌های مهم زیادی زده‌ام، اما برای من کار تیمی اهمیت دارد. شنبه مسابقه مهمی برای ما بود؛ مقابل تیم قدرتمندی مثل ناپولی پیروز شدیم، اما مسیر هنوز طولانی است و بازی‌های بسیار زیادی باقی مانده‌اند.

لیگ قهرمانان وسواس است یا رویا؟ این یک هدف است. همه ما می‌توانیم رویاپردازی کنیم اما وسواس نه. این رقابتی معتبر و مهم است و تیم‌های بسیار قدرتمندی در آن حضور دارند اما یک هدف است و همیشه تکرار می‌کنم: باید همیشه با ذهنیت درست و با میل و انگیزه برای آوردن جام به اینتر وارد میدان شویم.

به‌جز آن جمله معروف من که به مورینیو گفتم «گورت را گم کن، ما را با رافا بنیتس تنها گذاشتی!» باقی حرف‌هایی که بین ما رد و بدل شد، برای همیشه بین خودمان خواهد ماند.

اهمیت برد مقابل ناپولی از نظر روانی؟ اینتر حتی اگر شکست هم می‌خورد، باز هم احساس قدرت می‌کرد؛ عملکرد فوق‌العاده‌ای به‌خصوص در نیمه اول داشت. قدرت یک تیم را زمانی می‌بینید که ۲-۰ عقب است، نه خبری از وحشت است و نه عصبی‌شدن. فقط یک کاپیتان مثل لائوتارو، با اعتراض به داور و حتی دریافت کارت زرد، سطح تمرکز تیم را بالا برد؛ در حالی که من خودم چند متر آن‌طرف‌تر بودم و او چیزی نگفته بود. اگر خدا بخواهد، داوران دارند اجازه می‌دهند بازی بیشتر جریان داشته باشد؛ نمی‌شود صرفاً به این دلیل که یک بازیکن از عصبانیت پایش را به زمین می‌کوبد، داوران این‌قدر زود واکنش نشان بدهند.

تصمیمات کیوو مقابل ناپولی؟ احساس کردم دوباره همان مورینیویی را دیدم که در بازی اینتر و سیه‌نا در سال ۲۰۱۰، وقتی تیمش ۳-۲ عقب بود، بازیکنانی هجومی را وارد زمین کرد و در نهایت با گل والتر ساموئل در نقش مهاجم نوک، پیروز شد.

پس مورینیو هیچ‌وقت مثل الگری یک مهاجم را بیرون نمی‌کشید تا یک مدافع میانی وارد زمین کند؟ مطمئناً برای اینکه تیمش عقب ننشیند و تحت فشار قرار نگیرد، هیچ‌وقت راسموس هویلون را تعویض نمی‌کرد؛ بازیکنی که به‌تنهایی می‌تواند خط تیم را جلو نگه دارد و برای هر توپی می‌جنگد. بعید بود بخواهد او را بیرون بکشد و با عرض معذرت از لورنتزو لوکا، بازیکنی ضعیف‌تر را وارد زمین کند.

شبیه شدن کیوو به مورینیو در مصاحبه کردن؟ کیوو آن‌قدر باهوش است که من هنوز ندیده‌ام در هیچ مصاحبه‌ای اشتباه کند؛ حتی با اینکه گاهی می‌خواهند او را وارد حاشیه‌ها و جنجال‌ها کنند، مثل ماجرای صحبت درباره یوونتوس و میلان و تقابل‌های مستقیم. مگر او آن‌قدر احمق است که بگوید ارزش آنها از اینتر کمتر است؟

چه چیزی باید نسبت به بازی با ناپولی بهتر شود؟ اینتر نباید اجازه بدهد حریف این‌قدر شوت بزند، همان‌طور که مقابل ناپولی اتفاق افتاد. اگر به رئال چنین فرصت‌هایی بدهید، بعید است بتوانید جان سالم به در ببرید.

تورام باید امشب فیکس شود؟ من برای پیو اسپوزیتو احترام زیادی قائلم و معتقدم او به‌خوبی می‌تواند در این تیم جا بیفتد، اما تورام را از من نگیرید! او سرعت، قدرت بدنی و شم گلزنی دارد و می‌تواند سرنوشت بازی‌ها را عوض کند. کاملاً مشخص است که او و لائوتارو برای بازی در کنار یکدیگر ساخته شده‌اند. کافی است ببینید بعد از گل ۳-۲ مقابل ناپولی، چطور زیر جایگاه کوروا نورد یکدیگر را در آغوش گرفتند.

کرتیس جونز؟ خیلی خوب بوده. از نظر قدرت بدنی به اندازه مک‌تامینی نیست، اما برای تمام توپ‌ها می‌جنگد، باهوش است و می‌تواند از بازیکن مستقیمش عبور کند. معلوم است که بازی در یک باشگاه بزرگ چه تجربه‌ای به او داده است.

خطر رئال؟ جواب کلیشه‌ای می‌دهم، چون حقیقت است: امباپه. و البته جَو برنابئو. بازی در خط میانی تعیین می‌شود. البته بستگی دارد آنها با چه سیستمی بازی کنند. اگر اینتر با سه هافبک بازی کند و آنها فقط دو هافبک داشته باشند، ممکن است به مشکل بخورند.

دومفریز؟ آن‌قدرها هم مطمئن نیستم که بازی کند. به نظرم ژوزه کمی محتاط‌تر عمل خواهد کرد.

غیبت دی‌مارکو؟ غیبت سنگینی است. بازی شنبه را دیدید؟ فارغ از ضربه ایستگاهی‌ای که به تیر افقی خورد، این فدریکو بود که بازی را دوباره باز کرد. خیلی‌ها، با وجود شرایط نامناسب زانویشان، نمی‌توانستند آن حرکت را در تیر دوم این‌طور به پایان برسانند و با آن میزان تمرکز توپ را به داخل محوطه برگردانند. او حالا تقریباً بیشتر از اینکه بخواهد گل بزند، دوست دارد پاس گل بدهد.

رقابت اینتر فقط برای یک هدف؛ انتخاب بین سری‌آ و لیگ قهرمانان؟ نه. دلیلش را می‌توان در سه اسم خلاصه کرد: استونز، اسپنس و جونز. این سه بازیکن انگلیسی برای این مأموریت می‌توانند تفاوت را رقم بزنند.