از بین تیم‌هایی که در آنها بازی کردم، بیشترین وابستگی را به اینتر و رئال مادرید داشتم. پیش از رفتن به میلان، تلاش کردم به اینتر برگردم و حتی با موراتی تماس گرفتم اما این اتفاق نیفتاد.
خوشحالی‌ام در دربی مقابل اینتر؟ نمی‌دانم می‌خواستم چه کسی را تحریک کنم؛ هواداران یا موراتی را. دلیل خاصی نداشتم اما جوان بودم.

اینتر؟ ما در اتاق‌هایمان بودیم، عنان در اتاق کنار من بود که فقط با یک دیوار از هم جدا شده بودیم. پیش او رفتم و به او گفتم که اوضاع با اینتر دیگر قابل درست شدن نیست. چهار دقیقه بعد دوباره در اتاق من بود و داشتیم شوخی می‌کردیم و می‌خندیدیم. وقتی می‌فهمیم یک موقعیت دیگر قابل جبران نیست چه کار می‌کنیم؟ می‌خندیم، می‌گوییم عیبی ندارد و به راهمان ادامه می‌دهیم.
عنان تا زمانی که ایتالیایی‌ها پروتکل‌های پزشکی را تغییر ندهند در این کشور بازی نخواهد کرد. اما در انگلستان، وقتی این موضوع به پزشک ارجاع داده شد، فقط دو دقیقه زمان برد تا چراغ سبز نشان دهد.
واضح است که اینتر یک گزینه فوق‌العاده بود، اما مجبور شدیم از آن عبور کنیم، چون این مسیر دیگر امکان‌پذیر نبود، از آن لحظه به بعد می‌توانم بگویم هر باشگاه اروپایی که توانایی پرداخت مبلغ مورد نیاز برای خرید او را داشت و به بازیکنی با ویژگی‌های عنان نیاز داشت، درباره او پرس‌وجو کرد.
عملاً هیچ باشگاهی در اروپا که با آن سیستم بازی می‌کند از جمله اینتر که برای چنین سبک فوتبالی در بالاترین سطح قرار دارد وجود نداشت که به او علاقه‌مند نباشد.