😏حضور پر رنگ تیکوس در تیم ملی فرانسه؛ مارکوس تورام تا این لحظه در کل مسابقات جام جهانی، فقط یک (۱) دقیقه برای تیم ملی فرانسه بازی کرده است.


@interir

بر اساس گزارش منابع غیر رسمی و نه چندان معتبر، روز جمعه حوالی زمان ناهار نشستی میان باشگاه اینتر و نمایندگان «مولینا» برگزار شده است.

در این جلسه، وضعیت انتقال احتمالی این مدافع آرژانتینی مورد بررسی قرار گرفته و گفته می‌شود خود بازیکن تمایل دارد به جمع نراتزوری اضافه شود. با این حال، آینده این انتقال کاملاً به تصمیم نهایی باشگاه اینتر بستگی دارد و اینکه آیا آن‌ها واقعاً قصد دارند برای جذب او اقدام جدی انجام دهند یا خیر


@interir

جوزپ مارتینز در تعطیلات مشغول تمرین💪

@interir

گاتزتا

اینتر بار دیگر جست‌وجو برای جذب جانشین دومفریز را آغاز کرده. موسی دیابی و نورتون کافی، دو گزینه‌ای که در ماه ژانویه نیز مدنظر بودند، می‌توانند دوباره برای سمت راست مطرح شوند. همچنین گزینه عنان خلایلی از سن ژیلواز روی میز است.

یکی دیگر از بازیکنان مورد علاقه اینتر برای سمت راست، وسلی است. با این حال، این گزینه بسیار پیچیده به نظر می‌رسد؛ چرا که رم پیش از آنکه چلسی به سراغ پالسترا برود، پیشنهاد آبی‌های لندن برای وینگ‌بک برزیلی را رد کرده بود

@interir

پیو اسپوزیتو تا سال ۲۰۳۰ با اینتر قرارداد دارد و سالانه حدود ۱.۱ میلیون یورو دستمزد دریافت می‌کند، اینتر قصد دارد قرارداد او را تمدید کرده و شرایط مالی‌اش را بهبود ببخشد، تماس‌ها با مدیربرنامه این بازیکن آغاز شده و هر دو طرف تمایل دارند همکاری را ادامه دهند.

متئو مورتو


@interir

انتقال محرموویچ به اینتر رفته‌رفته منتفی شد چرا که خروج باستونی رقم نخورد و این دو معامله به یکدیگر وابسته بودند.

متئو مورتو


@interir

گوارو

نورتون کافی در حال حاضر در برنامه‌های اینتر جایی ندارد، ژانویه گذشته تماس‌های جدی بین دو طرف برقرار شده بود اما شرایط آن زمان کاملاً متفاوت بود؛ اینتر روی فروش دومفریز به لیورپول و جذب موسی دیابی کار می‌کرد و قرار بود نورتون کافی به‌عنوان جانشین دیابی و با ویژگی‌هایی مشابه دومفریز به تیم اضافه شود اما حالا با جدایی دومفریز و منتفی شدن انتقال دیابی، اینتر به‌دنبال جذب وینگ بک راست اصلی است نه یک بازیکن ذخیره.


@interir

اینتر همچنان شرایط تروو چالوبا را زیر نظر دارد و با اطرافیان این مدافع در تماس است تا در صورت تصمیم نهایی برای جذب او اقدام کند، کومو پیشنهادی بالاتر از ۲۵ میلیون یورو ارائه داده اما چلسی مبلغ بیشتری می‌خواهد.

رومانو


@interir

چلسی برای فروش تروو چالوبا ۳۰ میلیون یورو به‌علاوه ۵ میلیون یورو پاداش درخواست کرده است.

دی مارتزیو


@interir

اینتر اگر بنجامین پاوار را در پنجره نقل‌وانتقالات تابستانی ۲۰۲۶ با مبلغی کمتر از ۱۲ میلیون یورو به فروش برساند، در حساب‌های مالی خود ضرر ثبت خواهد کرد.

مدافع فرانسوی در تابستان ۲۰۲۳ با قراردادی ۵ ساله (تا تابستان ۲۰۲۸) و با مبلغ ۳۰ میلیون یورو به اینتر پیوست. با تقسیم مبلغ انتقال بر مدت قرارداد، استهلاک سالانه او ۶ میلیون یورو می‌شود.

در سه فصل گذشته، مجموعاً ۱۸ میلیون یورو از ارزش دفتری این انتقال مستهلک شده و ۱۲ میلیون یورو از ارزش آن همچنان در حساب‌های باشگاه باقی مانده است. به همین دلیل، فروش پاوار با مبلغ ۱۲ میلیون یورو نه سود سرمایه‌ای ایجاد می‌کند و نه ضرر؛ اما اگر اینتر او را مثلاً با ۸ میلیون یورو بفروشد، ۴ میلیون یورو ضرر در حساب‌های باشگاه ثبت خواهد شد

@interir

اینتر به جذب ادواردو کاماوینگا علاقه‌مند شده و شرایط این هافبک فرانسوی را زیر نظر دارد.

آاس


@interir

شایعات مربوط به وسلی صحت ندارد، رم به تمامی تیم‌های خواهان این بازیکن اعلام کرده‌ که وسلی در فهرست فروش قرار ندارد.

فابریتزیو رومانو


@interir

کورتیس جونز گزینه مدنظر اینتر یکی از اهداف نقل‌وانتقالاتی ناتینگهام فارست است.
لیورپول برای فروش این هافبک انگلیسی حدود ۴۰ میلیون پوند (نزدیک به ۴۶ میلیون یورو) ارزش‌گذاری کرده است، هنوز مشخص نیست که ناتینگهام فارست حاضر باشد چنین مبلغی برای جذب جونز پرداخت کند یا خیر.

بن جیکوبز خبرنگار معتبر انگلیسی


@interir

اینتر در حال بررسی شرایط جذب عنان خلایلی است اما او تنها گزینه نراتزوری نیست، مدیران اینتر هم‌زمان روی چندین گزینه مختلف کار می‌کنند تا بهترین انتخاب را برای تقویت تیم داشته باشند.

فابریتزیو رومانو


@interir

رمزگشایی از سیاست‌های اوکتری در اینتر؛ افزایش ارزش، نه افزایش هزینه‌ها (بخش اول)

اختصاصی - از زمانی که اوکتری مالک اینتر شده، تقریباً تمام تصمیمات باشگاه زیر ذره‌بین هواداران بوده؛ از نقل‌وانتقالات گرفته تا تمدید قراردادها، پروژه ورزشگاه و حتی نحوه هزینه‌کرد درآمدهای باشگاه.

اما اینجا یک سؤال اساسی شکل می‌گیرد؛ آیا اینتر هنوز با منطق یک باشگاه فوتبالی مدیریت می‌شود یا حالا بیشتر به چشم یک فرصت سرمایه‌گذاری دیده می‌‌شود؟

برای پاسخ به این سؤال، باید یک نکته مهم را در نظر گرفت؛ اوکتری یک مالک سنتی نیست، بلکه یک صندوق سرمایه‌گذاری است. همین تفاوت بنیادین باعث شده بسیاری از تصمیمات امروز اینتر نه بر اساس حداکثر جاه‌طلبی ورزشی، بلکه بر اساس منطق افزایش ارزش دارایی و کنترل ریسک اقتصادی گرفته شود.

دقیقاً همین‌جا محل اختلاف شروع می‌شود؛ جایی که بخشی از هواداران انتظار دارند مالک جدید مثل الکان در یوونتوس یا سایر مالکان ثروتمند اروپایی با تزریق سرمایه مستقیم مسیر تیم را هموار کند، اما اوکتری عملاً وارد مدلی نشده که بر پایه تزریق سرمایه مستقیم برای جهش فوری ورزشی باشد؛ تصمیمی که برای بخشی از هواداران قابل قبول نیست.

نکته‌ای که این بحث را حساس‌تر می‌کند این است که اوکتری باشگاهی را که ارزش آن چند میلیارد یورو برآورد می‌شود، با رقمی در حدود ۳۶۸ میلیون یورو و از طریق ساختار بدهی به دست آورد؛ اما پس از تملک، برخلاف انتظارِ بخشی از هواداران، نه تنها تزریق سرمایه سنگین انجام نداد، بلکه مدل اداره باشگاه را به سمت خودکفایی کامل با تکیه بر درآمدهای خود اینتر سوق داد؛ مسیری که در ادامه شبیه‌تر به رویکرد اواخر دوران ژانگ شد تا یک تغییر مالکیتی کلاسیک.


اوکتری به دنبال چیست؟
اوکتری اینتر را از خانواده ژانگ خریداری نکرد و پس از ناتوانی چینی‌ها در بازپرداخت وام ۳۶۸ میلیون یورویی خود، مالکیت باشگاه به این صندوق آمریکایی منتقل شد. در عمل، اوکتری کنترل یکی از بزرگ‌ترین باشگاه‌های اروپا را با هزینه‌ای بسیار پایین‌تر از ارزش واقعی آن به دست آورد؛ باشگاهی که در همان مقطع، طبق برآوردهای منتشرشده، ارزشی در حدود ۱.۲ میلیارد یورو داشت و حالا این رقم بیشتر است.

از همان ابتدا مشخص بود که نگاه اوکتری با یک مالک فوتبالی تفاوت دارد. هدف اصلی یک صندوق سرمایه‌گذاری، افزایش ارزش دارایی و کسب بیشترین سود ممکن در زمان واگذاری آن است.
به همین دلیل برخلاف بسیاری از مالکان جدید، اوکتری تصمیم نگرفت مدیریت باشگاه را دگرگون کند. ماروتا و آسیلیو در سمت‌های خود باقی ماندند، زیرا ثبات مدیریتی، ریسک سرمایه‌گذاری را کاهش می‌دهد و ارزش باشگاه را حفظ می‌کند.

از سوی دیگر، پروژه ساخت ورزشگاه جدید نیز به یکی از مهم‌ترین اولویت‌های باشگاه تبدیل شد. دلیل آن هم روشن است؛ ورزشگاه مدرن، یکی از بزرگ‌ترین عوامل افزایش ارزش اقتصادی یک باشگاه فوتبال محسوب می‌شود و می‌تواند قیمت نهایی آن را به شکل قابل توجهی افزایش دهد.

همین نگاه در نحوه هزینه‌کرد درآمدها نیز دیده می‌شود. اینتر در فصل ۲۰۲۴/۲۵ رکورد درآمدی خود را شکست و بیش از ۵۰۰ میلیون یورو درآمد داشت، اما بخش کوچکی از این مبلغ صرف خرید بازیکن شد. در مقابل، باشگاه اعلام کرد حدود ۱۰۰ میلیون یورو از این درآمد تاریخی را به توسعه زیرساخت‌ها اختصاص می‌دهد؛ از راه‌اندازی تیم زیر ۲۳ سال گرفته تا بازسازی کمپ تاریخی «اینترلو» و توسعه امکانات باشگاه.

حتی در ساختار مالی نیز همین سیاست دیده می‌شود. اوکتری برای تسویه اوراق قرضه ۴۱۵ میلیون یورویی اینتر، به جای تزریق سرمایه از جیب خود به سبک گروه الیوت در میلان، حدود ۳۵۰ میلیون یورو وام جدید از بازار سرمایه خصوصی آمریکا دریافت کرد (اینجا) و باقی مبلغ را از محل درآمدهای باشگاه پرداخت. این رفتار نشان می‌دهد که اوکتری نیز مانند بسیاری از صندوق‌های سرمایه‌گذاری، ترجیح می‌دهد باشگاه تا حد ممکن روی پای خود بایستد.

در واقع، اگر بخواهیم سیاست اقتصادی اوکتری را در یک جمله خلاصه کنیم، باید گفت: افزایش ارزش اینتر، مهم‌تر از خرج کردن برای اینتر است.

@interir

رمزگشایی از سیاست‌های اوکتری در اینتر؛ افزایش ارزش، نه افزایش هزینه‌ها (بخش دوم)

این سیاست چگونه در نقل‌وانتقالات دیده می‌شود؟
وقتی این نگاه اقتصادی را بشناسیم، رفتار اوکتری در بازار نقل‌وانتقالات نیز قابل درک می‌شود.
اولین نکته، بی‌میلی این صندوق به جذب بازیکنان آزادِ باتجربه با کمیسیون‌های سنگین و دستمزدهای بالا است. از زمان آغاز مالکیت اوکتری، پرونده‌هایی مانند ریکاردو رودریگز، ماریو هرموسو و آدریان رابیو (پیش از انتقالش به مارسی) نشان داد که آنها حاضر نیستند برای چنین فرصت‌هایی هر هزینه‌ای را بپذیرند.

در مقابل، تقریباً تمام سرمایه‌گذاری‌های اصلی اینتر در دوران اوکتری روی بازیکنان جوان و حداکثر ۲۳ ساله انجام شده است. خریدهایی مانند پالاسیوس، سوچیچ، هنریکه، بونی و دیوف، همگی در همین چارچوب قرار می‌گیرند؛ با این چشم‌انداز که علاوه بر کمک فنی، در آینده نیز قابلیت افزایش ارزش و فروش با سود را دارند.

البته به نظر می‌رسد این سیاست در ماه‌های اخیر کمی انعطاف‌پذیرتر شده. اکنون اوکتری حاضر است برای جایگزینی بازیکنان باتجربه، جذب یک گزینه مسن‌تر را نیز بپذیرد؛ البته به شرطی که هزینه انتقال و دستمزد او منطقی باشد. مطرح شدن نام‌هایی مانند پروودل به جای زومر یا خرید آکانجی به جای پاوار در تابستان قبل، یا پر کردن جای خالی آچربی با بازیکنی بالای ۲۳ سال می‌تواند نشانه‌ای از همین تغییر رویکرد باشد.
به نظر می‌رسد نقش ماروتا در این تغییر نیز مهم بوده. رئیس باتجربه نراتزوری همواره اعتقاد داشته که یک تیم مدعی، علاوه بر استعداد جوان، به چند بازیکن باتجربه در رختکن نیاز دارد؛ بازیکنانی که بتوانند در مسیر قهرمانی یا کسب سهمیه لیگ قهرمانان نقش رهبری ایفا کنند. تمدید قرارداد مخیتاریان را نیز می‌توان در همین چارچوب تحلیل کرد.

جمع‌بندی

شاید بسیاری از تصمیمات اوکتری در نگاه اول محافظه‌کارانه یا حتی ناامیدکننده به نظر برسد، اما اگر از زاویه یک صندوق سرمایه‌گذاری (که نشان داده خیلی به حضور مداوم در ورزش علاقه ندارد) به ماجرا نگاه کنیم و نه نگاه به‌عنوان یک هوادار، تقریباً تمام این تصمیم‌ها به یک نقطه مشترک می‌رسند؛ افزایش ارزش باشگاه با کمترین خرج ممکن در راستای هدف کسب حداکثر سود از فروش (پس از تاسیس سن‌سیروی جدید).

سرمایه‌گذاری روی زیرساخت، حمایت از پروژه ورزشگاه، خرید بازیکنان جوان، کنترل هزینه‌ها، حفظ ثبات مدیریتی و حتی انعطاف محدود در جذب بازیکنان باتجربه، همگی قطعات یک پازل هستند.

به همین دلیل، تا زمانی که اوکتری مالک اینتر باشد، احتمالاً سیاست باشگاه به شکل کنونی ادامه خواهد داشت؛ مدلی که هدفش افزایش تدریجی ارزش باشگاه و واگذاری آن در آینده با قیمتی به‌مراتب بالاتر از امروز است. اما سؤال اصلی اینجاست: آیا چنین مدلی در سطح باشگاهی مثل اینتر، سقف جاه‌طلبی ورزشی را پایین نمی‌آورد؟

مرتضی

@interir