05:05

‏این داستان از چشم افتادنِ آدم‌ها هم واقعا ترسناکه، چیکار کردی با اون همه علاقه‌ای که بهت داشتم؟

- نمی‌دانم شاید در دنیایی دیگر، من پروانه‌یِ آبیِ کوچکی بودم که فارغ از همه چیز، در باغِ گل به دنبال آشیانه‌اش می‌گشت..

!..

یه مرحله‌م هست به اسم سر شدگی
یعنی نه ناراحت میشی، نه بحث میکنی، نه گله و شکایت میکنی، نه برات اهمیت داره دیگه،
فقط انگار بدون سر‌وصدا یه گوشه‌ای برای خودت پیدا میکنی و از همونجا میری

ادما توی حرف خیلی خوبن، ببین کی مراقب قلبته.

اون اشک‌هام نبود عزیزم،ارزش و جایگاه و علاقه‌ام به تو بود که فرو میریخت.

من متخصص اهمیت دادن بیش از حد به چیزایی ام که نباید بهشون اهمیت بدم.

روزی صد بار به مو میرسه. پاره هم میشه. من هی گره میزنم. هی گره میزنم. هی گره میزنم.

:)

دلم میخواد باورکنم همه چیز درست میشه؛ درست هم نشد حداقل بهتر شه. دلم میخواد زندگی چیزی بیشتر دووم اوردن و نمردن باشه، دلم برای زندگی کردن تنگ شده:)

میتونم بدون تو زندگی کنم، شیش ماه، یه سال، پنج سال و حتی یاد گرفتم که چطور بهت فکر نکنم. ولی هروقت چشمم به عکست می‌افته یا توی یه خیابون شلوغ ببینمت، یهو همه چیز از جلوی چشمام رد میشه و فقط سوالم اینه که «واقعا من کجای راه رو اشتباه رفتم؟».

زندگی مجبورت میکنه :

زندگیم توی یه چرخه‌ی خسته‌کننده گیر کرده؛ روزها تکرار می‌شن و من روی مرزِ دوام آوردن راه می‌رم.
آدم‌ها یکی‌یکی محو شدن، دور خودم دیوار کشیدم و تنهایی رو با خواب تاب میارم.
نه تنم همراهیه، نه دلم؛ فقط این فکر سنگین که بودنم واقعاً چه فرقی داره.

مشکلت اینه که همش می‌خوای درستش کنی اما باید رهاش کنی.

انگار از هرچیزی یه ته مونده ای ازم مونده،از صبرم،از حوصلم،ذوقم،انگیزه‌ام،توانم.

شایدم قراره فقط یکم دیرتر از پسش بربیای، همین.

پس از تحمل آن همه درد، کسی که به مقصد میرسد، دیگر همانی نیست که به راه افتاده بود.

منو با این آهنگ دفن کنید:))))

𝑵𝒐𝒕𝒉𝒊𝒏𝒈'' ✨🥲