“با مینی‌آلبوم جدید This & That، تور جهانی‌ تون هم شروع شده. معمولا بعد از کنسرت چی می‌خوری؟”

جونگین: من سامگیوپسال خیلی دوست دارم، ولی این دفعه جلوی خودم رو گرفتم. در واقع یه مقدار هم وزن کم کردم. فکر میکنم این آلبوم با موسیقی‌ای که خیلی ‌ها تا الان از استری کیدز میشناسن، کمی متفاوت باشه. فکر می‌کنم دلم می‌خواست جنبه ‌های جدید و بیشتری از خودم رو هم به فن‌ها نشون بدم. موهام رو هم کوتاه کردم و بلیچشون کردم.

مترجم: جونگین اینجا خودش tmi داده

“توی فوتوشوت امروز، دوست داشتی چه سایدی رو از خودت رو نشون بدی؟”

جونگین: موهای روشن و کک ‌ومک‌هایی که روی صورتم کشیده بودن، حس جدیدی داشت، چون معمولا همچین ظاهری از من نمیبینید. از وقتی با بوتگا ونتا کار می‌کنم، دارم ساید های جدیدی از خودم رو کشف می‌کنم. گاهی با خودم فکر می‌کنم "اوه، من می‌تونم همچین لباس‌هایی رو هم بپوشم" یا "من واقعا می‌تونم با این مدل لباس‌ها خوب و جذاب به نظر برسم."

امروز واقعا تاپ ‌های کراپ رو دوست داشتم. به نظرم خیلی جالب بودن، چون طراحی‌شون در عین تازه و متفاوت بودن، همچنان هویت خاص و امضای خود برند رو حفظ کرده بود.

“چند وقت پیش، برای جشن گرفتن هشتمین سالگرد استری کیدز، آلبوم SKZ-REPLAY 2026 Pt. 1 رو منتشر کردید که شامل آهنگ ‌های سولو و منتشرنشده‌ی اعضاست. چرا برای این آلبوم بالاد Hug me رو انتخاب کردی؟”

جونگین: فکر می‌کنم این آلبوم سلیقه‌ی شخصی هر هشت عضو رو در خودش داره. هرچه زمان می‌گذره، بیشتر حس می‌کنم سلیقه‌ی هر شخص قوی ‌تر و مشخص‌ تر می‌شه. وقتی به آهنگ‌ها گوش می‌دید، می‌تونید رنگ و سبک منحصربه‌فرد هرکدوم از اعضا رو به‌وضوح ببینید.

در طول تور ژاپن، تصمیم گرفتیم هر عضو یک آهنگ سولو اجرا کنه و رویای من این بود که در حالی که پیانو می‌زنم، آواز بخونم. یادمه موقع اجرا دست‌هام می‌لرزید. چیزهای زیادی بود که می‌تونستم بهتر انجام بدم، اما تجربه‌ای فراموش‌نشدنی بود و خیلی خوشحال بودم که تونستم اون رو به فن‌ها نشون بدم.

از اونجایی که ضبط زنده‌ی همون اجرا رو همون‌طور که بوده داخل آلبوم قرار دادیم، فکر می‌کنم حال‌ و هوای متفاوتی نسبت به آهنگ‌هایی که قبلا نشون دادم داشته باشه.

“اخیرا فعالیت‌های متنوع زیادی از آی‌اِنِ موزیسین دیدیم. قبل تر، آهنگ سولوی Hallucination رو منتشر کردی و سال گذشته هم آهنگ یونیت Burnin’ Tires رو با چانگبین منتشر کردی.”

جونگین: از چانگبین هیونگ چیزهای زیادی درباره‌ی آهنگسازی یاد گرفتم و این همکاری همچنین فرصتی شد که بیشتر درباره‌ی رنگ و سبک موسیقی خودم هم یاد بگیرم. اون در تمام مراحل کار واقعا با دقت و توجه زیادی پیش رفت، برای همین همکاری باهاش خیلی برام لذت‌بخش بود.

“وقتی برای اولین بار آهنگ سولوی HALLUCINATION رو شنیدم، تعجب کردم که چطور کاملا سراغ چنین کانسپت شاعرانه و رویایی ‌ای رفتی، چون این چیزی نیست که زیاد در آهنگ‌های قبلی استری کیدز دیده باشیم.”

جونگین: راستش سخت بود. این سبکی بود که قبلا امتحانش نکرده بودم و فکر می‌کنم ضبطش هم زمان نسبتا زیادی طول کشید. نگران بودم که شاید برای فن‌ها گیج‌ کننده یا غیرمنتظره باشه، اما فکر می‌کردم انجام دادن یه آهنگ با این سبک می‌تونه چیز جالب و تازه‌ای به اجراهای ما اضافه کنه. خودم هم می‌ترسیدم، ولی واقعا دلم می‌خواست بتونم از پسش بربیام.

خیلی بیشتر از چیزی که انتظار داشتم، آدم‌ها ازش خوششون اومد. برای همین با خودم فکر کردم “شاید سبک موسیقی من واقعا می‌تونه یه همچین حسی داشته باشه.”

“با اینکه معمولا ادم کم‌حرفی هستی، وقتی با هیونگ‌هات تنها هستی بیشتر خودت رو باز می‌کنی و حتی درباره‌ی مسائل شخصی‌ات حرف می‌زنی، تا جایی که گاهی گریه هم می‌کنی. اخیرا هم چنین اتفاقی افتاده؟”

جونگین: این روزها دیگه به اندازه‌ی قبل گریه نمی‌کنم. چند ماه پیش، وقتی سونگمین هیونگ مریض بود، فکر می‌کنم زیاد به دیدنش می‌رفتم. نگران بودم که شاید داره سختی می‌کشه یا حالش خوب نیست. واقعا نگرانش بودم.

گاهی هم بدون دلیل خاصی بهش پیام می‌دادم یا فقط دوتایی با هم می‌رفتیم غذا می‌خوردیم.

“وقتی به اون هفت عضو فکر می‌کنی، چه حسی به ذهنت میاد؟”

جونگین: با خانواده هم گاهی با خودت می‌گی “جدی؟ چرا اینا این‌طوری‌ان؟” اما اگه چند روز نبینیشون، دلت براشون تنگ می‌شه، نه؟

معمولا حدود دو سه هفته تعطیلات داریم، برای همین اولش با خودم فکر می‌کنم “بالاخره یه کم وقت برای خودم دارم” اما فقط بعد از سه چهار روز، می‌بینم دارم با خودم فکر می‌کنم “این هیونگ الان داره چیکار می‌کنه؟” و بعدش هم چت گروهی‌مون دوباره شلوغ می‌شه.

“با دیدن عکس‌هات تو بچگی، به نظر میاد بچه‌ی خیلی شیطونی بودی. الان خیلی آروم‌تر به نظر می‌رسی و این تضاد جالبیه. وقتی به اون دوران نگاه می‌کنی، فکر می‌کنی چه جور بچه‌ای بودی؟”

جونگین: از اون بچه‌هایی بودم که یواشکی دردسر درست می‌کنن. خیلی هم لجباز بودم، برای همین دقیقا بچه‌ای نبودم که همیشه خوب به حرف بقیه گوش بده. (می‌خنده)

چیزی که واقعا برام جالبه اینه که اصولا آدمی نبودم که از حرف زدن جلوی بقیه یا قرار گرفتن توی مرکز توجه لذت ببرم، اما ظاهرا هر وقت توی مدرسه جشن یا برنامه‌ی استعداد‌یابی داشتیم، یک‌دفعه تبدیل به یه آدم کاملا متفاوت می‌شدم.

پدر و مادرم می‌گفتن براشون عجیب بوده که ببینن این بچه‌ی خجالتی و کم‌ رو، یهویی این‌ قدر هیجان‌زده میشه و از خودش لذت می‌بره. خودم هم یه چیزهایی رو مبهم یادمه. فکر می‌کنم فقط از رقصیدن با موسیقی لذت می‌بردم.

“برنامه‌ی فشرده و سفر کردن به نقاط مختلف دنیا حتما گاهی طاقت‌ فرسا میشه. وقتی این حس رو داری، چطور باهاش کنار میای؟”

جونگین: چون همیشه به‌عنوان یک تیم و همراه تعداد زیادی از استف مدام در حال رفت‌ و امدیم، به ‌ندرت وقت می‌کنم تنها باشم. آهنگ‌های ما هم معمولا خیلی پرانرژی هستن، برای همین وقتی شرایط برام سخت می‌شه، معمولا یه مدت تنها می‌مونم، به موسیقی آروم گوش می‌دم و افکارم رو مرتب می‌کنم.

“وقتی دلت می‌خواد تنها باشی، اعضا بهت فضا میدن؟”

جونگین: بستگی به شرایط داره. مثلا موقع تورهای خارج از کشور، هیونگ‌هام گاهی میان توی اتاقم و باهام شیطنت می‌کنن. (می‌خنده) اما حالا که بزرگ‌تر شدیم، فکر میکنم هیونگ‌هام هم خودشون گاهی به کمی وقت تنهایی نیاز دارن.

“آخرین باری که واقعا از یه لحظه لذت بردی، کی بود؟”

جونگین: بعد از اینکه کنسرت سئول تموم شد، تنها توی اتاقم دراز کشیده بودم و به آهنگ‌های برونو میجر گوش میدادم و همون لحظه متوجه شدم که چقدر خوشحالم. زندگیم شلوغه، از اجراها لذت می‌برم و کارهایی که باید انجام بدم رو هم انجام می‌دم؛ راستش هیچ چیزی بهتر از این حس نیست.

“اگه همین الان بهت تعطیلات بدن، دوست داری چیکار کنی؟”

جونگین: دوست دارم بعد از مدت‌ها برم جزیره‌ی ججو. بزرگ‌ترین خاطره‌ای که از ججو دارم، رفتن به اونجا همراه اعضاست. هیچوقت تنهایی نرفتم، برای همین دوست دارم یک بار تنها برم. حالا دیگه اون‌قدر تجربه دارم که حتی می‌تونم ماشین هم اجاره کنم.

“اگه بخوای چیزهایی رو که بیشتر از همه در خودت دوست داری انتخاب کنی، چیا هستن؟”

جونگین: اول از همه، رنگ صدای خودم رو دوست دارم. گفتنش درباره‌ی خودم یه کم خجالت‌اوره، اما فکر می‌کنم صدام یه قدرت خاصی داره که می‌تونه وسط یه آهنگ واقعا خودش رو نشون بده و تاثیرگذار باشه.

چشم‌هام رو هم وقتی روی صحنه‌ام دوست دارم. نگاهم خیلی سریع متناسب با کانسپت‌های مختلف تغییر می‌کنه.

“گفته بودی هر وقت روی صحنه احساس خوشحالی میکنی، ناخوداگاه با خودت فکر می‌کنی “آیا این لحظه تا ابد ادامه خواهد داشت؟” فکر می‌کنی حالا جواب این سوال رو پیدا کردی؟”

جونگین: با خودم فکر کردم شاید طرز فکرم در اون زمان زیادی منطقی و حسابگرانه بوده. این روزها فقط دلم می‌خواد وقتی این لحظه‌ی خوشحال‌کننده رو تجربه می‌کنم، ازش لذت ببرم و به خاطر بسپارمش.

به‌جای اینکه به خاطر اضطراب‌های بی‌دلیل نگران آینده باشم، می‌خوام روی زمان حال تمرکز کنم. من همین الان خوشحالم، و همین برای من کافیه! الان این‌طوری بهش نگاه می‌کنم.

⠀ ֪ skz ۰۸۲۳ 彡
stray kids in TIMA awards