امروز نشستم و همه نقاشیای قدیمی م رو تا به امروز نگاه کردم. اون نسخه چند سال پیش خودمو تحسین کردم. امیدشو، شجاعتش رو برای شروع کردن، تعهدشو به آرزو هاش. تمام طراحی های ناجور و بدجورمو دیدم و دیدم که چقدر تغییر کردم، چقدر رشد کردم. و یه جایی بین خط ها و شکل ها، خودمو دیدم، زخممو حس کردم. یه جورایی حسِ دوره ی بد زندگیم رو توی نقاشی ها ضبط کرده بودم. دلشکستگی م رو. نقاشی ها بخشی از قلب من بودن و هستن. شاید این قدرت جادویی نقاشی هاست که احساسات خالقشون رو در لحظه آفرینش در خودشون نگه میدارن.▫️ ▫️▫️▫️