وقتی که یادش اومد از جنس ستاره هاست.
همینطور که بافتنی ش رو میبافت، یادش اومد که چقدر همیشه احساس تنهایی میکرده. جوری که انگار به این دنیا و ادماش تعلق نداره. همیشه درد و ناامیدی زیادی از این دنیا و ادماش دریافت کرده. ولی درونش میدونست که زندگی میتونه بهتر از این باشه. که زندگی حتما نباید پر از درد و رنج باشه. اون اینو میدونست و همین هم تنهاترش میکرد. ولی توی این لحظه ی مهم، یادش اومد. که اون متعلق به یه سیاره دیگست. به جایی که پر از عشق و ارامشه. که به این جا اومده چون ماموریتی داشته. نوری درونش درخشید
و از اون نور، ستاره ها شروع کردن به درخشیدن روی موهای قرمزش. حالا اون میدونست که هیچوقت تنها نبوده.