یک ماه گذشته است. هنوز خیلی چیزها سر جای خودشان هستند؛ خیابان‌ها شلوغ‌اند، ساعت‌ها جلو می‌روند، مردم کار می‌کنند و شب‌ها می‌خوابند. اما شهر هنوز هر صبح، با تردید بیدار می‌شود. انگار مطمئن نیست حق دارد روز را شروع کند یا نه.

آن‌ها رفتند، درست وسط زندگی. نه در لحظه‌ای خاص، نه در صحنه‌ای غیرمنتظره؛ بلکه بعد از یک بوسه‌ی ساده، بعد از گفتن «زود برمی‌گردم».

بعد از آن، نبودن شروع شد. نبودنِ کسی که جایش پر نمی‌شود. نبودنِ صدایی که دیگر از اتاق نمی‌آید. نبودنِ پیام‌هایی که هرگز نوشته نشدند. خانه‌ها سالم ماندند، اما زندگی از بعضی اتاق‌ها جمع شد.

می‌گویند زمان می‌گذرد و همه‌چیز را آرام می‌کند. شاید برای بعضی دردها. اما بعضی زخم‌ها آمده‌اند، تا ما را بیدار نگه دارند. آمده‌اند تا نگذارند همه‌چیز عادی شود، تا نگذارند فراموش کنیم چه چیزی از ما گرفته شد و چه چیزی از ما باقی ماند.

یک ماه گذشته است، اما داغ بعضی رفتن‌ها تاریخ ندارد. هنوز تازه است، هنوز می‌سوزد، هنوز اجازه نمی‌دهد عادی شویم. شاید هم قرار نیست عادی شویم؛ شاید تنها کاری که از ما برمی‌آید، این است که نه ببخشیم و نه فراموش کنیم.

کیرم تو صدای کیری شروین.

ممنونم

هوای رشت یکجوری غم داره‌ها.

دوستان متاسفانه امروز هم کمخ

چون امروز هم خمج هنوز زنده‌ست

حساب کردم دیدم یا من خیلی دراماتیکم یا چوب زندگی زیادی تا دسته تومه

دوستان بنده یپ‌هام رو بردم توی پرایوت اگر یکمقدار صمیمی هستیم میتونید اونور ناشناس بدید
اینور دلش رو ندارم کلا

.

.

شاید باید دیگه تا وقتی ایرانم هیچ ارتباط جدی و عمیقی نسازم
دیگه هیچکس رو دوست نداشته باشم
برای هیچکس از روزم نگم و از روز هیچکس چیزی نشنوم
به هیچکس نزدیک نباشم
بلاخره یا اونایی که دوستشون دارم مهاجرت می‌کنن یا کشته می‌شن
شایدم من مهاجرت کردم
بهرحال تهش درد همه‌ی این ارتباط‌ها فلجم می‌کنه

لوکی اره واقعا فلاکت ایرانی بودن ولت نمیکنه هی فقط میگیره میبره

وضعیت کم کیریه افتابم باید تحمل کنم

craving coffee date so bad i might go bald

i think ive never related with this song this much in my life