بعد تازه الان هنوز تمام ایران به اینترنت دسترسی ندارن و این هنوز بخش کاملی از تمام اتفاقاتی که توی این دو هفته رخ داده نیست.

چرا واسه من اسمس میاد ولی اسمس نمیتونم بدم
واسه کسی پیش نیومده؟

عامو ظاهرا اسمس‌ها سقف دارن.. من امروز خیلی ریج بیت شده بودم ۵۰۰تا اسمس فرستادم از صبح تاحالا…….

باید وایسم ۱۲ به بعد اسمس بدم به ملت.. سگه زندگی

همیشه و همیشه رهای عزیزم

زهرا بهلولی‌پور.
رها رو از ما گرفتن و کمترین کار اینه که اسمش رو فریاد بزنیم.

در وضعیت کثافت “نه فلانی آنلاین نشده چون احتمالا الان نت نداره انلاین شه. بخاطر این نیست که بلایی به سرش اومده، خودش یقینا صحیح و سالم‌ئه.” گیر کردم.

من نمیگم توی بغض خالص فرو برید ولی زندگی بیش از حد عادیتون باعث ایجاد خشم میشه جدی..
مگه تو گرونی ندیدی؟ مگه تو توی اون دو روز صدای جیغ و شلیک گلوله و خفه شدن یهویی جمعیتی که داشتن شعار میدادن رو نشنیدی اخه. راه رفتنی چشمت به رد خون نخورده؟ پوکه پیدا نکردی از روی زمین؟ تمام داستانهای تلخ این دوران رو نشنیدی؟ اره زندگی در جریانه ولی به شرطی که بشه واقعا اسمش رو زندگی گذاشت. تو به این میگی زندگی؟

زندگی عادیتو بکن ولی شعورتو نگه دار وسط تریبون بالای ۷۰۰نفرت جار نزنش

have a fucking common sense

آلسو اگر نمیدونید با خط‌های ثابت میتونید تماس‌های بین‌الملل داشته باشید
یا اگر عزیزی دارید داخل ایران میخواید ازش خبر بگیرید به من پیام بدید وصل شدم بهشون اس‌ام‌اس میدم باهاتون تماس بگیرن
مراقبت کنید

سوای شرایط من اگر یک الی دو روز دیگه اضافه‌تر مجبور بشم با این وضعیت از اینترنت سر و کله بزنم دیگه کامل عقلم رو از دست میدم. 🙏🏼

چجوری یه سری انقدر راحت وصل میشن خب اخه الو

جدی هر روزی که میگذره احساس میکنم به جای اینکه بتونم با شرایط کوپ کنم بدتر دارم بگا میرم باهاش
انگار هر روز بیشتر دارم خفه میشم

کیرم تو این بحث شب بخیر ایشالا فردا یا ازاد شده باشیم یا ازاد شده باشیم

باز داریم وارد برهه زمانی “سلام خوبی؟ حال همتون خوبه؟ گفتن اونجا صدای انفجار/پدافند میاد. بهم از خودت خبر بده.// گفتن میخوان نزدیکتون رو بزنن تروخدا مراقب خودتون باشید.” میشیم.

ریدم تو این زندگی‌ای که ما داشتیم

باز اومدم خونه بغض عین سنگ گیر کرد تو گلوم.

به قدری خشم توی وجودمه واقعا نمیدونم باهاش چیکار کنم اصلا.

می‌دونید چی شد ۹۸ و ۱۴۰۱ یهو یه شب خوابیدیم صبح پا شدیم دیدیم همه‌چیز مثل سابق شده هیچکس دیگه به روی خودش نمیاره چه اتفاقایی افتاده؟! شبای قبلش دیلی‌نویس‌ها ذره‌ذره شروع کرده بودن حرف‌های روزمره زدن، توییت‌ها کم‌کم برگشت به لوپ‌هایِ سابق و هشتگ‌ها دیگه زیر توییت‌ها نبودن، اینستا شد دوباره میم و دیگه حتی میم‌ها هم مربوط به اتفاقات نبود، آنلاین‌شاپ‌ها گفتن همه کار می‌کنن ما چرا نکنیم، ما شروع کردیم دانشگاه رفتن و خرید کردن، چنلای پروکسی هم حتی دیگه اخبار نذاشتن و همینطوری هرشب یه قشر و یه بخشی‌مون فراموش کردیم چون «به اندازه کافی از زندگی افتاده بودیم» و هرکی می‌دید ده نفر دیگه دارن به روال سابق زندگی میکنن فکر می‌کرد فقط خودشه قلج شده و دوباره پا می‌شد و زندگیِ تخمی‌شو از سر می‌گرفت که از بقیه عقب نمونه و هیچکس یادش نبود که چه زندگی‌ها و نفس‌هایی که برای همیشه به‌خاطرِ ما قطع شدن و ما حتی نتونستیم چند ماه از ابدیتِ اون‌ها رو تحمل کنیم

برای همینه که به توی پدرقحبه میگن مغازتو باز نکن، آنلاین شاپتو باز نکن، پست و استوریِ نامربوط نذار، توییت کصشر نزن و دو دقیقه نذار مردم فکر کنن همه‌چیز عادی شده
برو توی پی‌وی و خونه خودت هرکاری میخوای بکن ولی یه کاری نکن در دیدِ همه که همه همراهی‌ت کنن
نکن کصکش نکن
من دیگه نمیتونم با این طناب بردگی دورِ گلوم برگردم توی خیابون‌ها رویِ خونِ مردم پا بذارم و به بویِ جنازه‌های دورم بی‌توجهی کنم و زندگی‌مو از سر بگیرم
اگه تو می‌تونی، من نمی‌تونم
بشین سر جات اون بیرون زندگی‌ای برای کردن نیست

واقعا بیشترین کسی که توی این چند روز بهش پیام دادم داخل تلگرام پشتیبانی وپنم بوده