من مدت‌هاست که این حس رو دارم... یه جور خستگی عمیق که فقط وقتی بیدارم نیست باهامه. بعضی وقتا حس می‌کنم دارم از بالا به خودم نگاه می‌کنم، یه زن غریبه با صورت رنگ‌پریده و چشم‌های خالی.
هیچ‌چیز واقعاً خوشحالم نمی‌کنه، نه حتی خاطره‌ی روزایی که فکر می‌کردم خوشحال بودم.
همه‌چیز یه جور تکرار بی‌روح شده؛ مثل ایستگاهی که قطار هی میاد و می‌ره، ولی هیچ‌کس پیاده نمی‌شه…

_دختری در قطار
@inkdrunk

ناراحتم هیچکس راجب مجموعه ساوی حرف نمیزنه. ساوی خیلی کیوته-
@inkdrunk

زندگی من شبیه پنجره‌ی لک‌دار یه قطاره.
وقتی بیرون رو نگاه می‌کنی، فقط یه تصویر تار از واقعیت می‌بینی.
منم همینه‌م. یه تصویر ناقص.
فکر می‌کنی منو می‌شناسی، ولی نمی‌دونی پشت این پنجره‌ی بخارگرفته چی می‌گذره.
هیچ‌کس نمی‌دونه... حتی خودم هم بعضی وقتا نمی‌دونم.

_دختری در قطار
@inkdrunk

+تا چه حد روی کتابات حساسی
من:
@inkdrunk

هیچی بدتر از این نیست که کتاب موردعلاقتون ۱۷ صفحه نداشته باشه. عین فحش میمونه👺
@inkdrunk

قیافه من درحال خوندن کتاب مهمان نیمه شب و لیست مهمانان😭😂

@inkdrunk

حدس بزنید کدوم دو نفر بعد صد سال قراره همخوانی جلد دوم تاج دوقلو رو انجام بدن🥹✨
@inkdrunk

۱۸۷۰:
«در مورد خودم باید بگویم که بهترم. به‌طرز حیرت‌آوری کتاب‌ خوانده‌ام. به‌ شدّت کار کرده‌ام. و توده‌ی غمی که در اعماق قلبم دارم، کمی بزرگ‌تر شده، همین.»

- از نامه‌ی گوستاو فلوبر به ژرژ ساند
@inkdrunk