علم فیزیک در پارهای از موارد میتواند بسیار پیچیده باشد، اما یکی از سادهترین و سرراستترین جنبههای این علم، آن است که همه چیز در جهان هستی تنها توسط چهار نیروی بنیادی گرانشی، الکترومغناطیسی و نیروهای هستهای قوی و ضعیف کنترل میشوند.
اما در حال حاضر به نظر میرسد که احتمالا فیزیکدانان در مجارستان شواهدی مبنی بر وجود یک نیروی مرموز پنجم در طبیعت یافتهاند. چنانچه این یافتهها تایید شوند، این موضوع بدان معنی است که ما باید در خصوص درک خود نسبت به ساز و کار جهان هستی تجدید نظر کنیم.
قبل از آن که به این موضوع بپردازیم، اجازه بدهید تا برای لحظاتی در خصوص چهار نیروی بنیادی یاد شده بحث کنیم، چرا که این نیروها بسیار پراهمیت هستند. آنها یک بخش بنیادی از مدل استاندارد فیزیک به شمار رفته و وجود تمام ذرات موجود در جهان هستی و رفتار آنها را توجیه میکنند.
به ترتیب مقیاس، نیروی گرانش مسئول نگه داشتن سیارات و کهکشانها در کنار یکدیگر است و نیروی الکترومغناطیسی نیز وظیفهی نگه داشتن مولکولها در کنار هم را بر عهده دارد.
در پایینترین سطح دو نیروی قوی و ضعیف هستهای قرار میگیرند. نیروی قوی هستهای به عنوان عامل نگهدارنده در هستههای اتمی عمل میکند و نیروی ضعیف هستهای نیز در واپاشی رادیواکتیو برخی اتمها نقش دارد. این نیروها کم و بیش در توجیه پدیدههای فیزیکی قابل مشاهده نقش دارند.
شواهد مبنی بر وجود نیروی پنجم برای نخستین بار سال گذشته توسط یک تیم تحقیقاتی از آکادمی علوم مجارستان مشاهده شد. در گزارش این تیم آمده است که آنها با شلیک پروتون به سمت لیتیوم – ۷، نوع جدیدی از بوزون فوق سبک را شناسایی کردهاند که تنها ۳۴ برابر سنگینتر از یک الکترون است.
اگرچه این دستاورد بسیار هیجانانگیز به نظر میرسد، اما با این حال این مقاله عمدتا نادیده گرفته شده بود، تا آنکه یک تیم تحقیقاتی در ایالات متحده
نشان داد که دادههای بدست آمده با آزمایشهای قبلی در تضاد نیست و بوزون جدید در واقع میتواند حامل نیروی بنیادی پنجم باشد. در این مرحله بود که نظر جامعهی علمی به نتایج این آزمایش جلب شد.
در حال حاضر نمیتوانیم بیش از حد در خصوص این یافتهها هیجان زده باشیم، اما با این وجود، مقاله در دسترس عموم قرار گرفته و سایر فیزیکدانان نیز میتوانند نتایج آن را مورد بررسی قرار داده و یافتههای خود را نیز به آن اضافه کنند و این همان چیزی است که در حال رخ دادن است.
اما در حال حاضر به نظر میرسد که احتمالا فیزیکدانان در مجارستان شواهدی مبنی بر وجود یک نیروی مرموز پنجم در طبیعت یافتهاند. چنانچه این یافتهها تایید شوند، این موضوع بدان معنی است که ما باید در خصوص درک خود نسبت به ساز و کار جهان هستی تجدید نظر کنیم.
قبل از آن که به این موضوع بپردازیم، اجازه بدهید تا برای لحظاتی در خصوص چهار نیروی بنیادی یاد شده بحث کنیم، چرا که این نیروها بسیار پراهمیت هستند. آنها یک بخش بنیادی از مدل استاندارد فیزیک به شمار رفته و وجود تمام ذرات موجود در جهان هستی و رفتار آنها را توجیه میکنند.
به ترتیب مقیاس، نیروی گرانش مسئول نگه داشتن سیارات و کهکشانها در کنار یکدیگر است و نیروی الکترومغناطیسی نیز وظیفهی نگه داشتن مولکولها در کنار هم را بر عهده دارد.
در پایینترین سطح دو نیروی قوی و ضعیف هستهای قرار میگیرند. نیروی قوی هستهای به عنوان عامل نگهدارنده در هستههای اتمی عمل میکند و نیروی ضعیف هستهای نیز در واپاشی رادیواکتیو برخی اتمها نقش دارد. این نیروها کم و بیش در توجیه پدیدههای فیزیکی قابل مشاهده نقش دارند.
شواهد مبنی بر وجود نیروی پنجم برای نخستین بار سال گذشته توسط یک تیم تحقیقاتی از آکادمی علوم مجارستان مشاهده شد. در گزارش این تیم آمده است که آنها با شلیک پروتون به سمت لیتیوم – ۷، نوع جدیدی از بوزون فوق سبک را شناسایی کردهاند که تنها ۳۴ برابر سنگینتر از یک الکترون است.
اگرچه این دستاورد بسیار هیجانانگیز به نظر میرسد، اما با این حال این مقاله عمدتا نادیده گرفته شده بود، تا آنکه یک تیم تحقیقاتی در ایالات متحده
نشان داد که دادههای بدست آمده با آزمایشهای قبلی در تضاد نیست و بوزون جدید در واقع میتواند حامل نیروی بنیادی پنجم باشد. در این مرحله بود که نظر جامعهی علمی به نتایج این آزمایش جلب شد.
در حال حاضر نمیتوانیم بیش از حد در خصوص این یافتهها هیجان زده باشیم، اما با این وجود، مقاله در دسترس عموم قرار گرفته و سایر فیزیکدانان نیز میتوانند نتایج آن را مورد بررسی قرار داده و یافتههای خود را نیز به آن اضافه کنند و این همان چیزی است که در حال رخ دادن است.
اجرام سنگین همانطور که فضای اطراف خود را خم میکنند گاهی اوقات میتوانند نوری که از کنار آنها در حال عبور است را از مسیرش منحرف کنند؛ شبیه به کاری که عدسیهای شیشهای انجام میدهند. عدسیهای گرانشی میتوانند کهکشانها دوردست را بزرگتر کنند یا با خمیده کردن نورشان اشکال غیرعادی از آنها نمایان کنند.
آژانس فضایی روسیه(روس کاسموس) از شروع انتخاب داوطلبان سفر به کره ماه خبر داد.
پروسه جذب فضانورد تا چهار ماه ادامه دارد و متقاضیان فارغ از نژاد و ملیت در صورت داشتن سن کمتر از ۳۵ سال، قد ۱.۵۰ تا ۱.۹۰، وزن حداکثر ۹۰ کیلوگرم در کنار دانش کامپیوتر، توانایی صحبت کردن به زبان انگلیسی و از همه مهمتر داشتن تجربه در صنایع هوافضا در این آزمون انتخابی شرکت کنند.
فضاپیمای جدید فدراتسیا که جایگزین فضاپیمای کنونی سایوز خواهد شد، نخستین پرواز آزمایشی خود را در سال ۲۰۲۱ میلادی انجام خواهد داد.
قرار است شش تا هشت نفر فضانورد برای اولین بار با فضاپیمای جدید روسیه موسوم به فدراتسیا به کره ماه اعزام شوند.
روسیه همچنین در نظر دارد تا با ساخت یک پایگاه علمی دایمی در کره ماه، تعدادی از شهروندان خود را تا سال 2031 میلادی به کره ماه بفرستد.
پروسه جذب فضانورد تا چهار ماه ادامه دارد و متقاضیان فارغ از نژاد و ملیت در صورت داشتن سن کمتر از ۳۵ سال، قد ۱.۵۰ تا ۱.۹۰، وزن حداکثر ۹۰ کیلوگرم در کنار دانش کامپیوتر، توانایی صحبت کردن به زبان انگلیسی و از همه مهمتر داشتن تجربه در صنایع هوافضا در این آزمون انتخابی شرکت کنند.
فضاپیمای جدید فدراتسیا که جایگزین فضاپیمای کنونی سایوز خواهد شد، نخستین پرواز آزمایشی خود را در سال ۲۰۲۱ میلادی انجام خواهد داد.
قرار است شش تا هشت نفر فضانورد برای اولین بار با فضاپیمای جدید روسیه موسوم به فدراتسیا به کره ماه اعزام شوند.
روسیه همچنین در نظر دارد تا با ساخت یک پایگاه علمی دایمی در کره ماه، تعدادی از شهروندان خود را تا سال 2031 میلادی به کره ماه بفرستد.
A probe the size of a basketball court has taken unprecedented new images of Jupiter. NASA's US$1 billion Juno spacecraft, launched in August 2011, took five years to reach and settle into orbit around the gas giant, which is more than 415 million miles from Earth.
دنبالهدار 41 پی تاتل یک دنبالهدار دورهای در سامانه خورشیدی است. این دنبالهدار را هوراس پارنل تاتل ستارهشناس آمریکایی در سال 1858 کشف کرد.
گردش این دنبالهدار به دور خورشید حدود ۵ سال و نیم طول میکشد. این دنبالهدار جزء خانوادهٔ دنبالهدارهای هرمز است که مدار آنها بین خورشید و سیارهٔ هرمز قرار دارد و تحت تأثیر گرانش این سیاره هستند.
دیشب در 12 فروردین 1396 این دنبالهدار از فاصله 21 میلیون کیلومتری سیارۀ زمین عبور کرد که کمترین فاصلۀ آن از زمین طی 100 سال بود.
گردش این دنبالهدار به دور خورشید حدود ۵ سال و نیم طول میکشد. این دنبالهدار جزء خانوادهٔ دنبالهدارهای هرمز است که مدار آنها بین خورشید و سیارهٔ هرمز قرار دارد و تحت تأثیر گرانش این سیاره هستند.
دیشب در 12 فروردین 1396 این دنبالهدار از فاصله 21 میلیون کیلومتری سیارۀ زمین عبور کرد که کمترین فاصلۀ آن از زمین طی 100 سال بود.
فضاپیمای کاسینی از سال 2004 تاکنون در حال گردش به دور سیاره کیوان است و در این مدت تصاویر بسیاری را از کیوان ماه های آن و حلقههای مختلف اطراف این سیاره به زمین ارسال کرده است.
فاز نهایی ماموریت این فضاپیما از روز 26 آوریل (6 اردیبهشت) آغاز خواهد شد. ناسا عنوان این ماموریت را "پایان بزرگ (Grand Finale)" قرار داده است. ماموریت کاسینی با سقوط این فضاپیما به سطح کیوان در 15 سپتامبر(24 شهریور) به پایان میرسد. کاسینی اما در لحظه سقوط خود هم قرار است تصاویر بینظیری را به زمین ارسال کند.
کاسینی در بخشی از ماموریت پایانی خود، اولین شیرجه را از مجموعه شیرجه های برنامه ریزی شده در شکاف دو هزار و 400 کیلومتری میان کیوان و حلقه های آن انجام می دهد. در حین شیرجههای انجام شده تصاویر کاسینی به زمین ارسال میشوند. محققان هیچ وقت نتوانستهاند به این مناطق که کاسینی در آن سقوط میکند دسترسی داشته باشند.
'توماس زوربانچن' مدیر این ماموریت علمی در مقر ناسا در واشنگتن گفت: تاکنون هیچ فضاپیمایی وارد این منطقه که تلاش داریم 22 بار از آن گذر کنیم، نشده است.
او گفت: آنچه از این بخش از ماموریت کاسینی می آموزیم، اطلاعات ما را از نحوه شکل گیری و تحول سیاره های غول پیکر و سیستم های سیاره ای افزایش می دهد.
کاسینی از زمانی که در کیوان به سر می برد، اکتشافات چشمگیر بی شماری را از جمله کشف یک اقیانوس کروی و دریاهای مایع متان در ماه تیتان انجام داده است.
ولی اکنون بعد از گذشت 20 سال از پرتاب کاسینی از زمین و 13 سال بعد از چرخش این فضاپیما به دور سیاره کیوان، سوخت این فضاپیما رو به کاهش است. ناسا در سال 2010 تصمیم گرفت که ماموریت این فضاپیما را در سال جاری (2017) با انجام یک شیرجه هدفمند در کیوان به منظور حفاظت و نگهداری از ماه های این سیاره برای اکتشافات آتی به ویژه کشف منطقه بالقوه قابل سکونت در انسلادوس به پایان رساند.
اما این پایان برای کاسینی از بسیاری جهات شبیه یک ماموریت کاملا جدید است.
محققان این ماموریت امیدوارند که اطلاعات مفیدی در مورد ساختار داخلی سیاره کیوان و منشاء حلقه های آن به دست آورند همچنین اولین نمونه اتمسفر کیوان و ذرات ناشی از حلقه های اصلی را بدست آورند و بتوانند از نزدیکترین فاصله از ابرهای زحل و حلقه های داخلی این سیاره تصویر بگیرند.
کاسینی روز شنبه 22 آوریل (2 اردیبهشت) با انجام آخرین پرواز از نزدیکی 'تیتان' ماه بزرگ کیوان به مدارهای پایانی بزرگ خود منتقل می شود .
در اواسط ماه سپتامبر و پس از یک مواجهه کاسینی با تیتان از مسافت دور، خط سیر این فضاپیما برای شیرجه زدن در اتمسفر کیوان می شکند و پس از 15 سپتامبر (24 شهریور) که آخرین شیرجه خود را انجام می دهد، تا زمانی که سیگنال های آن از دست برود، همچنان اطلاعاتی را از چند ابزار ارسال خواهد کرد که مهم ترین آنها اطلاعاتی در مورد ترکیب اتمسفر این سیاره خواهد بود.
فاز نهایی ماموریت این فضاپیما از روز 26 آوریل (6 اردیبهشت) آغاز خواهد شد. ناسا عنوان این ماموریت را "پایان بزرگ (Grand Finale)" قرار داده است. ماموریت کاسینی با سقوط این فضاپیما به سطح کیوان در 15 سپتامبر(24 شهریور) به پایان میرسد. کاسینی اما در لحظه سقوط خود هم قرار است تصاویر بینظیری را به زمین ارسال کند.
کاسینی در بخشی از ماموریت پایانی خود، اولین شیرجه را از مجموعه شیرجه های برنامه ریزی شده در شکاف دو هزار و 400 کیلومتری میان کیوان و حلقه های آن انجام می دهد. در حین شیرجههای انجام شده تصاویر کاسینی به زمین ارسال میشوند. محققان هیچ وقت نتوانستهاند به این مناطق که کاسینی در آن سقوط میکند دسترسی داشته باشند.
'توماس زوربانچن' مدیر این ماموریت علمی در مقر ناسا در واشنگتن گفت: تاکنون هیچ فضاپیمایی وارد این منطقه که تلاش داریم 22 بار از آن گذر کنیم، نشده است.
او گفت: آنچه از این بخش از ماموریت کاسینی می آموزیم، اطلاعات ما را از نحوه شکل گیری و تحول سیاره های غول پیکر و سیستم های سیاره ای افزایش می دهد.
کاسینی از زمانی که در کیوان به سر می برد، اکتشافات چشمگیر بی شماری را از جمله کشف یک اقیانوس کروی و دریاهای مایع متان در ماه تیتان انجام داده است.
ولی اکنون بعد از گذشت 20 سال از پرتاب کاسینی از زمین و 13 سال بعد از چرخش این فضاپیما به دور سیاره کیوان، سوخت این فضاپیما رو به کاهش است. ناسا در سال 2010 تصمیم گرفت که ماموریت این فضاپیما را در سال جاری (2017) با انجام یک شیرجه هدفمند در کیوان به منظور حفاظت و نگهداری از ماه های این سیاره برای اکتشافات آتی به ویژه کشف منطقه بالقوه قابل سکونت در انسلادوس به پایان رساند.
اما این پایان برای کاسینی از بسیاری جهات شبیه یک ماموریت کاملا جدید است.
محققان این ماموریت امیدوارند که اطلاعات مفیدی در مورد ساختار داخلی سیاره کیوان و منشاء حلقه های آن به دست آورند همچنین اولین نمونه اتمسفر کیوان و ذرات ناشی از حلقه های اصلی را بدست آورند و بتوانند از نزدیکترین فاصله از ابرهای زحل و حلقه های داخلی این سیاره تصویر بگیرند.
کاسینی روز شنبه 22 آوریل (2 اردیبهشت) با انجام آخرین پرواز از نزدیکی 'تیتان' ماه بزرگ کیوان به مدارهای پایانی بزرگ خود منتقل می شود .
در اواسط ماه سپتامبر و پس از یک مواجهه کاسینی با تیتان از مسافت دور، خط سیر این فضاپیما برای شیرجه زدن در اتمسفر کیوان می شکند و پس از 15 سپتامبر (24 شهریور) که آخرین شیرجه خود را انجام می دهد، تا زمانی که سیگنال های آن از دست برود، همچنان اطلاعاتی را از چند ابزار ارسال خواهد کرد که مهم ترین آنها اطلاعاتی در مورد ترکیب اتمسفر این سیاره خواهد بود.