بی تو بودن به من نمیاد.

انگار این دنیا محل حسرته؛
حسرت از دست دادنِ عزیزانمون
حسرتِ نبودشون تو لحظات مهم زندگیمون
حسرت بی‌معرفتی خودمون، که بیشتر زنگ نزدیم، بیشتر جویای احوالشون نبودیم.
حسرتِ اینکه چرا من نمی‌دونستم دو ماهه در بستر بیماری‌ان و دیدار بعدیمون شد آرامگاه‌ابدی..

دخترکِ توی پروفایل، انقدر بزرگ شده که دستمو می‌گیره تا باهم بریم بستنی بخوریم.

می‌فهممت، تو تلاش خودتو بکن و مطمئن باش هرچی به خیر و صلاحت باشه اتفاق می‌افته.

نه دیگه پریمیوم نیست، از قیمت‌ها اطلاعی ندارم

این ذوق‌ روز های ابتدایی دانشگاه خیلی قشنگن، فقط سعی کن تا آخر حفظ‌ش کنی؛ چون همین ذوق، انگیزه میاره برات که از دانشگاه بیشتر از اون چیزی که بقیه ازش استفاده می‌کنن، استفاده کنی و توی ۴ سال بار و بندیل خودتو ببندی.

من الان از اون دوره از زندگیم که همینطوری می‌گذشت، به نیکی یاد می‌کنم، هرچند که یادمه اون زمان منم مثل تو احساس خستگی می‌کردم و نمی‌تونم بگم همیشه حالم خوب بود
ولی همون دوران خیلی به من کمک کرد تا خودمو بشناسم، و از زندگیم درست استفاده کنم.
این آدما کی مهربون بودن که بار درمشون باشه بابا
تولدتم پیشاپیش مبارک.

تنها چیزی که می‌تونه کمکت کنه، رسیدن به مرحله‌ی پذیرشه.
اینکه بپذیری مادر شما همینه، یک عمر هم همین بوده و الان نمی‌تونه دیگه تغییری بکنه.
شاید دست و پنجه نرم کردن باهاش سخت باشه، ولی خودت دیگه خیلی کمتر اذیت می‌شی.
و اینکه خوب کاری کردی که اجازه‌ی دخالت ندادی، و کار درست رو تو کردی.

تراپی هم تنها کمکی که می‌تونه بکنه اینه که تو مرحله‌ی پذیرش همراهیت کنه، و هلت بده به اون سمت.

تو یه فرصت مناسب شاید گفتم.