بگذار که چشم ها ببندد
کمتر به من این جهان بخندد...

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش
ابر، با آن پوستین سرد نمناکش
باغ بی برگی
روز و شب تنهاست
با سکوت پاک غمناکش
ساز او باران، سرودش باد
جامه اش شولای عریانی‌ست
ور جز اینش جامه ای باید
بافته بس شعله‌ی زر تارِ پودش باد
گو برید، یا نروید، هر چه در هر جا که خواهد،
یا نمی‌خواهد
باغبان و رهگذاری نیست
باغ نومیدان
چشم در راه بهاری نیست
گر ز چشمش پرتوِ گرمی نمی‌تابد
ور به رویش برگ لبخندی نمی‌روید
باغ بی برگی که می‌گوید که زیبا نیست؟
داستان از میوه های سر به گردونسای اینک خفته در تابوتِ پست خاک می‌گوید
باغ بی برگی
خنده اش خونی‌ست اشک آمیز
جاودان بر اسبِ یال افشانِ زردش می‌چمد در آن
پادشاه فصلها، پاییز...

« #مهدی_اخوان_ثالث - باغ من»

ای غم
ای غمِ مبهم...

ای مرگ، ای سپیده دم دور
بر این شب سیاه فروتاب
تنها در انتظار تو هستم
بشتاب، ای نیامده، بشتاب…