اوایل رمان بیگانه کامو از قول مورسو مینویسه: «همه چیز پیرمرد را برای ماری تعریف کردم و ماری خندید. ماری یکی از پیژامه‌های مرا تنش کرده بود و آستینهایش را بالا زده بود. وقتی خندید باز دلم هوایش را کرد. یک دقیقه بعد پرسید آیا عاشقش هستم. گفتم درست نمی‌دانم اما به گمانم نه» و این همون حقیقتیه که انگار همه از یاد بردن، اینکه حرف‌ها بار دارن و کلمه‌ها معنا، باور نمیکنن هربار که آوای معنی‌داری از فاصله‌ی تنگ بین دو لب به گوش میرسه، در دنیای بیرون واقعا چیزهایی عوض میشه، انتظاری شکل میگیره، آرزویی به وجود میاد و یا امیدی میمیره، هربار که کلمه‌ای‌رو در جمله‌ای بکار میبریم در حالی که معنای واقعی اون‌رو اراده نکردیم، انگار که طفلی‌رو به دنیا آوردیم و رهاش کردیم، چه کسی باور میکنه که مسئول یتیم‌شدن انتظارات و باورهایی باشه که از کلمه‌ها و حرفهاش زاده‌شدن؟ و تصور کن چه رنجی میکشه کسی که معنای کلمه‌ها رو میدونه، کلمه‌هایی هرجایی و حرفهایی بی‌رمق که هیچکس جور معنا و مفهومشون‌رو نمیکشه، مدام ناامید کردیم و ناامید شدیم، فقط برای این که حرف‌زدن بلد نبودیم

ابر بر دریا بسی بگریست زار
لیک دریا گشت و آن باران که یافت...

#عطار

عشقبازی را خطا نتوان شمرد
عاشقان را کام دل جستن خطاست

#اوحدی

نمیدانی تو یک حرفی ز اسرار
چگویم با تو من از سرّ آن دار..

#عطار

شِحنهٔ عشق هر شبی بر کنَدَم ز خواب خوش
در هوس خیال او باز به خواب می روم...

#عراقی

جانم به لب رسید و تنم فرسود
ای آسمان! دریچه‌ی شب واکن
ای چشم سرنوشت، هویدا شو
او را که در منست هویدا کن...

#نادر_نادرپور

خو کرده به خلوت، دل غم فرسایم
کوتاه شد از صحبت مردم، پایم

تا تنهایم، هم نفسم یاد کسی است
چون هم نفسم کسی شود، تنهایم

#شیخ_بهایی

و گفت: الهی اگر خلق را بیازارم همینکه مرا بینند راه بگردانند و چندانکه تو را بیازردیم تو با مایی...

«تذکرة الأولیاء - #عطار»

هر شب تو را بی جستجو می یافتم اما
نگذاشت بی خوابی بدست آرم تو را امشب..

#محمدعلی_بهمنی

زین باغِ هوس، نامه به آن گل نتوان برد
هرچند که رنگ تو کبوتر شده باشد..

#بیدل_دهلوی

ای پرده سرایان که درین پرده سرائید
از پرده برون شد دلم آخر بسرآئید...

#خواجوی_کرمانی

هرگز نشوید از دل خواجو نفسی دور
وین طرفه که معلوم ندارد که کجائید...

ای که ز آب زندگی لعل تو می‌دهد نشان
خیز و به دیده‌ام نشین، آتش دل فرو نشان...

#فروغی_بسطامی

🎧 #HiRes - 22.5 MB

عطرت که بپره دل می‌بُری ازم….

کنون بشنو سخن تا راز گویم
ز مغز قصّه،‌ معنی بازگویم
که در هر نقطه صد معنی نهانست
ولی در چشم صاحبدل عیانست...

#عطار

گویند مردمان غمِ دیوانه می‌خورند
دیوانه هم شدیم و غم ما کسی نخورد..

#لاادری

قدیم وقتی اشعاری را در کتابها ذکر می‌کردند که سراینده آن مشخص نبود، به‌جای نام شاعر می‌نوشتند:
«لا ادری»؛ یعنی «نمی‌دانم».