یه چی فهمیدم

نمیتونم حتی در زندگی مستقلم مسولیت حیونی رو قبول کنم..

قدرت تحمل زجر کشیدنشو ندارم...

ترجیح میدم حیونی رو به طور همیشگی ساپورت کنم تا اینکه مسولیتشو قبول کنم..

انگار قبول مسولیت حیوانات سخت تر از. نوزاد..

چرا که ما در علم انسانی جلویم..
ولی در علم طبیعت و حیوانات افتضاحیم چون اهمیت ندادیم... اهمیت نداشته...

پس حاضرم بچه انسان نگهداری کنم تا حیوان..

سوک واقعا ترسناکه... اینو قبلاً احساس نمی کردم ...

شاید به خاطر حیواناتی که اخیرا از دستشون دادم

خیلی سخته.. نه میتونم حیونمو به کسی بسپارم.. نه میتونم جوری مراقبش باشم که مریض نشه و مدام نگم اگه مسوولیت پذیر تر میبودم

و هر بار که مریض میشه میگم سر حال شد میدم بره نمیتونم هر بار این دوره استرس زا رو بکشم..

اما هر بار نمی تونم ببرم بفروشمش..

هعی میگم اگه طرف در قبالش احساس مسوولیت نکنه چی..

وقتای که مریض میشن و بیرون مدام با نگرانی اینکه نباشمو بمیرن سر می کنم تا برسم

مثل الان

دلم یه دلیت اکانت همه جانبه از همه شبکه های اجتماعی رو می خواد

واقعا حالم از بی مسولیتی بهم میخوره

فکر می کردم کنار میام

ولی اصلا