باهوش بودن تو بچگی اصلا چیز جالبی نیست.‌ با اطلاعات عمومی و یادگیری خوبی که داری مدرسه رو رد می‌کنی و میای بالا و هیچ وقت درس خوندن و منظم بودن رو یاد نمی‌گیری ؛ اینجوری می‌شه که از یه جا به بعد بازی رو به کسایی می‌بازی که از تو باهوش تر نبودن ، بلکه سخت کوش تر و با دیسیپلین تر بودن.

زیاده روی کردم، در دوست داشتن، در تلاش کردن، در حرف زدن، در اعتماد کردن، در غصه خوردن، در تفریح کردن، در خسته بودن، در تنها موندن، در زنده بودن، همیشه بیش از حد بودم.

مامانم یه دفعه تعریف می‌کرد می‌گفت: «اونی که با عصبانیت گذاشته رفته همیشه راه برگشت رو پیدا می‌کنه. ولی اونی که در عین خونسردی ترکت کرده دیگه هیچ‌وقت برنمی‌گرده.
کاملاً حق داشت.

ولی هیچ‌وقت دوست داشتن کسی که شمارو ناراحت می‌کنه و بعد به حال خودتون رهاتون می‌کنه تا تو تنهایی و ناراحتی ،اذیت بشین رو باور نکنین.

ولی زندگی تو خاورمیانه <<<< هرچیزی

ترامپ ازیناست که میگه تا سه شماره بهت فرصت میدم، بعد میگه یک دووووو، دووووو و نییییییم، دو و هفتادددوووپننننج، دو و هشششششتااااااد، دو و هشتااااادوووووووپننننننج، شد که بگگگگگم دو و نووووووود...

الان اونجای سریالیم که نقش اول با زنگ ساعت از رو تخت بیدار میشه و همزمان پایین صفحه زیرنویس میاد :

سه شنبه 7 اپریل - یک روز قبل از وقوع فاجعه.

با این اوضاف احتمالا دیگه امشب نخواهیم دید چه خواهد شد.

حسی که داری بعد چند وقت دوباره میری باشگاه ولی اون وزنه برات خیلی سنگین شده <<<

حس می‌کنم بخشی از وجودم برای همیشه تبدیل به غروب جمعه شده.

زبان را مگردان به عیب کسان
که خود عیب داری و‌ مردم زبان.!

خواستم بدونی که شاید دیگه باهم حرف نزنیم، یا ارتباطمون کمتر شده باشه.
ولی هیچی از دوست داشتنم بهت کم نشده.
هنوز بهت فکر می‌کنم، حال خوبت برام مهمه،
هنوز اجازه نمی‌دم کسی پشت سرت صحبت کنه.لباس گرم بپوش و داروهاتو به موقع بخور و مراقب خودت باش.