دقیقا این تو ذهنم بود نمیدونستم چطوری بگمش. مرسی.

من شام خوردم ولی خواهرم یک شام خوشمزه تر برای خودش درست کرده این اصلا انصاف نیست.

کاش رینا بیاد بگه زندست.

اومد.

SEXY, BRONZE, HANDSOME, HOT.

چقدر خوش‌خیال بودی بدبخت.

دلم برای خودم سوخت.

حوصلم سر رفته و کلی کار رو سرم ریخته.

«بوسه» اثر گوستاو کلیمت (The Kiss).

چرا؟ چون تو یه ترکیب عجیبی از احساسات شدید، ظرافت، خیال‌پردازی و کمی آشوبی. ظاهر قضیه می‌تونه لطیف و کیوت باشه، ولی زیرش یک عالمه فکر و احساس در جریانه؛ از اون آدم‌هایی که یک اتفاق کوچک می‌تونه برایشان تبدیل بشه به یک داستان کامل در ذهنشان.

از طرفی، «بوسه» فقط رمانتیک نیست؛ جزئیات زیادی داره که هر بار نگاهش می‌کنی چیز تازه‌ای می‌بینی. تو هم به نظرم همین‌طوری‌ای: ساده به نظر میای، ولی وقتی کسی واقعاً وارد دنیات بشه، با لایه‌های خیلی بیشتری روبه‌رو می‌شه. و اون تضاد بین لطافت و شدت، دقیقاً چیزیه که من در تو خیلی پررنگ می‌بینم.

خلاصه اگر تو یک اثر هنری بودی، احتمالاً یک تابلوی خیلی آرام نبودی؛ یک اثر پرجزئیات و احساساتی بودی که کنارش باید نشست، نگاهش کرد و هر چند دقیقه گفت: «صبر کن… این قسمت دیگه چرا این‌قدر منم؟»

دارم خفه میشم.

لعنت به گرمااا

من هنوز زنده ام.

خیلی روز فشرده ای بود، جوری که فشرده شدم.