مطلبی ارزنده از جناب سید ابوالفضل میرقاسمی مبنی بر اجتناب از نگاه بخشی‌نگرانه آمیخته با تعصبات صنفی در پی‌گیری مطالبات اجتماعی و جایگزینی نگاه ملی آمیخته به رویکردهای جامع، سیستمی، کل نگر، یکپارچه و مشارکتی به امر توسعه (تلاش برای دستیابی به خیر و مصلحت عمومی«ملی») برای نجات کشور از بحران‌های ویران‌گر👇

لزوم تشکیل یک نهاد مطالبه‌گر قوی و کارآمد
‌
طی چند سده گذشته، خوشبختانه علم بشری، پیشرفت‌های گسترده و وسیعی داشته و دارای شاخه‌های تخصصی زیادی شده است که همه آنها مهم هستند به شرط آنکه فارغ‌التحصیلان و متخصصین علوم مختلف، دچار غرور و خودشیفتگی و فخرفروشی نشده و نیم نگاهی هم به علوم دیگر داشته و برای برقراری ارتباط موثر و همکاری و هم‌افزایی با سایر علوم تلاش کنند. اخیرا رویکردهای مشارکتی (Participatory Approaches) جامع‌نگر (Comprehensive)، یکپارچه (Integrated)، کل‌نگر (Holistic) و همبست و پیوندی (Nexus) مطرح شده‌اند تا بلکه بتوانند دیدگاه‌های دانشمندان و متخصصین را به هم نزدیک کنند و سبب ایجاد همگرایی، هم‌افزایی و همکاری بین بخشی شوند.
‌
علاوه بر گسترش علوم و فناوری و شاخه شاخه شدن و تخصصی شدن آن، اتفاق دیگری که در ایران افتاد و سبب پررنگ شدن نگاه بخشی (Sectoral Planning در برابر Integrated Planning) و فاصله گرفتن رشته‌های تخصصی از همدیگر شده است، همانا افزایش درآمدهای نفتی (از دهه 1330 تا دهه 1350) و تشکیل سازمان برنامه و بودجه در ایران و ایجاد بخش‌ها و زیربخش‌های مختلف برای توزیع و مصرف درآمدهای نفتی بوده است (ایجاد دفاتر تخصصی و بخشی‌نگر در سازمان برنامه و بودجه شامل دفاتر امور بخشی مانند دفتر امور صنعت، معدن و تجارت، دفتر امور کشاورزی و منابع طبیعی، دفتر امور آموزش و پرورش و فرهنگ، دفتر امور بهداشت و درمان و رفاه اجتماعی، دفتر امور زیربنایی و نظایر آن).
‌
بدلایل مختلف از جمله، خودباختگی فرهنگی، توجه به ظواهر توسعه غربی (توسعه فیزیکی و زیرساختی) و غفلت از توسعه انسانی، مقابله با نگاه سنتی حاکم در آن زمان (تجددطلبی بعضی‌ها)، الگو قرار دادن پیشرفت در کشورهای اروپایی و غربی، تلاش عجولانه برای جبران عقب ماندگی کشور از قافله مدرنیته و توسعه زیرساختی سبب شد که رقابت بین دستگاه‌های اجرایی برای جذب بودجه و اعتبار بیشتر (به بهانه دستیابی به عمران و آبادی کشور) شدت گرفت. انگیزه رقابت برای جذب اعتبار بیشتر (بودجه و اعتبار بیشتر به مثابه قدرت و نفوذ بیشتر در بدنه حاکمیت است) سبب شد که نگاه بخشی حاکم در نظام برنامه‌ریزی کشور به سایر نظامها هم سرایت کند بخصوص به نظام آموزش عالی (دانشگاه‌ها) و نظام پژوهشی و تحقیقاتی کشور (تشکیل بخش‌های تحقیقاتی متعدد برای تحقیق در حوزه‌های مختلف آب، خشکسالی، خاک، جنگل، مرتع، آبخیزداری، بیابان، کشاورزی، محیط زیست، گیاهپزشکی، حفظ نباتات، اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی و نظایر آن که بعضا از کار همدیگر خبر ندارند و بصورت جزیره‌ای و مجزا عمل می‌کنند و هر بخشی اولویت‌های تحقیقاتی خاص خودش را دارد).
‌
ظاهرا اساتید محترم دانشگاه و محققین گرامی(که همه اهل علم و فرزانه هستند) که می‌بایست از هر گونه نگاه بخشی و تعصب صنفی اجتناب نمایند، گرفتار برخی بازی‌های پشت پرده (برخوردهای مافیایی) و سیاسی کاری‌ها برای جذب بودجه و اعتبار بیشتر شده‌اند و به تدریج، از نگاه‌های ملی (تلاش برای دستیابی به خیر و منفعت عمومی و ملی) و رویکردهای جامع، سیستمی، کل نگر، یکپارچه و مشارکتی فاصله گرفته اند.
‌
هر چند وجود نهادهای مدنی و انجمن‌های علمی و صنفی متعدد فعال در هر رشته تخصصی امری پسندیده و ضرورت دارد ولی بعضا مشاهده میشود که اعضای آن انجمن های علمی (اساتید دانشگاه، پژوهشگران و دانشجویان) دچار اختلاف نظر و موازی‌کاری و دوباره‌کاری و پراکنده‌کاری شده و یا در جزئیات علمی و تخصصی گم شده و از مسایل کلان کشور غافل شده‌اند و در نتیجه نمی‌توانند در زمینه تصمیم‌سازی، تصمیم‌گیری، سیاستگذاری و برنامه‌ریزی (فرآیند حکمروایی یا Governance) به شکل درست و اصولی نقش‌آفرینی کنند. بنابراین هم دولت و هم مردم متضرر میشوند و دود آن به چشم همه می‌رود.
‌
با توجه به بحران‌های محیط زیستی و همچنین بحران‌های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی موجود در سطح کشور، انتظار میرود که انجمن‌های علمی دغدغه مند و دلسوز از نگاه‌های بخشی و صنفی اجتناب نموده و به منظور افزایش قدرت چانه زنی و مطالبه‌گری و تقویت صدای خویش، یک تشکل و نهاد قوی (نظیر اتحادیه و یا کنسرسیوم و یا شبکه علمی و یا ...) ایجاد نمایند و تلاش کنند برای سر و سامان دادن به اوضاع بد نظام حکمروایی و نظام سیاستگذاری و نظام برنامه‌ریزی کشور. این نگرانی وجود دارد که برخی اختلاف نظرهای موجود در بین اساتید رشته‌های مختلف دانشگاهی از مصادیق این سیاست انگلیسی باشد که "تفرقه بینداز و حکومت کن".
‌
مسئولیت اجتماعی همه ما ایجاب می‌کند که بیش از پیش، به فکر مصالح عمومی کشور باشیم و برای عمران و آبادانی (توسعه متوازن، همه‌جانبه، درون‌زا و پایدار) میهن عزیزمان بکوشیم و یک نهاد قوی و کارآمد برای مطالبه‌گری حقوق عامه مردم و نجات کشور از دست این بحران‌های ویرانگر داشته باشیم.
‌
به امید آن روز.
✍ میرقاسمی
@ilam_development 🌱

تأخیر در توسعه و تداوم مشکلات دوران گذار؛ نقش نارضایتی‌ها و مطالبات انباشته ناشی‌از عدم سازندگی و ناکارآمدی مدیریت توسعه، در شکل‌گیری گونهٔ خاص ناآرامی‌های دی‌ماه ۴۰۴ -استان ایلام👇

سه تصویر اعتراضی از ایلام
‌
اعتراضات در ایلام و رنج‌های «عروس زاگرس»، اقتصادنیوز: ۱۴۰۴/۱۰/۲

‌در مصاحبه با مرجان زهرانی، خبرنگار روزنامه دنیای اقتصاد؛ سه جامعه‌شناس ایلامی، ریشه‌های شکل‌گیری اعتراضات [دی‌ماه ۱۴۰۴] از استان ایلام را تحت عنوان «همه رنج‌های «عروس زاگرس» تشریح کردند:

| قاسمی: اینجا به دست فراموشی سپرده شده است
| کلانتری: این بی‌‌‌نصیبی و بلاتکلیفی، نارضایتی ایجاد می‌‌‌کند
| کمربیگی: ریشه اعتراضات محرومیت مزمن است
‌
🔗متن کامل
(https://www.eghtesadnews.com/fa/tiny/news-763901)
‌
در همین رابطه👈https://donya-e-eqtesad.com/fa/tiny/news-4244177

مرتبط با این موضوع در سطح ملی 👈 🔗 ریشهٔ اقتصادی پنهان اعتراضات- گفت‌و‌گوی تحلیلی «دنیای اقتصاد» با دکتر موسی غنی‌نژاد


@ilam_development 🌱
     ایلام توسعه | پیشینهٔ کهن، توسعهٔ کُند 🏛️📉

نشریهٔ وزین سیمره، با نویسنده کنشگرانی توانمند و صاحب‌قلم؛ حاوی مطالب ارزنده در زمینهٔ ظرفیت‌های مغفول توسعه و موانع بهره‌برداری از آن در استان لرستان و دیگر استان‌های مناطق زاگرس‌نشین

🔼 صفحه‌ی نخست سیمره‌ی شماره‌ی ۸۲۳ (بیستم خرداد ماه ۱۴۰۵)
@seymareweekly

صدای شهروندان به مثابهٔ چارچوبی برای فهم و گونه‌شناسی مدیریت حاکم بر دستگاه‌های اداری🗣️🏛️📊

صدای شهروند

بسم‌الله الرحمن الرحیم
سلام خداقوت
گفته‌هایی درمورد مسئولین شهرمان

گاهاً مشاهده می‌شود که به مسئولین شهرمان مراجعه می‌کنیم مسئول محترم بجای اینکه مشکل شما را برطرف نماید برای حفط وضع موجود سعی بر آن دارد همگان را راضی نگه دارد، چرا که ترس از آن دارد پست خود را از دست دهد. دیده شده است مسئول محترم به جزئیات کار چسبیده و کلیات را رها کرده و به هرطریقی سعی دارد همگان را راضی نگه دارد. شهر ما به این‌گونه اشخاص نیاز ندارد بلکه به کسانی نیاز دارد قاطعیت به خرج دهند حتی اگه از پست خودش خلع شود.
افرادی بودن و هستن که برای گرفتن حق خود به ایشانِ (مسئول محترم) مراجعه داشته برای راضی نگه داشتن هردو، حق را به هردو نفر می‌دهد آیا این شده پاسخ دادن به ارباب رجوع به شما حق را می‌دهد خوشحال بیرون می‌آیی وبعد از شما کسی دیگر می‌رود حق را به ایشان می‌دهد. طرف هدفش حفظ سمت می‌باشد به فکر مردم و کار عمرانی درشهرمان نیست.
دویدن بیهوده برای جلب توجه دیگران ارزشی ندارد مرد ارزشش درعملش نهفته است نه دویدن و رضایت‌مندی کاذب دیگران. اما لطف کردن به دیگران و راضی‌نگه داشتن دل آنها ذاتاّ چیز بدی نیست؛ چنین کاری زمانی که به خانواده و کسانی که به آنها عشق می‌ورزیم می‌تواند ارزشمندتر نیز باشد. اما برخی مواقع خشنود کردن دیگران می‌تواند برا‌یمان دردسرساز شود. شما هیچ وقت نمی‌توانید همه کسانی را که با آنها در تعامل هستید راضی کنید. اگر بیش از توان‌تان برای خواسته‌های دیگران تلاش کنید فرصت کافی برای تحقق نیاز‌های شهرتان را نخواهید داشت. خلاصه دیار‌مان بیش از هرزمانی نیاز به افراد قاطع و شجاع وکاربلد دارد نه افرادی که چسبیدن به میز وحاضر نیستند رهایش کنن به هرقیمتی که شده..........
ویرایش و بازنشر از لینک👈https://t.me/ceymarian/68359

@ilam_development 🌱
     ایلام توسعه | پیشینهٔ کهن، توسعهٔ کُند 🏛️📉

پی‌نوشت
مردم از مسامحه، مماشات و اجرا نشدن قانون توسط کسانی که قبول مسئولیت کرده‌ و عهده‌دار مناصب دولتی هستند ناراضی‌اند؛ به ویژه اگر این سستی‌ورزی آمیخته با منافع شخصی در اجرایِ قانون با دلیل‌تراشی‌هایِ موجه‌نما، نیز عجین شده باشد.
فرق است بین کار قانونی و کدخدامنشی محلی؛ گره‌گشایی از کار مردم خوب است اما در چارچوب ملاحظات قانونی و تدابیر جدید حکمرانی...

شهر و دیار و جامعهٔ ما در وضعیت کنونیٍ گذار از همبستگی اجتماعی مکانیکی به همبستگی اجتماعی ارگانیکی، بیش از هر زمان دیگری به توسعه و تحکیم هنجارهای تنظیم‌بخش قانونی و مدیریتِ توسعه همبسته با آن به جای مدیریت ایلیاتی، نیازمند است...
#ادمین
@ilam_development 🌱
     ایلام توسعه | پیشینهٔ کهن، توسعهٔ کُند 🏛️📉

کنش‌های ناتمام توسعه‌ای و لزوم بازنگری در مدل نظریه‌پردازیِ مسألۀ توسعه‌نیافتگی در ایران

آیا واقعاً این‌گونه‌است که "اصحاب توسعۀ خطی" در ایران روایت می‌کنند؛ یعنی در ایران هیچ‌گونه شرایطِ ذهنی کافی مساعد برای شکل‌گیری کنش‌های توسعه‌ای-در ادوار مختلف-  فراهم نبوده و همۀ ارکان سنتی جامعۀ ایرانی در قیاس با تاریخ توسعۀ ممالک توسعه‌یافته کاملاً غیر عقلانی و ضد توسعه‌ای بوده است و همچنان که مستشرقین می‌گویند جامعۀ ایرانی در کلیت خویش معادل دورۀ ماقبل توسعه است که غربی‌ها از آن عبور کرده‌اند؟ و ما برای برون‌رفت از مشکل توسعه‌نیافتگی -به‌مانند بسیاری از کشورهای فاقد پیشینۀ تمدنی- چاره‌ای جز دنباله‌روی و تقلیدِ محض از الگوهای مسلط توسعه نداریم؟  یا این که توسعه یک امر تاریخی است و مسأله بد فهمیده شده و ما دارای فرهنگ مساعد توسعه و کنش‌های متناظر با آن، لااقل در مقاطعی از تاریخ فرهنگی خویش هستیم که بنا به دلایلی مداومت پیدا نکرده و به کنش‌ غالب توسعه‌ای تبدیل نشده است؟
شواهد متعدد بیانگر تأیید فرض دوم است. آن‌چه در خصوص ایران واقعیت دارد این است که به رغم فراز و نشیب‌های مختلفی که این کشور در حیات سیاسی- اجتماعی خویش با آن مواجه بوده، این‌گونه نیست که ایران اساساً با سنت‌های فکری خردگرایانه و کنش‌های آبادگرانۀ منتج از آن‌ها در تاریخ فرهنگی خود بیگانه باشد...
برخلاف جامعه‌شناسی متعارف ایرانی که متأثر از پیش‌فرض‌های پارادایم جامعه‌شناسی کلاسیک و مکتب نوسازی قدیم، جامعهٔ ایرانی را یکسره فاقد قابلیت‌ها و بن‌مایه‌های توسعه‌ای فرض می‌کند، نمی‌توان برخی سرمایه‌ها و توانمندی‌های جامعهٔ ایرانی در راه نیل به آبادانی و عمران(توسعه‌یافتگی) را نادیده انگاشت؛ بلکه آنچه مشکل اصلی تداوم توسعه‌نیافتگی ایران در مقایسه با کشورهای توسعه‌یافته را موجب شده، بیشتر ناشی از تبدیل نشدنِ کنشِ لایه‌ها و قابلیت‌ها‌ی خردگرای داخلی به کنش غالب توسعه‌ای، تحت تأثیر برهم‌کنشی و همسازی لایه‌هایی از "ناخردمندی‌های توسعه‌ستیز سنت" (نقل به مضمون از موسایی) در بین نیروهایی از جامعه و دولت در بزنگاه‌های خاصی از دوره‌های تاریخی است؛

مسأله‌ای که کماکان ادامه دارد و کشف زوایای پنهان آن نیازمند واکاوی و مطالعۀ عمیق جامعه‌شناختی تاریخی است.
به عبارت دیگر مسأله اساسی ما این نیست که چرا ایران توسعه‌‌نیافته است؛ بلکه وقوف به این معنا است که چرا حرکت‌های توسعه‌ای در ایران مداومت پیدا نمی‌کند و با انقطاع مواجه می‌شود.

بر این اساس ضرورت دارد تا به جای نگاه به مسأله از زاویهٔ تیپ‌ایدئال‌های عمدتاً ایدئولوژیکی از جامعه‌شناسی ایران که مسعود زمانی‌مقدم در مقاله‌‌ای تحت عنوان "جامعه‌ناشناسی ایرانی" (منتشرشده در روزنامه فرهیختگان،۲۷دی،۱۴۰۱،ص۷) از آنها نام برده است؛ جامعه‌شناسی‌ای که به نظر وی «در برقراری ارتباط حقیقی با جامعۀ ایرانی ناکام است و زایش چندانی برای جامعۀ ایرانی ندارد.» به تبیین جامعه‌شناختی تاریخی مسألۀ تداوم توسعه‌نیافتگی از طریق برقراری نسبت تاريخی بین موانع معرفتی- اجتماعی و عدم شکل‌گیری و گسترش نهادهای لازم برای توسعه در ایران بپردازیم.
تنها از این منظر(شکل‌گیری جامعه‌شناسی تاریخی توسعه در ایران و نظریه‌پردازیِ مبتنی بر آن، بر پایۀ مدارک و شواهد موجود در متون تاریخی) است که امکان مطالعه و شناختِ زمینه‌مند موانعِ توسعه در ایران و راهکارهای درست برون رفت از آن مجال ظهور و بروز پیدا می‌کند... .
بیشتر بخوانید:
بازتولید مناسبات فرسایش‌گر کنش‌های توسعه گرایانه و لزوم تأسیس جامعه‌شناسی تاریخی توسعه در ایران

خاص‌بودگی توسعه‌نیافتگی در ایران و لزوم بازنگری در مدل‌های عام نظریه‌پردازی آن

نظریه‌پردازی جامعه‌شناسی تاریخی توسعه در ایران به مثابهٔ اندیشه‌ای مبنایی برای شناخت و خروج از چرخهٔ توسعه‌نیافتگی

جامعه‌ناشناسی ایرانی (بخش نخست)

جامعه‌ناشناسی ایرانی (بخش دوم)

✍عزیز کلانتری
@ilam_development 🌱

🔸شما چه نظری دارید؟ آیا نگاه به مسأله توسعه و توسعه‌نیافتگی در ایران از این منظر، واقعیت‌های بیشتری را در مورد شناخت درست مسأله و راهکارهای برون‌رفت از آن، بر ما مکشوف نمی‌سازد؟

نقد کارشناسانهٔ جناب دکتر مجتبا ترکارانی، دانش‌آموختهٔ دکترای جامعه‌شناسی اقتصاد توسعه- دانشگاه تهران، به مداخلهٔ توسعه‌ای غیرمشارکتی و ناهمخوان با موازین توسعه پایدار در پروژهٔ عمرانی "تونل سفیدکوه" در استان لرستان 📉🚧📊

✅تونل سفیدکوه؛ آزمون شفافیت و توسعه‌ی پایدار در لرستان

✍️دکتر مجتبا ترکارانی/ سیمره

🔹در روزگاری که جامعه با فشارهای معیشتی و دغدغه‌های روزمره دست‌وپنجه نرم می‌کند،
خبر انعقاد شتاب‌زده قرارداد ابرپروژه‌ای با عنوان «کمربندی غربی خرم‌آباد» و حفر تونل در دل سفیدکوه، آن هم در فضایی آکنده از ابهام و نبود شفافیت، موجی از نگرانی را میان کارشناسان، دانشگاهیان و فعالان مدنی برانگیخته است. این‌جا مسئله اصلی، مخالفت با توسعه در استانی محروم چون لرستان نیست؛ مسئله، دفاع از توسعه‌ای است که پایدار، عقلانی، پاسخ‌گو و متکی بر منافع بلندمدت عمومی باشد.

🔹بنابراین، اگر توسعه، با نادیده گرفتن الزامات زیست‌محیطی، تهدید منابع حیاتی آب، آسیب به میراث فرهنگی و حذف افکار عمومی از فرایند تصمیم‌گیری همراه شود، دیگر توسعه نیست؛ بلکه شکلی از مداخله پرهزینه و پرریسک است که پیامدهای آن می‌تواند برای نسل‌های آینده جبران‌ناپذیر باشد. از همین رو، پروژه عظیم و پرهزینه تونل سفیدکوه امروز به یک آزمون مهم برای سنجش میزان پایبندی مدیریت استانی به اصل شفافیت، پاسخ‌گویی و حکم‌رانی مسئولانه بدل شده است. در این یادداشت به بعضی از پرسش‌های جدی در مقابل این پروژه وجود دارد، می‌پردازیم.

🔹۱- تهدیدی برای زیست‌بوم و سلامت شهری
نخستین و جدی‌ترین نگرانی، به ابعاد زیست‌محیطی پروژه بازمی‌گردد. سفیدکوه صرفاً یک کوه نیست، بلکه منطقه‌ای حفاظت‌شده و برخوردار از ارزش اکولوژیک بالاست؛ زیست‌بومی که هرگونه جاده‌سازی، انفجار، حفاری و تغییر کاربری در آن می‌تواند به تکه‌تکه شدن زیستگاه‌ها، قطع مسیرهای تردد حیات‌وحش و تخریب یک‌پارچگی طبیعی منطقه منجر شود. در چنین شرایطی، این پرسش به‌طور جدی مطرح است که چگونه اجرای این پروژه با محدودیت‌های قانونی مربوط به مناطق حفاظت‌شده سازگار دانسته شده و بر چه مبنایی مجوزهای لازم برای آن صادر شده است.

🔹از سوی دیگر، موقعیت توپوگرافیک خرم‌آباد نیز بر دامنه‌ی نگرانی‌ها می‌افزاید. این شهر در بستری دره‌ای قرار دارد و از ظرفیت محدود تهویه طبیعی برخوردار است. انتقال بار ترافیکی سنگین و آلاینده به ارتفاعات مشرف به شهر، به‌ویژه در ماه‌های سرد سال و در شرایط وارونگی دما، می‌تواند خرم‌آباد را با پدیده‌ای شبیه «تله آلودگی» مواجه کند؛ وضعیتی که در آن آلاینده‌ها نه از شهر دور نمی‌شوند، بلکه در فضای تنفسی آن انباشته خواهند شد. در این صورت، پروژه‌ای که قرار است مشکل ترافیک را کاهش دهد، ممکن است خود به منشأ بحرانی تازه در حوزه‌ی سلامت عمومی تبدیل شود...


🌐متن کامل و ادامه‌ی این یادداشت را در👈 تارنمای آوای سیمره بخوانید.
@ilam_development🌱

🔺استاد سیدیدالله ستوده(متولد ۱۳۲۵ در خرم‌آباد) از شخصیت‌های برجسته و اثرگذار فرهنگ، نشر و تاریخ‌پژوهی محلی لرستان است و نام ایشان با سندپژوهی تاریخی، مستندسازی تاریخ لرستان و گسترش فرهنگ کتاب و نشر در لرستان پیوندی استوار یافته است. ستوده پژوهشگری است که با تکیه بر دانش تجربی، دسترسی به اسناد ارزشمند تاریخی و سال‌ها کوشش مجدانه، سهمی ماندگار در روشن‌ساختن زوایای کمترشناخته‌شدهٔ تاریخ لرستان، به‌ویژه در دوره‌های قاجار و پهلوی اول، داشته است. ستوده وارث گنجینه‌ای گران‌بها از اسناد، مکاتبات، نامه‌ها، فرمان‌ها و مدارک تاریخی است که با همت و سخاوت فرهنگی ایشان در اختیار پژوهشگران قرار گرفته و به منبعی معتبر برای مطالعات تاریخ محلی لرستان تبدیل شده است.

یکی از مهم‌ترین جلوه‌های خدمات ایشان، تأسیس و مدیریت انتشارات شاپورخواست در خرم‌آباد بوده است. این انتشارات به‌واسطهٔ نگاه فرهنگی، پژوهشی و حمایتگرانهٔ استاد ستوده، به ده‌ها پژوهشگر و نویسندهٔ لرستانی فرصت داده است تا از آن در فهم و مطالعهٔ تاریخ و فرهنگ لرستان بهره‌مند شوند. فراهم‌کردن زمینهٔ چاپ و نشر بیش از ۸۰۰ عنوان کتاب در حوزهٔ تاریخ، فرهنگ، جامعه و ادبیات لرستان و نیز گردآوری، بازخوانی و انتشار صدها سند دست‌اول تاریخی، شناسایی چهره‌های بومی در اسناد تصویری و عکس‌های تاریخی، تصحیح و انتشار آثار ارزشمندی چون شورش لرستان، همکاری در سامان‌دهی و مستندسازی کتاب تاریخ غضنفری و تألیف و انتشار کتاب مستوفی لرستان، بخشی از کوشش‌های ماندگار اوست. اهمیت کار استاد ستوده فراتر از گردآوری اسناد، در آن است که ایشان با خوانش، تصحیح، حاشیه‌نگاری، توضیح و زمینه‌مند کردن این اسناد، آن‌ها را از حالت مدارک خام بیرون آورده و به منابعی زنده، قابل استفاده و اثرگذار برای پژوهش تاریخی تبدیل کرده است.|انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات(دفتر -استان لرستان)
@ilam_development🌱

همچنانکه دوست گرامی جناب محمود هاشمی در مطلب ارسالی زیر روشن نموده، جناب سید یدالله ستوده از جمله کنش‌گران و تسهیل‌گران واقعی عرصهٔ فرهنگ در استان لرستان و همچنین شناخته‌ شده در میان بسیاری از زاگرس پژوهان است، که طی سال‌های ۶۳ تا ۶۸ در کسوت معلمی(دبیر مقطع متوسطه) به تدریس دروس آمار و ریاضیات در دبیرستان‌های شهرستان دره‌شهر مشغول بوده‌اند و مردم از ایشان به نیکویی یاد می‌کنند.

سی‌و ششمین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران، انتشارات شاپور خواست (ناشر برگزیده لرستان) جناب آقای سیدیدالله ستوده که دهه 60 (سال‌های ۶۳ تا ۶۸) در دره‌شهر ریاضیات و آمار تدریس می‌کرده است، مصلی ؛ راهرو ۲۰ غرفه ۲۵
📝محمود هاشمی- دره‌شهر (۴۰۴/۲/۲۰س۱۵)

همچنان‌که در متن فوق آمده یکی از کارکردهای مفید شناخت و بزرگداشت کنش‌گران و کارآفرینان واقعی جامعه، تقویت و تداوم ظرفیت‌های موجود در جهت رشد و توسعهٔ فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی در سطوح ملی و محلی‌ست که متأسفانه تا کنون آن‌چنان که شایسته است حق آن‌ها ادا نشده است.
ان‌شاءالله زین پس شاهد تداوم چنین نشست‌های پرباری از سوی مجامع علمی و فرهنگی ذی‌ربط، در جهت تکریم آبادگران اصیل جامعهٔ ایرانی در عرصه‌های مختلف باشیم.
@ilam_development🌱