از جمله ویژگی‌های برجستهٔ شهرهای امروزی، شیک، منظم و تمیز بودن آن‌هاست. به عنوان نمونه، اینجا را نگاه کنید. مقایسهٔ شهرهای استان ایلام با معیارهای اخیر نشان می‌دهد که ما نه تنها با این معیارها فاصلهٔ زیادی داریم، بلکه هنوز گرفتار پیش‌پا‌افتاده‌ترین مسائل شهری، مانند انباشت نخاله‌های ساختمانی در سطح شهرها هستیم.
@ilam_development

✍️محسن گودرزی/پژوهشگر
وقتی جامعه شرایطی را تجربه می‌کند که در آن مجموعه‌ای از احساسات متراکم و متخاصم -نظیر خشم، نفرت، انتقام، استیصال و ناامیدی- سیطره می‌یابد، فضا برای دو چیز از همه تنگ‌تر می‌شود: تفکر و قضاوت اخلاقی. شدت احساس‌های مذکور این دو را چنان به محاق می‌برند که هرگونه تلاشی که رنگی از این دو داشته باشد پیشاپیش محکوم به شکست می‌نماید. مشکل اما اینجاست که دقیقاً در چنین شرایط دشوار و پیچیده‌ای است که جامعه به تفکر و قضاوت‌های اخلاقی بیش از هر زمان دیگری نیاز دارد. اگر جامعه‌ای برای مدتی طولانی در چنین وضعیتی باقی بماند، رفته‌رفته ظرفیت آن برای تفکر عمیق و قضاوت‌های اخلاقی دقیق رو به فرسایش می‌گذارد و ذهن و روح جدیدی شکل می‌گیرد.

🔗 لینک دسترسی به متن کامل
@ilam_development

📝📝📝چگونه به آبادانی ایران فکر کنیم؟

🔺روایتی از کتاب علی میرسپاسی و پرسشی که باید عوض شود

✍️جواد حیدری | استاد علوم سیاسی

🖊فرض کنید بیماری سال‌ها نزد پزشکان مختلف رفته و همیشه یک سؤال پرسیده: «چرا من مثل دیگران سالم نیستم؟» روزی پزشکی به او می‌گوید: «مشکل شما در پاسخ نیست، در سؤال است. بپرسید سلامتی برای من چه معنایی دارد و چطور به آن برسم.» علی میرسپاسی، جامعه‌شناس ایرانی، در کتاب بسیار مهم خودش، «چگونه به آبادانی ایران فکر کنیم؟» دقیقاً همین کار را با ذهن ما ایرانیان می‌کند.

🖊او می‌گوید پرسشی که از دوران مشروطه تا امروز نسل به نسل تکرار کرده‌ایم، «چرا ما عقب ماندیم و غرب پیشرفت کرد؟» خودش بخشی از بیماری است، نه راه درمان. پیشنهاد او جایگزینی این پرسش با پرسشی دیگر است: «جامعه‌ی نیک برای ایرانیان چه معنایی دارد و چگونه می‌توان آن را ساخت؟» تفاوت ظاهراً کوچک است اما یکی نگاه به عقب و غرق در حسرت است؛ دیگری نگاه به جلو و همراه با مسئولیت.

🖊میرسپاسی نشان می‌دهد فضای فکری ایران معاصر اسیر چند «گفتمان طاقت‌فرسا» شده- روایت‌هایی که هر یک به شکلی، افق آینده را می‌بندند. گفتمان اول «عقب‌ماندگی» است که می‌گوید غرب معیار مطلق است، ما همیشه عقب‌تریم. مهم‌ترین ایراد این گفتمان نوعی احساس دائمی کمبود است. گفتمان دوم «انحطاط است» که حرف اصلی‌اش این است که ایران از برهه‌ای دچار «انقطاع» فکری شد و در زوال ماند. ایراد میرسپاسی به این گفتمان این است که در آن باور به سرنوشت محتوم موج می‌زند.

🖊گفتمان سوم «سنت در برابر تجدد» است که مدعای اصلی آن این است که باید یکی را کامل پذیرفت و دیگری را کامل رد کرد و این گفتمان در نهایت به نوعی بن‌بست دوگانه‌ساز ختم می‌شود. گفتمان چهارم «نوستالژی ایران باستان» است که نجات ما را در بازگشت به گذشته‌ی پیش از اسلام می‌بیند و عیب‌اش در فرار از حال به گذشته‌ی خیالی است.

🖊ویژگی مشترک این چهار روایت چیست؟ میرسپاسی با دقت یک جراح انگشت می‌گذارد روی یک نکته: همه‌ی آن‌ها از پیش تصمیم گرفته‌اند نتیجه چه باشد. به‌جای تحلیل واقعیت تاریخی ایران، دنبال شواهدی برای اثبات محکومیت آن می‌گردند. محصول این نگاه، چیزی است که او «کینه‌توزی تاریخی» می‌نامد: آمیزه‌ای از تحقیر، حسرت، و خشم خاموش نسبت به گذشته که به‌جای برانگیختن کنش، ما را در سوگواری و انفعال نگه می‌دارد. او اینجا از ریچارد رورتی وام می‌گیرد که «چپ فرهنگی» دانشگاهی آمریکا را متهم می‌کرد «شناخت» را جای «امید» گذاشته و نقد انتزاعی را جای اصلاح واقعی نهادها- و همان الگو را در بخشی از روشنفکری ایرانی بازمی‌شناسد.

🔸متن کامل این نوشتار را از اینجا بخوانید یا روی Instant View کلیک کنید

✍️جواد حیدری| مشق نو
@ilam_development

کلیپ شعرخوانی زیر، سرودهٔ شاعر مطرح ایلامی، عبدالجبار کاکایی، را در یکی از کانال‌های تلگرامی دیدم. تصویر زیبایی از ایلام دوران کودکی‌اش که به قول وی در آن زمان «بیچگ» کوچک بود، در شعرش نمایان بود؛ شعری که هم سرشار از ذوق ادبی و تعلق خاطر شاعر به شهر و دیارش بود و هم حاوی معانی جامعه‌شناختی تغییرات شهر در گذر زمان.
از دوست گرامی، جناب عطاءالله رشیدی‌فر، دانش‌آموختهٔ ادبیات فارسی، ساکن دره‌شهر، درخواست کردم عنوانی مناسب برای به‌هم‌رسانی آن در کانال تلگرامی ایلام توسعه انتخاب کند، که مطلب زیر را ارسال نمودند:

سلام
واقعاً که شعری عاطفی و تأثیرگذار است؛ عنوانی تأثیرگذار برای آن فقط از دارنده‌ی ذوقی مثل ذوقِ سراینده‌اش برمی‌آید!!! کو آن ذوق!!
      با این حال شاید عنوان‌های زیر کمی با موضوع شعر همخوانی داشته باشد.

     روزهای بی‌برگشت!!
              یا
    آن‌روزها!!!
          یا
        دنیای شیرینِ من و شهرم
          یا
کودکی‌های من و زادگاهم!!
      یا
دیارم، پاره‌تنم و...

کلانتری- ۶ شهریور ۴۰۵
@ilam_development

دنیای شیرین من و شهرم؛ شعری عاطفی و تأثیرگذار از شاعر صاحب‌ذوق ایلامی، جناب عبدالجبار کاکایی
@ilam_development

یادداشت کارشناسانهٔ دکتر حسین ایمانی جاجرمی، رئیس موسسه و عضو هیئت علمی گروه توسعه اجتماعی دانشگاه تهران، مبنی بر این‌که ایران کنونی وارد مرحلهٔ جدید تحول «گذار شهری» شده و زندگی اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی آن نیز بیش از پیش ماهیتی شهری پیدا کرده است. در این چارچوب، شهروندیِ زیرساختی (دسترسی‌به فرصت‌های بیشتر برای زندگی، آموزش، سلامت، فراغت و آینده فرزندان و در مجموع کیفیت زندگی) اهمیت پیدا می‌کند؛ یعنی شهروندان فقط دریافت‌کنندگان خدمات و زیرساخت‌ها نیستند، بلکه کیفیت و دسترسی برابر به زیرساخت‌های شهری بخشی از حقوق شهروندی آنان محسوب می‌شود.
بنابراین، سیاست عمومی نیز باید [متناسب با اقتضائات جدید] خود را با واقعیت یک جامعه شهری (منطق زندگی شهری) سازگار کند.
@ilam_development

❇️ ایران، کشورِ شهریِ نامتوازن

✍️ دکتر حسین ایمانی جاجرمی، رییس موسسه و عضو هیئت علمی گروه توسعه اجتماعی دانشگاه تهران

ایران دیگر کشوری در آستانه شهرنشینی نیست؛ ایران یک کشورِ شهری شده است. پیش‌بینی‌های جمعیتی نیز نشان می‌دهد که این روند در سال‌های آینده ادامه خواهد یافت: جمعیت شهری کشور در حال افزایش است، در حالی که جمعیت روستایی روندی کاهشی دارد. بنابراین، مسئله اصلی سیاست‌گذاری دیگر نمی‌تواند جلوگیری از مهاجرت به شهرها یا معکوس کردن روند شهرنشینی باشد. مسئله مهم‌تر این است که چگونه باید جامعه‌ای را اداره کرد که بخش عمده جمعیت آن شهری است و زندگی اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی آن نیز بیش از پیش ماهیتی شهری پیدا کرده است. این تحول را بهتر است «گذار شهری» بنامیم. در این گذار فقط تعداد شهرنشینان افزایش نمی‌یابد؛ اقتصاد، خانواده، سبک زندگی، فرهنگ، سیاست و روابط اجتماعی نیز به تدریج تحت تأثیر منطق زندگی شهری قرار می‌گیرند. بنابراین، سیاست عمومی نیز باید خود را با واقعیت یک جامعه شهری سازگار کند.

بُرشی از متن

مهاجرت دیگر فقط برای نان نیست
یکی از تغییرات مهم در جامعه ایران، تغییر ماهیت مهاجرت است. در گذشته، بخش مهمی از مهاجرت‌های داخلی با مسئله اشتغال و تأمین معاش پیوند داشت؛ مهاجرتی که می‌توان آن را «مهاجرت برای بقا» نامید. اما امروز عوامل دیگری اهمیت بیشتری پیدا کرده‌اند: دسترسی به دانشگاه، خدمات درمانی، فرصت‌های شغلی بهتر و در مجموع کیفیت زندگی. به این معنا، بخشی از مهاجرت‌های امروز را باید «مهاجرت برای کیفیت زندگی» دانست. افراد و خانواده‌ها فقط به دنبال درآمد بیشتر نیستند؛ آنها به دنبال محیطی هستند که فرصت‌های بیشتری برای زندگی، آموزش، سلامت، فراغت و آینده فرزندانشان فراهم کند.

📎 مطالعه متن کامل یادداشت

موسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی دانشگاه تهران

@ilam_development

نظر شما چیست؟ به‌عنوان نمونه، تا چه میزان عامل اصلی مهاجرت هم‌استانی‌ها در سال‌های اخیر را به فقدان سیاست‌ و مدیریت متناسب با منطق زندگی شهری و کیفیت نامطلوب زندگی، نسبت می‌دهید؟

📚 مرزهای دانش توسعه
حکمرانی، رشد و توسعه

مولف و مترجم: فرشاد مومنی

✅ مسئله توسعه به مثابه یک امر پیچیده و استثنایی، بزرگ‌ترین دغدغه‌ی اندیشه‌ای و عملی بشر طی یک قرن اخیر بوده و برخوردهای ساده‌انگارانه و غیربرنامه‌ای با آن در سراسر جهان با شکست روبه‌رو شده‌است. در این میان آنچه‌ که به کشور ما مربوط می‌شود پدیده‌ای به نام پارادوکس ایران است که ذهن همه را با شگفتی به خود معطوف کرده‌است: چرا کشوری که از ریشه‌های تمدنی و فرهنگی عمیق و غنی برخوردار است و از نظر ذخائر مادی نیز در رتبه هفتم جهان قرار دارد باید چنین اوضاعی را تجربه کند؟

✅ این کتاب با بهره‌گیری از ذخیره دانایی چهارنفر از برجسته‌ترین متفکران توسعه که با ابتکار بانک جهانی به طرح عناصر محوری اندیشه‌های خود پرداخته‌اند می‌تواند در جهت برطرف کردن موانع اندیشه‌ای برون رفت از دورهای باطل توسعه نیافتگی در کشورمان نقطه‌ی مهمی تلقی گردد و پاسخ‌های درخوری به پرسش مربوط به ایران ارائه کند.

🌐 لینک سفارش کتاب

نشر نهادگرا
@ilam_development

📚 فهرست کتاب مرزهای دانش توسعه

🔸 فرشاد مومنی - نگاه به توسعه از زاویه جنبه‌هایی از نیازهای معرفتی ایران
🔸 دارون عجم اوغلو - تعامل‌های میان حکمرانی و رشد
🔸 داگلاس نورث، جان جوزف والیس، باری وینگاست - خشونت و نظم‌های اجتماعی: چارچوبی مفهومی برای تفسیر تاریخ مکتوب بشری
🔸 دنی رودریک - تفکر در باب حکمرانی
🔸 فرانسیس فوکویاما - درباره ارتباط میان ابعاد سیاسی و اقتصادی توسعه چه می‌دانیم؟
نشر نهادگرا
@ilam_development

🔻هشدار درباره فربه شدن اقتصاد غیررسمی در ایران | خیرخواهان: کوچک‌شدن سفره مردم می‌تواند دوباره موج اعتراضات ایجاد کند

جعفر خیرخواهان، اقتصاددان، در گفتگو با اقتصادنیوز:

🔹اگر بخواهیم از ابتدا به موضوع نگاه کنیم، ما یک اقتصاد نفتی بوده‌ایم؛ یعنی طی ۶۰ تا ۷۰سال گذشته وابستگی اقتصاد به منابع درآمدی حاصل از صادرات نفت به‌شدت افزایش پیدا کرده یا اصطلاحا اقتصاد ما به نفت معتاد شده است

🔹به تعبیر ساده، معده اقتصاد بزرگ می‌شود؛اما وقتی دیگر آن پول وجود ندارد،به دنبال آن کسری بودجه دولت، تورم شدید، کاهش قدرت خرید و سایر مشکلات اتفاق می‌افتد

🔹مجموع این شرایط می‌تواند، شبیه اتفاقاتی که در دی‌ماه گذشته شاهد بودیم،دوباره شرایط کشور را برای شکل‌گیری موج اعتراض و اتفاقات گوناگونی که ممکن است خارج از کنترل باشد، آماده کند

🔹ما در عمل برای ورود بسیاری از افراد مانع ایجاد کرده‌ایم. امتیازات خاص تعریف کرده‌ایم و رانت‌هایی برای دوستان خود و حلقه‌های درونی ایجاد کرده‌ایم. همین مسئله باعث می‌شود اکثریت جامعه خواه‌ناخواه وارد اقتصاد خارج از قانون یا اقتصاد غیررسمی شوند

⬅️ مشروح گفتگو
برگرفته از اقتصاد‌نیوز
@ilam_development

🔻طبیبیان: پایان جنگ و رفع تحریم‌ها «فرصت» است نه آغاز توسعه | ایران نیازمند برنامه بازسازی نهادی و اقتصادی است | هیچ کشوری با فرمول جادویی توسعه پیدا نمی‌کند

دکتر محمد طبیبیان، اقتصاددان، در گفت‌وگو با اقتصادنیوز:

🔹اگر جنگ پایان یابد و توافقی حاصل شود، این اتفاق می‌تواند یک فرصت بسیار مهم برای ایران ایجاد کند؛ اما پایان جنگ لزوماً به معنای آغاز توسعه نیست. پایان یک بحران خارجی فقط زمانی به نقطه آغاز یک دوره جدید تبدیل می‌شود که در داخل نیز ظرفیت استفاده از این فرصت وجود داشته باشد.

🔹تجربه سال‌های گذشته نشان داده که در شرایط بحرانی، منافع اقتصادی و سیاسی قابل توجهی برای برخی گروه‌ها و ساختارها ایجاد شده و به تدریج ذی‌نفعانی شکل گرفته‌اند که از تداوم وضعیت موجود منتفع می‌شوند. در چنین شرایطی، حتی اگر فشار خارجی کاهش یابد، تغییر درونی به‌سادگی اتفاق نمی‌افتد.

🔹اگر جنگ پایان یابد، ایران فقط به یک برنامه بازسازی فیزیکی نیاز ندارد؛ بلکه به یک برنامه بازسازی نهادی و اقتصادی نیز نیازمند است.

🔹تجربه کشورهای مختلف نشان می‌دهد که سیاست‌های صنعتی، یارانه‌ها، کنترل قیمت‌ها یا حمایت از صنایع خاص فقط در شرایط نهادی مشخصی می‌توانند نتیجه مطلوب داشته باشند.

🔹 بخشی از اقتصاد ایران به یک اقتصاد موازی و غیرشفاف تبدیل شده است؛ اقتصادی که در آن فاصله میان قیمت رسمی و واقعی، میان نرخ ارزهای مختلف، میان تجارت رسمی و غیررسمی و میان حقوق قانونی و دسترسی واقعی به منابع، فرصت‌های بزرگی برای رانت ایجاد می‌کند.

🔹هیچ کشوری با یک «فرمول جادویی» توسعه پیدا نکرده است. بنابراین ایران نه باید «آمریکایی» شود، نه «اروپایی» و نه «چینی». باید از تجربه همه آنها و سایر کشورهای موفق استفاده کند و نهادهای متناسب با شرایط خود را بسازد.

⬅️ مشروح گفتگو را در اقتصادنیوز بخوانید
@ilam_development

دکتر حسین ایمانی جاجرمی، رئیس مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی و عضو هیئت علمی گروه توسعه اجتماعی دانشگاه تهران، در یادداشتی تحلیلی تحت عنوان «ایران، کشورِ شهریِ نامتوازن» استدلال کرده است که ایران وارد مرحلهٔ تحول «گذار شهری» شده و مسئله اصلی سیاست‌گذاری دیگر نمی‌تواند جلوگیری از مهاجرت به شهرها یا معکوس کردن روند شهرنشینی باشد. مسئله مهم‌تر این است که چگونه باید جامعه‌ای را اداره کرد که بخش عمده جمعیت آن شهری است و زندگی اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی آن نیز بیش از پیش ماهیتی شهری پیدا کرده است.

در این چارچوب، که وی آن را ذیل مقولهٔ «شهروندیِ زیرساختی» تعریف کرده، افراد و خانواده‌ها به دنبال دسترسی به فرصت‌های بیشتر برای زندگی، آموزش، سلامت، فراغت و آینده فرزندان و در مجموع کیفیت زندگی هستند؛ یعنی شهروندان فقط دریافت‌کنندگان خدمات و زیرساخت‌ها نیستند، بلکه آن‌ها به دنبال محیطی هستند که کیفیت و دسترسی برابر به زیرساخت‌های شهری را به عنوان بخشی از حقوق شهروندی‌شان، فراهم کند.

نتیجه این که طبق استدلال کارشناسی ایشان، سیاست و مدیریت عمومی نیز باید خود را [متناسب با اقتضائات جدید] با واقعیت جامعهٔ شهری (منطق زندگی شهری) سازگار کند و پاسخگوی مطالبات جدید جامعهٔ شهری باشد.

کانال تلگرامی «ایلام توسعه» قصد دارد به‌منظور تبیین ابعاد این موضوع در برخی از استان‌های زاگرس‌نشین، گفت‌وگوهای اختصاصی با صاحب‌نظران این مناطق برگزار نماید؛ متن کامل این گفت‌وگوها پس از تکمیل، ارائه خواهد شد.

🔻آزادارمکی: جامعه در وضعیت اضطراری است | نیازمند مدیریت عاقلانه و سیاست‌ورزی هستیم | مسأله فقدان مسیر برای تغییر است نه فقر!

دکتر تقی آزادارمکی، جامعه‌شناس در گفت و گو با اقتصادنیوز:

🔹شرایطی که الان در آن زندگی می‌کنیم، شرایط نامعینی است. یعنی هیچ چیز معلوم نیست. این‌طور نیست که ما یک دولت مستقل داشته باشیم، روابط اجتماعی جامعه فعال باشد و همه چیز در یک وضعیت طبیعی پیش برود. ما در یک شرایط کاملاً نامطمئن قرار گرفته‌ایم.

🔹این نامطمئن بودن باعث شده جامعه وارد وضعیت اضطراری شود؛ وضعیتی که پایان مشخص و معناداری برای آن دیده نمی‌شود.

🔹به نظر من جامعه ایرانی به دلیل همان سرمایه‌های اجتماعی که هنوز دارد، جامعه‌ای نیست که از بین برود یا نابود شود. اما حتماً امکان بروز اعتراض وجود دارد.

🔹مسئله اصلی فقط فقر نیست. مسئله این است که جامعه احساس کند راهی برای تغییر ندارد. جامعه‌ای که احساس کند می‌تواند آینده را تغییر دهد، حتی با مشکلات اقتصادی هم مدارا می‌کند.

🔹مشکل اصلی امروز کشور، فقدان سیاستمدار است. ممکن است نیروهای نظامی، مدیران و ساختارهای مختلف وجود داشته باشند، اما ما به سیاستمدار نیاز داریم.

🔹پیش‌بینی دقیق زمان اعتراضات مردم ممکن نیست. ممکن است یک حادثه ناگهانی، یک اتفاق اجتماعی، یک برخورد نادرست یا آسیب دیدن یک شخصیت مهم، تبدیل به نقطه شروع شود....جامعه در شرایط حساس قرار دارد و نیازمند مدیریت عاقلانه، گفت‌وگو و سیاست‌ورزی واقعی است.

⬅️ متن کامل این گفت و گو را در اقتصادنیوز بخوانید.
@ilam_development

تأثیر بحران‌ها و فشارهای اقتصادی طولانی‌مدت بر زندگی اجتماعی مردم از دیدگاه جامعه‌شناسی اقتصادی؛ به روایت مینا شیروانی‌ناغانی

🔰📌از تاب‌آوری تا فرسایش اجتماعی؛ هزینه پنهان بحران اقتصادی

✍میناشیروانی ناغانی

📍بحران‌های اقتصادی طولانی‌مدت را معمولاً با شاخص‌هایی چون تورم، کاهش قدرت خرید، بیکاری و سقوط ارزش پول ملی می‌سنجند. اما پرسشی که جامعه‌شناسی اقتصادی مطرح می‌کند، عمیق‌تر از این سطح است: فشارهای اقتصادی با زندگی اجتماعی مردم چه می‌کنند؟ آنگاه که بحران از سطح رنج اقتصادی فردی عبور می‌کند و به تجربه‌ای جمعی از بی‌عدالتی، بی‌اعتمادی و گسست همبستگی اجتماعی بدل می‌شود، دیگر نمی‌توان آن را صرفاً با داده‌های اقتصادی فهمید. در چنین شرایطی، تورم دیگر تنها افزایش قیمت‌ها نیست؛ جنگ فقط یک مسئله نظامی نیست؛ کاهش قدرت خرید صرفاً کوچک‌شدن سبد مصرف خانوار نیست. همگی این‌ها می‌توانند نشانه‌هایی از دگرگونی در رابطه فرد با جامعه، آینده و نهادهای اجتماعی باشند. از این منظر، مسئله ایران امروز را نمی‌توان در فرسایش قدرت خرید خلاصه کرد؛ مسئله عمیق‌تر، تبدیل‌شدن فرسایش اقتصادی به فرسایش رابطه اجتماعی است.

🌐جامعه‌شناسی اقتصادی و توسعه
@ilam_development

لرستان نامه (۵)
توسعه و اجتماعات محلی در زاگرس میانی
🔺 دربارهٔ نشست:

دکتر ایار در مطالعه‌ای با استفاده از روش مردم‌نگاری انتقادی، اثر مداخلات توسعه‌ای را بر ساحت اجتماعی و کنش اقتصادی اجتماعات محلی در میدان زاگرس میانی (استان‌های ایلام و لرستان) بررسی کرده است. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که برنامه‌های توسعه، زیست‌جهان پیشامداخله‌ای را که در سیطرهٔ امر اجتماعی بوده، تحت هجمه امر اقتصادی قرار داده است. در فرایند مداخله توسعه، از ظرفیت‌های فرهنگی و سنت‌های پیونددهنده و یاری‌گرانه در کنش‌های اقتصادی محلی غفلت شده است و به‌جای آن برنامه‌های رسمی و سرمایه‌محور دولتی، در ابعاد عینی و ذهنی گسترش‌یافته است؛ ماحصل تضعیف سنت‌های همیارانه مردمی، برآمدن گروه‌های شبه‌تکنوکرات جدیدی است که ارزش‌های فرهنگ محلی مانند سخت‌کوشی، قناعت، همکاری و ساده‌زیستی را نماد عقب‌افتادگی می‌دانند. درواقع کنشگران بومی به‌مثابه مدیران مولد خویش‌فرمای جدید، به کسانی بدل شدند که برای بازاریابی نیروی کار و تأمین معاش خود، در چرخهٔ اعانه، وام و اجیرشدگی گرفتار شده‌اند. با زوال اجتماع محلی، کنش‌های اقتصادی همیارانه، سخت‌کوشی و قناعت محلی تحدید شده و رقابت‌های اقتصادی مصرف‌گرا، گسسته و سودانگارانه بجای آن نشسته است.
@ilam_development

با فرض پذیرش رویکرد انتقادی جناب دکتر ایار مبنی بر تأثیر مداخلات توسعه‌ای گروه‌های شبه‌تکنوکرات در تضعیف ساختار اجتماعی و مدیریت محلی مبتنی بر کنش‌های اقتصادی همیارانه،  سخت‌کوشانه و قناعت‌گرایانه، در میدان زاگرس میانی (استان‌های ایلام و لرستان) و همچنین تبدیل این ساختار به رقبای اقتصادی مصرف‌گرا، گسسته و سودجو، پرسش اصلی این است که راهکارهای نظری و عملی ایشان برای اصلاح و بازسازی مدیریت مذکور در انطباق با شرایط نوین اقتصادی و اجتماعی چیست؟
@ilam_development

ایران در رتبه ۱۱۶ رفاه جهانی
گزارش تازه لگاتوم درباره برندگان و بازندگان رفاه چه می‌گوید؟
 
تازه‌ترین گزارش شاخص رفاه لگاتوم تصویری متفاوت از مفهوم «کشور موفق» ارائه می‌کند؛ تصویری که در آن برخورداری از منابع طبیعی، رشد تولید ناخالص داخلی یا حتی قدرت ژئوپولیتیک به‌تنهایی برای تامین رفاه شهروندان کافی نیست. آنچه کشورها را در این رقابت از یکدیگر متمایز می‌کند، ترکیبی از توسعه، آزادی، انسجام اجتماعی، اعتماد و کیفیت حکمرانی است.
 
براساس گزارش سال ۲۰۲۶ لگاتوم، سوئیس در صدر جدول رفاه جهان قرار گرفته است و ایرلند و دانمارک نیز در میان کشورهای بالای جدول حضور دارند. در مقابل، یکی از بزرگ‌ترین تغییرات مربوط به چین است که با روش‌شناسی جدید گزارش، از رتبه ۵۴ در سال ۲۰۲۳ به جایگاه ۱۱۰ سقوط کرده است. روسیه نیز که در گزارش قبلی رتبه ۷۷ را داشت، این‌بار در جایگاه ۱۰۳ قرار گرفته است.
 
اما ایران کجای این جدول ایستاده است؟
 
ایران در میان ۱۶۱ کشور، رتبه ۱۱۶ را به دست آورده است. جزئیات شاخص نشان می‌دهد وضعیت ایران در سه حوزه اصلی بسیار متفاوت است: رتبه ۷۲ در «توسعه»، رتبه ۱۴۴ در «آزادی» و رتبه ۱۲۲ در حوزه «جامعه».
در بخش توسعه، عملکرد ایران بهتر است. کشور در سلامت و بهداشت رتبه ۶۴، آموزش رتبه ۶۷ و استاندارد زندگی رتبه ۷۹ را دارد. بنابراین هنوز ظرفیت‌هایی در حوزه سرمایه انسانی، آموزش و سلامت وجود دارد که می‌تواند مبنایی برای بهبود رفاه باشد.
 
نقطه ضعف اصلی اما در کیفیت محیط نهادی و اجتماعی نمایان می‌شود. محیط نهادی یعنی مجموعه قوانین، نهادها و سازوکارهای حکمرانی که نحوه فعالیت اقتصادی و اجتماعی افراد و بنگاه‌ها را تعیین می‌کند.
ایران در «آزادی مخالفت» رتبه ۱۵۳، در آزادی اقتصادی رتبه ۱۳۵ و در صلح مدنی نیز رتبه ۱۳۵ را به دست آورده است. در حوزه جامعه نیز رتبه انسجام خانوادگی ایران ۱۴۳ و انسجام اجتماعی ۱۲۶ اعلام شده است.

از گزارش می‌توان نتیجه گرفت که ضعف نهادها و محدودیت آزادی‌های اقتصادی و مدنی در ایران مانع تبدیل این ظرفیت‌ها به رفاه پایدار شده است.
 
پیام کلی گزارش لگاتوم این است که ثروت به‌تنهایی رفاه نمی‌آورد. کشوری ممکن است منابع طبیعی، زیرساخت یا حتی قدرت اقتصادی قابل توجهی داشته باشد، اما بدون حاکمیت قانون، حقوق مالکیت، اعتماد اجتماعی و امکان اصلاح خطاهای سیاست‌گذاری، تبدیل این ظرفیت‌ها به رفاه پایدار دشوار خواهد بود.
 
گزارش «نبرد گلادیاتورها» در تجارت فردا به قلم سعید ابوالقاسمی، برندگان و بازندگان تازه رقابت جهانی رفاه و همچنین جایگاه ایران را بررسی کرده است./هفته‌نامه تجارت فردا
@ilam_development