امیرکبیر با اینکه فقط یک دانشگاه بنیاد نهاد اما از دل آن نسلی از بزرگترین ادیبان، عالمان و روشنفکران ایرانی بیرون آمدند که پایه‌گذار برکات فراوانی شدند.(اقبال آشتیانی و محمدعلی فروغی و محمد معین و..)اما امروزه با اینکه هزاران دانشگاه داریم یک چهره شاخص به مانند فارغ التحصیلان دارالفنون مشاهده نمی‌شود

علت این مسئله هم آن نیست که استعداد ایرانیان خشکیده و یا دانشجویان کرخت و تنبل شده‌اند بلکه علت در گم کردن مسیر دانشگاه است. دارالفنون درک صحیحی از جهان جدید داشت و علوم جدید را به دقت و وسواس دنبال می‌کرد و نسبت عمیق و درستی با سنت و تاریخ و فرهنگ ایرانی برقرار کرده بود. فارغ التحصیل دارالفنون هم درک درستی از علوم و جهان جدید پیدا می‌کرد و هم می‌دانست پاهایش روی چه خاک و زمینی قرار دارد.

اما دانشگاه امروز بیشتر یک نهاد تجاری و سیاسی است. متونش نامنسجم و مجموعه‌ای از ترجمه‌های ناقص است. ارتباطش با سنت و تاریخ کشور قطع ‌و فلسفهٔ علوم محلی از اعراب ندارد. همه چیز در لایه ظاهری و بدون سطح و عمق مانده و عموم اساتید کم‌سواد و بی‌سواد با جزوه‌های بی‌سروته و من‌درآوردی مشغول به بیراهه کشاندن دانشجویانند./خرمگس

دوباره‌گویی و بسنده نمودن به گزارش‌های ضرب‌الاجلی آمیخته با آمار و ارقام دهان‌پرکن در ایام مصادف با اربعین هر سال، به جای ارائهٔ مستنداتِ معتبر فنی و کارشناسی شناسانندهٔ کارهای مهم زیرساختی در تکمیل و بهره‌برداری از ظرفیت‌های کم‌نظیر گذرگاه‌های مناطق مرزی استان، با وجود گذشت این همه سال و تخصیصِ بودجه‌های کلان؟!

⬅️ تردد از مرز مهران از ۵۰۰ هزار نفر عبور کرد

⬅️ کمتر از ۷۲ ساعت تا برقراری تردد زوار اربعین در مرز چیلات دهلران

هشت‌صدوبیست‌ونهمین شماره‌ی هفته‌نامه‌ی منطقه‌ای سیمره، روز سه‌‌‌‌شنبه، (ششم اَمُردادماه ۱۴۰۵) به صاحب‌امتیازی سودابه آزادگان و مدیرمسئولی کیانوش رستمی، چاپ شد و روی پیش‌خوان دکه‌های مطبوعاتی قرار گرفت.

*سرمقاله:

– پارادوکس مديريت در لرستان: گفتار تکنوکراتيک، کنش پوپوليستی / دکتر مجتبا ترکارانی

🔰📌معرفی کتاب جامعه شناسی اقتصادی در آسیا

✍ کریس شان_چینگ چان
♻️ محمد نجاری

چرا این کتاب را انتخاب کردیم؟
جامعه‌شناسی اقتصادی تلاشی است برای فهم این حقیقت که اقتصاد، صرفاً مجموعه‌ای از بازارها و مبادلات نیست، بلکه در بستر فرهنگ، سیاست، قدرت و نهادهای اجتماعی شکل می‌گیرد. کتاب «جامعه‌شناسی اقتصادی در آسیا؛ از مدرنیزاسیون تا درهم‌تنیدگی» خواننده را با تجربه‌های متفاوت کشورهای شرق آسیا؛ از چین و ژاپن تا کره‌جنوبی، تایوان، هنگ‌کنگ و سنگاپور آشنا می‌کند.
این اثر نشان می‌دهد که چگونه هر یک از این کشورها، با زمینه‌های تاریخی و فرهنگی خاص خود، مسیر متفاوتی برای توسعه اقتصادی پیموده‌اند و چگونه شبکه‌های اجتماعی، دولت و خانواده در شکل‌گیری توسعه اقتصادی نقش داشته‌اند. ترجمه حاضر تلاشی است برای آشنایی پژوهشگران، اساتید و دانشجویان حوزه‌های جامعه‌شناسی، اقتصاد و توسعه با یکی از مهم‌ترین شاخه‌های علوم اجتماعی معاصر؛ حوزه‌ی که فهم آن برای درک اقتصاد جهانی، نابرابری و آینده جوامع انسانی ضروری است.

🌐جامعه شناسی اقتصادی و‌ توسعه
@ilam_development

🔷ایلامی‌ها همچنان چشم‌انتظار اجرای طرح راه‌آهن هستند
🔶ریل ایلام معطل بودجه

🔷طرح اتصال ایلام به شبکه ریلی کشور ۱۴ سال پیش آغاز شد، اما با پیشرفت ۲۰ درصدی همچنان با سرعتی کند پیش می‌رود.

✍️راحیل حسینیان

🔹استان ایلام با وجود مرز پرتردد مهران، ظرفیت‌های نفت و گاز، گردشگری و نقش مهم در تردد زائران اربعین، همچنان یکی از استان‌های محروم از شبکه ریلی کشور است.
🔹 طرح اتصال این استان به راه‌آهن سراسری از سال ۱۳۹۱ میان وعده‌های اجرایی و کمبود اعتبار معطل مانده است. مردم ایلام سال‌هاست چشم‌انتظار شنیدن صدای قطاری هستند که نشانه‌ای از رسیدن توسعه باشد.

⬅️ ادامه مطلب
@ilam_development

🔻جنجال درباره ماجرای «پروفسور شاندل» و نسبت آن با شیادی فکری | درس برای نسل جوان این است که «چراغ عقل را پیشِ رو بگذارید»

محمد طبیبیان، اقتصاددان، به مباحث مطرح شده درباره مناظره «موسی غنی‌نژاد و میلاد دخانچی» در اقتصادنیوز، واکنش نشان داد و در کانال تلگرامی خود نوشت:

🔹اخیراً دکتر موسی غنی‌نژاد در یک گفت‌وگو اشاره کرده‌اند که دکتر علی شریعتی در برخی نوشته‌های خود از شخصی به نام «پروفسور شاندل» به‌عنوان منبع استفاده کرده، در حالی که چنین فردی وجود خارجی ندارد. بعدها پژوهشگران نشان دادند که «chandelle» در واقع نام مستعاری بوده که شریعتی برای ارجاع دادن به خود یا برای ایجاد اتوریتهٔ علمی ساختگی به کار می‌برد؛ و حتی در برخی موارد این واژه را به‌صورت بازی زبانی با «شمع» یا «شندل» در فرانسوی توضیح داده‌اند.

🔹در کار علمی، دانشگاهی و مطبوعاتی، امانت‌داری در ذکر منبع یک اصل اخلاقی بنیادین است. استفاده از نام مستعار برای ارجاع علمی، اگر با هدف ایجاد اعتبار کاذب انجام شود، در قلمرو جعل علمی قرار می‌گیرد؛ و جعل علمی در همهٔ سنت‌های دانشگاهی، مصداق رفتار غیر اخلاقی و فریب‌کارانه است.

🔹من نیز مانند بسیاری از جوانان دههٔ چهل و پنجاه، در دوران دانشجویی آثار شریعتی، آل‌احمد و دیگر نویسندگان مشابه را با اشتیاق می‌خواندم و نوارهای سخنرانی شریعتی را گوش می‌دادم. خامیِ سن و شور جوانی باعث می‌شد این نوشته‌ها برایم جذاب باشند.

🔹اما بعدها فهمیدم که این جریان فکری، آشفتگی ذهنی، احساسات‌زدگی و شعارگرایی را در نسل ما تقویت کرد؛ نسلی که بعدها در انقلاب و پس از آن، هزینه‌های سنگینی پرداخت./اقتصادنیوز

⬅️ جزئیات را در اقتصاد نیوز بخوانید
@ilam_development

مطالب مرتبط‌با پست قبلی🔽

◀️ خیاط جامه سرخ
مشکل علی شریعتی با اقتصاد چه بود؟
✍🏻 سیدحمید متقی/ نویسنده نشریه

◀️چرا پس از نیم‌قرن همچنان پرداختن به علی شریعتی ضروری است؟

◀️شریعتی و اسلامیزه کردن مارکسیسم | تأثیر روشنفکران چپ‌زده فرانسوی بر علی شریعتی | چرا اسلام گرایی در ایران با ترکیه متفاوت بود؟

◀️علی شریعتی؛ ایدئولوگ اقتصاد دستوری و دولت‌سالاری | شریعتی چگونه از «تحلیل طبقاتی مارکسیستی» به «جهت‌گیری طبقاتی اسلام» رسید؟

شهروند دغدغه‌مند کرمانشاهی، جناب محمدحامد پورجعفری، در کانال تلگرامی‌اش مطلبی قابل تأمل در خصوص بی‌صاحبی و رها‌شدگی شهر کرمانشاه نوشته‌اند که بسیاری از مصادیق و مستندات مورد اشارهٔ آن به شهر و دیار ما نیز قابل تعمیم است.

💢شاخص احساس بی‌صاحبی!

🖋محمدحامد پورجعفری

♦️شاخصی در سنجش‌های بین‌المللی وجود دارد که برای رتبه‌بندی فساد در کشورهای جهان بکار می‌رود، شاخصی که نه بر مبنای داده‌های آماری بلکه بر مبنای درک و احساس جامعه سنجیده می‌شود، به‌نام شاخص ادراک از فساد (به انگلیسی: Corruption Perceptions Index).
به تعبیری در این شاخص، برآیند احساس جامعه از فساد است که مورد سنجش قرار می‌گیرد و نه صِرف آمار فساد.

♦️معمولا هرهنگام که به عنوان یک شهروند کرمانشاهی در شهر گذر می‌کنم، به خاطرم می‌آید که چه خوب بود که شاخصی چنین هم برای احوال کرمانشاه تعریف می‌شد، شاخصی به‌نام، "ادراک بی‌صاحبی شهری"!

♦️بی‌تعارف به عنوان یک شهروند، فضای زیسته‌ی استان و شهر، حس بی‌صاحبی را بیش از باقی احساس‌ها در خاطرم متجلی می‌کند.

♦️برای درک این موضوع
کافی‌ست در بهترین و پردآرمد‌ترین منطقه‌های شهری کرمانشاه قدم بزنید، مثلا همین خیابان کسری، پیاده راه‌های پر از چاه و چاله، ساختمان‌های بی‌ضابطه و بی‌هارمونی، متکدیان سمج، دستشویی‌های کنار خیابانی اُپن!

♦️یا همین منطقه ۲۲ بهمن، پر از همین سد معبر‌های ساختمان‌هایی‌ست که گویی صاحبانش، نه تنها صاحب خیابان‌ها، که حتی صاحب مردم شهر نیز شده‌اند.

♦️فضای اداری استان نیز همین حس را در فضای ادراکی آدمی تشدید می‌کند،
بیش از یکسال است که مهمترین معاونت استانداری استان رکود و فلاکت زده ما، با سرپرست اداره می‌شود، فرماندارن دومینو‌وار بنا بر دلایل
گنگ و نا‌معلوم برای افکار عمومی، برکنار می‌شوند،

♦️متهمین به ارتشاء و فساد در شهرداری، آزاد و رها در شهر و ادارات با عزت و احترام قدم می‌زنند، قبیله‌ها و طایفه‌ها، همچنان در انتصابات دخیل‌اند، کشاورزان با فراغ بال، خشخاش می‌کارند و عزیزان افغانستانی نیز در استحصال آن لعبت قهوه فام! یاری‌گری می‌کنند.

♦️پول‌های کثیف در شهر و استان سر‌ریز می‌شود و مناطق شهری در تملک صاحبان پول‌های آنچنانی در می‌آیند.

♦️مردم ناگزیر و ناچار و نا‌امید در سالن‌های عدلیه سرگردان‌اند و امید چندانی هم به احقاق حقوقشان ندارند، متوالیان نیز گاه‌گاهی شرط عدل را، عضویت مراجعین در صفحات اینستاگرامشان و فالور شدنشان می‌دانند!

♦️دستفروشان باقلدری موزاییک‌ها پیاده‌روها را هم می‌فروشند و تا ناکجا‌آباد معابر را قبضه کرده‌اند!
♦️رسانه‌ها کلمه‌فروشی می‌کنند و به دیناری دین و آبرو را می‌برند و به سیمی، دزدها را زاهد می‌نمایانند.

♦️این دیده‌ها و آن ندیده‌ها و بسیاری دیگر، همه و همه شاخصی‌ست برای درک بی‌صاحبی شهر!
شاخصی که اگر تعریف شود، احتمالاً شهر و استان ما همگام با فتح قله‌های شاخص فلاکت در کشور، در جهان هم در کنار مکزیکوسیتی و دیگر شهرهای کارتل‌ها شهیر جهان، در رقابتی تنگاتنگ قرار بگیرد./نجوای باغ نی
@ilam_development

نقش الگوی حکمرانی غیر نهادی در توسعه‌نیافتگی

طبق‌ ادلهٔ نویسندگان کتاب: «توانمندسازی‌حکومت» یکی‌از علل‌ و‌ عوامل عمدهٔ‌ توسعه‌نیافتگی کشورهایی‌ مانند ایران: «عدم اجرا یا اجرای نامناسب‌ و‌ انحراف سیاست‌ها، برنامه‌ها وپروژه‌های مصوب است که به دلیل اتخاذ راه‌کارهای صوری و گاهاً تقلید محض از نمونه‌های موفق در جاهای دیگر به جای تمرکز بر حل مشکل از طریق ارزیابی مستمر عملکرد دستگاه‌ها با رویکرد مسئله‌محور (انطباق تکرار شونده در بستر واقعی) به اجرا در می‌آید.»
یکی از عوامل عمدهٔ این ضعف در اجرا یا اجرای نامناسب برنامه‌ها نیز قبل از هر چیز، غلبهٔ گونه‌های حکمرانی غیر نهادی است که به دلیل ماهیت رانتی و گرایش به توزیع مناصب مدیریتی در بین حامیان به جای شایسته‌گزینی، به ندرت قادر به ارزیابی و تشخیص مسئله‌محور ریشه‌های مشکل و جستجوی راه‌کار‌های متناسب، برای ساماندهی و برون رفت از آن است. به قول فرشاد مومنی اقتصاددان: «در ساختار قدرت بر پایهٔ مناسبات رانتی اصل بر ظاهر‌سازی و گزافه‌گویی است تا یک برنامه با کیفیت که مبتنی بر یک گزارش عالمانه از واقعیت‌های موجود باشد»
مسئلهٔ ضعف در اجرا و توسل به راه‌های میان‌بر و شوک‌درمانی به جای کارِ کارشناسی و مسئله‌محور برای مقابله با مشکلات، تا جایی پیش‌ رفته که نهادگرایان مطرح کشور، مانند دکتر فرشاد مومنی در توضیح وضعیت کنونی، صحبت از بی‌دولتی، دولت ناکارآمد و «شائبه تسخیرشدگی نظام تصمیم‌گیری‌های اساسی کشور به دست غیرمولدها» به میان آورده و جعفر خیرخواهان از تعبیر: «ائتلاف‌های توزیعی [یعنی] گروهها و سازمان‌هایی که درصدد کاسبی و کسب منفعت برای اعضای خود، بدون توجه به اینکه چقدر زیان بر بقیه جامعه تحمیل می‌کنند» استفاده کرده‌‌است.
به دنبال وضعیت اخیر، این سؤال مهم مطرح است که: آیا با توجه به شرایط کنونیِ نظام حکمرانی، امکان توانمندسازی دولت جهت اجرای مناسب سیاست‌ها، برنامه‌ها و پروژه‌های مصوب، وجود دارد؟ چگونه و با اتخاذ چه راه‌کارهایی؟ پرداختن به این موضوع، بویژه از آن‌رو حائز اهمیت است که بنا به گفتهٔ نویسندگان کتاب توانمندسازی حاکمیت: "توسعهٔ اجرایی و قابلیت اجرا" در نظام‌های حکمرانی دنیای امروز به عنوان رکن چهارم توسعه، شناخته‌شده است.
✍عزیز کلانتری
@ilam_development

تأکید بر اتخاذ راهکارهای مسئله‌محور در حل مشکلات موجود توسط مقامات اجرایی، نیازمند توجه به انطباق تکرار شونده در بستر واقعی است. این رویکرد به معنای آن است که در مقام اجرا، باید به دنبال تدابیر و راه‌حل‌هایی باشیم که بیشترین انطباق را با مقتضیات و امکانات بومی و در دسترس داشته و از سرمایه‌های موجود به بهترین نحو بهره‌برداری کنند. این در حالی است که راه‌حل‌های من‌درآوردی و بدون مطالعه، در بسیاری از موارد تنها به اتلاف و فرسایش منابع موجود منجر می‌شود و هیچ پیامد مثبتی که نشان‌دهنده یک کار معتبر توسعه‌ای و آبادگرانه باشد، از آن حاصل نمی‌گردد.

به عنوان نمونه، می‌توان به آیین بُنه اشاره کرد که به عنوان یک راهکار مسئله‌محور برای غلبه بر مشکلات و موانع کشت و کار در مناطق خشک و کویری ایران مطرح شده است. همان‌گونه که در مطلب پیوست به درستی اشاره شده، امروز هم در مواجهه با بحران‌ها، ما نیازمند گذر از: «خیریه‌های ترحم‌انگیز» به سمت «یاریگری و هم‌سرنوشتی عملی» هستیم. این تغییر رویکرد می‌تواند به ما کمک کند تا با بهره‌گیری از ظرفیت‌های محلی و ایجاد هم‌افزایی میان منابع، به حل مؤثرتر مسائل موجود بپردازیم.
#ادمین
@ilam_development

وقتی در دل کویر و فلات خشک ایران تنها باشی، طبیعت هیچ رحمی ندارد. اگر یک کشاورزِ تنها باشی و فقط چند روز بیمار شوی یا گاوِ شخمت را از دست بدهی، زمینت خشک می‌شود و تمام زحماتت به باد می‌رود. اینجاست که انسان در لبه‌ی پرتگاهِ ورشکستگی و نیازمندی قرار می‌گیرد. 🏜️
‌
اما نیاکان ما برای غلبه بر مشکلات، یک «سیستم عاملِ بقا» طراحی کردند: آیینی به نام «بُنه». 🌾
‌
در سیستم «بُنه»، کشاورزان خرد به جای نبردِ انفرادی با طبیعت، در گروه‌های ۵ یا ۶ نفره با هم هم‌پیمان می‌شدند. آن‌ها تمام دارایی‌های خود اعم از زمین، حق‌آبه، بذر، گاوِ کار و نیروی بازو را روی هم می‌ریختند تا یک واحد زراعی یکپارچه و قدرتمند بسازند. 💧🤝
‌
اوج شاهکارِ این سیستم کجاست؟ «بُنه» یک ساختارِ «تحمل‌پذیر در برابر خطا» (Fault-tolerant) بود. اگر یکی از اعضا در طول فصلِ کار بیمار می‌شد یا حادثه‌ای برایش رخ می‌داد، چرخِ کلِ سیستم از کار نمی‌افتاد؛ بلکه سایر کشاورزان جای خالی او را پوشش می‌دادند تا محصول به ثمر برسد. در فصل برداشت، فرد آسیب‌دیده سهم خود را بر اساس همان فرمولِ دقیق دریافت می‌کرد، بدون اینکه دستش را جلوی کسی دراز کرده باشد یا نگاه سنگینِ ترحم را حس کند. ⚖️
‌
در «بُنه» هیچ‌کس به دیگری صدقه نمی‌داد و هیچ نگاهِ بالا به پایینی وجود نداشت. همه‌چیز بر اساس یک قرارداد نانوشته برای توزیع ریسک و حفظ کرامت انسانی بود.
‌
این همان الگویی است که امروز در مواجهه با بحران‌ها به آن نیاز داریم: گذر از «خیریه‌های ترحم‌انگیز» و رسیدن به «یاریگریِ و هم‌سرنوشتیِ عملی». 🌱
‌
#بنه #یاریگری #فرهنگ_ایرانی #هم_سرنوشتی #کرامت_انسانی #جامعه_شناسی #توسعه_محلی #تعاونی_سنتی #تاریخ_اجتماعی

کانال یاریگری در ایران
@ilam_development

✅ پارادوکس مدیریت در لرستان: گفتار تکنوکراتیک، کنش پوپولیستی

✍️ دکتر مجتبا ترکارانی – جامعه‌شناس

🔹رویکرد این روزهای استاندار محترم لرستان در مواجهه با منتقدان، نشان می‌دهد که ایشان با وجود تأکید مکرر بر استفاده از ظرفیت نخبگان و کارشناسی بودن طرح‌ها و برنامه‌های خود، در عمل کم‌تر رویکردی تفاهمی و گفت‌وگومحور با نخبگان و کارشناسان داشته‌اند.

🔹آن‌چه بیش‌تر دیده می‌شود، نه تلاش برای شنیدن دغدغه‌های شهروندان و پاسخ به انتقادهای کارشناسی، بلکه نوعی مواجهه خطابی و روایتی برای اثبات حقانیت تیم مدیریتی و طرح‌های مدنظر است.

🔹 در این یادداشت، با اشاره به چند نمونه، می‌کوشیم نشان دهیم که چنین رویکردی نه سازنده است و نه می‌تواند فضای مناسبی برای توسعه‌گرایی در استان ایجاد کند. البته همه‌ی ما با محدودیت‌های مدیریت در شرایط کنونی ایران آشناییم، اما انتظار می‌رود مدیران ارشد استان این واقعیت‌ها را صادقانه در گفتار خود منعکس کنند و زمینه تفاهم و گفت‌وگو را فراهم آورند.

🔹نخست آن‌که، برخلاف ژست تکنوکراتیکی که ایشان نشان می‌دهند، رفتار رسانه‌ای و تبلیغی‌شان در مواردی رنگ و بوی آشکار پوپولیستی دارد. نمونه‌ی روشن آن، کلیپی بود که با استفاده از هوش مصنوعی درباره‌ی پروژه‌ی تونل سفیدکوه تهیه و پخش شد. در آن کلیپ، از چند جوان در خیابان پرسیده می‌شد که این پروژه متعلق به کجاست و سپس چنین القا می‌شد که با اجرای آن، شهر ما به آتلانتا شبیه خواهد شد و همه مشکلات استان حل می‌شود. طبیعی است که جوانان نیز از شنیدن چنین وعده‌هایی ابراز خوش‌حالی کنند. اما پرسش اساسی این‌جاست که چرا به جای مراجعه به هیجان عمومی و نظرسنجی‌های سطحی خیابانی، نظر کارشناسان حوزه‌های آب، راه و شهرسازی، اقتصاد و مسائل اجتماعی درباره این پروژه مطرح نمی‌شود؟ چرا به جای گفت‌وگو با متخصصان، افکار عمومی با تصویرسازی اغواگرانه اقناع می‌شود؟

🔹دوم آن‌که، با وجود آن‌که استاندار محترم پیوسته از فرهیختگان، انجمن‌ها و نهادهای مدنی سخن می‌گوید، در عمل این ارتباط چندان جدی و مؤثر به نظر نمی‌رسد. ماه‌هاست که جمعی از انجمن‌های مردم‌نهاد درخواست دیدار با ایشان را برای بیان دیدگاه‌ها و نقدهای کارشناسی خود درباره تونل سفیدکوه مطرح کرده‌اند، اما کم‌تر نشانی از شکل‌گیری جلسات واقعی و مؤثر میان متخصصان، کارشناسان اداری، مشاوران طرح و نمایندگان این انجمن‌ها دیده شده است. در عوض، بیشتر شاهد استفاده مدیران از تریبون‌های یک‌طرفه‌ای بوده‌ایم که در آن‌ها فقط دیدگاه رسمی بیان می‌شود، بدون آن‌که فرصت کافی برای شنیدن نقدها و بررسی نگرانی‌های منتقدان فراهم باشد./ کانال رسمی هفته‌نامه‌ی منطقه‌ای سیمره


🌐 ادامه و متن کامل این یادداشت را در تارنمای آوای سیمره مطالعه کنید.
@ilam_development

جامعه‌ای می‌تواند رشد پایدارتر و کم‌بحران‌تر داشته باشد که در آن نهادهای اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی کمتر وابسته به دولت و بیشتر متکی بر نظم و خواسته‌های درونی خودشان باشند. به‌عبارتی‌دیگر، این نهادها باید بتوانند بر اساس شرایط متغیر جامعه و نیازهای متنوع اعضای گروه‌های مختلف اجتماعی، خود را تنظیم کنند، بدون اینکه دولت در این فرآیند اختلال ایجاد کند. در غیر این صورت، مداخلهٔ دولت -که از بی‌اعتمادی‌اش به شهروندان و جامعه سرچشمه می‌گیرد- جامعه را تضعیف خواهد کرد. پس، دولت باید در محدودهٔ وظایف اجرایی خودش مقتدر اما در مداخله در امور فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی، حداقلی باشد.

مسعود زمانی مقدم
@masoudzamanimoghadam

فقدان سنت آزادی‌خواهی؛ ریشه عقب ماندگی اقتصاد ایران
🔻در جست‌وجوی آزادی | در باب اهمیت پروژه فکری «معلم آزادی» | چرا موسی غنی‌ نژاد شایسته تکریم است؟

🔹چرا در تاریخ معاصر ایران، اندیشه آزادی و حقوق فردی نتوانست به یک جریان ریشه‌دار و اثرگذار تبدیل شود؟ پاسخ به این پرسش را باید در مجموعه‌ای از عوامل تاریخی، فرهنگی و نهادی جست‌وجو کرد.

🔹در ایران، جریان‌های روشنفکری به جای آنکه آزادی فردی، مالکیت خصوصی و محدودیت قدرت سیاسی را در مرکز اندیشه خود قرار دهند، بیشتر بر مفاهیمی مانند عدالت اجتماعی، بازگشت به هویت تاریخی یا نقد تمدن غرب تمرکز کردند.

🔹از همین منظر، اهمیت متفکرانی که در ایران بر ضرورت آزادی، اقتصاد بازار، حقوق مالکیت و محدودیت قدرت سیاسی تاکید کرده‌اند، بیشتر نمایان می‌شود. افرادی مانند دکتر موسی غنی‌نژاد تلاش کرده‌اند مفاهیمی را به فضای فکری ایران وارد کنند که در تاریخ اندیشه کشور کمتر مورد توجه قرار گرفته بود؛ مفاهیمی مانند فردگرایی، آزادی اقتصادی، نقش نهادها و اهمیت مالکیت خصوصی.

🔹موسی غنی‌نژاد بیش از آنکه صرفاً یک اقتصاددان باشد، با توجه به تحصیل در رشته معرفت شناسی، در قامت یک معلم آزادی ظاهر شده است؛ کسی که تلاش کرده نشان دهد توسعه اقتصادی بدون آزادی‌های بنیادی و بدون پذیرش قواعدی که قدرت را محدود می‌کنند، امکان‌پذیر نیست. در جامعه‌ای که سنت آزادی‌خواهی به اندازه کافی ریشه ندوانده، اهمیت چنین صداهایی دوچندان می‌شود.

⬅️ متن کامل را در اقتصادنیوز بخوانید.
@ilam_development

در تعریف جامعه‌شناسی اقتصادی اینجا خواندیم که: «جامعه‌شناسی اقتصادی تلاشی است برای فهم این حقیقت که اقتصاد صرفاً مجموعه‌ای از بازارها و مبادلات نیست، بلکه در بستر فرهنگ، سیاست، قدرت و نهادهای اجتماعی شکل می‌گیرد».
بدون تردید، برای درک بهتر اقتصاد و یافتن راهکارهایی برای توسعه آن، نیازمند شناخت علمی از بسترهای فرهنگی، سیاسی، قدرت و نهادهای اجتماعی هستیم که در شکل‌گیری و جهت‌گیری اقتصاد تأثیرگذارند. این شناخت به ما کمک می‌کند تا عوامل مؤثر بر اقتصاد را بهتر درک کرده و راه‌حل‌های مناسبی برای چالش‌های موجود ارائه دهیم.

گروه جامعه‌شناسی اقتصادی انجمن جامعه‌شناسی ایران در این راستا با برگزاری دوره آموزشی «مدرسه جامعه‌شناسی اقتصادی توسعه» با محتوای غنی و تخصصی و انتشار فایل‌های صوتی آن، گامی مؤثر در جهت ارتقای دانش جامعه‌شناسی اقتصادی و بهره‌مندی هرچه بهتر تمامی علاقه‌مندان به این حوزه علمی برداشته است.
#ادمین
@ilam_development

🔰📌مجموعه صوتی مدرسه پاییزه جامعه‌شناسی اقتصادی (کلیات و مبانی ۱۴۰۴ تا ۱۴۰۵)

📍معرفی

📝جلسه آشنایی

مقدمه ◀️ از جامعه شناسی اقتصادی که حرف می‌زنیم از چه حرف می‌زنیم؟

جلسه اول ◀️ کلیات و مبانی جامعه‌شناسی اقتصادی(مروری جامع)

جلسه دوم ◀️ کلیات و مبانی جامعه‌شناسی اقتصادی(مروری جامع)

جلسهٔ سوم‌ ◀️ (ماکس وبر و سنت آلمانی)

جلسه چهارم ◀️ (کارل مارکس و سنت آلمان)

جلسه پنجم ◀️ (مارکس، زیمل، سنت آلمانی)

جلسه ششم ◀️ (دورکیم، توکویل، سنت فرانسوی)

جلسه هفتم ◀️ (گرانووتر، حک‌شدگی)

جلسه هشتم◀️(گرانووتر،حک‌شدگی)

جلسه نهم ◀️ (گرانووتر،حک‌شدگی)

جلسه دهم ◀️ (پولانی، گرانووتر، حک‌شدگی)

جلسه یازدهم ◀️ (وبر، سومبارت، فردریک‌ لیست، کنفرانس فریباسمیعی،مهدیه احمری و محسن علوی‌منش)

جلسه دوازدهم ◀️ (هیرشمن، هواهای نفسانی و منابع
زیمل، غریبه خسیس+
کنفرانس کتایون کیانی و کوروش غلامی)

جلسه سیزدهم ◀️ (مرور ۱۲جلسهٔ ۱۴۰۴)

جلسه چهاردهم ◀️ (ادارک کمترازحد اجتماعی شده
،ادارک بیشتر از حد اجتماعی شده حک‌شدگی)

جلسه پانزدهم ◀️ (کنفرانس
مارسل موس مینا شیروانی ناغانی، پییر بوردیو
علیرضاامیدوار و...)

جلسه شانزدهم و پایانی◀️ (پایان مدرسه، کنفرانس اسملسر‌محسن علوی‌منش)

مهم‌ترین کتاب‌های جامعه‌شناسی اقتصادی

مدرس: دکتر زینب شفیعی، عضو هیأت علمی دانشگاه الزهرا

🌐جامعه‌شناسی اقتصادی و توسعه
@ilam_development

🔸چشم‌انداز ایران ۱۴۲۰ در گفت‌وگو با دکتر موسی غنی‌نژاد

🔹 ایران منابع طبیعی و سرمایه انسانی برای تبدیل شدن به قدرت اقتصادی منطقه را دارد؛ اما بیش از ۱۰ سال است که در چرخه رشد صفر و منفی در جا می‌زند.
اگر قرار باشد ایران در ۱۵ سال آینده به کشوری شایسته ظرفیت‌های خود تبدیل شود، از کجا باید شروع کرد؟

مهمان گفتگو: دکتر موسی غنی‌نژاد

00:00 مقدمه؛ آینده‌ای که باید از امروز بسازیم
03:10 چرا قبل از هر چیز به چشم‌انداز نیاز داریم؟
05:54 چشم‌انداز ایران ۱۴۲۰ از نگاه دکتر غنی‌نژاد
09:34 نسل z به دنبال چیست؟
10:30 ریشه مشکلات ۵۰ سال اخیر چیست؟
12:01 چگونه با منابع غنی به رشد منفی رسیدیم؟
14:07 زندگی معمولی با خاص بودن ایران در تضاد است؟
21:23 از مشروطه تا انقلاب ۵۷؛ چه بر سر حکومت قانون آمد؟
24:06 غلبه احساس بر عقل در قانون اساسی ج ا
26:01 بعد از ۴۷ سال، هنوز انقلابی بودن یعنی چه؟
28:09 منافع ملی یا اهداف فراملی؛ کدام اولویت باشد؟
35:15 سوئد، آمریکا یا ژاپن؟ کدام مدل بهتر است؟
39:40 چگونه می‌توان جهش اقتصادی داشت؟
42:56 دهه ۴۰؛ از جهش اقتصادی تا شعار علیه عالیخانی
46:10 هرچقدر آزادی بدهید، همان اندازه ثروت تولید می‌شود
49:11 توسعه با وجود تحریم‌ها شدنی است؟
56:25 جمع‌بندی
[منبع]
@ilam_development

⭕️رویای گمشده

از دست رفتن رؤیاهای ملی در گفت‌وگو با سعید اسلامی‌بیدگلی

✍🏻 صبا نوبری/ نویسنده نشریه

🔹وقتی در مورد دوره‌های مختلف صنعتی در ایران صحبت می‌کنیم، کم‌وبیش به نمادهای توسعه‌ای اشاره می‌کنیم. پروژه‌های صنعتی بزرگی مثل کارخانه ذوب‌آهن، مجتمع‌های فولاد، یا طرح‌های ملی عظیمی مانند راه‌آهن سراسری، همگی در حافظه تاریخی ما ثبت شده‌اند. حتی در دهه‌های اخیر، شاید توسعه منطقه ویژه پارس جنوبی (عسلویه) آخرین پروژه‌ای باشد که بتوانیم با افتخار از آن یاد کنیم و بپذیریم که یک پروژه پیشران اقتصادی بوده است؛ پروژه‌ای که نه‌تنها یک تحول شگرف منطقه‌ای و ملی ایجاد کرد، بلکه حتی در سطح بین‌المللی و استانداردهای جهانی نیز قابل افتخار و دفاع بود.

🔹متاسفانه آنچه امروز شاهد آن هستیم، غیبت مطلق پروژه‌های افق‌گشاست. ما اکنون تماماً درگیر پروژه‌های دسته نخست، یعنی پروژه‌های دست‌دوم و صرفاً نگهدارنده شده‌ایم. بله، امروز هم در کشور پل ساخته می‌شود، پالایشگاه احداث می‌شود یا جاده کشیده می‌شود، اما از اینها پروژه‌هایی نیستند که در حد لازم حس افتخار، غرور ملی و تعلق خاطر را در شهروندان بیدار کنند. به همین دلیل است که امروز وقتی صحبت از تخریب یا استهلاک پروژه‌های زیرساختی به میان می‌آید، بخش بزرگی از جامعه نسبت به آن احساس چندانی ندارد.

🔹هر پروژه‌ای که قرار است به یک رویای ملی تبدیل شود، پیش‌نیاز قطعی آن شفافیت است. جامعه باید ببیند چه چیزی در حال ساخت است تا با آن ارتباط برقرار کند. اما متاسفانه فرهنگ شفافیت در نظام تامین مالی پروژه‌های کلان ما جایگاهی ندارد. بخش بزرگی از پروژه‌های زیرساختی امروز ایران در دل نهادهای خاص و در فضایی کاملاً غیرشفاف شکل می‌گیرند و اساساً علاقه‌ای هم به شفاف‌سازی ابعاد مالی و اجرایی آنها وجود ندارد. وقتی من به‌عنوان شهروند نمی‌دانم دقیقاً چه چیزی با چه هزینه‌ای در حال ساخت است، چگونه می‌توانم به آن افتخار کنم؟

🔹بدون وصل شدن مجدد به زنجیره ارزش و بازارهای جهانی، نخواهیم توانست عقب‌ماندگی وحشتناک تکنولوژیک خود را جبران کنیم. در انزوا، نه دسترسی به سرمایه‌های کلان بین‌المللی خواهیم داشت و نه می‌توانیم از ظرفیت بازارهای مصرفی بین‌المللی استفاده کنیم. مگاپروژه‌های امروز جهان، ماهیتاً به بازارهای جهانی نیازمندند. همان‌طور که پیش‌تر اشاره کردم، اگر رویای توسعه یک الگوی هوش مصنوعی قدرتمند یا یک پلت‌فرم اقتصاد دیجیتال را در سر داریم، باید بدانیم که توسعه تکنولوژی در این سطح، برای یک بازار محدود و چند‌میلیون‌نفری در داخل کشور، نه توجیه اقتصادی دارد و نه اساساً امکان بزرگ شدن پیدا می‌کند. بنابراین، بازگشت به نظام اقتصاد بین‌الملل، مهم‌ترین پیش‌شرط هرگونه برنامه‌ریزی برای رویاسازی اقتصادی است./تجارت فردا

متن کامل گفت‌وگو را👈 اینجا مطالعه کنید.
@ilam_development