ایلام توسعه|نقد و بهبود|
130 subscribers
60 photos
20 videos
7 files
135 links
"ایلام توسعه" با فرض توسعه حاصل عملکرد نظام سیاسی و جامعه است و همه ما در این فرایند مسئولیت داریم، می‌کوشد در کنار نقد عملکرد توسعه‌ای دولت و جامعه در ابعاد ملی و محلی، راهکارهایی نیز برای بهبود و پیشبرد آن ارائه نماید.
🆔 @SIKANSARA
Download Telegram
عراقچی در ادامه اظهار داشت:
🔹در جنگ ۱۲ روزه، متوجه
شدیم که چه سرمایه‌هایی داریم و متأسفانه پس از آن نیز قدر این سرمایه‌ها را ندانستیم.
همان‌طور که جوادی یگانه در کانال رویای ایرانی بدرستی اشاره نموده، یکی از این سرمایه‌های ارزشمند ملی که قدر آن را بدرستی ندانستیم و ساز و کارهای استقرار و تداوم آن را در نظام حکمرانی تقویت نکردیم، همبستگی اجتماعی و ایران‌گرایی جامعه پس از جنگ ۱۲ روزه بود...
ایلام توسعه|نقد و بهبود|
🔻غنی‌نژاد: هرجا چپ‌ها سکان‌دار بودند فاجعه به بار آمد، آنها بی‌آبرو شده‌اند | دخانچی: چپ نو، تکرارِ مارکسیسم نیست ◻️موسی غنی‌نژاد، اقتصاددان و میلاد دخانچی، پژوهشگر مطالعات فرهنگی در یک مناظره صریح و داغ در «اقتصادنیوز»، اندیشه‌های یکدیگر را به نقد کشیدند.…
🔻پروژه شریعتی؛ نگاه به خویشتن با عینک مارکسیسم | وقتی دین ایدئولوژیک شد و قابیل نماد مالکیت خصوصی!

🔹️علی شریعتی به عنوان یکی از تاثیرگذارترین روشنفکران دهه چهل و پنجاه شمسی، نقش مهمی در شکل‌دهی به ذهنیت انقلابی جامعه ایران ایفا کرد، تا جایی که خود انقلابیون او را «معلم اتقلاب» نامیدند.

🔹️نگاه شریعتی به غرب، نگاهی یکپارچه منفی، خصمانه و ناشی از یک سوءتفاهم عمیق از مبانی مدرنیته بود. شریعتی مدرنیته را نه به عنوان بستر زایش آزادی‌های فردی، حاکمیت قانون و حقوق مالکیت، بلکه صرفاً به عنوان ماشین جنگیِ استعمار، سرمایه‌داری فاسد و استحاله فرهنگی (یا همان الیناسیون) می‌دید.

🔹️او در کتاب «تشیع علوی و تشیع صفوی» (مجموعه آثار ۹، ص ۸۸) مالکیت خصوصی را ریشه تمام مفاسد بشری و سرچشمه استثمار می‌خواند. موسی غنی‌نژاد در کتاب «اقتصاد و دولت در ایران» به تفصیل بحث می‌کند که این ضدیت کور با مالکیت خصوصی، ناشی از عدم درک این واقعیت است که مالکیت خصوصی چگونه ضامن آزادی فردی در برابر استبداد دولت شده است.|اقتصاد نیوز

⬅️ مشروح گزارش

@ilam_development
پیش از این، مطلبی با عنوان «استان ایلام و تداوم مشکلات دوران گذار؛ بازنگری در مسئلهٔ آسیب‌های اجتماعی از منظر مدیریت توسعه» در سال ۱۴۰۲ نوشته‌ام. برداشتم این است که بازخوانی آن در تبیین بخشی از علل موجدهٔ آسیب‌هایی از این دست در استان‌های زاگرس‌نشین که هنوز در پیچ و خم توسعه روزگار را به سختی سپری می‌کنند، تا حدودی راهگشا است.
👌1
ایلام توسعه|نقد و بهبود|
💢 گزارش مردمی ادامه آتش سوزی‌ها در جنگل‌ها و عرصه‌های طبیعی استان ایلام دوشنبه ۲۸ تیرماه ۱۴۰۵ انتهای دره‌ی ارغوان پل حفی، از سه محور آتش‌سوزی وسیع داربم. یک سمت بطرف سورگه سمت دیگر بطرف قلارنگ و کانون اصلی هم بطرف دره گه‌ وز آتش در حال پیشروی است. دیدبان…
🔷با وجود افزایش آتش‌سوزی‌ها در زاگرس و تغییر الگوی آن، تاکنون نهادهای متولی تلاشی برای ریشه‌یابی دلایل و عاملان اصلی نکرده‌اند
🔶مجازات کم‌اثر عاملان حریق

🔷از سال ۱۳۹۹ الگوی آتش‌زدن جنگل‌ها و مراتع زاگرس تغییر کرده است. از آن زمان تاکنون بیش از ۱۰۰ نفر در این ارتباط بازداشت شده‌اند، اما اغلب مجازات‌ها با سنگینی جرم همخوانی ندارد

✍️فروغ فکری

🔹تا امروز چند نفر به اتهام آتش‌زدن جنگل‌ها و مراتع بازداشت شده‌اند و سرنوشت هر کدام چه شده است؟ حتی اگر از تعداد بازداشت‌شدگان تا حدودی اطلاع داشته باشیم، از سرنوشت بعدی آن‌ها اطلاع چندانی در دست نیست.
🔹 مسئله حریق‌های عمدی زاگرس فقط به بازداشت‌ها خلاصه نمی‌شود؛ ماجرای اصلی، ریشه‌یابی این رخدادهاست. آتش‌زدن‌های عمدی از سال ۱۳۹۹ در زاگرس شکل دیگری به خود گرفته است.
🔹به گفته «بهمن ایزدی»، فعال محیط‌زیست، این حریق‌ها ارتفاعاتی را درگیر کرده‌اند که انگیزه‌هایی مانند تعارضات زمین و سایر موارد در آن‌ها بی‌معناست.
🔹 پرسش او این است که چرا تاکنون علت این آتش‌سوزی‌ها از سوی نهادهای انتظامی و قضایی بررسی و رصد نشده است؟ چرا مشخص نیست این اقدام که به خشکی و تغییر اکوسیستم زاگرس می‌انجامد، با چه انگیزه‌هایی و از سوی چه کسانی هدایت می‌شود؟ و چرا میزان مجازات با سنگینی جرم همخوانی ندارد؟|پیام ما آنلاین

ادامه مطلب را در وب‌سایت پیام ما مطالعه کنید.
@ilam_development
Jazz Fest Sarajevo
Kayhan Kalhor
🎻تک‌نوازی کمانچه کیهان کلهر
🏛️در تالار بیمهاوس آمستردام
فستیوال سارایوو
سی دقیقه.
برگرفته از آن‌سو | AnSo

🎵#ساز‌دل
👏1
ایلام توسعه|نقد و بهبود|
🔻پروژه شریعتی؛ نگاه به خویشتن با عینک مارکسیسم | وقتی دین ایدئولوژیک شد و قابیل نماد مالکیت خصوصی! 🔹️علی شریعتی به عنوان یکی از تاثیرگذارترین روشنفکران دهه چهل و پنجاه شمسی، نقش مهمی در شکل‌دهی به ذهنیت انقلابی جامعه ایران ایفا کرد، تا جایی که خود انقلابیون…
🔻چرا غنی‌نژاد و دخانچی؟ چرا مناظره؟ | چرا بحث به «شریعتی» رسید؟ | هدیه غنی نژاد به دخانچی چه بود؟

🔹صد و بیست سال از پیروزی نهضت مشروطه می‌گذرد اما ایران همچنان با مسائل حل نشده‌ بسیاری دست و پنجه نرم می‌کند.

در چنین شرایطی، از یک سو اندیشمندانی چون موسی غنی‌نژاد معتقدند برای حل مسائل ابتدا باید ایده‌ها و افکار و عقاید اصلاح شوند، به عبارتی با ذهنیت‌هایی که مشکلات را ایجاد کرده‌اند نمی‌توان مسائل را حل کرد.
🔹در مناظره‌ای که به تازگی به میزبانی «اقتصادنیوز» برگزار شد، غنی‌نژاد به گفت‌وگو با میلاد دخانچی، پژوهشگر مطالعات فرهنگی، نشست.

🔹دخانچی که دانش‌آموخته «علوم اجتماعی» است را می‌توان -با اندکی تسامح- نماینده اندیشه چپ اسلامی تلقی کرد. کما اینکه او خود را ادامه سنت فکری شریعتی می‌داند، جمال‌الدین اسدآبادی را می‌ستاید.

🔹مناظره این دو، به نقد شریعتی، نقد پست‌مدرنیسم و چپ نو، نقد فوکو و نقد مارکس از یک سو و از سوی دیگر به نقد تلقی غنی‌نژاد از لیبرالیسم کشیده شد.

🔹غنی‌نژاد و دخانچی در چند نقطه افتراق نظر دارند. اول در روایت از مدرنیته و پس از آن در صورت بندی مفاهیمی مثل لیبرالیسم و سپس در زاویه نگاه به روشنگری و نتایج آن در جوامع غربی. 

🔹گرایش دخانچی به سنت پست‌مدرنیسم، او را به نسبی‌گرایی می‌کشاند تا جایی که معتقد به چیزی به نام «دستگاه فکری حل مسئله» است، در حالی که غنی‌نژاد معتقد است نگاه ابزاری به مفاهیم علوم اجتماعی به مثابه جعبه ابزاری برای حل مسائل، به عدم انسجام فکری، آشفتگی ذهنی و تفکر آشوب‌ناک منتهی می‌شود./ هفته‌نامه تجارت فردا

⬅️ جزئیات را در اقتصادنیوز بخوانید.
@ilam_development
Forwarded from seymare
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
*
هاوا دلگیر و هوگه دویر و ریویاری چنی سخته
حکیم ناشی، لشت هوکاره بیماری چنی سخته
پژاره راحتت نیلی گری چوی درد کاکیله
چوی کاومل تا سحر آساره بشماری چنی سخته
شفق شال و کلاو بستن و تا ایواره گیونالک
ولکت ار نزیک دوس گلاباری چنی سخته
گری و زاری ار درمون رنج روزگارت بو
نقارنی، نتونی دنگت ایرآری چنی سخته
ی عمری عار و ننگ داشتن و ایسکه چوی قماربازل
تلکه بین و بین ار تون بی‌عاری چنی سخته
گپت چوی ساز قناری خور ای راز گل باری
ولی ای نوم قفس سینه‌ت آشاری چنی سخته
نه زنجیر ار دس و پات بو، نه دشمن ار پر جات بو
دروینت بو و زندون و گرفتاری چنی سخته
ولات ای خاو من و بایه‌قوش ایمشو هر چریکونمو
خوا پر چئم و خیفه‌دل، نوه‌داری چنی سخته
هنا کرد ای دن دیوار ملی ای رسم دلداری
«کرم» بیماری آسونه، پرستاری چنی سخته

شعر و خوانش:
#کرم_دوستی

@seymareweekly
جور رعیت به رعیت؛
مقاله‌ای از جان گری در بارهٔ اوضاع بعد از سقوط دیکتاتورها


🖌احمد ميدری( تلخيص از نشريه كارخانه‌دار)

✳️ جان نيكولاس‌گری، فیلسوف سیاسی، یادداشتی در تاریخ 28 ژانویه 2023 تحت عنوان «رئالیسم تراژیک رابرت کاپلان» منتشر کرده است. یادداشت اخیر او معرفی کتاب جدیدی از رابرت کاپلان است. رابرت کاپلان، تحلیل‌گر مسائل امنیتی است و مورد توجه گسترده رسانه‌ها و اندیشکده‌های بین‌الملل و نظامی آمریکا‌. گری کتاب اخیر کاپلان با عنوان:
The Tragic Mind: Fear, Fate, and the Burden of Power
را معرفی و نقد می‌کند.

در این کتاب، کاپلان به‌صراحت از تشویق آمریکا به جنگ با عراق پشیمان شده است. از نظر او، تغییر خشونت‌آمیز حکومت صدام از راه جنگ به مرگ صدها هزار انسان بی‌گناه، آواره‌شدن میلیون‌ها نفر و بی‌ثباتی عراق منجر شده‌ و او به سهم خود در مرگ این انسان‌ها مقصر است و از همین‌رو سال‌هاست در عذاب‌وجدان به سر می‌برد و نوشتن این کتاب راهی برای جلوگیری از خطاهای بیشتر و آرامش وجدان اوست.

🔰 جان گری مقاله خود را با نقل‌قول مشهور امام‌محمد غزالی آغاز می‌کند که عبارت درست و کامل‌تر آن، این است: «اگر سلطان اندر میان ایشان ضعیف بود، بی‌شک ویرانی جهان بود بدین دنیا زیرا که جور سلطان به‌مثل (مثلا) صد سال چندان زیان ندارد که یک ساعت جور رعیت بر یکدیگر و چون رعیت بر یکدیگر ستم کند ایزد تعالی بر ایشان سلطان قاهر گمارد» (نصیحه‌الملوک، نشریات کتابخانه تهران، تصحیح جلال‌الدین همایی، سال 1317 صفحه 68).

از نظر امام‌محمد غزالی، در دنیای واقع، خطر دو گونهٔ متفاوت از جور وجود دارد: جور سلطان و جور رعیت. جور رعیت به همدیگر به‌مراتب بدتر از جور سلطان خواهد بود. نمونه‌ای از جور رعیت به همدیگر که جان گری در این مقاله به آن اشاره می‌کند، کشتار نزدیک به 10 میلیون انسان بعد از انقلاب روسیه است. از 1917 تا 1923 زمانی که قدرت مرکزی در روسیه از بین می‌رود، مردم یکدیگر را می‌کشند؛ جنگ بر سر تصاحب قدرت. آمار کشته‌شدگان از هفت تا 12 میلیون نفر گزارش شده است. میلیونها انسان نیز مهاجرت می‌کنند و بر اثر قحطی یا فرار از کشور جان خود را از دست می‌دهند. این ناامنی که مصداق جور رعیت بر یکدیگر است، زمینه‌ساز ظهور سلطانی قاهر می‌شود. استبداد استالین را نباید تنها به ایدئولوژی نسبت داد، بلکه دیکتاتوری پناهگاه شوم رهایی از هرج‌ومرج است.

تحول‌خواهان، همواره احتمال هرج‌ومرج را کم می‌انگارند و به‌سادگی فرض می‌کنند رفتن دیکتاتور یعنی رسیدن به آزادی. کاپلان که رفتن دیکتاتورهای بزرگ را تحلیل و روایت کرده، دریافته است که واقعیت بسیار پیچیده‌تر است. در دنیای واقع، رفتن دیکتاتور می‌تواند به آنارشی و هرج‌ومرج بینجامد. بنا‌کردن نظم جدیدی که در پرتو آن آزادی محقق شود، بسی پیچیده‌تر و دیریاب‌تر از آن است که تصور می‌شود. وضعیت بشر چنان‌که در مقاله آمده است، عموما وضعیتی «تراژیک» است؛ تراژدی آزادی و عدالت از یک سو و صلح و امنیت در سوی دیگر.

در اندیشه رایج، چه سنت مارکسیستی و چه سنت لیبرال، اساسا دو‌راهی تراژیک وجود ندارد و تنها اراده معطوف به تغییر می‌تواند قطار جامعه را بر ریل خوشبختی قرار دهد. به‌راستی مشخص نیست چرا اراده‌گرایی در تغییرات اجتماعی این‌قدر هوادار دارد. آیا اگر به فرض محال همه یا اکثریت مردم بخواهند می‌توانند جامعه‌ای نو بسازند؟ آیا با نوشتن یک قانون اساسی جدید، روابط قدرت تغییر می‌کند؟/ مجله کارخانه‌دار

⬅️ متن‌کامل
@ilam_development
👍1
در یادداشت تحلیلی زیر به سؤال اساسی «چرا غالب برنامه‌ها و اقدامات توسعه‌ای در ایران به بار نمی‌نشینند» از منظر «مشکل در درک معنای توسعه و الزامات آن» و به تعبیر بایزید مردوخی، اقتصاددان از نظر: «فقدان نظام تدبیر شایسته که لازمهٔ اجرای هر برنامه توسعه‌ای‌ست» پاسخ داده شده است.
🔻حسین حقگو: بدحالی اقتصاد ایران را باید در بدون توسعه بودن برنامه‌های توسعه جستجو کرد

حسین حقگو در یادداشتی با عنوان «برنامه‌های توسعه بدون توسعه» در روزنامه اعتماد نوشت:‌

🔹درباره برنامه هفتم توسعه که قرار است مسیر پنج سال آتی کشور را ترسیم کند با توجه به عملکرد شش برنامه قبلی، نمی‌توان امیدوار بود. چرا که به نظر حاصل این برنامه‌ها همین وضعیت فعلی است. اگر بگوییم چنین نیست، پس ثمره این برنامه‌ها که هزاران نفر ساعت برای تهیه و تدوین آنها صرف شده کجاست؟

🔹مشکل به نظر در درک معنای توسعه است. فرآیندی مستمر و مفهومی چندجانبه که از طریق وجود دولتی مدرن و مقتدر، حاکمیت قانون و نهادهای مدنی توانمند برای تضمین حقوق مشروع قانونی و شهروندی و حفظ کرامت و برخورداری از یک زندگی عادی برای همه ایرانیان محقق می‌شود. تلخی فقر مردم و عدم توسعه‌یافتگی کشور و اقتصادی که حالش اصلا خوب نیست را باید در این حلقه‌های مفقوده جست‌وجو کرد.

چنانکه استاد ارجمند جناب مردوخی مشکل را در جلسه‌ای چنین جمع‌بندی کردند:
«تا زمانی که نظام تدبیر شایسته در کشور حاکم نشود، نمی‌توان به اجرای موفق برنامه توسعه در کشور امیدوار بود. زیرساخت و لازمه اجرای هر برنامه‌ای، وجود نظام تدبیر شایسته است...»/
اعتماد آنلاین به نقل از کانال برنامه‌ریزی استراتژیک توسعه

⬅️ادامه مطلب
@ilam_development
شما هم اگر مطلب یا مصادیقی دارید که لنگی اجرای برنامه‌ها و اقدامات توسعه‌ای شهر و دیارتان را از این منظر (مشکل در درک معنای توسعه از سوی کارگزاران امر) بازنمایی می‌کند، برای درج در این کانال برای ما ارسال کنید.
با تشکر
در اینجا از منظر کمبود افراد آگاه و توسعه‌خواهی که درک درست و عقلانی‌ای از وظیفهٔ سنگین توسعه و الزامات همبسته با آن داشته باشند، به مسألهٔ تداوم توسعه‌نیافتگی در استان ایلام نگریسته شده است.
اینجا دره‌شهر؛ تصاویری از کار و تلاش بی‌وقفهٔ برنج‌کاران فرهادآبادی، به‌رغم سختی‌های موجود... به پیوستِ متن انگیزشی ذیل، دال بر ادامهٔ کار و زندگی، به قلم:

✍️کمال طیبی (آن‌سو| An So)

به گمان من، تمامِ معنای زندگی همین «به‌رغمِ همه‌چیز زیستن» است. همین‌که به موازاتِ هزارویک مصیبتِ کوچک و بزرگ، تو از آنِ خود فرو نگذاری و کارِ خودت را بکنی.

⬅️ متن کامل
@ilam_development
قطعنامه ۵۹۸ چه درس‌هایی برای ایران امروز دارد؟

✍️محمد طاهری/ سردبیر

🔹یک سال پیش از پذیرش قطعنامه ۵۹۸، کمتر کسی تصور می‌کرد جنگ در آستانه پایان باشد. پس از تصویب این قطعنامه در شورای امنیت سازمان ملل در تابستان ۱۳۶۶، رویکرد قاطع نظام حکمرانی همچنان بر ادامه جنگ تا تحقق اهداف اعلام‌شده استوار بود و سخن گفتن از پایان جنگ یا پذیرش آتش‌بس با تردید و بدبینی روبه‌رو می‌شد. با این حال، تنها یک سال بعد، مجموعه‌ای از تحولات نظامی، اقتصادی و بین‌المللی محاسبات تصمیم‌گیران را دگرگون کرد و سرانجام به پذیرش قطعنامه ۵۹۸ منجر شد. این تصمیم پس از نزدیک به چهار دهه، همچنان یکی از بحث‌برانگیزترین تصمیم‌های تاریخ جمهوری اسلامی است. اختلاف اصلی نیز همچنان پابرجاست. برخی معتقدند اقتصاد کشور دیگر توان ادامه جنگ را نداشت و پذیرش قطعنامه، تصمیمی اجتناب‌ناپذیر بود. در مقابل، گروهی بر این باورند که ظرفیت‌های اقتصادی و اجتماعی کشور بیش از آن چیزی بود که در گزارش‌های رسمی منعکس شد و اگر منابع بیشتری بسیج می‌شد، ادامه جنگ همچنان امکان‌پذیر بود. شاید هیچ‌گاه نتوان با قطعیت به این اختلاف تاریخی پایان داد، با این همه، یک نکته کمتر محل تردید است. این‌که تصمیم‌های بزرگ ملی زمانی بیشترین شانس موفقیت را دارند که بر پایه محاسبه دقیق هزینه و فایده، ارزیابی واقع‌بینانه از توان کشور و درک درست از شرایط محیطی اتخاذ شوند. جنگ، همانند اقتصاد، عرصه آرزوها نیست و عرصه محدودیت‌هاست. هنر تصمیم‌گیری نیز در نادیده گرفتن محدودیت‌ها نیست، بلکه در برقراری تعادل میان اهداف مورد نظر و امکانات موجود است.

🔹ایران امروز با مجموعه‌ای از چالش‌های همزمان در حوزه امنیت، اقتصاد و سیاست خارجی روبه‌رو است. تجربه نشان می‌دهد هرچه تصمیم‌ها دیرتر و بر پایه اطلاعات ناقص، ارزیابی‌های خوش‌بینانه یا برآوردهای غیرواقع‌بینانه اتخاذ شوند، هزینه اصلاح آنها سنگین‌تر خواهد بود. از همین رو، یکی از مهم‌ترین درس‌های قطعنامه ۵۹۸ این است که هیچ تصمیم امنیتی و نظامی را نمی‌توان جدا از ظرفیت‌های اقتصادی و اجتماعی کشور تحلیل کرد. تجربه جنگ ایران و عراق نشان داد اهداف سیاسی و نظامی، هر اندازه مشروع یا مطلوب باشند، زمانی قابلیت تحقق دارند که با منابع مالی، توان تولیدی، ظرفیت اجتماعی و امکانات نظامی کشور تناسب داشته باشند. هرگاه این تناسب از میان برود، سیاست‌گذار ناچار می‌شود میان آرمان‌ها و امکانات موجود یکی را برگزیند. معیار اصلی پایان یافتن بسیاری از جنگ‌ها این نیست که یکی از طرفین به اهداف خود نزدیک شود، بلکه معیار اصلی این است که ادامه درگیری دیگر دستاوردی متناسب با هزینه‌هایشان نداشته باشد.
از سوی دیگر، تجربه پذیرش قطعنامه ۵۹۸ نشان داد که قدرت ملی فقط با تجهیزات نظامی سنجیده نمی‌شود. کشوری که از اقتصادی توانمندتر برخوردار است، در میدان دیپلماسی و جنگ نیز دست بازتری دارد و می‌تواند بحران‌های طولانی را با هزینه کمتری تحمل کند. در مقابل، کشوری که زیر فشار تورم، کاهش سرمایه‌گذاری، فرسودگی زیرساخت و بی‌اعتمادی اجتماعی قرار دارد، حتی در صورت برخورداری از توان نظامی، در ادامه مسیر با محدودیت‌های جدی روبه‌رو می‌شود. هزینه جنگ نیز تنها در میدان نبرد پرداخت نمی‌شود. پایان درگیری، آغاز دوره‌ای طولانی و پرهزینه از بازسازی است. شهرها، کارخانه‌ها، شبکه‌های انرژی، زیرساخت‌های حمل‌ونقل، نظام آموزشی و حتی امید اجتماعی، همگی به زمان و منابع نیاز دارند تا دوباره احیا شوند. تجربه ایران پس از جنگ نشان می‌دهد بازسازی معمولاً بسیار طولانی‌تر و پرهزینه‌تر از خود جنگ است. ویران شدن ممکن است در چند روز یا چند هفته رخ دهد، اما بازسازی و بازگرداندن رونق گاه به چند دهه زمان نیاز دارد.

🔹 شاید مهم‌ترین درس قطعنامه ۵۹۸ توانایی تشخیص زمان مناسب برای تغییر راهبرد باشد. ادامه یک مسیر همیشه نشانه استقامت نیست و گاهی می‌تواند نشانه نادیده گرفتن واقعیت‌های تازه باشد. سیاست‌ورزی موفق هم این نیست که هر تصمیمی تا آخرین لحظه ادامه پیدا کند، بلکه آن است که در زمان مناسب، نسبت میان هزینه‌ها و دستاوردها دوباره محاسبه شود و راهبردها متناسب با شرایط جدید تغییر کنند.
باید در نظر گرفت که امنیت پایدار بدون اقتصاد توانمند ممکن نیست و اقتصاد توانمند نیز در سایه امنیت و ثبات شکل می‌گیرد. توسعه و امنیت دو مسیر جداگانه نیستند و هر یک شرط دوام دیگری است. هرگاه یکی قربانی دیگری شود، در نهایت هر دو آسیب خواهند دید. شاید مهم‌ترین میراث قطعنامه ۵۹۸ برای ایران امروز، یادآوری همین واقعیت است که قدرت کشور فقط با توان جنگیدن سنجیده نمی‌شود، بلکه با توان ساختن، تولید کردن، بازسازی کردن و حفظ رفاه و امید مردم نیز ارزیابی می‌شود./ هفته‌نامه تجارت فردا
@ilam_development
📚 اندیشه بی خانمان
علوم انسانی و اجتماعی در کدام بستر نهادی کارساز می شود؟

نویسنده: علی رضاقلی

علی رضاقلی با ادبیات منحصر به فرد خود در این کتاب به بررسی این سوال مهم می‌پردازد که علوم انسانی در ایران به رغم گذشت چندین دهه از شکل‌گیری آن چرا در اغلب موارد نتوانسته پاسخ درخور و ایجاد کنندۀ اجماع برای مسائل اساسی کشور ارائه نماید. او در جستجوی پرسش راهبردی خود به بررسی وضعیت علوم انسانی در این سرزمین می‌پردازد. وی دلیل عمدۀ ناکارآمدی را در آن می‌داند که در بستر نهادی موجود، متفکران ایرانی به هنگام آشنایی با این علوم که زادگاهشان در مغرب زمین است، علاوه بر خود آن اندیشه، «مسئله‌ها»، «راه‌حل‌هـای هــر مسئله» و «نقدهای آن را نیز وارد کرده‌اند. حال آنکه مسائل هر کشوری مختص همان مرز و بوم است و به تبع آن سازوکارهای پاسخگویی هم متفاوت است و نقدها نیز باید بومی باشند.

بنابراین خردورزان این حیطه ابتدا باید با شناخت عمیق واقعیت‌های محیطی، چالش‌ها را شناسایی نموده و سپس راه‌حل‌های متناسب آن را بیابند و در نهایت آن را موضوع گفتگوها و نقدهای اعتلا بخش قرار دهند.
منبع: نشر نهادگرا

🌐 لینک سفارش کتاب
@ilam_development
امیرکبیر با اینکه فقط یک دانشگاه بنیاد نهاد اما از دل آن نسلی از بزرگترین ادیبان، عالمان و روشنفکران ایرانی بیرون آمدند که پایه‌گذار برکات فراوانی شدند.(اقبال آشتیانی و محمدعلی فروغی و محمد معین و..)اما امروزه با اینکه هزاران دانشگاه داریم یک چهره شاخص به مانند فارغ التحصیلان دارالفنون مشاهده نمی‌شود

علت این مسئله هم آن نیست که استعداد ایرانیان خشکیده و یا دانشجویان کرخت و تنبل شده‌اند بلکه علت در گم کردن مسیر دانشگاه است. دارالفنون درک صحیحی از جهان جدید داشت و علوم جدید را به دقت و وسواس دنبال می‌کرد و نسبت عمیق و درستی با سنت و تاریخ و فرهنگ ایرانی برقرار کرده بود. فارغ التحصیل دارالفنون هم درک درستی از علوم و جهان جدید پیدا می‌کرد و هم می‌دانست پاهایش روی چه خاک و زمینی قرار دارد.

اما دانشگاه امروز بیشتر یک نهاد تجاری و سیاسی است. متونش نامنسجم و مجموعه‌ای از ترجمه‌های ناقص است. ارتباطش با سنت و تاریخ کشور قطع ‌و فلسفهٔ علوم محلی از اعراب ندارد. همه چیز در لایه ظاهری و بدون سطح و عمق مانده و عموم اساتید کم‌سواد و بی‌سواد با جزوه‌های بی‌سروته و من‌درآوردی مشغول به بیراهه کشاندن دانشجویانند./خرمگس
دوباره‌گویی و بسنده نمودن به گزارش‌های ضرب‌الاجلی آمیخته با آمار و ارقام دهان‌پرکن در ایام مصادف با اربعین هر سال، به جای ارائهٔ مستنداتِ معتبر فنی و کارشناسی شناسانندهٔ کارهای مهم زیرساختی در تکمیل و بهره‌برداری از ظرفیت‌های کم‌نظیر گذرگاه‌های مناطق مرزی استان، با وجود گذشت این همه سال و تخصیصِ بودجه‌های کلان؟!

⬅️ تردد از مرز مهران از ۵۰۰ هزار نفر عبور کرد

⬅️ کمتر از ۷۲ ساعت تا برقراری تردد زوار اربعین در مرز چیلات دهلران
👍4