هدا احمدی، نویسندهٔ نشریه تجارت فردا، در یادداشتی مرتبط با مسئله‌ی الگوی حکمرانی غیر نهادی و تأثیرات منفی آن با عنوان: تیول‌داری و حامی‌پروری و عواقب منفیِ آن برای نظام اداری، سؤال ذیل را مطرح و به آن پاسخ داده، که مطالعهٔ آن به فهم بهتر ما از معضل یاد شده در ایران کمک می‌کند:
«آیا مسعود پزشکیان می‌تواند نوچه‌پروری در نظام اداری را کاهش دهد؟»
@ilam_development

جناب شیخ یوسف جمالی گرامی، ما هم به وجود مبارک شما و هموطنان اهل‌سنت‌مون می‌بالیم/گاراژ-مهدی تدینی
#ایران
#بندرعباس
#ایرانشهر
#جامعه‌ـ‌ایرانی
#همبستگی‌ـ‌اجتماعی‌

⭕️ جبر فقر

ناامنی اقتصادی در استان‌های محروم چه عواقبی دارد؟

✍🏻مریم رحیمی /نویسنده نشریه

🔹معمولاً انتظار داریم فرصت‌های شغلی بیشتر و درآمد بیشتر، سبب تورم شوند. یعنی تورم به‌عنوان یک پدیده پولی در استان‌هایی که میزان درآمد بالاتر است بیشتر باشد و در روی دیگر سکه، استان‌های دارای رکود و بیکاری بالا که احتمالاً دچار ضعف تقاضا هم هستند، تورم کمتری را تجربه کنند. آنچه امروز در برخی استان‌های ایران مشاهده می‌شود، تصویری متفاوت و نگران‌کننده از اقتصاد منطقه‌ای کشور ارائه می‌دهد. در سال‌های اخیر، استان‌هایی مانند کردستان، کرمانشاه، ایلام و لرستان در صدر جدول بیکاری قرار گرفته‌اند و همزمان بالاترین نرخ‌های تورم را نیز تجربه کرده‌اند.

🔹مناطق محروم عمدتاً به بخش کشاورزی یا برخی فعالیت‌های دیگر وابسته هستند که بسته به موقعیت‌های مختلف، ممکن است با رشد منفی مواجه شوند. این مناطق صنعتی نبوده و از ظرفیت تولید بالایی هم برخوردار نیستند. در این مناطق حتی اگر صنعتی هم وجود داشته باشد، توسعه ‌نیافته است و علاوه‌بر این، بخش خدمات هم رشد قابل‌توجهی نداشته است. حال فرض کنیم تقاضای کالا در سراسر کشور در سطح پایینی قرار دارد. در چنین شرایطی، عرضه در منطقه محروم بیش از هر چیز تحت‌تاثیر قرار می‌گیرد، زیرا گلوگاه‌های لجستیک، مسائل حمل‌ونقل و موضوعات امنیتی موجب می‌شود کالاها با دشواری بیشتری به‌دست مصرف‌کنندگان برسند.

🔹از سوی دیگر، مناطق محروم، شهرستانی و مرزی معمولاً نرخ زادوولد بالاتری نسبت به شهرهایی مانند تهران یا البرز دارند؛ در نتیجه، تعداد بیشتری از جوانان به سن ورود به بازار کار می‌رسند. بسیاری از این جوانان در مناطق کم‌درآمد تحصیل ‌کرده‌اند، اما فرصت شغلی متناسب با تخصص و تحصیلات را در این مناطق پیدا نکرده‌اند. در نتیجه، این افراد به مناطق شهری و صنعتی مهاجرت می‌کنند. نیروی کار متخصص، نخبه و دارای بهره‌وری بالاتر در مناطق محروم جایگاهی برای جذب ندارد، زیرا ساختار تولید این مناطق توان جذب چنین نیروهایی را ندارد. این افراد برای یافتن شغل ناچارند به مناطق صنعتی‌تر و برخوردار که رشد اقتصادی بالاتر دارند مهاجرت کنند.

🔹برای خروج این مناطق از تله فقر باید به این نکته توجه کرد که «وقتی ساختار تولید ضعیف باشد، هرچقدر هم نیروی کار تربیت شود، امکان جذب آن وجود نخواهد داشت. نتیجه چنین وضعیتی افزایش بیکاری و در ادامه تشدید فشارهای تورمی است. اینها در واقع بازتاب همان پیوندها و چسبندگی‌هایی هستند که میان متغیرهای اقتصادی وجود دارد. توسعه اقتصادی این مناطق نیازمند طراحی یک بسته سیاستی جامع است و اگر قرار است از این مناطق حمایت شود، حمایت‌ها باید در بر گیرنده مجموعه‌ای از اقدامات مانند تامین مواد اولیه، بهبود فضای کسب‌وکار، توسعه حمل‌ونقل، ارتقای امنیت منطقه، اصلاح شبکه توزیع و تسهیل دسترسی خانوارها به کالاهای مورد نیاز باشد./تجارت فردا

📌 متن کامل گزارش را اینجا و گفت‌وگوی پرونده را در سایت تجارت فردا مطالعه کنید.
@ilam_development

🎥 موسی غنی‌نژاد: دین را ابزار سیاسی نکنید

موسی غنی‌نژاد در مناظره با میلاد دخانچی:

🔹از درون دین، مبارزه طبقاتی برنمی‌آید. اینها اسلام را ابزار سیاسی و مبارزه کرده‌اند. این را اول به آقای شریعتی و بعد به آقای دخانچی می‌گویم؛ اگر پروژه‌‌ای برای اداره جامعه دارید، مانند مارکسیست‌ها پروژه‌تان را پیاده کنید. به دین چه کار دارید؟ چرا دین را ابزار می‌کنید؟ دین در میان مردم محبوبیت دارد. مردم به دین علاقه و اعتقاد دارند.

🔹استفاده ابزاری از دین، غیر اخلاقی‌ترین کاری است که یک فرد سیاسی و روشنفکر می‌تواند انجام دهد. دین از سیاست جداست، به این معنا نیست که دین به سیاست ربطی ندارد؛ بلکه به این معناست که نباید دین را ابزار پروژه خود کنید؛ چون ممکن است پروژه شما اشتباه باشد و در این میان دین است که هزینه می‌دهد. چرا از دین هزینه می‌کنید؟ از خودتان هزینه کنید. شما پروژه خود را مطرح کنید؛ اگر مردم پسندیدند آن را انتخاب می‌کنند؛ اگر نپسندیدند آن را کنار می‌گذارند.

⬅️ فیلم کامل مناظره موسی غنی‌نژاد و میلاد دخانچی | چپ نو؛ پروژه رفع بدنامی از چپ‌ها؟/اقتصاد نیوز
@ilam_development

🔻غنی‌نژاد: هرجا چپ‌ها سکان‌دار بودند فاجعه به بار آمد، آنها بی‌آبرو شده‌اند | دخانچی: چپ نو، تکرارِ مارکسیسم نیست

◻️موسی غنی‌نژاد، اقتصاددان و میلاد دخانچی، پژوهشگر مطالعات فرهنگی در یک مناظره صریح و داغ در «اقتصادنیوز»، اندیشه‌های یکدیگر را به نقد کشیدند.

موسی غنی نژاد:

🔹چپ‌ها بی‌آبرو شدند برای اینکه بی‌مبنا صحبت کرده‌اند.

🔹اسلام را ابزار سیاسی نکنید. اسلامِ سیاسی یعنی چه؟ کجای اسلام، سیاسی است؟ چرا از دین هزینه می‌کنید؟ از خودتان هزینه کنید.

🔹دکتر شریعتی هیچ دانش اسلامی نداشت. شریعتی نمی‌داند مارکسیسم چیست.  به نظر من او از نظر فکری، شیاد است.

🔹من راست نیستم و اصلاً با تفکر راست زاویه دارم؛ من لیبرال هستم و از لیبرالیسم و آزادی‌خواهی دفاع می‌کنم.

🔹چپ‌ها، لیبرال‌ها را توجیه‌کننده وضع موجود می‌دانند؛ در حالی که لیبرال‌ها بزرگ‌ترین منتقدین وضع موجودند

🔹 مشکل ایران نبودن آزادی است. ما در اقتصاد، فرهنگ، سیاست و اجتماع، آزادی نداریم. به حقوق فردی احترام نمی‌گذاریم.

میلاد دخانچی:

🔹به دلیل بدنامی چپ‌ها، مجبور شدیم آرام‌آرام از آن فاصله بگیریم. جالب است که بگویم در بسیاری از محافل همچنان ما را چپی می‌نامند.

🔹چپ فحش و ناسزا شده است. من طرفدار مارکس نیستم؛ ولی طرفدار علوم انسانی و مروج علوم انسانی هستم.

🔹شریعتی در برندینگ قوچانی – غنی‌نژاد قرار گرفت و غلط معرفی شد. شریعتی در ایجاد دولت-ملت ایرانی، مشارکت عمده‌ای داشت.

🔹مسئله ما در ایران حضور یک لویاتان اختاپوسی است که دستش را در همه حوزه‌ها برده است.

🔹یک نهاد امنیتی گفت میزان اقبال مردم به جمهوری اسلامی کم شده و شما مقصر هستید.

⬅️مشروح مناظره در سایت اقتصادنیوز

⬅️ فیلم کامل مناظره در کانال یوتیوب اقتصادنیوز

⬅️ این تیزر را از دست ندهید
@ilam_development

یک جامعه‌شناس:
بنیاد ایران‌شناسی می‌تواند حلقه‌ی وصل سرمایه‌ی اجتماعی و فرهنگی لرستان باشد


مجتبا ترکارانی، جامعه‌شناس، در نشست هیئت امنای بنیاد ایران‌شناسی با استاندار لرستان، با اشاره به ظرفیت‌های فرهنگی استان، گفت:« لرستان با یک «اختلال در بازنمایی» مواجه است؛ به این معنا که آن‌چه در واقعیت به‌عنوان توانمندی، سرمایه اجتماعی و ظرفیت انسانی وجود دارد، هنوز نتوانسته به‌درستی در عرصه عمومی و در قالب یک نمود مؤثر فرهنگی و اجتماعی ظاهر شود.»

دکتر ترکارانی با بیان این‌که استان لرستان در سطح فردی و اجتماعی نیازمند تقویت این بازنمایی است، افزود:« نهادهایی مانند بنیاد ایران‌شناسی می‌توانند در این مسیر نقش‌آفرینی کنند و فاصله میان «بود» و «نمود» را کاهش دهند.»

ترکارانی با تقدیر از تلاش‌های صورت‌گرفته در بنیاد ایران‌شناسی، به‌ویژه فعالیت‌های آقای رومانی، اظهار کرد: «در دو تا سه سال اخیر، این مجموعه توانسته سرمایه اجتماعی موجود را به سرمایه فرهنگی تبدیل کند و نشست‌های فرهنگی مؤثری را رقم بزند.»

عضو هیئت تحریریه‌ی هفته‌نامه‌ی سیمره، با اشاره به این‌که بخشی از ظرفیت‌های فرهنگی استان هنوز در ساختارهای رسمی و بروکراتیک مورد استفاده قرار نمی‌گیرد، تصریح کرد: «جمع حاضر از میانگین فرهنگی استان بالاتر است، اما احساس می‌کند در سیاست‌گذاری فرهنگی استان اثرگذاری لازم را ندارد و درهای بروکراسی بر روی آن بسته است.»

این جامعه‌شناس هم‌چنین با هشدار نسبت به «گسست نسلی» در این‌گونه نهادها گفت: «میانگین سنی بالای حاضران نشان می‌دهد که در جذب نسل جوان موفق نبوده‌ایم و بخشی از مباحث و فعالیت‌ها برای نسل جدید جذابیت لازم را ندارد یا پرسش‌های آنان در این فضا پاسخ داده نمی‌شود.»/کانال رسمی هفته‌نامه‌ی منطقه‌ای سیمره


⬅️متن کامل و ادامه‌ی این خبر در تارنمای آوای سیمره
@ilam_development

همان‌طور که جوادی یگانه در کانال رویای ایرانی بدرستی اشاره نموده، یکی از این سرمایه‌های ارزشمند ملی که قدر آن را بدرستی ندانستیم و ساز و کارهای استقرار و تداوم آن را در نظام حکمرانی تقویت نکردیم، همبستگی اجتماعی و ایران‌گرایی جامعه پس از جنگ ۱۲ روزه بود...

🔻پروژه شریعتی؛ نگاه به خویشتن با عینک مارکسیسم | وقتی دین ایدئولوژیک شد و قابیل نماد مالکیت خصوصی!

🔹️علی شریعتی به عنوان یکی از تاثیرگذارترین روشنفکران دهه چهل و پنجاه شمسی، نقش مهمی در شکل‌دهی به ذهنیت انقلابی جامعه ایران ایفا کرد، تا جایی که خود انقلابیون او را «معلم اتقلاب» نامیدند.

🔹️نگاه شریعتی به غرب، نگاهی یکپارچه منفی، خصمانه و ناشی از یک سوءتفاهم عمیق از مبانی مدرنیته بود. شریعتی مدرنیته را نه به عنوان بستر زایش آزادی‌های فردی، حاکمیت قانون و حقوق مالکیت، بلکه صرفاً به عنوان ماشین جنگیِ استعمار، سرمایه‌داری فاسد و استحاله فرهنگی (یا همان الیناسیون) می‌دید.

🔹️او در کتاب «تشیع علوی و تشیع صفوی» (مجموعه آثار ۹، ص ۸۸) مالکیت خصوصی را ریشه تمام مفاسد بشری و سرچشمه استثمار می‌خواند. موسی غنی‌نژاد در کتاب «اقتصاد و دولت در ایران» به تفصیل بحث می‌کند که این ضدیت کور با مالکیت خصوصی، ناشی از عدم درک این واقعیت است که مالکیت خصوصی چگونه ضامن آزادی فردی در برابر استبداد دولت شده است.|اقتصاد نیوز

⬅️ مشروح گزارش

@ilam_development

پیش از این، مطلبی با عنوان «استان ایلام و تداوم مشکلات دوران گذار؛ بازنگری در مسئلهٔ آسیب‌های اجتماعی از منظر مدیریت توسعه» در سال ۱۴۰۲ نوشته‌ام. برداشتم این است که بازخوانی آن در تبیین بخشی از علل موجدهٔ آسیب‌هایی از این دست در استان‌های زاگرس‌نشین که هنوز در پیچ و خم توسعه روزگار را به سختی سپری می‌کنند، تا حدودی راهگشا است.

💢 گزارش مردمی

ادامه آتش سوزی‌ها در جنگل‌ها و عرصه‌های طبیعی استان ایلام

دوشنبه ۲۸ تیرماه ۱۴۰۵

انتهای دره‌ی ارغوان پل حفی، از سه محور آتش‌سوزی وسیع داربم. یک سمت بطرف سورگه سمت دیگر بطرف قلارنگ و کانون اصلی هم بطرف دره گه‌ وز آتش در حال پیشروی است.

دیدبان منابع طبیعی و محیط زیست ایران
@ilam_development

⁠🔷با وجود افزایش آتش‌سوزی‌ها در زاگرس و تغییر الگوی آن، تاکنون نهادهای متولی تلاشی برای ریشه‌یابی دلایل و عاملان اصلی نکرده‌اند
🔶مجازات کم‌اثر عاملان حریق

🔷از سال ۱۳۹۹ الگوی آتش‌زدن جنگل‌ها و مراتع زاگرس تغییر کرده است. از آن زمان تاکنون بیش از ۱۰۰ نفر در این ارتباط بازداشت شده‌اند، اما اغلب مجازات‌ها با سنگینی جرم همخوانی ندارد

✍️فروغ فکری

🔹تا امروز چند نفر به اتهام آتش‌زدن جنگل‌ها و مراتع بازداشت شده‌اند و سرنوشت هر کدام چه شده است؟ حتی اگر از تعداد بازداشت‌شدگان تا حدودی اطلاع داشته باشیم، از سرنوشت بعدی آن‌ها اطلاع چندانی در دست نیست.
🔹 مسئله حریق‌های عمدی زاگرس فقط به بازداشت‌ها خلاصه نمی‌شود؛ ماجرای اصلی، ریشه‌یابی این رخدادهاست. آتش‌زدن‌های عمدی از سال ۱۳۹۹ در زاگرس شکل دیگری به خود گرفته است.
🔹به گفته «بهمن ایزدی»، فعال محیط‌زیست، این حریق‌ها ارتفاعاتی را درگیر کرده‌اند که انگیزه‌هایی مانند تعارضات زمین و سایر موارد در آن‌ها بی‌معناست.
🔹 پرسش او این است که چرا تاکنون علت این آتش‌سوزی‌ها از سوی نهادهای انتظامی و قضایی بررسی و رصد نشده است؟ چرا مشخص نیست این اقدام که به خشکی و تغییر اکوسیستم زاگرس می‌انجامد، با چه انگیزه‌هایی و از سوی چه کسانی هدایت می‌شود؟ و چرا میزان مجازات با سنگینی جرم همخوانی ندارد؟|پیام ما آنلاین

ادامه مطلب را در وب‌سایت پیام ما مطالعه کنید.
@ilam_development

🎻تک‌نوازی کمانچه کیهان کلهر
🏛️در تالار بیمهاوس آمستردام
فستیوال سارایوو
سی دقیقه.
برگرفته از آن‌سو | AnSo

🎵#ساز‌دل

🔻چرا غنی‌نژاد و دخانچی؟ چرا مناظره؟ | چرا بحث به «شریعتی» رسید؟ | هدیه غنی نژاد به دخانچی چه بود؟

🔹صد و بیست سال از پیروزی نهضت مشروطه می‌گذرد اما ایران همچنان با مسائل حل نشده‌ بسیاری دست و پنجه نرم می‌کند.

در چنین شرایطی، از یک سو اندیشمندانی چون موسی غنی‌نژاد معتقدند برای حل مسائل ابتدا باید ایده‌ها و افکار و عقاید اصلاح شوند، به عبارتی با ذهنیت‌هایی که مشکلات را ایجاد کرده‌اند نمی‌توان مسائل را حل کرد.

🔹در مناظره‌ای که به تازگی به میزبانی «اقتصادنیوز» برگزار شد، غنی‌نژاد به گفت‌وگو با میلاد دخانچی، پژوهشگر مطالعات فرهنگی، نشست.

🔹دخانچی که دانش‌آموخته «علوم اجتماعی» است را می‌توان -با اندکی تسامح- نماینده اندیشه چپ اسلامی تلقی کرد. کما اینکه او خود را ادامه سنت فکری شریعتی می‌داند، جمال‌الدین اسدآبادی را می‌ستاید.

🔹مناظره این دو، به نقد شریعتی، نقد پست‌مدرنیسم و چپ نو، نقد فوکو و نقد مارکس از یک سو و از سوی دیگر به نقد تلقی غنی‌نژاد از لیبرالیسم کشیده شد.

🔹غنی‌نژاد و دخانچی در چند نقطه افتراق نظر دارند. اول در روایت از مدرنیته و پس از آن در صورت بندی مفاهیمی مثل لیبرالیسم و سپس در زاویه نگاه به روشنگری و نتایج آن در جوامع غربی. 

🔹گرایش دخانچی به سنت پست‌مدرنیسم، او را به نسبی‌گرایی می‌کشاند تا جایی که معتقد به چیزی به نام «دستگاه فکری حل مسئله» است، در حالی که غنی‌نژاد معتقد است نگاه ابزاری به مفاهیم علوم اجتماعی به مثابه جعبه ابزاری برای حل مسائل، به عدم انسجام فکری، آشفتگی ذهنی و تفکر آشوب‌ناک منتهی می‌شود./ هفته‌نامه تجارت فردا

⬅️ جزئیات را در اقتصادنیوز بخوانید.
@ilam_development

*
هاوا دلگیر و هوگه دویر و ریویاری چنی سخته
حکیم ناشی، لشت هوکاره بیماری چنی سخته
پژاره راحتت نیلی گری چوی درد کاکیله
چوی کاومل تا سحر آساره بشماری چنی سخته
شفق شال و کلاو بستن و تا ایواره گیونالک
ولکت ار نزیک دوس گلاباری چنی سخته
گری و زاری ار درمون رنج روزگارت بو
نقارنی، نتونی دنگت ایرآری چنی سخته
ی عمری عار و ننگ داشتن و ایسکه چوی قماربازل
تلکه بین و بین ار تون بی‌عاری چنی سخته
گپت چوی ساز قناری خور ای راز گل باری
ولی ای نوم قفس سینه‌ت آشاری چنی سخته
نه زنجیر ار دس و پات بو، نه دشمن ار پر جات بو
دروینت بو و زندون و گرفتاری چنی سخته
ولات ای خاو من و بایه‌قوش ایمشو هر چریکونمو
خوا پر چئم و خیفه‌دل، نوه‌داری چنی سخته
هنا کرد ای دن دیوار ملی ای رسم دلداری
«کرم» بیماری آسونه، پرستاری چنی سخته

شعر و خوانش:
#کرم_دوستی

@seymareweekly

باز هم شریعتی

رحیم محمدی
۱ مرداد ۱۴۰۵/کانال جامعهٔ ایرانی

جور رعیت به رعیت؛
مقاله‌ای از جان گری در بارهٔ اوضاع بعد از سقوط دیکتاتورها

🖌احمد ميدری( تلخيص از نشريه كارخانه‌دار)

✳️ جان نيكولاس‌گری، فیلسوف سیاسی، یادداشتی در تاریخ 28 ژانویه 2023 تحت عنوان «رئالیسم تراژیک رابرت کاپلان» منتشر کرده است. یادداشت اخیر او معرفی کتاب جدیدی از رابرت کاپلان است. رابرت کاپلان، تحلیل‌گر مسائل امنیتی است و مورد توجه گسترده رسانه‌ها و اندیشکده‌های بین‌الملل و نظامی آمریکا‌. گری کتاب اخیر کاپلان با عنوان:
The Tragic Mind: Fear, Fate, and the Burden of Power
را معرفی و نقد می‌کند.

در این کتاب، کاپلان به‌صراحت از تشویق آمریکا به جنگ با عراق پشیمان شده است. از نظر او، تغییر خشونت‌آمیز حکومت صدام از راه جنگ به مرگ صدها هزار انسان بی‌گناه، آواره‌شدن میلیون‌ها نفر و بی‌ثباتی عراق منجر شده‌ و او به سهم خود در مرگ این انسان‌ها مقصر است و از همین‌رو سال‌هاست در عذاب‌وجدان به سر می‌برد و نوشتن این کتاب راهی برای جلوگیری از خطاهای بیشتر و آرامش وجدان اوست.

🔰 جان گری مقاله خود را با نقل‌قول مشهور امام‌محمد غزالی آغاز می‌کند که عبارت درست و کامل‌تر آن، این است: «اگر سلطان اندر میان ایشان ضعیف بود، بی‌شک ویرانی جهان بود بدین دنیا زیرا که جور سلطان به‌مثل (مثلا) صد سال چندان زیان ندارد که یک ساعت جور رعیت بر یکدیگر و چون رعیت بر یکدیگر ستم کند ایزد تعالی بر ایشان سلطان قاهر گمارد» (نصیحه‌الملوک، نشریات کتابخانه تهران، تصحیح جلال‌الدین همایی، سال 1317 صفحه 68).

از نظر امام‌محمد غزالی، در دنیای واقع، خطر دو گونهٔ متفاوت از جور وجود دارد: جور سلطان و جور رعیت. جور رعیت به همدیگر به‌مراتب بدتر از جور سلطان خواهد بود. نمونه‌ای از جور رعیت به همدیگر که جان گری در این مقاله به آن اشاره می‌کند، کشتار نزدیک به 10 میلیون انسان بعد از انقلاب روسیه است. از 1917 تا 1923 زمانی که قدرت مرکزی در روسیه از بین می‌رود، مردم یکدیگر را می‌کشند؛ جنگ بر سر تصاحب قدرت. آمار کشته‌شدگان از هفت تا 12 میلیون نفر گزارش شده است. میلیونها انسان نیز مهاجرت می‌کنند و بر اثر قحطی یا فرار از کشور جان خود را از دست می‌دهند. این ناامنی که مصداق جور رعیت بر یکدیگر است، زمینه‌ساز ظهور سلطانی قاهر می‌شود. استبداد استالین را نباید تنها به ایدئولوژی نسبت داد، بلکه دیکتاتوری پناهگاه شوم رهایی از هرج‌ومرج است.

تحول‌خواهان، همواره احتمال هرج‌ومرج را کم می‌انگارند و به‌سادگی فرض می‌کنند رفتن دیکتاتور یعنی رسیدن به آزادی. کاپلان که رفتن دیکتاتورهای بزرگ را تحلیل و روایت کرده، دریافته است که واقعیت بسیار پیچیده‌تر است. در دنیای واقع، رفتن دیکتاتور می‌تواند به آنارشی و هرج‌ومرج بینجامد. بنا‌کردن نظم جدیدی که در پرتو آن آزادی محقق شود، بسی پیچیده‌تر و دیریاب‌تر از آن است که تصور می‌شود. وضعیت بشر چنان‌که در مقاله آمده است، عموما وضعیتی «تراژیک» است؛ تراژدی آزادی و عدالت از یک سو و صلح و امنیت در سوی دیگر.

در اندیشه رایج، چه سنت مارکسیستی و چه سنت لیبرال، اساسا دو‌راهی تراژیک وجود ندارد و تنها اراده معطوف به تغییر می‌تواند قطار جامعه را بر ریل خوشبختی قرار دهد. به‌راستی مشخص نیست چرا اراده‌گرایی در تغییرات اجتماعی این‌قدر هوادار دارد. آیا اگر به فرض محال همه یا اکثریت مردم بخواهند می‌توانند جامعه‌ای نو بسازند؟ آیا با نوشتن یک قانون اساسی جدید، روابط قدرت تغییر می‌کند؟/ مجله کارخانه‌دار

⬅️ متن‌کامل
@ilam_development

در یادداشت تحلیلی زیر به سؤال اساسی «چرا غالب برنامه‌ها و اقدامات توسعه‌ای در ایران به بار نمی‌نشینند» از منظر «مشکل در درک معنای توسعه و الزامات آن» و به تعبیر بایزید مردوخی، اقتصاددان از نظر: «فقدان نظام تدبیر شایسته که لازمهٔ اجرای هر برنامه توسعه‌ای‌ست» پاسخ داده شده است.

🔻حسین حقگو: بدحالی اقتصاد ایران را باید در بدون توسعه بودن برنامه‌های توسعه جستجو کرد

حسین حقگو در یادداشتی با عنوان «برنامه‌های توسعه بدون توسعه» در روزنامه اعتماد نوشت:‌

🔹درباره برنامه هفتم توسعه که قرار است مسیر پنج سال آتی کشور را ترسیم کند با توجه به عملکرد شش برنامه قبلی، نمی‌توان امیدوار بود. چرا که به نظر حاصل این برنامه‌ها همین وضعیت فعلی است. اگر بگوییم چنین نیست، پس ثمره این برنامه‌ها که هزاران نفر ساعت برای تهیه و تدوین آنها صرف شده کجاست؟

🔹مشکل به نظر در درک معنای توسعه است. فرآیندی مستمر و مفهومی چندجانبه که از طریق وجود دولتی مدرن و مقتدر، حاکمیت قانون و نهادهای مدنی توانمند برای تضمین حقوق مشروع قانونی و شهروندی و حفظ کرامت و برخورداری از یک زندگی عادی برای همه ایرانیان محقق می‌شود. تلخی فقر مردم و عدم توسعه‌یافتگی کشور و اقتصادی که حالش اصلا خوب نیست را باید در این حلقه‌های مفقوده جست‌وجو کرد.
چنانکه استاد ارجمند جناب مردوخی مشکل را در جلسه‌ای چنین جمع‌بندی کردند:

«تا زمانی که نظام تدبیر شایسته در کشور حاکم نشود، نمی‌توان به اجرای موفق برنامه توسعه در کشور امیدوار بود. زیرساخت و لازمه اجرای هر برنامه‌ای، وجود نظام تدبیر شایسته است...»/

اعتماد آنلاین به نقل از کانال برنامه‌ریزی استراتژیک توسعه

⬅️ادامه مطلب
@ilam_development

شما هم اگر مطلب یا مصادیقی دارید که لنگی اجرای برنامه‌ها و اقدامات توسعه‌ای شهر و دیارتان را از این منظر (مشکل در درک معنای توسعه از سوی کارگزاران امر) بازنمایی می‌کند، برای درج در این کانال برای ما ارسال کنید.
با تشکر

در اینجا از منظر کمبود افراد آگاه و توسعه‌خواهی که درک درست و عقلانی‌ای از وظیفهٔ سنگین توسعه و الزامات همبسته با آن داشته باشند، به مسألهٔ تداوم توسعه‌نیافتگی در استان ایلام نگریسته شده است.