بریده‌ای تصویری از سخنان دکتر تقی آزاد‌ارمکی (جامعه‌شناس) در مناظره با دکتر بیژن عبدالکریمی -در مورد سیاست امریکا‌ستیزی در سالیان پس از انقلاب

لُب سخنان دکتر آزاد این است: که بخش زیادی ازسیاست امریکا‌ستیزی جامعهٔ روشنفکری و سیاست‌مداران ما در سالیان پس از انقلاب، متأثر از قرائت‌های ایدئولوژیک مارکسیستی از غرب است تا اجتهاد عقلانی و کارشناسانه در مبانیِ تمدن غرب و این سوگیری از دیدگاه ایشان یعنی یک نوع انحراف از اهداف اساسی انقلاب اسلامی و در تعارض با شعارهای اولیهٔ اصلی آن است... .👇

📽دکتر تقی آزاد ارمکی: ما انقلاب نکردیم که با آمریکا بجنگیم
🔹بخشی از مناظره دکتر بیژن عبدالکریمی و دکتر تقی آزاد ارمکی با موضوع ایران، پساجنگ
منبع: کانال انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه‌ها
@ilam_development

خدمت دوست گرامی، جناب آقای دکتر ملک‌خدایی درخواست نمودم، با استعانت از ادبیات فاخر و تجارب اندوختهٔ ذی‌قیمت‌شان در حوزهٔ مطالعات دینی، مطلبی را در راستای نظر دکتر آزاد ارمکی، جهت درج در کانال «ایلام توسعه» مرقوم بفرمایند. ضمن تشکر از قبول زحمت‌شان، یادداشت ارزندهٔ ایشان در این‌خصوص را با هم می‌خوانیم.👇

سلام دکتر کلانتری عزیز
من با نظر جناب دکتر تقی آزاد موافق هستم و تابحال چندین نوشتار در فضای مجازی با استناد به فکت از نهج‌البلاغه و قرآن در این خصوص منتشر کرده‌ام. حال با فکتی دیگر از قرآن بر این دیدگاه دکتر تقی آزاد تأکید می‌کنم.
در قرآن داریم که می‌فرماید «ربنا لا تحملنا ما لا طاقت لنا به» یعنی پروردگارا بر ما بار نکن آنچه تاب‌آوری آن را نداریم
اصلأ وقتی ما به لحاظ اقتصادی، نظامی در ابتدای انقلاب توان این را نداشتیم که جامعه‌ای که هنوز طعم عدالت و آزادی را نچشیده به جنگ با استکبار جهانی ببریم
به قول دکتر آزاد ما یک اشتباه استراتژیک داشتیم یعنی اول لازم بود جامعه به لحاظ اگاهی و خودآگاهی و خدا‌آگاهی و قسط و عدل و برابری به مرحله بلوغ می‌رساندیم دوم این که جامعه را می‌بایست چنان جسور و گستاخ علیه ظلم و ستم در داخل پرورش می‌دادیم بعد آن هم با توجه به وسع جامعه و با اختیار خودش جبهه جدیدی باز میکردیم.
در قرآن داریم که«لا یکلف الله نفسا الا وسعها» خداوند بیش از توان و تاب‌آوری شخص و جامعه بر آن تکلیف نمی‌کند
ولی به قرآن به عنوان سنگ زیرین بنای اندیشه اسلامی توجهی نشد و شد آنچه شد.

در همین‌جا بی‌مناسبت نمی‌بینم حال که در زمانهٔ انعقاد تفاهم‌نامه بین جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده -پس از سال‌ها ستیز و ورود به مرحلهٔ جدید پسا‌جنگ- به سر می‌بریم و لزوم گذار از مواضع ایدئولوژیک و درک متقابل طرفین از همدیگر -به ویژه ضرورت طرح بحث «غرب‌شناسی» به عنوان یکی از پیش‌شرط‌های نیل به توسعهٔ ایران- بیش از پیش احساس می‌شود، یادی بکنیم از روان‌شاد دکتر سیدجواد طباطبایی -فیلسوف ایرانشهر- که در فرازی از‌ گفت‌گوی ماندگارشان با مجلهٔ فرهنگ توسعه، تحت عنوان: «توسعه فرآیند تجدد»، آگاهانه و از منظر اندیشهٔ تجدد، بر این باور بود که: «غالب روشنفکران ایرانی‌ در مواجهه با تمدن جدید غرب، قبل از آن‌که غرب‌شناسی را مبنا و چارهٔ کار بدانند و پیشنهاد تأسیس کرسیِ غرب‌شناسی در دانشگاه را در اولویت قرار دهند؛ تحت تأثیر سیطرهٔ "ایدئولوژی‌های کاذب جامعه‌شناسانه"، به‌ویژه نسخه‌های جزمی مارکسیسم دهه‌های ۴۰ و ۵۰ شمسی، بی‌راههٔ «غرب‌ستیزی» و مبارزه با امپریالیسمِ مجعول (ساختگی)، را درپیش گرفتند»(نقل به مضمون از مصاحبهٔ اخیر)؛ بیراهه‌ای که همچنان سایهٔ سهمگین بدفهمی‌های ناشی از آن -در قالب بازتولید نسخه‌های جدید مارکسیسم بدلی- و خوانش ایدئولوژیک از غرب، بر سر راه تأسیس اندیشهٔ تجدد و انتخاب مسیرهای درست توسعه در ایران، ممانعت و انقطاع تاریخی ایجاد می‌کند.
#ادمین

در وصف کنش‌گری سید یدالله ستوده، از سند‌پژوهی تا نهاد فرهنگی

پاس‌داشت کنش‌گران واقعی جامعه به مثابهٔ انباشت تجارب توسعه‌ای و در نتیجه کمک به روند تکاملی توسعه...👇

🔵از سندپژوهی تا نهاد فرهنگی / پاس‌داشت دو دهه تکاپوی فرهنگی سیدیدالله ستوده در دانشگاه لرستان

متن کامل این گزارش را در |تارنمای آوای سیمره| بخوانید.

روایت دکتر موسی غنی‌نژاد از ریشه‌های تضعیف نظام تدبیر یا نظام حکمرانی در کشورمان-به ویژه ناکارآمدی نظام حکمرانی از سال ۱۳۸۴ به این سو- که بنا به استدلال ایشان جریان‌های سیاسی چپ در ایران با نفی علم و دانش تخصصی مورد نیاز برای تدبیر درست، زیر عنوان کلی و مبهم غرب‌گرایی، در ترویج و تقلیل آن به پوپولیسم نقش اساسی داشته‌اند👇

🔻غنی‌نژاد: پوپولیست‌های جاه طلب، پروژه‌های سیاسی چپ‌ها را پیش می‌برند | نفی علم و دانش با عنوان کلی غرب‌گرایی، نتیجه‌ای جز خیال‌پردازی و وهم‌اندیشی ندارد

دکتر موسی غنی‌نژاد، اقتصاددان در گفتگو با هفته نامه تجارت فردا:

🔹صورت‌مسئله، ناکارآمدی نظام تدبیر یا نظام حکمرانی در کشورمان به‌طور کلی و به‌ویژه از سال ۱۳۸۴ به این‌سو است. این ناکارآمدی ریشه در پارادایم شکل‌گرفته‌ای دارد که در آن منافع ملی مردم ایران چندان محلی از اِعراب ندارد

🔹طبیعی است که ناکامی‌ها را هیچ جریان سیاسی به گردن نگیرد و آنها را به رقبا و مخالفان خودشان نسبت دهد. اما برای داوری درست باید به عقل سلیم و منطق روی آورد. تدبیر درست امور در جامعه فقط با تکیه‌بر علم و دانش تخصصی امکان‌پذیر است. نفی علم و دانش تخصصی با عنوان کلی و مبهم غرب‌گرایی، راه به جایی نمی‌برد

🔹واقعیت این است که جریان‌های سیاسی چپ در کشورمان، اصطلاح غرب‌گرایی را در جامعه به‌عنوان ناسزای سیاسی جا انداخته‌اند و پوپولیست‌های جاه‌طلبی که دانش نظری حداقلی ندارند، در این دام افتاده‌اند|اقتصاد‌نیوز

⬅️ مشروح گفتگو
@ilam_development

مطالعهٔ مشروح متن گفت‌وگویِ بالا کمک می‌کند تا بهتر دریابیم چگونه جریان‌های پیشینه‌دار چپ در ایران با قرائت‌ ایدئولوژیک از مفاهیم مدرن و نفی علم و دانش تخصصی مورد نیاز برای تدبیر درست نظام حکمرانی و برچسب‌زنی آن با عنوان غرب‌گرایی، موجب ناکارآمدی نظام حکمرانی و شکل‌گیری گونه‌‌ای از حکمرانی در کشورمان را فراهم نموده‌اند که در آن منافع ملی مردم ایران چندان محلی از اِعراب ندارد

از همین منظر | نقد قرائت‌های ایدئولوژیک چپ‌گرایانه از مفاهیم مدرن | و نیر از دریچهٔ |غرب‌ناشناسی‌های ما ایرانی‌ها متأثر از خوانش مارکسیستی غرب| نگاه کنید به روایت داریوش شایگان در نقد تحلیل‌های نادرست روشنفکران چپ‌زده در تضعیف سرمایه‌داری صنعتی رو به رشد در عصر پهلوی دوم 👇

📃گَندِ نسل روشنفکران چپ‌زده به اقتصاد و آینده ایران

«ایران در سال‌های دهه‌های چهل و پنجاه داشت جهش می‌کرد. ما از آسیای جنوب شرقی آن موقع جلوتر بودیم، ولی بعد آن‌ها پیش افتادند و موفق‌تر شدند. علت عدم موفقیت ما به نظر من این است که ما شتاب تغییرات را تحمل نکردیم. حالا چرا؟ نمی‌دانم. همچنین ما روشنفکران آن دوره هم پرت بودیم و تحلیل درستی از جایگاه خود در جامعه و جامعۀ خود در جهان نداشتیم.. می‌توانم این را به عنوان یک اعتراف بگویم که ما روشنفکران جایگاه خود را ندانستیم و جامعه را خراب کردیم. یکی دیگر از آسیب‌های جامعۀ ما در آن هنگام چپ‌زدگی شدید بود که با اتفاقات بیست‌وهشتم مرداد هم تشدید شد، و قهرمان‌گرایی بیش از پیش در جامعه فراگیر شد. ما باید گام نهادن در مسیر صنعت و پیشرفت را از مونتاژ آغاز می‌کردیم. جالب بود که روشنفکران آن دوره از این مونتاژ به "بورژوازی کمپرادور" یاد می‌کردند. بسیاری از روشنفکران اروپایی نیز چپ‌زده بودند، منتها در آن‌جا تعادل برقرار بود. رمون آرونی بود در مقابل سارتر ولی این‌جا رمون آرونی نبود، کسی جلوی چپ‌ها نبود. ما با اسطوره‌ها زندگی می‌کنیم و این بسیار بد است و یکی از نتایج چپ‌زدگی است. نسل کنونی جوانان ایران، شعورشان از نسل ما بسیار بیش‌تر است، زیرا در دنیای دیگری زندگی می‌کنند. مخصوصاً زنان ایرانی بسیار جهش کرده‌اند. باید اعتراف کنم شرمنده‌ام که نسل ما گند زد!»

✂️بُرشی از مصاحبه دکتر #داریوش_شایگان، با نشریه «اندیشه پویا»: شماره ۳۶

🌎جامعه‌شناسی👇
🆔 @IRANSOCIOLOGY
پی‌نوشت
روایتی دال بر صحت ادعای شایگان 👈 اینجا

نگاه اجتماعی و واقع‌بینانه به مسألهٔ توافق ایران و آمریکا👇

🔻تقی آزاد ارمکی: پزشکیان معمار توافق با امریکاست | تندروها با پایان یافتن جنگ، ابزار خودشان را از دست می‌دهند

تقی آزاد ارمکی، در گفت‌وگو با روزنامه اعتماد:

🔹ادامه جنگ می‌توانست به یک بحران جهانی تبدیل شود و همین مساله باعث شد اراده عمومی برای پایان دادن به آن شکل بگیرد.

🔹نیروهای مسلح ایران نشان دادند که توان دفاعی بالایی دارند، اما هدفشان گسترش جنگ یا تصاحب سرزمین‌های دیگر نبوده است.

🔹هر زمان که دشمن به سمت آتش‌بس حرکت کرده، ایران هم آن را پذیرفته است؛ حتی زمانی که دست بالا را در جنگ داشتیم.

🔹پزشکیان را باید معمار توافق با امریکا بدانیم.

🔹برخی جریان‌های رادیکال یا تندرو ممکن است احساس کنند که با پایان جنگ، یکی از ابزارهای سیاسی خود را از دست می‌دهند.

🔹جامعه ایران به‌طور کلی به دنبال سازگاری، توسعه و دموکراسی است و در زمان جنگ بسیاری از فعالیت‌های اجتماعی و اقتصادی عملاً متوقف شده بود.

🔹تجار، دانشگاهیان، هنرمندان، کارآفرینان و فعالان اقتصادی همگی از شرایط صلح استقبال می‌کنند، زیرا صلح امکان فعالیت و توسعه را فراهم می‌کند.

🔹گروه‌های محدودی ممکن است با این روند مخالف باشند، اما وزن اجتماعی آنها در مقایسه با اکثریت جامعه چندان زیاد نیست./ اقتصاد‌نیوز
@ilam_development

برای درک بهتر مضمون و معنای فرهنگی 👈 |گفت‌و‌گوی برگرفته از «نظریهٔ جامعه ایرانی» تقی آزاد ارمکی(جامعه‌شناس) با روزنامه اعتماد| پیرامون توافق ایران و آمریکا(با معماری مسعود پزشکیان)، مبنی بر:

جامعه ایران به‌طور کلی به دنبال سازگاری، توسعه و دموکراسی است

بنگرید به👈 متن تحلیلی منتشر شده در کانال تلگرامی تالار آیینه، به نقل از (بوسْتان به مَثابَتِ سیاسَتْ‌نامه ـ مَباحِثی چَنْد دَرْبارۀ میراث و اَنْدیشۀ سیاسیِ سَعْدیِ شیرازی ـ، جویا جَهانْبَخْش، چ: ۱، ۱۴۰۴ هـ.ش.، صص ۳۲۳ ـ ۳). که در آن به عنصر «دوراندیشی» ایرانی در پیشگیری از خطر و پایداری از مصالح ملی-به عنوان یک امر پیشینه‌دار- به شرح ذیل استناد شده است :

«عُنْصُرِ مَآل‌اندیشِ ایرانی دَر سازْگاری نِمودَن با مُهاجِمان و پیشْ‌گیری اَز اَفْزایشِ قَتل و نَهْب و تَخْریب و تالان، یا به اصطلاح شایعه، ترجیح: راهِ‌حَلْ‌هایِ دیپْلُماتیک" و تَدابیرِ مُصالَحَتْ‌جویانه و با هَمان بُرْدْباریِ سیاسی و مُداراتی که دَر فَرْهَنْگِ کُهَنِ ما هَمْ‌زادِ خِرَدْمَنْدی به شُمار می‌رَوَد، أوضاعِ آشُفْته را سَر و سامانی دِهَنْد و چَنْدان که مَقْدور افْتَد دَر بَرابَرِ خَطَری که پَدیدار گَرْدیده اَسْت، اَز مَنافعِ عُمومی و مَصالِحِ هَمَگانی پاسْ‌داری کُنَنْد.»

@ilam_development

سندی دال بر جهان‌نگری ایرانیان و آمادگی پذیرش و جذب فرهنگ‌های دیگر و رابطهٔ متقابل با دیگر قومیت‌ها به جای دفع و رد آن‌ها؛ به روایت محسن ثلاثی نویسندهٔ کتاب «جهان ایرانی و ایران جهانی»
براساس ادلهٔ نویسندهٔ کتاب:

دوری‌گزینی از جهان بزرگ و ستیز با آن خصلت ذاتی و اساسی و همیشگی ایرانی نبوده است.

به بهانهٔ تفاهنامهٔ اخیر ایران و آمریکا و نقد سیاست غرب‌ستیزی متأثر از قرائت‌های ایدئولوژیک مارکسیستی در خصوص رابطهٔ ایران و غرب در چند دههٔ اخیر...👇

معرفی اجمالی کتاب

🔎«جهان ایرانی و ایران جهانی»
نوشته محسن ثلاثی (عضو هیأت علمی دانشگاه تهران)، چاپ اول سال ۱۳۷۹ و برگزیده‌ی دانشگاه تهران در همان سال

🔎با وجود گذشت زمان نسبتاً طولانی از چاپ اول کتاب «جهان ایرانی و ایران جهانی»، نوشتهٔ محسن ثلاثی (عضو هیئت علمی دانشگاه تهران) در سال ۱۳۷۹ و همچنین انتخاب آن به عنوان برگزیده‌ی دانشگاه تهران در همان سال می‌گذرد؛ اما محتوای غنی آن [برابر با فهرست مطالب کتاب و توضیحات پشت جلد، به شرح پیوست] به‌قدری نوآورانه و متناسب با مقتضیات روز ایران است، که مطالعهٔ آن را برای هر ایرانیِ علاقه‌مند به پیشرفت کشورش، واجب می‌سازد.
ادعای اصلی نویسندهٔ کتاب به برابر با توضیحات پشت جلد، عبارت است از این‌که:

«شواهد تاریخی و مشاهده‌های عینی نشان می‌دهد که در رفتار فرهنگی ایرانیان رویکردی جهانگرایانه هست که باعث شده آمادگی پذیرش و جذب فرهنگ های دیگر و رابطه‌ی متقابل اثرگذاری و تأثیر‌پذی با دیگر قومیت‌ها را داشته باشند. اقوام و فرهنگ‌های دیگر را با خود بیگانه نشمارند و به جای دفع و رد آن‌ها و سر در لاک خود فرو بردن، به همدلی و سازگاری با آنان گرایش داشته باشند. دوری‌گزینی از جهان بزرگ و ستیز با آن خصلت ذاتی و اساسی و همیشگی ایرانی نبوده است.
در کتاب حاضر کوشش شده این ارزیابی با استناد به واقعیت‌های فراوان مشهود در تاریخ ایران مبسوط و مستدل شود و در این زمینه شواهد موجود در زبان ایرانیان، دین‌های اقوام ایرانی در طول تاریخ، ساختار سياسى جوامع ايرانی، ادبیات و به ویژه شعر فارسی، هنر‌های ظریفه و معماری بررسی و تحلیل شده‌اند و رگه‌هایی جهان‌گرا و جهان پذیرِ نیرومند این فرهنگ نشان داده شده است.»

📝عزیز کلانتری