جانِ عِلْوی هوسِ چاهِ زنخدان تو داشت
دست در حلقهٔ آن زلفِ خَم اندر خَم زد

حافظ آن روز طربنامهٔ عشق تو نوشت
که قلم بر سرِ اسبابِ دلِ خُرَّم زد

-حافظ

من گم شده ام هرچه بگردی خبری نیست
جز این دو سه تا شعر که گفتم اثری نیست

یک بار نشستم به تو چیزی بنویسم
دیدم به عزیزان گله کردن هنری نیست

مهدی فرجی☁️

مادام که عمر من به دنیا باشد
هرجا که تو باشی دلم آنجا باشد

دیگر خبر از خودم ندارم ای دوست
تا باشد از این بی‌خبری ها باشد

☁️میلاد‌عرفان‌پور

رفتم که از دیوانه بازی دست بردارم
تا اَخم کردم مطمئن شد دوستش دارم

واکرد درهای قفس را گفت: مختاری
ترجیح دادم دست روی دست بگذارم

بیزارم از وقتی که آزادم کند، ای وای
روزی که خوشحالش نخواهد کرد آزارم

از یال و کوپالم خجالت می‌کشم اما
بازیچه‌ی آهو شدن را دوست می‌دارم

با خود نشستم مو به مو یادآوری کردم
از خواب‌های روز در شب های بیدارم

من چای می‌خوردم به نوبت شعر می‌خواندند
تا صبح، تصویر من و سعدی به دیوارم

-مهدی فرجی

در یکنواختی و سکون هیچ چیز وجود ندارد چه رسد به خوشبختی، که ناگزیر از پویشی دائمی سرچشمه میگیرد.

•چهل نامه کوتاه به همسرم

عزيز من
شب عمیق است؛ اما روز از آن هم عمیق تر است. غم عميق است؛ اما شادی از آن هم عمیق تر است.

•چهل نامه کوتاه به همسرم

کاش می‌توانستم همچون خوب‌ترین دلقکان جهان تو را سخت و طولانی و عمیق بخندانم.

•چهل نامه کوتاه به همسرم

هرکس که کاری می‌کند، هر قدر هم کوچک در معرض خشم کسانی‌ست که کاری نمی‌کنند.

•چهل نامه کوتاه به همسرم

و از یاد نبریم که قلب انسان بدون گریستن می‌پوسد.

•چهل نامه کوتاه به همسرم