Уша тунда алок-чалок туш курди: тушида Дав-рон Сарвар билан Мадинанинг кулидан тутиб кенг утлокзорда югурармиш. Болалар кикир-лаб кулишармиш. Улар Гулширинни хам енла-рига чакиришибди. Гулширин энди кадам таш-ламокчи булса ортидан кимдир чакирармиш. Караса-кузлари ич-ичига ботиб кетган, кийим-лари йиртик-ямок Зохид турганмиш. У кулини чузганча ердам сурармиш. Гулширин кай тара-фга юришни билмай аросатда колганмиш.
Чучиб уйгонди. Иштахаси булмай, бехафсала нонушта килди. Болаларини мактабга, богчага куйиб, ишга шошди. Хонасига кириши билан Даврон утирадиган стол томон каради-хеч ким
йук. Одатда, Даврон ишга эрта келиб, Гулширин келгунича хужжатларни тайерлаб куяди. "Кел-мабди хали, - уйлади Гулширин. - Нега кечикди экан? - "Кейин яна узига узи карши чикди: "Кел-
са гаплашмайман. Бундан кейин тилига эрк бермайдиган булади..."
Узини чалгитишга хар канча уринмасин, кули ишга бормади. Кузи тез-тез эшик томонга тики-либ ич-ичидан бетокатланарди. "Балки бирор иши чикиб колгандир..." Аммо иши чикиб колса Даврон албатта кунгирок килиб огохлантирар-ди. "Узим килсам-чи..." Шундай фикрда телефо-нга кул узатиб, Давроннинг ракамини тердию, яна кайтиб куйди. "Йук, кунгирок килмайман. Гапим таьсир килиб, узи телефон килди деб уй-лаши мумкин". Кечгача бехафсала ишлади.
"Келмагани яхши булди, жахлим чикиб турган-ди кечаги гапларидан. Келмаса келмас!"
Аммо Даврон эртаси куни хам келмагач, Гул-гириннинг хавотири ошди. Чинакамига хавоти-рлана бошлади. Яна кунгирок килди. Гушакдан "Ракам учирилган" деган овоз эшитилди. Дав-рон унинг гапларидан хафа булдимикан? Хафа булса, ишга келмайдими? Ахир, бу еги хисобот топшириш керак. Йук, бу ишни тезрок хал кил-маса булмайди. Ишламаса, урнига бошка одам олади.
Гулширин бир-бирига зид фикрлар куршови-да Дилобар опага кунгирок килди.
- Опажон, сиз тавсия килган Даврон ака икки кундан буен ишга келмаяпти. Телефони хам учирилган. Каердан топишни билмаяпман.
- Мен бугун Тошкентда эдим, булмаса, узим сизни уйига бошлаб борардим. Мен манзилини айтаман, езиб олинг.
Дилобар опа айтган манзилни Гулширин би-ларди. Коллежда укиган пайтларида уша куча-дан утишарди. Такси тутиб, манзилни айтди. Етгач, бировнинг уйига курук кул билан кириб бормай деб куча бошидаги дукондан ширинлик харид килди. Шу атрофда гаплашиб турган аел-лардан Давроннинг уйини суради.
- Хув анави кук дарвоза, - курсатди аеллардан бири.
Дарвозани кокаркан, Гулширин негадир хая-жонланарди. "Тавба, нега еш боладек бунча хаяжонланяпман? Нега пешонамни тер босяп-ти, ахир кун иссик эмас-ку?"
- Кираверинг, дарвоза очик, - ичкаридан аел ки-шининг овози эшитилди. Гулширин ховлига ка-дам босиши билан уч-турт еш атрофидаги киза-лок у томон югуриб келди.
- Ашгалому алайкум, - деди ширин тил билан.
- Ваалайкум ассалрм, - завки келди унга караб Гулгириннинг. - Бунча асал экан бу кищалок? Исмингиз нима?
- Вой, исмимни узийиз айтдийиз-ку, деди ширин тилли кизча. - Асал дедийиз-ку.
- Узим айланай сендан. Менга киз буласанми? - у кизчани багрига босди. Асал Гулгириннинг багрига сингиб кетди. Жажжи кулчаси билан уни буйнидан кучоклаб олди.
- Аяжон, келдийизми? Мени опкетиш учун кел-дийизми?
Гулширин бундай булишини кутмаганди.
Кизалок унинг буйнидан энтикиб хидларди. Агар "Асал, нима киляпсан?" деган овоз эшити-лмаганида, билмайди яна канча шу алфозда туришарди.
- Асал, кел, кизим, бу киши аянг эмас, - эллик беш-олтмиш ешлардаги аел Асални Гулширин-нинг багридан секингина ажратди.
- Ассалому алайкум, - салом берди Гулширин аелга, сунг кулиб кушиб куйди: - Куяверинг, ши-рин кизни узим киз килиб оламан.
- Сиз каби аелларни курса "аям келди" деб эта-гига епишади. Хурсинди аел. Качон дадаси уй-ланаркану, Асалим хам оналик булиб колса.
Узр, мехмон, гап билан булиб ичкарига таклиф килмабман хам.
- Холажон, тугри келдимми? Менга Даврон ака-нинг уйлари керак эди.
- Тугри келдингиз, кизим. Кани, ичкарига кири-
нг.
- Мен Даврон ака билан бирга ишлайман. Икки кундан буен ишда куринмаганларига тинчлик-микан деб келавердим.
- Сиз Гулширинхон булсангиз керак? - аелнинг юзи еришди. Давронжон сиз хакингизда хуп гапиради. Узи ичкарида курпа-тушак килиб етипти.
Чучиб уйгонди. Иштахаси булмай, бехафсала нонушта килди. Болаларини мактабга, богчага куйиб, ишга шошди. Хонасига кириши билан Даврон утирадиган стол томон каради-хеч ким
йук. Одатда, Даврон ишга эрта келиб, Гулширин келгунича хужжатларни тайерлаб куяди. "Кел-мабди хали, - уйлади Гулширин. - Нега кечикди экан? - "Кейин яна узига узи карши чикди: "Кел-
са гаплашмайман. Бундан кейин тилига эрк бермайдиган булади..."
Узини чалгитишга хар канча уринмасин, кули ишга бормади. Кузи тез-тез эшик томонга тики-либ ич-ичидан бетокатланарди. "Балки бирор иши чикиб колгандир..." Аммо иши чикиб колса Даврон албатта кунгирок килиб огохлантирар-ди. "Узим килсам-чи..." Шундай фикрда телефо-нга кул узатиб, Давроннинг ракамини тердию, яна кайтиб куйди. "Йук, кунгирок килмайман. Гапим таьсир килиб, узи телефон килди деб уй-лаши мумкин". Кечгача бехафсала ишлади.
"Келмагани яхши булди, жахлим чикиб турган-ди кечаги гапларидан. Келмаса келмас!"
Аммо Даврон эртаси куни хам келмагач, Гул-гириннинг хавотири ошди. Чинакамига хавоти-рлана бошлади. Яна кунгирок килди. Гушакдан "Ракам учирилган" деган овоз эшитилди. Дав-рон унинг гапларидан хафа булдимикан? Хафа булса, ишга келмайдими? Ахир, бу еги хисобот топшириш керак. Йук, бу ишни тезрок хал кил-маса булмайди. Ишламаса, урнига бошка одам олади.
Гулширин бир-бирига зид фикрлар куршови-да Дилобар опага кунгирок килди.
- Опажон, сиз тавсия килган Даврон ака икки кундан буен ишга келмаяпти. Телефони хам учирилган. Каердан топишни билмаяпман.
- Мен бугун Тошкентда эдим, булмаса, узим сизни уйига бошлаб борардим. Мен манзилини айтаман, езиб олинг.
Дилобар опа айтган манзилни Гулширин би-ларди. Коллежда укиган пайтларида уша куча-дан утишарди. Такси тутиб, манзилни айтди. Етгач, бировнинг уйига курук кул билан кириб бормай деб куча бошидаги дукондан ширинлик харид килди. Шу атрофда гаплашиб турган аел-лардан Давроннинг уйини суради.
- Хув анави кук дарвоза, - курсатди аеллардан бири.
Дарвозани кокаркан, Гулширин негадир хая-жонланарди. "Тавба, нега еш боладек бунча хаяжонланяпман? Нега пешонамни тер босяп-ти, ахир кун иссик эмас-ку?"
- Кираверинг, дарвоза очик, - ичкаридан аел ки-шининг овози эшитилди. Гулширин ховлига ка-дам босиши билан уч-турт еш атрофидаги киза-лок у томон югуриб келди.
- Ашгалому алайкум, - деди ширин тил билан.
- Ваалайкум ассалрм, - завки келди унга караб Гулгириннинг. - Бунча асал экан бу кищалок? Исмингиз нима?
- Вой, исмимни узийиз айтдийиз-ку, деди ширин тилли кизча. - Асал дедийиз-ку.
- Узим айланай сендан. Менга киз буласанми? - у кизчани багрига босди. Асал Гулгириннинг багрига сингиб кетди. Жажжи кулчаси билан уни буйнидан кучоклаб олди.
- Аяжон, келдийизми? Мени опкетиш учун кел-дийизми?
Гулширин бундай булишини кутмаганди.
Кизалок унинг буйнидан энтикиб хидларди. Агар "Асал, нима киляпсан?" деган овоз эшити-лмаганида, билмайди яна канча шу алфозда туришарди.
- Асал, кел, кизим, бу киши аянг эмас, - эллик беш-олтмиш ешлардаги аел Асални Гулширин-нинг багридан секингина ажратди.
- Ассалому алайкум, - салом берди Гулширин аелга, сунг кулиб кушиб куйди: - Куяверинг, ши-рин кизни узим киз килиб оламан.
- Сиз каби аелларни курса "аям келди" деб эта-гига епишади. Хурсинди аел. Качон дадаси уй-ланаркану, Асалим хам оналик булиб колса.
Узр, мехмон, гап билан булиб ичкарига таклиф килмабман хам.
- Холажон, тугри келдимми? Менга Даврон ака-нинг уйлари керак эди.
- Тугри келдингиз, кизим. Кани, ичкарига кири-
нг.
- Мен Даврон ака билан бирга ишлайман. Икки кундан буен ишда куринмаганларига тинчлик-микан деб келавердим.
- Сиз Гулширинхон булсангиз керак? - аелнинг юзи еришди. Давронжон сиз хакингизда хуп гапиради. Узи ичкарида курпа-тушак килиб етипти.
❤60❤🔥3🔥1
Чиндан хам Даврон бошини тангиб олиб, кур-па-тушак килиб етган экан. Гулширинни куриб естикка суяниб утирди.
- Тузукмисиз, Даврон ака? - Гулширин Даврон-ни куриб ич-ичидан энтикди. Даврон ишдан ке-тиб колди деган хавотири нотугри чикканидан хурсанд булса, унинг бетоб етганига юраги ачи-шди. - Нима булди сизга?
- Уша куни мусобакаларда куп терлаб совук сув ичгандим. Бирдан томокдан олибди. Кечаси иситма хам чикди. Онам ишга бормай тур деб уйдан чикармай утирибдилар. Мен хам эркала-ниб етибман, - кулди у.
- Мен булса кетиб колдингизми деб хавотирла-ндим, - бехосдан юрагидагини тилга чикарди Гулширин.
Давроннинг онаси чой дамлади. Керакмас дейишига карамай Гулшириннинг хурматига дастурхон езди. Жажжи Асал келиб Гулширин-нинг тиззасига утириб олди. Бувиси мехмонни тиззасидан туш дейишига карамай, "мен аям билан утираман" деб туриб олди.
- Уйга ким келса "шу мени аямми?" деб жавди-райди бола шурлик. - Давроннинг онаси кузига еш олди. - Шу норасидани уйлаб тунлари уйкум кочади. Она мехрига зор. Канийди, сизга ухша-ган бир мехрибон аел Асалимга оналик килса...
Шу онда Даврон ва Гулшириннинг кузлари тукнашди. Гулширин йигитнинг уткир нигохига дош беролмай кузини пастга кадади. Уртада факат иккисигина хис этаетган нокулай вазият юзага келди. Давроннинг онаси чой дамлаш учун чикканида бу вазият янада кучайди. Бу холатдан чикиш учун Гулширин биринчи булиб суз бошлади:
- Даврон ака, икки кундан буен ишга чикмага-нингизга "нима булди экан? деб хавотирландик
Хатто, бошка жойга кетиб колдингизми деб уй-ладик.
- Онамдан бошка киши мен учун хавотирланар-микан? - Давроннинг тагдор сузи Гулширинни хижолата солди. Нима дейишни билмай Асал-ни гапга тутди. Давроннинг онаси кирди-ю, у хижолатпазликдан кутулди. Бир оз сухбатла-шиб утиргач, Гулширин кетишга чогланди.
- Даврон ака, яхши согайгунингизча ишга чик-
май туринг. Узимиз бир амаллаб турармиз.
- Йук, касалим ойим вахима килгандек жиддий эмас, - кулди Даврон. Эртага ишга чикаман.
Гулшириннинг кетаетгани куриб жажжи Асал унга йиглаб тармашди:
- Аяжон, кетманг, мениям оптетинг, аяжон! - у тинмай йиглар, Гулшириндан ажратиб олмокчи булган бувисининг кулидан чикишга зур бериб уринарди. Гулшириннинг кузидан тиркараб еш чикиб кетди. Асални каттик кучиб, багрига бос-ди:
- Асал, кизим, мен яна келаман. Сени куришга келаман албатта!
Кизалок мунчок кузларини унга тикди
- Йостдан келасизми? Мени согинасизми, ая-жон?
- Согинаман, кизим, согинаман! - Гулширин ки-залокнинг юз-кузидан упди. Асални бувисини-нг кулига топшираркан, юрагидан бир нима узилиб тушгандек булди.
Кета-кетгунча кулоги остидан Асалнинг "Тез-рок келинг; аяжон!" деган овози кетмай колди.
Болаларини ухлашга еткизиб, уларга эртак ай-таетганида хам куз олдидан Асал кетмасди. Гуе болалари каторида Асал хам етибди-ю, ун-га эртак айтиб ухлатяпти.
Худди шу онда Даврон хонадонида хам шунга ухшаш холат мавжуд эди. "Аяжонимни качон келади?"деб йиглаб инжиклик килган Асални зурга тинчитиб, ухлатган Гулсум опа Давронга ерилди:
- Бунча багритош булмасанг, болам. Узингни уйламасанг хам кизингни уйла. Сенга жуфти халол, кизингга она керак. Бугун келган Гулши-рин каби хаели, мехрибон бир аел керак хона-донимизга. Кайнонаси, эри бошига кутарса керак Гулширинни. Кадри баланд аел булса ке-рак.
- Йук, ойи, - бош чайкади Даврон. - Гулширин эридан ажрашган.
- Вой, шундай аел эридан ажрашганми?- Гулсум опа кулокларига ишонмади. Курган одам сира шундай деб уйламайди.
- Ойи, нега бирдан емон хаелга борасиз? - кизишди Даврон. Аел киши ажрашган булса нега хамма уни айблайди?! Гулшириннинг эри пасткаш одам булган. Шундай аели, икки бола-сини устига бошкаси билан яшаб юрган. Гулши-рин болаларини отасиз устирмаслик учун кун-дошлик балосига чидаб яшаган.
Хатто кундоши улим билан олишаетганида унга кон бериб, хаетини саклаб колган. Номард эри эса ундан осонгина воз кечиб, ажрашган. Бу аел бошига нималар тушганини елгиз узи-ю, Худо билади. Пасткаш эркак хатто болаларини-нг холидан хабар олмайди.
- Вой... Гулсум хола бирдан бушашди. - Шундок гулдай аелни, икки болани хор килган эркак уларнинг овозига, кадамига зор булсин-а! Бола-нинг уволи тутсин ундай эркакни!
- Тузукмисиз, Даврон ака? - Гулширин Даврон-ни куриб ич-ичидан энтикди. Даврон ишдан ке-тиб колди деган хавотири нотугри чикканидан хурсанд булса, унинг бетоб етганига юраги ачи-шди. - Нима булди сизга?
- Уша куни мусобакаларда куп терлаб совук сув ичгандим. Бирдан томокдан олибди. Кечаси иситма хам чикди. Онам ишга бормай тур деб уйдан чикармай утирибдилар. Мен хам эркала-ниб етибман, - кулди у.
- Мен булса кетиб колдингизми деб хавотирла-ндим, - бехосдан юрагидагини тилга чикарди Гулширин.
Давроннинг онаси чой дамлади. Керакмас дейишига карамай Гулшириннинг хурматига дастурхон езди. Жажжи Асал келиб Гулширин-нинг тиззасига утириб олди. Бувиси мехмонни тиззасидан туш дейишига карамай, "мен аям билан утираман" деб туриб олди.
- Уйга ким келса "шу мени аямми?" деб жавди-райди бола шурлик. - Давроннинг онаси кузига еш олди. - Шу норасидани уйлаб тунлари уйкум кочади. Она мехрига зор. Канийди, сизга ухша-ган бир мехрибон аел Асалимга оналик килса...
Шу онда Даврон ва Гулшириннинг кузлари тукнашди. Гулширин йигитнинг уткир нигохига дош беролмай кузини пастга кадади. Уртада факат иккисигина хис этаетган нокулай вазият юзага келди. Давроннинг онаси чой дамлаш учун чикканида бу вазият янада кучайди. Бу холатдан чикиш учун Гулширин биринчи булиб суз бошлади:
- Даврон ака, икки кундан буен ишга чикмага-нингизга "нима булди экан? деб хавотирландик
Хатто, бошка жойга кетиб колдингизми деб уй-ладик.
- Онамдан бошка киши мен учун хавотирланар-микан? - Давроннинг тагдор сузи Гулширинни хижолата солди. Нима дейишни билмай Асал-ни гапга тутди. Давроннинг онаси кирди-ю, у хижолатпазликдан кутулди. Бир оз сухбатла-шиб утиргач, Гулширин кетишга чогланди.
- Даврон ака, яхши согайгунингизча ишга чик-
май туринг. Узимиз бир амаллаб турармиз.
- Йук, касалим ойим вахима килгандек жиддий эмас, - кулди Даврон. Эртага ишга чикаман.
Гулшириннинг кетаетгани куриб жажжи Асал унга йиглаб тармашди:
- Аяжон, кетманг, мениям оптетинг, аяжон! - у тинмай йиглар, Гулшириндан ажратиб олмокчи булган бувисининг кулидан чикишга зур бериб уринарди. Гулшириннинг кузидан тиркараб еш чикиб кетди. Асални каттик кучиб, багрига бос-ди:
- Асал, кизим, мен яна келаман. Сени куришга келаман албатта!
Кизалок мунчок кузларини унга тикди
- Йостдан келасизми? Мени согинасизми, ая-жон?
- Согинаман, кизим, согинаман! - Гулширин ки-залокнинг юз-кузидан упди. Асални бувисини-нг кулига топшираркан, юрагидан бир нима узилиб тушгандек булди.
Кета-кетгунча кулоги остидан Асалнинг "Тез-рок келинг; аяжон!" деган овози кетмай колди.
Болаларини ухлашга еткизиб, уларга эртак ай-таетганида хам куз олдидан Асал кетмасди. Гуе болалари каторида Асал хам етибди-ю, ун-га эртак айтиб ухлатяпти.
Худди шу онда Даврон хонадонида хам шунга ухшаш холат мавжуд эди. "Аяжонимни качон келади?"деб йиглаб инжиклик килган Асални зурга тинчитиб, ухлатган Гулсум опа Давронга ерилди:
- Бунча багритош булмасанг, болам. Узингни уйламасанг хам кизингни уйла. Сенга жуфти халол, кизингга она керак. Бугун келган Гулши-рин каби хаели, мехрибон бир аел керак хона-донимизга. Кайнонаси, эри бошига кутарса керак Гулширинни. Кадри баланд аел булса ке-рак.
- Йук, ойи, - бош чайкади Даврон. - Гулширин эридан ажрашган.
- Вой, шундай аел эридан ажрашганми?- Гулсум опа кулокларига ишонмади. Курган одам сира шундай деб уйламайди.
- Ойи, нега бирдан емон хаелга борасиз? - кизишди Даврон. Аел киши ажрашган булса нега хамма уни айблайди?! Гулшириннинг эри пасткаш одам булган. Шундай аели, икки бола-сини устига бошкаси билан яшаб юрган. Гулши-рин болаларини отасиз устирмаслик учун кун-дошлик балосига чидаб яшаган.
Хатто кундоши улим билан олишаетганида унга кон бериб, хаетини саклаб колган. Номард эри эса ундан осонгина воз кечиб, ажрашган. Бу аел бошига нималар тушганини елгиз узи-ю, Худо билади. Пасткаш эркак хатто болаларини-нг холидан хабар олмайди.
- Вой... Гулсум хола бирдан бушашди. - Шундок гулдай аелни, икки болани хор килган эркак уларнинг овозига, кадамига зор булсин-а! Бола-нинг уволи тутсин ундай эркакни!
❤45👍9❤🔥2🔥1
- Ойи, индамаса уша эркакни тутиб, калтаклай-диган авзойингиз бор, - кулди Даврон. Куйинг, жазо берадиган Зот бор.
- Шундай-ку-я, лекин бу гапни эшитиб кандок индамай утириш мумкин? - Гулсум хола бир ни-ма эсига тушгандек илкис углига каради:
- Даврон, углим...Шу...икки ерти бир бутун бул-саларинг...
- Нимадемокчисиз, ойи? - онасининг нима де-мокчи булганини тушуниб турган булса-да, су-ради Даврон.
- Узингдан колар гап йук. Сенинг аелинг йук, Гулширин хам елгиз. Икковларинг...-онаизор гапини давомини айтолмай углига илтижоли
термилди. Бир оила барпо булиб, болалар ота-онали булишармиди, дейман-да...
- Ойи, куйинг, яна бошладингизми? - Даврон ки-зининг каравоти енидан туриб, ховлига чикди.
Окшом коронгисида дарахтга суянганча та-маки чекаркан, чукур ух тортди:
"Канийди, сиз айтганчалик булса, она..."
💥КУНДОШЛИ УЙ (хаётли хикоя) 9-қисм. - 891577018358
Гулширин одатдагидан эрта уйгонди. Илгари "канийди, яна бир соатгина туйиб ухласам" дей-диган одам бугун негадир вакт тез утишини, тезрок ишхонага боришни истарди. Кизини бог-чага куйиб, негадир оеклари шу атрофдаги уй-инчоклар дукони томон бурилди. Илгари хам бу ердан тез-тез утардию, аммо бирор марта кирмаган экан. Пештахталарга телерилган турли-туман уйинчогу кугирчоклара караб бола - ку бола, катта одамнинг хам кузи уйнайди.
- Мархамат, опажон, уйинчокларимизданн ха-рид килинг, - унинг енида пайдо булган сотувчи киз хушмуомалалик билан манзират килди. - Углингизга олмокчимисиз, кизингизгами?
- Кизимга.
- Кизингиз неча ешда?
- Уч ярим ешда, - деди беихтиер Гулширин. Сунг негадир сири фош булгандек шошиб кушиб куйди: - Кичиги уч ярим еш, катта кизим беш ешда. Икковига мос келадиган кугирчок олмо-кчи эдим.
- Унда икковигаям бир хил кугирчок олиб бери-нг, - жилмайди сотувчи киз. - Булмаса, опа-син-гил бир-бирининг кугирчогига талашади.
Гулширин кузлари мунчокдек иккита кугир-чок харид килди. Хаелида, курганлар "иккинчи-сини кимга олдингиз?"дейдигандек булаверди.
Биров куриб колмасин деб тезда хонасига кир-ди. Кирди-ю, кузи уз-узидан Даврон утирадиган стол томон каради. Даврон йук эди. Негадир бирдан бушашиб кетди, эрталабки кайфияти-дан асар хам колмади. "Бугун хам келмабди. Мендан каттик хафа булган, шекилли..."
Бекайфият уз столи томон юрди-ю, кузлари хайратдан катта-катта очилиб кетди. Бир кучок оппок атиргул ичида бир дона кизил атиргул яшнаган гулдаста столи устини безаб турибди. "Даврон ака!" - хаелига келган биринчи фикр шу булди. Коллежда укиган пайтларида Даврон доим ана шундай гулдаста хадя килар-ди. Курсдош кизлар хазиллашиб "Даврон ака, нега ок гуллар ичида бир дона кизил гул солга-нсиз?"деб сурашганида, "Кизлар мисоли ок ли-босдаги хурлар, Гулширин эса уларнинг ичида ажралиб турган кизил либосли малак" деганди. Уша дамларни эслаб Гулшириннинг юраги кат-тик урди, юраги ширин энтикди. Айб иш устида кулга тушгандай юзлари лоларанг тусга кирди.
- Екдими? - оркадан келган овоз ширин хотира-ларга берилган жувоннинг хаелларини тузги-тиб юборди. Эшик очилиб, Даврон кирганини сезмай колган экан. Йигит уктам нигохларини тикиб, жилмайди.
- Албатта екди. Биласиз-ку, гулни яхши кураман
- Эсингиздами, сизга хар гал гулдаста бергани-мда кушик хиргойи килардим.
Гулширин "эслайман" дегандек кизарганча бош иргади. Эслади. Ушанда Даврон унга бир кучок гул тутар, магрур киз эса гулни олмай йи-гитни кийнарди. Давроннинг юрагидаги нола кушикка кучарди:
Гулга гул берган ошик
Кайда жазога лойик?
Мен сенга гунохкорман
Гул тутиб даста-даста...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
- Шундай-ку-я, лекин бу гапни эшитиб кандок индамай утириш мумкин? - Гулсум хола бир ни-ма эсига тушгандек илкис углига каради:
- Даврон, углим...Шу...икки ерти бир бутун бул-саларинг...
- Нимадемокчисиз, ойи? - онасининг нима де-мокчи булганини тушуниб турган булса-да, су-ради Даврон.
- Узингдан колар гап йук. Сенинг аелинг йук, Гулширин хам елгиз. Икковларинг...-онаизор гапини давомини айтолмай углига илтижоли
термилди. Бир оила барпо булиб, болалар ота-онали булишармиди, дейман-да...
- Ойи, куйинг, яна бошладингизми? - Даврон ки-зининг каравоти енидан туриб, ховлига чикди.
Окшом коронгисида дарахтга суянганча та-маки чекаркан, чукур ух тортди:
"Канийди, сиз айтганчалик булса, она..."
💥КУНДОШЛИ УЙ (хаётли хикоя) 9-қисм. - 891577018358
Гулширин одатдагидан эрта уйгонди. Илгари "канийди, яна бир соатгина туйиб ухласам" дей-диган одам бугун негадир вакт тез утишини, тезрок ишхонага боришни истарди. Кизини бог-чага куйиб, негадир оеклари шу атрофдаги уй-инчоклар дукони томон бурилди. Илгари хам бу ердан тез-тез утардию, аммо бирор марта кирмаган экан. Пештахталарга телерилган турли-туман уйинчогу кугирчоклара караб бола - ку бола, катта одамнинг хам кузи уйнайди.
- Мархамат, опажон, уйинчокларимизданн ха-рид килинг, - унинг енида пайдо булган сотувчи киз хушмуомалалик билан манзират килди. - Углингизга олмокчимисиз, кизингизгами?
- Кизимга.
- Кизингиз неча ешда?
- Уч ярим ешда, - деди беихтиер Гулширин. Сунг негадир сири фош булгандек шошиб кушиб куйди: - Кичиги уч ярим еш, катта кизим беш ешда. Икковига мос келадиган кугирчок олмо-кчи эдим.
- Унда икковигаям бир хил кугирчок олиб бери-нг, - жилмайди сотувчи киз. - Булмаса, опа-син-гил бир-бирининг кугирчогига талашади.
Гулширин кузлари мунчокдек иккита кугир-чок харид килди. Хаелида, курганлар "иккинчи-сини кимга олдингиз?"дейдигандек булаверди.
Биров куриб колмасин деб тезда хонасига кир-ди. Кирди-ю, кузи уз-узидан Даврон утирадиган стол томон каради. Даврон йук эди. Негадир бирдан бушашиб кетди, эрталабки кайфияти-дан асар хам колмади. "Бугун хам келмабди. Мендан каттик хафа булган, шекилли..."
Бекайфият уз столи томон юрди-ю, кузлари хайратдан катта-катта очилиб кетди. Бир кучок оппок атиргул ичида бир дона кизил атиргул яшнаган гулдаста столи устини безаб турибди. "Даврон ака!" - хаелига келган биринчи фикр шу булди. Коллежда укиган пайтларида Даврон доим ана шундай гулдаста хадя килар-ди. Курсдош кизлар хазиллашиб "Даврон ака, нега ок гуллар ичида бир дона кизил гул солга-нсиз?"деб сурашганида, "Кизлар мисоли ок ли-босдаги хурлар, Гулширин эса уларнинг ичида ажралиб турган кизил либосли малак" деганди. Уша дамларни эслаб Гулшириннинг юраги кат-тик урди, юраги ширин энтикди. Айб иш устида кулга тушгандай юзлари лоларанг тусга кирди.
- Екдими? - оркадан келган овоз ширин хотира-ларга берилган жувоннинг хаелларини тузги-тиб юборди. Эшик очилиб, Даврон кирганини сезмай колган экан. Йигит уктам нигохларини тикиб, жилмайди.
- Албатта екди. Биласиз-ку, гулни яхши кураман
- Эсингиздами, сизга хар гал гулдаста бергани-мда кушик хиргойи килардим.
Гулширин "эслайман" дегандек кизарганча бош иргади. Эслади. Ушанда Даврон унга бир кучок гул тутар, магрур киз эса гулни олмай йи-гитни кийнарди. Давроннинг юрагидаги нола кушикка кучарди:
Гулга гул берган ошик
Кайда жазога лойик?
Мен сенга гунохкорман
Гул тутиб даста-даста...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤72👏13❤🔥4👍2🔥1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ХАЙРЛИ ТУН ҚАДРДОНЛАРИМ
Аллоҳни эслаш билан юраклар таскин топади, гуноҳлар ўчирилади, ғайбларни билувчи Зот рози бўлади ва ғамлар арийди.
Ҳеч кимдан раҳмат кутманг. Сизга Аллоҳнинг савоби етади. Сизни инкор қилган, ёмон кўрган ҳасадчилардан сизга ҳеч қандай зарар етмайди.
АЛЛОҲНИНГ ПАНОҲИДА БЎЛИНГ
ХАЙРЛИ ТУН ШИРИН УЙҚУ ТИЛАЙМИЗ😴😴
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Аллоҳни эслаш билан юраклар таскин топади, гуноҳлар ўчирилади, ғайбларни билувчи Зот рози бўлади ва ғамлар арийди.
Ҳеч кимдан раҳмат кутманг. Сизга Аллоҳнинг савоби етади. Сизни инкор қилган, ёмон кўрган ҳасадчилардан сизга ҳеч қандай зарар етмайди.
АЛЛОҲНИНГ ПАНОҲИДА БЎЛИНГ
ХАЙРЛИ ТУН ШИРИН УЙҚУ ТИЛАЙМИЗ😴😴
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤7👍2🥰1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🌙🌹🌟РАМАЗОННИНГ 15-КУНИ МУБОРАК БЎЛСИН ДИНДОШЛАРИМ.🌟🌹🌙
✨🌸Иллоҳим ҳар бирингизнинг
🌸✨Кўнглиз ХОТИРЖАМЛИКни,
✨🌸Юзингиз ТАБАССУМни,
🌸✨Хонадонингиз БАРАКАни,
✨🌸Ҳамёнингиз ДАРОМАДни,
🌸✨Қалбингиз ИЙМОНни,
✨🌸Танингиз САЛОМАТЛИКни,
🌸✨Юрагингиз МЕҲРни,
✨🌸Жигарингиз ОҚИБАТни
🌸✨ЙУҚОТМАСИН!
☀️ Илоҳим, кунингиз мазмунли ва файзли, яхши амалларга бой ўтсин!
🌟🌹Тортиқ бўлсин сизга дуо-
🌟🌹саломлар
🌟🌹Дуода энг гўзал ширин
🌟🌹каломлар.
🌟🌹Илоҳо уйингиз нурларга
🌟🌹тўлсин,
🌟🌹РАМАЗОННИНГ 15-КУНИ
🌟🌹муборак бўлсин!
✨•☘️АЛБАТТА ЎЗ ЯҚИНЛАРИНГИЗГА ҲАМ УЛАШИНГ!!✨•☘️
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
✨🌸Иллоҳим ҳар бирингизнинг
🌸✨Кўнглиз ХОТИРЖАМЛИКни,
✨🌸Юзингиз ТАБАССУМни,
🌸✨Хонадонингиз БАРАКАни,
✨🌸Ҳамёнингиз ДАРОМАДни,
🌸✨Қалбингиз ИЙМОНни,
✨🌸Танингиз САЛОМАТЛИКни,
🌸✨Юрагингиз МЕҲРни,
✨🌸Жигарингиз ОҚИБАТни
🌸✨ЙУҚОТМАСИН!
☀️ Илоҳим, кунингиз мазмунли ва файзли, яхши амалларга бой ўтсин!
🌟🌹Тортиқ бўлсин сизга дуо-
🌟🌹саломлар
🌟🌹Дуода энг гўзал ширин
🌟🌹каломлар.
🌟🌹Илоҳо уйингиз нурларга
🌟🌹тўлсин,
🌟🌹РАМАЗОННИНГ 15-КУНИ
🌟🌹муборак бўлсин!
✨•☘️АЛБАТТА ЎЗ ЯҚИНЛАРИНГИЗГА ҲАМ УЛАШИНГ!!✨•☘️
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤7🥰2
КОШКИ БОШИМГА БУ ИШ ТУШМАСА...
“Дард сўйлатади” дейди катталар. Изтироб чекаётган одам тилига келганини қайтармайди. Ҳамма нарсага, ҳаммага исён қилгиси келади. Оғриқ зўридан инграган одамнинг нолаларидек, изтироб чекаётган одамнинг нима деётганини билиб бўлмайди. “Нега фақат мен?!” деб сўрайди ўзидан ўзди. “Шунча одам бор, шунча ёмонлик қиладиган бор-да, нега улар эмас, мен?!” Ўзини изтироб чекишга лойиқ деб билмайди инсон.
Баъзан “Кошки” дея бошланадиган пушаймонликлар инсоннинг ич-этини ейди. Гоҳида “Яна менми?!” дея бошланадиган ҳаётдан олинган аччиқ сабоқлар тилга олинади.
Баъзида эса, “Кошки бошимга бу иш тушмаса эди. Бошқа ташвишим, ғаму қайғум бўлса-да, бу мусибатни кўрмасам эди” деб исён қилади инсон.
“Кошки бошимга бу иш тушмаса эди!” деганлар имтиҳонни тушунмабди демак...
Кошки...
Бир шогирдимнинг чақалоғи фалажлик билан туғилибди. Она сифатида фарзандини қаттиқ яхши кўришини, аммо фарзанди билан синалаётгани оғирлик қилаётганини айтганди. “Ҳар бир машаққатнинг изтироби бор. Лекин фарзанди билан синалиш менга жуда оғирлик қиляпти” дея дард дафтарини очган онаизорга таскин беришнинг имкони йўқ эди. Аммо шогирдим дардини шундай изоҳладики, мен унга тасалли бермаган бўлсамда, айтганларидан чиройли хулосага келдим.
Онаси доимо қизига қайнонасидан чеккан азобларини гапириб берган. Онасидан эшитганлари сабабли бувисини ёмон кўриб улғаяди. Опаси турмушга чиққанида ҳам уйда шу муаммолар муҳокама қилинган. Опаси ҳам уйга келса қайнонасини ёмонлашдан тинмасмиш.
Шогирдим қайнона диққат марказда бўлган оилавий муаммолардан шунчалик безиб кетганки, “Ё Роббим, менга қайнонадан қайғу берма, бошқа нима билан синасанг синайвер” дея такрорлайдиган бўлибди. Онасига ва дугоналари даврасида асло қайнона билан яшамаслигини, мумкин бўлса онаси вафот этган бирор одам билан турмуш қуришини айтиб юрган.
Аллоҳ истаганини берибди. Совчиликка келган йигитнинг онаси вафот этганини эшитиб ич-ичидан суюнибди. Чиройли тўй бўлиб турмуш қуришибди. Беш йил орасида иккита соғлом фарзандли бўлишибди. Қайнона қайғуси (!) онаси ва опасидан эшитган эртак бўлиб қолибди. Учинчи фарзанди ногирон туғилганида хонадонига ғам кўланкаси соя солибди. Бир неча ой ногирон болани қабул қилолмабди. Бир умр ногирон бола парвариш қилишга мажбурликдан эзилаётган экан. Фарзанди чекаётган дард учун унинг юраги ўртанаётганди. Вақт ўтиб кўникибди ва тақдирига бўйин эгибди.
Буларни гапираётиб шогирдим кўзларидан оққан ёш билан “Кошки менда қайнона муаммоси бўлса-ю, фарзандим соғ бўлса эди” деди...
Самимият билан дард тўла кўнглини менга очган шогирдидан ҳаёт сабоғини олган ўқитувчи бўлдим мен. “Кошки бу дард билан имтиҳон қилинмасам эди” деганларга бу ҳаёт сабоғини мен ҳам айтиб бермоқдаман.
"Иймон ва ҳузун" китобидан
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
“Дард сўйлатади” дейди катталар. Изтироб чекаётган одам тилига келганини қайтармайди. Ҳамма нарсага, ҳаммага исён қилгиси келади. Оғриқ зўридан инграган одамнинг нолаларидек, изтироб чекаётган одамнинг нима деётганини билиб бўлмайди. “Нега фақат мен?!” деб сўрайди ўзидан ўзди. “Шунча одам бор, шунча ёмонлик қиладиган бор-да, нега улар эмас, мен?!” Ўзини изтироб чекишга лойиқ деб билмайди инсон.
Баъзан “Кошки” дея бошланадиган пушаймонликлар инсоннинг ич-этини ейди. Гоҳида “Яна менми?!” дея бошланадиган ҳаётдан олинган аччиқ сабоқлар тилга олинади.
Баъзида эса, “Кошки бошимга бу иш тушмаса эди. Бошқа ташвишим, ғаму қайғум бўлса-да, бу мусибатни кўрмасам эди” деб исён қилади инсон.
“Кошки бошимга бу иш тушмаса эди!” деганлар имтиҳонни тушунмабди демак...
Кошки...
Бир шогирдимнинг чақалоғи фалажлик билан туғилибди. Она сифатида фарзандини қаттиқ яхши кўришини, аммо фарзанди билан синалаётгани оғирлик қилаётганини айтганди. “Ҳар бир машаққатнинг изтироби бор. Лекин фарзанди билан синалиш менга жуда оғирлик қиляпти” дея дард дафтарини очган онаизорга таскин беришнинг имкони йўқ эди. Аммо шогирдим дардини шундай изоҳладики, мен унга тасалли бермаган бўлсамда, айтганларидан чиройли хулосага келдим.
Онаси доимо қизига қайнонасидан чеккан азобларини гапириб берган. Онасидан эшитганлари сабабли бувисини ёмон кўриб улғаяди. Опаси турмушга чиққанида ҳам уйда шу муаммолар муҳокама қилинган. Опаси ҳам уйга келса қайнонасини ёмонлашдан тинмасмиш.
Шогирдим қайнона диққат марказда бўлган оилавий муаммолардан шунчалик безиб кетганки, “Ё Роббим, менга қайнонадан қайғу берма, бошқа нима билан синасанг синайвер” дея такрорлайдиган бўлибди. Онасига ва дугоналари даврасида асло қайнона билан яшамаслигини, мумкин бўлса онаси вафот этган бирор одам билан турмуш қуришини айтиб юрган.
Аллоҳ истаганини берибди. Совчиликка келган йигитнинг онаси вафот этганини эшитиб ич-ичидан суюнибди. Чиройли тўй бўлиб турмуш қуришибди. Беш йил орасида иккита соғлом фарзандли бўлишибди. Қайнона қайғуси (!) онаси ва опасидан эшитган эртак бўлиб қолибди. Учинчи фарзанди ногирон туғилганида хонадонига ғам кўланкаси соя солибди. Бир неча ой ногирон болани қабул қилолмабди. Бир умр ногирон бола парвариш қилишга мажбурликдан эзилаётган экан. Фарзанди чекаётган дард учун унинг юраги ўртанаётганди. Вақт ўтиб кўникибди ва тақдирига бўйин эгибди.
Буларни гапираётиб шогирдим кўзларидан оққан ёш билан “Кошки менда қайнона муаммоси бўлса-ю, фарзандим соғ бўлса эди” деди...
Самимият билан дард тўла кўнглини менга очган шогирдидан ҳаёт сабоғини олган ўқитувчи бўлдим мен. “Кошки бу дард билан имтиҳон қилинмасам эди” деганларга бу ҳаёт сабоғини мен ҳам айтиб бермоқдаман.
"Иймон ва ҳузун" китобидан
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤20👍7🕊1
Аканинг орияти.
-Тоға, менга биринчи вада бериб, укамга бериб юборганингизга тушунмадим! Шуни бермиман демайсизми, менам умидимни узмайманми?-Мурод кўзлари чақчайганча тоғасига тикилди. Мухаммаджоннинг юзидан берган вадасини бажармаганига ачиниш ёки хижолат бўлгани сезилмасди. Чунки, у қилган ишини тўғри деб билган, хатто хурсанд хам эди.
Мухаммаджон қирқ йиллик турмушида фарзанд кўрмади. Опасининг фарзандларини ўз фарзандидек кўриб, доим кам-кетигига қарашиб юрарди. Ёши улғайгач эса, Хаж сафарига боришни орзу қила бошлади. Шунда диний идорага бориб ариза хам ёзиб қўйди. Фақат, аризалар кўплиги учун, бу 3-4 йил ичида уларга навбат келмаслиги маълум бўлди. Имом домла уни тинчлантириб:
-Буниям бир хикмати бор Мухаммаджон! Сиз бу йиллар ичида янаям тақвога эътиборлироқ бўлинг, савобни кўпайтиринг, керакли маблағни жамғариб олинг,-дея маслахат берди.
Мухаммаджонда маблағ бор эдию, бироз камроқ эди. Агар Хажга борса биронтасидан қарз олишни хам ўйлаб қўйганди. Хали навбати келмаслиги маълум бўлгач, катта қайноғаси келиб яхши таклиф берди:
-Поччажон, биласиз пулни пул топади кетмонни ахмоқ чопади. Менга пулингизни берсангиз, иккимиз учун хам фойдали ишга тикаман, менга шерик бўласиз. Хабарингиз бор, қурилиш молларини сотадиган дўкон очганман. Агар янаям кенгайтирсам даромад ошади. Шунга пулингизни дўконимга сарфласак. Олинган фойдадан ойма-ой хиссангизни чиқариб бераман. Тўрт йилда бу пулларингиз шунчалик кўпаядики, Худо хохласа опамни хам Хажга бирга олиб кетишингиз мумкин бўлади.
Бу таклиф унга ўринли туюлди. Пулларини бериб юборди. Баъзи кунлари эса, дўконга бориб қайноғасига савдо ишларида ёрдам хам қиларди. Дўконнинг келажаги порлоқ эканини билгач, ойма-ой бериладиган фойдасини олмади, дўконга сарфлайверинг деди.
Хаш -паш дегунча тўрт йил хам ўтиб кетди. Қайноғаси хар ой охирида келиб дўкондаги пул маблағининг айланма фойдасини хисоблаб кўрсатар, бунга кўра тўпланган сумма икки кишининг хаж сафарига етиб ортарди.
Мухаммаджон навбатини кутиб юрган кезлари Жума намози олдидан қилинган маърузада бир гапни эшитиб қолди. Хажга борувчининг яқинлари орасида мухтож оила бўлмаслиги керак экан.
Бу гапни эшитттию, опасининг фарзандлари кўз олдига келди. Опасининг икки ўғил бир қизи бор эди. Фарзандларини уйлаб –жойлаб бўлгач, поччаси қазо қилган, опаси кичик ўғли Туронбек билан қолганди. У Муродга хам Туронбекка хам маблағ томондан ёрдам бериб турарди. Жияни Гулхаёнинг эри эса орият қилиб, хотинининг тоғаси берган ёрдамдан бош тортарди.
Тоғасининг пули кўплиги аммо меросхўри йўқлигини яхши тушунган Мурод, аста тоғасининг қўйнига кира бошлади. Тоғасининг рахмини келтириб, ўз биснеси учун пул ундириш харакатига тушиб қолганди. Тоғасининг рахмини келтириш учун ёшлигида томдан йиқилиб оёғи оқсоқ бўлиб қолганини, оғир ишга ярамаслигин хаспўшларди. Аслида эса, бироз оқсоқланса хам соппа соғ эди.
Уйда боқиб юрган молларини сотмоқчи эканини, тоғаси минг доллар қарз қўшиб юборса, минилган бўлса хам Дамас олиб киракашлик қилишни айтти.
-Майли жиян, аммо хозир бунча пул йўқ. Уч ойдан бери дўкондан пул олмаяпман. Қайнағамга айтаман бу ой охирида хисоб китоб қилиб уч ойлик пулимни бериб кетади. Шунда сенга минг эмас бир ярим минг бераман, машинани сал яхшироғидан оларсан. Мендан сенга совға бўлади.
-Э-э, рахмат тоға, жуда тушунган одамсизда! Шу томонингизга беш кетаман! Жудаям сахийсиз.
Бу сухбат икки хафта олдин бўлганди. Мана энди пул берадиган пайтда келса укасига бериб юборибди. Буни эшитган Муроднинг фиғони фалакка чиқди.
-Жиян, берсам укангга бердим бегона эмаску!-тоғаси уни муросага чақирмоқчи бўлди.-Кейин, укангни ахволи оғир, операция қилиш керак экан.
-Э-э, Ахрор лўлини эшагиданам бақувватку укам. Кучи бор ўзи ишлаб топаверади-да.
Мухаммаджон катта жиянига қараб туриб хайрон қоларди. Бир қориндан талашиб тушган укасига шуми мехр-оқибат?......
Давоми 09:00 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
-Тоға, менга биринчи вада бериб, укамга бериб юборганингизга тушунмадим! Шуни бермиман демайсизми, менам умидимни узмайманми?-Мурод кўзлари чақчайганча тоғасига тикилди. Мухаммаджоннинг юзидан берган вадасини бажармаганига ачиниш ёки хижолат бўлгани сезилмасди. Чунки, у қилган ишини тўғри деб билган, хатто хурсанд хам эди.
Мухаммаджон қирқ йиллик турмушида фарзанд кўрмади. Опасининг фарзандларини ўз фарзандидек кўриб, доим кам-кетигига қарашиб юрарди. Ёши улғайгач эса, Хаж сафарига боришни орзу қила бошлади. Шунда диний идорага бориб ариза хам ёзиб қўйди. Фақат, аризалар кўплиги учун, бу 3-4 йил ичида уларга навбат келмаслиги маълум бўлди. Имом домла уни тинчлантириб:
-Буниям бир хикмати бор Мухаммаджон! Сиз бу йиллар ичида янаям тақвога эътиборлироқ бўлинг, савобни кўпайтиринг, керакли маблағни жамғариб олинг,-дея маслахат берди.
Мухаммаджонда маблағ бор эдию, бироз камроқ эди. Агар Хажга борса биронтасидан қарз олишни хам ўйлаб қўйганди. Хали навбати келмаслиги маълум бўлгач, катта қайноғаси келиб яхши таклиф берди:
-Поччажон, биласиз пулни пул топади кетмонни ахмоқ чопади. Менга пулингизни берсангиз, иккимиз учун хам фойдали ишга тикаман, менга шерик бўласиз. Хабарингиз бор, қурилиш молларини сотадиган дўкон очганман. Агар янаям кенгайтирсам даромад ошади. Шунга пулингизни дўконимга сарфласак. Олинган фойдадан ойма-ой хиссангизни чиқариб бераман. Тўрт йилда бу пулларингиз шунчалик кўпаядики, Худо хохласа опамни хам Хажга бирга олиб кетишингиз мумкин бўлади.
Бу таклиф унга ўринли туюлди. Пулларини бериб юборди. Баъзи кунлари эса, дўконга бориб қайноғасига савдо ишларида ёрдам хам қиларди. Дўконнинг келажаги порлоқ эканини билгач, ойма-ой бериладиган фойдасини олмади, дўконга сарфлайверинг деди.
Хаш -паш дегунча тўрт йил хам ўтиб кетди. Қайноғаси хар ой охирида келиб дўкондаги пул маблағининг айланма фойдасини хисоблаб кўрсатар, бунга кўра тўпланган сумма икки кишининг хаж сафарига етиб ортарди.
Мухаммаджон навбатини кутиб юрган кезлари Жума намози олдидан қилинган маърузада бир гапни эшитиб қолди. Хажга борувчининг яқинлари орасида мухтож оила бўлмаслиги керак экан.
Бу гапни эшитттию, опасининг фарзандлари кўз олдига келди. Опасининг икки ўғил бир қизи бор эди. Фарзандларини уйлаб –жойлаб бўлгач, поччаси қазо қилган, опаси кичик ўғли Туронбек билан қолганди. У Муродга хам Туронбекка хам маблағ томондан ёрдам бериб турарди. Жияни Гулхаёнинг эри эса орият қилиб, хотинининг тоғаси берган ёрдамдан бош тортарди.
Тоғасининг пули кўплиги аммо меросхўри йўқлигини яхши тушунган Мурод, аста тоғасининг қўйнига кира бошлади. Тоғасининг рахмини келтириб, ўз биснеси учун пул ундириш харакатига тушиб қолганди. Тоғасининг рахмини келтириш учун ёшлигида томдан йиқилиб оёғи оқсоқ бўлиб қолганини, оғир ишга ярамаслигин хаспўшларди. Аслида эса, бироз оқсоқланса хам соппа соғ эди.
Уйда боқиб юрган молларини сотмоқчи эканини, тоғаси минг доллар қарз қўшиб юборса, минилган бўлса хам Дамас олиб киракашлик қилишни айтти.
-Майли жиян, аммо хозир бунча пул йўқ. Уч ойдан бери дўкондан пул олмаяпман. Қайнағамга айтаман бу ой охирида хисоб китоб қилиб уч ойлик пулимни бериб кетади. Шунда сенга минг эмас бир ярим минг бераман, машинани сал яхшироғидан оларсан. Мендан сенга совға бўлади.
-Э-э, рахмат тоға, жуда тушунган одамсизда! Шу томонингизга беш кетаман! Жудаям сахийсиз.
Бу сухбат икки хафта олдин бўлганди. Мана энди пул берадиган пайтда келса укасига бериб юборибди. Буни эшитган Муроднинг фиғони фалакка чиқди.
-Жиян, берсам укангга бердим бегона эмаску!-тоғаси уни муросага чақирмоқчи бўлди.-Кейин, укангни ахволи оғир, операция қилиш керак экан.
-Э-э, Ахрор лўлини эшагиданам бақувватку укам. Кучи бор ўзи ишлаб топаверади-да.
Мухаммаджон катта жиянига қараб туриб хайрон қоларди. Бир қориндан талашиб тушган укасига шуми мехр-оқибат?......
Давоми 09:00 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤28
-Хой нодон! Уканг операция бўляпти, хабаринг борми? Хеч уйга ўтиб тирик-ўлигидан хабар оласанми ўзи?
-Туроннинг найранги бу тоға. Ўтган куни синглимни хашарида лой ташиш бўйича махалла полвонларини ортда қолдирибди. Қўшни қишлоқлик танишларим айтиб берди. Касал одам шунчалик ишлай оладими? Эртасигачи, чала қолган зардеворни уриш учун куёв бола билан яна кечгача ишлабди. Йўқ, Турон соппа-соғ, сизни рахмингиз келтириш учун найранг қиляпти. Пул бермай қолишингиздан қўрқиб ўзини касал қивоган.
-Менга қара Мурод. Мен хажга бормасам хам битта Лабо олиб сенга берсам, сен бизни дўконда лева қилиб оилангни боқсанг деб ўйлаб қўйгандим. Аммо, қарасам бунга нолойиқ экансан. Биламан, чўнтагинг жа-а тўла бўлмасаям, хар холда ақчанг бор. Ўз синглингни хашарига тўртта қовун тўртта тарвуз олиб бориб берсанг, хашарга бормаганлигингни ювуб кетарди. Ахир акасан, синглингга отасан энди. Сен эса, буни ўрнига укангни ёлғончиликда айблаяпсан.
Турон нега беланги бўлиб қолди биласанми? Белида грижаси бўлсаям, синглисини хашарига бормасликка ор қилди. Бошқа қишлоқ йигитларига қишлоғимизнинг йигитлари синглиси учун хар нарсага тайёрлигини кўрсатиб келди. Пули бўлгандаку, ўрнига кўчадан иккита мардикорни ёллаб олиб келардия. Аммо, кунлигини кунда ишлаб топади, ортиқча пули йўқ. Буни устига, опамни хам мазаси йўқ, дори-дармон билан тирик.
Уканг шу холдаям хашарга борди. Синглим эридан гап эшитгунча белим синсин дегандур-да. Хатто, эртасига хам чала қолган ишни тугатишга борибди, бунисиниям эшиттим. Энди, сенга бир гапни айтай. Ўша куни Туронбек кечки овқат махали ўрнидан туролмай қолибди. Бели тугаган-да! Куёвинг қўшнисини машинасида олиб бориб қўйибди. Синглинг эса олдимга йиғлаб келди, энди акамга нима бўлади деб сочини юлди. Рахмат шу синглинг бор экан, бўлмаса Турон мендан пул сўрамасди.
Мен уни Фарғонага ташлаб келдим, эртага операция қилишиб, грижасини олишадиган бўлди.
Демак, энди уканг оғир иш қилолмайди. Сен ака бўлиб, укангга нима ёрдам қилмоқчисан? Ё опамни уйингга олиб кетиб ўзинг боқасанми? Ахир, уканг энди боқиши қийинку опамни. Бу ёқда ўзини бола чақаси хам бор?
-Э-э, тоға ота ховлида у қолган, онамниям у боқатта!
-Бўпти, иккалангни алмаштирамиз, сен ота ховлига, у янги уйга кўчиб ўтасизлар, маъқулми?
-Тоға, менда ортиқча маблағ йўқ. Мана, сиздан пул сўраб келиб ўтирипманку!
-Эх, Мурод! Биласанми, мен сенга пул бермай тўғри қилибман. Аслида, кейинги ойда дўкондан оладиган маошимни сенга чиқариб берсамми деб тургандим, энди фикримдан қайттим.
Кейинги ойдаги маошларимни хам укангга беришни бошлайман. Токи, тузалиб машина мина олгунича.
-Машинаям олиб берасми?
-Ха, мен Хажга бориш фикридан қайттим! Даромадимни опамга, сени уканг ва синглингга бағишлайман. Ортганини махаллада хам маблағ талаб ишлар бор экан, шу ишларга сарфлайман.
-Менчи?-Мурод йиғлаб юборай деди.-Менгаям рахмингиз келсин, тоға!
-Сен кимсан ўзи? Укангку майли эркак дейлик, аммо на синглисини на онасини танимаган бемехр... нонкўр банда экансану! Тур ўрнингдан, кўзимга кўринма!
25.07.2020 Дониёр Аҳмаджонов.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
-Туроннинг найранги бу тоға. Ўтган куни синглимни хашарида лой ташиш бўйича махалла полвонларини ортда қолдирибди. Қўшни қишлоқлик танишларим айтиб берди. Касал одам шунчалик ишлай оладими? Эртасигачи, чала қолган зардеворни уриш учун куёв бола билан яна кечгача ишлабди. Йўқ, Турон соппа-соғ, сизни рахмингиз келтириш учун найранг қиляпти. Пул бермай қолишингиздан қўрқиб ўзини касал қивоган.
-Менга қара Мурод. Мен хажга бормасам хам битта Лабо олиб сенга берсам, сен бизни дўконда лева қилиб оилангни боқсанг деб ўйлаб қўйгандим. Аммо, қарасам бунга нолойиқ экансан. Биламан, чўнтагинг жа-а тўла бўлмасаям, хар холда ақчанг бор. Ўз синглингни хашарига тўртта қовун тўртта тарвуз олиб бориб берсанг, хашарга бормаганлигингни ювуб кетарди. Ахир акасан, синглингга отасан энди. Сен эса, буни ўрнига укангни ёлғончиликда айблаяпсан.
Турон нега беланги бўлиб қолди биласанми? Белида грижаси бўлсаям, синглисини хашарига бормасликка ор қилди. Бошқа қишлоқ йигитларига қишлоғимизнинг йигитлари синглиси учун хар нарсага тайёрлигини кўрсатиб келди. Пули бўлгандаку, ўрнига кўчадан иккита мардикорни ёллаб олиб келардия. Аммо, кунлигини кунда ишлаб топади, ортиқча пули йўқ. Буни устига, опамни хам мазаси йўқ, дори-дармон билан тирик.
Уканг шу холдаям хашарга борди. Синглим эридан гап эшитгунча белим синсин дегандур-да. Хатто, эртасига хам чала қолган ишни тугатишга борибди, бунисиниям эшиттим. Энди, сенга бир гапни айтай. Ўша куни Туронбек кечки овқат махали ўрнидан туролмай қолибди. Бели тугаган-да! Куёвинг қўшнисини машинасида олиб бориб қўйибди. Синглинг эса олдимга йиғлаб келди, энди акамга нима бўлади деб сочини юлди. Рахмат шу синглинг бор экан, бўлмаса Турон мендан пул сўрамасди.
Мен уни Фарғонага ташлаб келдим, эртага операция қилишиб, грижасини олишадиган бўлди.
Демак, энди уканг оғир иш қилолмайди. Сен ака бўлиб, укангга нима ёрдам қилмоқчисан? Ё опамни уйингга олиб кетиб ўзинг боқасанми? Ахир, уканг энди боқиши қийинку опамни. Бу ёқда ўзини бола чақаси хам бор?
-Э-э, тоға ота ховлида у қолган, онамниям у боқатта!
-Бўпти, иккалангни алмаштирамиз, сен ота ховлига, у янги уйга кўчиб ўтасизлар, маъқулми?
-Тоға, менда ортиқча маблағ йўқ. Мана, сиздан пул сўраб келиб ўтирипманку!
-Эх, Мурод! Биласанми, мен сенга пул бермай тўғри қилибман. Аслида, кейинги ойда дўкондан оладиган маошимни сенга чиқариб берсамми деб тургандим, энди фикримдан қайттим.
Кейинги ойдаги маошларимни хам укангга беришни бошлайман. Токи, тузалиб машина мина олгунича.
-Машинаям олиб берасми?
-Ха, мен Хажга бориш фикридан қайттим! Даромадимни опамга, сени уканг ва синглингга бағишлайман. Ортганини махаллада хам маблағ талаб ишлар бор экан, шу ишларга сарфлайман.
-Менчи?-Мурод йиғлаб юборай деди.-Менгаям рахмингиз келсин, тоға!
-Сен кимсан ўзи? Укангку майли эркак дейлик, аммо на синглисини на онасини танимаган бемехр... нонкўр банда экансану! Тур ўрнингдан, кўзимга кўринма!
25.07.2020 Дониёр Аҳмаджонов.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤27👍17🔥1
Қарғиш ҳам, дуо.
Ўн бир ўн икки ёшларда эдим адашмасам, кўчада махалламиз бошидаги Назира холани болалари, қўшни қизлар билан ўйнаётган эдик, Назира хола келдида,
- Ҳа, қулоғингга том битганми, икки соатдан бери чақираман, нима деяпсан демайсана? Ўғлига қараб жаврадида ариқ қирғоғидаги тол шохини қайриб синдириб ўғлини оёқларига урди. Ўғли бақириб йиғлаганини эшитиб, йўлнинг нариги бетида ажриқ устига газетани ёзиб помидор бн ароқ ичиб ўтирган уч эркакнинг бири
-Сен кимсану болаларинг ким бўларди? деди Назира холага . Кейин ўғлига қараб эшакка ўхшаб ханғирама э, ўзинг томонда ўйна, биз томонга келиб хавониям, кайфиятниям заҳарлашма, тенгларингни топиб, ўшалар билан ўйнашгин.
-Ке ўша гапингга бешни ташла, шериклари хохолаб кулишиб, бир бири биланн қўл ташлаб кўришиб, шу ерига яна биттадан ичамиз дейишди, Назира холани камситганигами, ёки боласини сўкканига ори келдими?
-Уйинга бориб хотинларинга гапириш, икки пиёла ароқни ичиб сасимай, мени зотини суриштирмай сим тақамай кўтаришсанг ичиб ўтириш деди .
-Жалабга тенг келма ! Жалабни жалаб десанг, бетини юлиб, мелисага боради, уларда ор бўлмайди, ўтирганларни бири шеригига қарата бақира кетди.
-Исботинг борми, мени жалаблигимга? Назира хола йиғлаб юборди.
-Исбот одамларни миш миши, нима мени хотинимни гапи чиқмайди, анавини хотинини гапи чиқмаган, сени гапинг чиққан! дея ўрнидан туриб, гандираклаб бориб холани кўкрагидан итариб;
-Йўқол, бизни кўчадан! Ўзинг ҳам, харомиларинг хам, бизни кўчада кўринишма, биттангни кўрай оёғингни синдираман! Назира опа орқасига гандираклаб, ўзини зўрға тутиб,
-Худоё! Болаларингни мендай гапи чиқсин! Дардингни бировга айтолмай ўлиб кетгин! Кўзларида ёш, йиғидан томоғи бўғилиб, ориятдан юзлари қизариб йиғлаганча , сенларни Худога солдим деб кетди.
“Жалаб Худони билармиди? Буни дуоси ўтармиди”, учинчиси уларни жоига ўтқазди.
Орадан бир соатча вақт ўтиб тез ёрдамни кучли овозидан, қишлоқнинг ярми кўчага чиқди, тўғри Назира опанинг дарвозаси ёнига тўхтади, онам бизга шу ердан ҳеч қаерга жилмаслигимизни тайинлаб, ўзи Назира холаникига қараб юрди. Докторлар носилкага кимнидир солиб, тез ёрдам машинасига жойлашдида, эшикларини ёпиб, томоша талабларга йўлни очиб қўйишларини сўрагандек серенасини чолди. Тез ёрдам машинаси орқасидан , холанинг беш боласи кетма-кет, иззиллаганича
-Ая, аяжон биз сизсиз, нима нима қиламиз?
-Ая, сиз ўлманг!!!
-Ая, ким нима деса десин, жон ая оғриманг деганларича катта болалари тез ёрдам машинаси ойнасидан онасига қараб югуришар, сабабини фаҳмлаган қўшнилар, болаларни йўлларини тўсиб ушлаб қолишди, беш гўдак, кўча бн, битта бўлиб додлаб йиғлашарди....
Назира хола, бир кун тунда эшикка чиқса, қандайдир ғудиранган овоз келибти, қулоқ солиб овоз кўча томондан келганини сезиб, дарвозани очиб қараса остонасида ерда бир киши ётган экан, туртиб кўрса индамасмиш, ўликми деса нафас олармиш, ярим тунда нима қилишини билмай, катта ўғлини уйғотиб иккиси судраганича, кундузлари ўзлари қуёшдан сақланиш ун узумни соясига қўйган каравотга ётказиб қўйди, колхозни бўрдоқи қўчқор сурувини Қирғизистон адир тоғларида боқиб, чўпонлик қиладиган турмуш ўртоғи тонгда уйга қайтса ховлисида ётган эркакни кўриб хотинини олдига келган жазмани дея, жанжал кўтариб уйидан чиқиб кетган, уйидан чиқиб кетгану, қишлоқдан бу гап чиқиб кетмай, хар оғизда айланиб юрарди.......
Давоми 13:30 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Ўн бир ўн икки ёшларда эдим адашмасам, кўчада махалламиз бошидаги Назира холани болалари, қўшни қизлар билан ўйнаётган эдик, Назира хола келдида,
- Ҳа, қулоғингга том битганми, икки соатдан бери чақираман, нима деяпсан демайсана? Ўғлига қараб жаврадида ариқ қирғоғидаги тол шохини қайриб синдириб ўғлини оёқларига урди. Ўғли бақириб йиғлаганини эшитиб, йўлнинг нариги бетида ажриқ устига газетани ёзиб помидор бн ароқ ичиб ўтирган уч эркакнинг бири
-Сен кимсану болаларинг ким бўларди? деди Назира холага . Кейин ўғлига қараб эшакка ўхшаб ханғирама э, ўзинг томонда ўйна, биз томонга келиб хавониям, кайфиятниям заҳарлашма, тенгларингни топиб, ўшалар билан ўйнашгин.
-Ке ўша гапингга бешни ташла, шериклари хохолаб кулишиб, бир бири биланн қўл ташлаб кўришиб, шу ерига яна биттадан ичамиз дейишди, Назира холани камситганигами, ёки боласини сўкканига ори келдими?
-Уйинга бориб хотинларинга гапириш, икки пиёла ароқни ичиб сасимай, мени зотини суриштирмай сим тақамай кўтаришсанг ичиб ўтириш деди .
-Жалабга тенг келма ! Жалабни жалаб десанг, бетини юлиб, мелисага боради, уларда ор бўлмайди, ўтирганларни бири шеригига қарата бақира кетди.
-Исботинг борми, мени жалаблигимга? Назира хола йиғлаб юборди.
-Исбот одамларни миш миши, нима мени хотинимни гапи чиқмайди, анавини хотинини гапи чиқмаган, сени гапинг чиққан! дея ўрнидан туриб, гандираклаб бориб холани кўкрагидан итариб;
-Йўқол, бизни кўчадан! Ўзинг ҳам, харомиларинг хам, бизни кўчада кўринишма, биттангни кўрай оёғингни синдираман! Назира опа орқасига гандираклаб, ўзини зўрға тутиб,
-Худоё! Болаларингни мендай гапи чиқсин! Дардингни бировга айтолмай ўлиб кетгин! Кўзларида ёш, йиғидан томоғи бўғилиб, ориятдан юзлари қизариб йиғлаганча , сенларни Худога солдим деб кетди.
“Жалаб Худони билармиди? Буни дуоси ўтармиди”, учинчиси уларни жоига ўтқазди.
Орадан бир соатча вақт ўтиб тез ёрдамни кучли овозидан, қишлоқнинг ярми кўчага чиқди, тўғри Назира опанинг дарвозаси ёнига тўхтади, онам бизга шу ердан ҳеч қаерга жилмаслигимизни тайинлаб, ўзи Назира холаникига қараб юрди. Докторлар носилкага кимнидир солиб, тез ёрдам машинасига жойлашдида, эшикларини ёпиб, томоша талабларга йўлни очиб қўйишларини сўрагандек серенасини чолди. Тез ёрдам машинаси орқасидан , холанинг беш боласи кетма-кет, иззиллаганича
-Ая, аяжон биз сизсиз, нима нима қиламиз?
-Ая, сиз ўлманг!!!
-Ая, ким нима деса десин, жон ая оғриманг деганларича катта болалари тез ёрдам машинаси ойнасидан онасига қараб югуришар, сабабини фаҳмлаган қўшнилар, болаларни йўлларини тўсиб ушлаб қолишди, беш гўдак, кўча бн, битта бўлиб додлаб йиғлашарди....
Назира хола, бир кун тунда эшикка чиқса, қандайдир ғудиранган овоз келибти, қулоқ солиб овоз кўча томондан келганини сезиб, дарвозани очиб қараса остонасида ерда бир киши ётган экан, туртиб кўрса индамасмиш, ўликми деса нафас олармиш, ярим тунда нима қилишини билмай, катта ўғлини уйғотиб иккиси судраганича, кундузлари ўзлари қуёшдан сақланиш ун узумни соясига қўйган каравотга ётказиб қўйди, колхозни бўрдоқи қўчқор сурувини Қирғизистон адир тоғларида боқиб, чўпонлик қиладиган турмуш ўртоғи тонгда уйга қайтса ховлисида ётган эркакни кўриб хотинини олдига келган жазмани дея, жанжал кўтариб уйидан чиқиб кетган, уйидан чиқиб кетгану, қишлоқдан бу гап чиқиб кетмай, хар оғизда айланиб юрарди.......
Давоми 13:30 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤28😢8👍5
Назира хола онам,биланн иноқ, ёнларига келиб мен бировга рахмим келиб, ўзим маломатга қолдим деб йиғлашларини кўп эшитганман, дадам улар уйимизга келса қовоғини солиб саломига алик олмас, орқасидан онамга, пичинг қилиб «ўртоғинг» деб гапирар, онам дадамдан хафа бўлиб, махаллада бизни эшигимизга киради холос, ундай қилманг, дерди. Болаларни бўзлаганини кўрган дадам, онамга хаммаси бизникида ётсин, овқатингни кўроқ қил дея тайинлади. Овқат сузилиб косаларга тортилди, болалар хиққилаб деярли ичишмади.
Назира хола қон босимлари кўтарилиб касалхонадан бир томони фалаж бўлиб қайтди яқинларини узоқ даволатишларидан сўнг калласи қимиллаб хассатаёқ бн, юрадиган бўлдию, дуоларида шу холга тушишига сабабчи бўлганларни хам, эслаб турди. Уч эркакнинг биринчисини қизи кўричак бўлибди деб больницага олиб борса, хирургия бўлими туғуриқ бўлимига ўтказибти...
Иккинчисини ўғли Россияда бировни қизини зўрлашда айбланиб қамалган...
Учинчисини боласи ўғрини хамма қўли эгрилигини билиб, исмига ўғри қўшимчасини қўшиб гапиришади...
Хали ҳагузгача Назира холани кимдир тухмат ортидан касаллик ортирган дейди, кимлардир ўзини касофати ўзига урган дейди?...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Назира хола қон босимлари кўтарилиб касалхонадан бир томони фалаж бўлиб қайтди яқинларини узоқ даволатишларидан сўнг калласи қимиллаб хассатаёқ бн, юрадиган бўлдию, дуоларида шу холга тушишига сабабчи бўлганларни хам, эслаб турди. Уч эркакнинг биринчисини қизи кўричак бўлибди деб больницага олиб борса, хирургия бўлими туғуриқ бўлимига ўтказибти...
Иккинчисини ўғли Россияда бировни қизини зўрлашда айбланиб қамалган...
Учинчисини боласи ўғрини хамма қўли эгрилигини билиб, исмига ўғри қўшимчасини қўшиб гапиришади...
Хали ҳагузгача Назира холани кимдир тухмат ортидан касаллик ортирган дейди, кимлардир ўзини касофати ўзига урган дейди?...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤23👍14
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ХОЛА
Бирам яхшисиз сиз, юзлари ойли,
Мудом меҳр истар беғубор кўнгли.
Йўқдир ҳеч эътироз, онам чиройли,
Онамдай гўзалсиз, онамнинг сингли!
Сизни ҳар кўрганда қувнайди дилим,
Нечук кўзларингиз бунчалар мунгли?!
Хола деб айтишга бормйди тилим,
Онамдай гўзалсиз, онамнинг сингли!
Сиз кўнглим ичинда озодасиз сиз,
Хон, малаклар ичра хонзодасиз, сиз,
Ойлар ичинда ҳам ойзодасиз сиз,
Онамдай гўзалсиз, онамнинг сингли!
Бағрингизга босинг, меҳрга тўяй,
Онамнинг ишқини қалбимга туяй,
Келинг, юзингиздан бир ўпиб қўяй,
Онамдай гўзалсиз, онамнинг сингли!
Ўлмасбек Самарқандий.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Бирам яхшисиз сиз, юзлари ойли,
Мудом меҳр истар беғубор кўнгли.
Йўқдир ҳеч эътироз, онам чиройли,
Онамдай гўзалсиз, онамнинг сингли!
Сизни ҳар кўрганда қувнайди дилим,
Нечук кўзларингиз бунчалар мунгли?!
Хола деб айтишга бормйди тилим,
Онамдай гўзалсиз, онамнинг сингли!
Сиз кўнглим ичинда озодасиз сиз,
Хон, малаклар ичра хонзодасиз, сиз,
Ойлар ичинда ҳам ойзодасиз сиз,
Онамдай гўзалсиз, онамнинг сингли!
Бағрингизга босинг, меҳрга тўяй,
Онамнинг ишқини қалбимга туяй,
Келинг, юзингиздан бир ўпиб қўяй,
Онамдай гўзалсиз, онамнинг сингли!
Ўлмасбек Самарқандий.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤5
УЗАТИЛГАН ҚИЗ
Назира тез-тез соатига қараб қўяр, юраги ховлиқарди. Кичкинтойлар эса боғча опасининг юз-кўзларидаги шошқинликни тушунмас, маза қилиб ўйнашар эди. Ота-оналар ҳам болаларининг кўнглига қараб:
– Бўлди, энди чарчадиларинг, байрам тугади, уйга кета қолайлик, – демасди.
Боғча ҳовлисида шарлар учади, мусиқа жаранглайди, болакайлар қийқиришади…
"Ҳозир диплом ёқлаб чиқса… ҳамма дугоналарининг ота-оналари гулдасталар кўтариб кутиб туришган бўлса… Мадинам ўксиб қолармикан? Ахир, авваллари оддий имтиҳонларда ҳам гул кўтариб борардим… "Турмушга берди-ю, онам шундай шодиёна куним – диплом ёқлаганимда ҳам келмади”, деб кўнгли қабаради-да энди”…
Бу хаёл Назирага тинчлик бермаётган бўлса-да, ишини ташлаб кета олмасди. Эрталаб эри:
– Мадинага бора олармикансан? – деб сўраганида:
– Албатта, болалар билан бирпас даранг-дурунг қилсак бас-да, кейин бўшман, – деганди.
Бу гапидан сўнг эри ҳам бир дунё ишни режалаштиргандир.
…Хуллас, болаларни тарқатгунча Назиранинг бир хаёли қизида бўлди. Ишини якунлагач, минг истиҳола билан қизига қўнғироқ қилди. Назарида, Мадина университет хиёбонининг бир бурчагида йиғлаб ўтиргандек эди.
– Қизим…
– Ойижон… – Мадинанинг овозидаги жаранг Назиранинг гурсиллаб ураётган юрагига сал таскин берди. – Мени табрикланг, дипломимни "аъло”га ҳимоя қилдим. Устозимиз:
– Ота-онангга раҳмат, қизим, – деди. Адажонимга етказиб қўйинг.
– Ҳозир қаердасан? Бормоқчи эдим..
– Йўқ, йўқ, овора бўлманг, ойижон. Ойижоним, дадажоним, куёвингиз ҳаммаси шу ерда… Сиз чарчагансиз… Ўзингизга қаранг.
– Ҳа, шунақами? Қудаларимга салом де! Раҳмат айт уларга… Назира телефон тугмасини босди. "Улар боришибди…”, дея шивирлади, лекин кўзига "дув-дув” ёш келди.
Ишдан қайтар экан, ичидаги ҳиссиётларни ўзи тушунмасди. "Хурсанд бўлишим керак, ёлғиз қолмабди. Тўйдан атиги бир ой ўтди. Бир ойда қадр топибди”, дерди-ю, ичида бир ўксиниш кезинар, азиз бир нарсасидан айрилгандек бўшашиб, дармонсизланар эди. Уйига келиб, Мадинанинг хонасига кирди. Диванига ўтириб, суянчиқларини силади. Яқиндагина қизини эрталаб уйғотгани кирарди:
– Тур, қизим, ўқишга кеч қоласан, – дерди. Мадина юзига китобни ёпиб, сочлари тўзғиб ухлаб ётарди.
– Яна… беш дақиқа, ойи, атиги беш дақиқа, – деб кўзини очолмасди.
– Э, худойим, эрта-индин бировнинг эшигига борасан. Саҳар туриб, ҳовли супуришнинг, нонушта таёрлашинг керак. Бу ётишинг бўлса, икки ҳафтада олиб келиб ташлашади, – дея жиғибийрон бўлар, Мадина:
– Ҳозир ухлаб олаверай-чи, ўшанда бир гап бўлар, – дея эркаланарди. Энди шу эркатой қизи.. бегоналарга қиз бўлдими?
– Ҳа, ойи, бунча бўшашиб ўтирибсиз?
Қанча йиғлади, овунди, ўғли Умиджон ўқишдан қайтгач, унинг овозидан хаёл тўрлари узилди.
– Опанг…
– Ҳа, "аъло”га ёқлабди, табрикладим.
– Бирров бориб келсакмикин, ҳар ҳолда, ҳаётида катта воқеа рўй берди. Атаганимиз бор эди, – деди Назира.
– Э, нима қиласиз, ўз ҳолига қўйинг! Яқинда поччамнинг туғилган куни экан, борармиз, – деди Умиджон.
"Йўқ, Мадина кутади. Шундай кунида онасини кутмаслиги мумкинми?” Назира ўғлининг "ҳай-ҳай”лашига қарамай, ошхонага кириб пишир-куйдирни бошлаб юборди. Ҳафсала билан қилинаётган тайёргарлик ниҳоясига етгач:
– Умиджон, мени таксига кузатиб қўй! – деди.
– Ойи , аввал қўнғироқ қилинг!
– Нима, ўз қизимни йўқлашга ҳам рухсат сўрайманми? Сен бола роса дангаса бўлибсан, ўзим кетавераман бўлмаса!
Назира шундай деди-ю, яна… қўнғироқ қилди. Мусиқа, шовқин…
– Мадина, уйдамисизлар?
– Йўқ, ойи, куёвингиз билан ҳимоямни ювяпмиз. Ойижон, дадажонларим "Роса чарчадингиз, болам, аввал тўй, сўнг имтиҳонлар, ҳимоя, бир яйраб ўтиринглар”, дейишди… Мадина бақириб гапирар эди.
– Майли, болам… яхши ўтиринглар!
Назиранинг томоғига нимадир тиқилгандек бўлди. Ошхонанинг иссиғини энди сезгандек эди. Деразаларни очиб ташлади.
– Ҳа, ойи , юринг, кийиниб чиқдим, – деди Умиджон.
– Бормас эканмиз… – Зўрға ўзини босиб гапирди Назира. – Кафеда экан поччанг билан…..
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Назира тез-тез соатига қараб қўяр, юраги ховлиқарди. Кичкинтойлар эса боғча опасининг юз-кўзларидаги шошқинликни тушунмас, маза қилиб ўйнашар эди. Ота-оналар ҳам болаларининг кўнглига қараб:
– Бўлди, энди чарчадиларинг, байрам тугади, уйга кета қолайлик, – демасди.
Боғча ҳовлисида шарлар учади, мусиқа жаранглайди, болакайлар қийқиришади…
"Ҳозир диплом ёқлаб чиқса… ҳамма дугоналарининг ота-оналари гулдасталар кўтариб кутиб туришган бўлса… Мадинам ўксиб қолармикан? Ахир, авваллари оддий имтиҳонларда ҳам гул кўтариб борардим… "Турмушга берди-ю, онам шундай шодиёна куним – диплом ёқлаганимда ҳам келмади”, деб кўнгли қабаради-да энди”…
Бу хаёл Назирага тинчлик бермаётган бўлса-да, ишини ташлаб кета олмасди. Эрталаб эри:
– Мадинага бора олармикансан? – деб сўраганида:
– Албатта, болалар билан бирпас даранг-дурунг қилсак бас-да, кейин бўшман, – деганди.
Бу гапидан сўнг эри ҳам бир дунё ишни режалаштиргандир.
…Хуллас, болаларни тарқатгунча Назиранинг бир хаёли қизида бўлди. Ишини якунлагач, минг истиҳола билан қизига қўнғироқ қилди. Назарида, Мадина университет хиёбонининг бир бурчагида йиғлаб ўтиргандек эди.
– Қизим…
– Ойижон… – Мадинанинг овозидаги жаранг Назиранинг гурсиллаб ураётган юрагига сал таскин берди. – Мени табрикланг, дипломимни "аъло”га ҳимоя қилдим. Устозимиз:
– Ота-онангга раҳмат, қизим, – деди. Адажонимга етказиб қўйинг.
– Ҳозир қаердасан? Бормоқчи эдим..
– Йўқ, йўқ, овора бўлманг, ойижон. Ойижоним, дадажоним, куёвингиз ҳаммаси шу ерда… Сиз чарчагансиз… Ўзингизга қаранг.
– Ҳа, шунақами? Қудаларимга салом де! Раҳмат айт уларга… Назира телефон тугмасини босди. "Улар боришибди…”, дея шивирлади, лекин кўзига "дув-дув” ёш келди.
Ишдан қайтар экан, ичидаги ҳиссиётларни ўзи тушунмасди. "Хурсанд бўлишим керак, ёлғиз қолмабди. Тўйдан атиги бир ой ўтди. Бир ойда қадр топибди”, дерди-ю, ичида бир ўксиниш кезинар, азиз бир нарсасидан айрилгандек бўшашиб, дармонсизланар эди. Уйига келиб, Мадинанинг хонасига кирди. Диванига ўтириб, суянчиқларини силади. Яқиндагина қизини эрталаб уйғотгани кирарди:
– Тур, қизим, ўқишга кеч қоласан, – дерди. Мадина юзига китобни ёпиб, сочлари тўзғиб ухлаб ётарди.
– Яна… беш дақиқа, ойи, атиги беш дақиқа, – деб кўзини очолмасди.
– Э, худойим, эрта-индин бировнинг эшигига борасан. Саҳар туриб, ҳовли супуришнинг, нонушта таёрлашинг керак. Бу ётишинг бўлса, икки ҳафтада олиб келиб ташлашади, – дея жиғибийрон бўлар, Мадина:
– Ҳозир ухлаб олаверай-чи, ўшанда бир гап бўлар, – дея эркаланарди. Энди шу эркатой қизи.. бегоналарга қиз бўлдими?
– Ҳа, ойи, бунча бўшашиб ўтирибсиз?
Қанча йиғлади, овунди, ўғли Умиджон ўқишдан қайтгач, унинг овозидан хаёл тўрлари узилди.
– Опанг…
– Ҳа, "аъло”га ёқлабди, табрикладим.
– Бирров бориб келсакмикин, ҳар ҳолда, ҳаётида катта воқеа рўй берди. Атаганимиз бор эди, – деди Назира.
– Э, нима қиласиз, ўз ҳолига қўйинг! Яқинда поччамнинг туғилган куни экан, борармиз, – деди Умиджон.
"Йўқ, Мадина кутади. Шундай кунида онасини кутмаслиги мумкинми?” Назира ўғлининг "ҳай-ҳай”лашига қарамай, ошхонага кириб пишир-куйдирни бошлаб юборди. Ҳафсала билан қилинаётган тайёргарлик ниҳоясига етгач:
– Умиджон, мени таксига кузатиб қўй! – деди.
– Ойи , аввал қўнғироқ қилинг!
– Нима, ўз қизимни йўқлашга ҳам рухсат сўрайманми? Сен бола роса дангаса бўлибсан, ўзим кетавераман бўлмаса!
Назира шундай деди-ю, яна… қўнғироқ қилди. Мусиқа, шовқин…
– Мадина, уйдамисизлар?
– Йўқ, ойи, куёвингиз билан ҳимоямни ювяпмиз. Ойижон, дадажонларим "Роса чарчадингиз, болам, аввал тўй, сўнг имтиҳонлар, ҳимоя, бир яйраб ўтиринглар”, дейишди… Мадина бақириб гапирар эди.
– Майли, болам… яхши ўтиринглар!
Назиранинг томоғига нимадир тиқилгандек бўлди. Ошхонанинг иссиғини энди сезгандек эди. Деразаларни очиб ташлади.
– Ҳа, ойи , юринг, кийиниб чиқдим, – деди Умиджон.
– Бормас эканмиз… – Зўрға ўзини босиб гапирди Назира. – Кафеда экан поччанг билан…..
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤31👍3
– Айтдим-ку сизга… Ёшларга шон-шарафлар… Ия, ойи, сизга нима бўлди? Йиғлаяпсизми? Аразладингизми? Юринг, ўзим айлантириб келаман…
Назира ўғлига суяниб баралла йиғлаб юборди.
– Ана холос, ўзингиз "Тезроқ шу қизимни эгасига топшириб, тинсам эди”, дердингиз-ку. Энди эгасида тинса… қизғаняпсизми?
Назира нима дейишини билмасди. Ўқитди, шу қиз учун елиб-югурди, ўзини унутди, энди шу экан-да…
– Йўқ, борган жойида тинсин, ўшаларга юлдузини иссиқ кўрсатсин Худойим… Мен… шунчаки…
Назира "ҳиқ-ҳиқ”лаб зўрға гапирди.
– Бу – бошқа гап, ойи! Келинг, икковимиз маза қилиб овқатланамиз. "Бировнинг насибасини биров ея олмайди”, деган машойихлар. Пиширганингиз – ўзимизнинг насиба экан!
Умиджоннинг овози уйни тўлдирди. Назира кўзида ёш билан жилмайди.
Тамом
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Назира ўғлига суяниб баралла йиғлаб юборди.
– Ана холос, ўзингиз "Тезроқ шу қизимни эгасига топшириб, тинсам эди”, дердингиз-ку. Энди эгасида тинса… қизғаняпсизми?
Назира нима дейишини билмасди. Ўқитди, шу қиз учун елиб-югурди, ўзини унутди, энди шу экан-да…
– Йўқ, борган жойида тинсин, ўшаларга юлдузини иссиқ кўрсатсин Худойим… Мен… шунчаки…
Назира "ҳиқ-ҳиқ”лаб зўрға гапирди.
– Бу – бошқа гап, ойи! Келинг, икковимиз маза қилиб овқатланамиз. "Бировнинг насибасини биров ея олмайди”, деган машойихлар. Пиширганингиз – ўзимизнинг насиба экан!
Умиджоннинг овози уйни тўлдирди. Назира кўзида ёш билан жилмайди.
Тамом
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
👍12❤10
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Рухим шундай толган қани билсайдинг,
Тили бошқа, дили бошқа икки юзлардан.
Дўстингман деб ёнингда пичоқ қайраган ,
Тилда болу асал, захри сўзлардан
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Тили бошқа, дили бошқа икки юзлардан.
Дўстингман деб ёнингда пичоқ қайраган ,
Тилда болу асал, захри сўзлардан
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤4👍4
Номаълум кимса...
Мактабимиз ҳовлисида эълон доскаси бор, куннинг муҳим янгиликлари ёки эълонлар ёзилиб борилади. Мактабга қадам босган одам борки бу доскага бир назар ташлайди. Бир куни доскадаги ёзувга кўзим тушди: «Бу кийим кимдан бўлса олсин ». Ёзувни ўқиб, доска михига осиб қўйилган эски, ивирсиб кетган кийимни кўрдим. Эгаси борлиги амримаҳол, буни эълон қилмаса ҳам бўлар эди деб қўйдим ўзимча. Шу эълон ва уийим уч кунлар турди, тўртинчи кун қарасам, кийим йўқ, эълон ўчирилган. Ҳойнаҳой эгаси топилибди-да, деб қўйдим. Бир томнодан мактаб тозалигига масъул шахслар отиб юбордимикан деб қўйдим. Бу биринчиси эди.
Шундай кунларнинг бирида яна ўша доскадаги ёзув эътиборимни тортди: «Бу шапка кимдан бўлса » . Эски қора қишки шапка осилиб турарди. Ҳайрон бўлдим. Бу доска эълонлар учунми ёки топилмалар бюросими деб. Буни қарангки эртаси шапка ҳам, ёзув ҳам ғойиб бўлди. Менн эса бу воқеаларга кўз юмиб кетолмасдим, бу эски кийимлар эълон қилинишга арзирмикан? Ёзилган чоғда ҳам эгалари келиб олиб кетармикан? Олиб кетганда ҳам улардан фойдаланиб бўлмайди-ку? Эгаси топилмаса, ишчилар ахлат қутисига солиб юборади-ку? Бу иккинчиси эди.
Мактаб уйиизга жуда яқин бўлгани учун ишим борми йўқми бир қараб ўтардим, шу куни ҳам кечқурун мактаб ҳовлисига кўзим тушди. Мактабнинг хавфсизлиги ва тозалигига масъул амаки мактаб эълонлар доскаси олдида нимадир қилаётганига кўзим тушди. Қарасам бўр билан нималар ҳақидадир ёзяпти, беихтиёр яқинлашдим. «Ушбу шарф кимдан бўлса, келиб олсин » деб ёзилган ва амакининг қўлида шарф турарди. Янги бўлмаса ҳам фойдаланса бўлади. Амаки мени кўриши билан қўлидаги шарфни эълонлар доскасига илди-да сўрашди.
-Кел ука.
-Ассалому алайкум. Хорманг, бу доскада доим кийим-кечаклар илиниб турадиган бўлибди, -деб кулимсирадим.
-Ҳа, энди бу ҳам кимгадир фойда, эгаси топилишига ёрдам беради, тасдиқлади амаки ҳам.
-Бу кийимларни қаердан оласиз?, -сўрадим анчадан буён қизиқиб юрган нарсамни билиш учун.
-Мактабни тозалашга масъулмиз, ҳар кимнинг кийими, ё бирор нарсаси тушиб ё қолдирилиб кетади. Шуни эълон доскага ёзамиз, натижаси яхши.
-Кийимлар эски, эгаси олиб кетадими?-ҳайрон сўрадим.
-Алижон, беш қўл баравармас, эгасига керак бўлмаса, бошқаларга керак,-деди маҳзун оҳангда.
-Бошқалар?-сўрадим яна. -Улар нима қилади буларни?
-Билишни истайсанми? -амаки менга тикилди. -Билишни истасанг, мен билан шомга қадар шу ерда тур, қоронғу тушишидан олдин бу саволларинга жавоб топасан.
-Хўп, хоҳлайман билишни, дея кутишга қарор қилдим. Амаки билан анча суҳбатлашиб, шом кирганини билмай қолибмиз. Биз мактаб эълон доскасидан йигирма метрча нарида дарахтлар тагида ўтирардик. Бир вақт амаки «Жим, ана энди саволларинга жавоб топиш вақти келди, эълон доскага қараб тур » деди. Менинг бутун вужудим қулоққа айланди, кўзларим эса ғира-шира атрофга боқарди. Бир пайт мактаб ҳовлисига бир киши кирди. У ёқ-бу ёққа назар солиб, эълон доскасига яқинлашди. Осилиб турган шарфни аста олиб, яна бир бор атрофга қаради. Биз эса нафас олмасдан кузатардик. Номаълум кимса шарфни олди ва доскадаги ёзувларни ўчира бошлади. Ўчириб бўлгач, ортига ўгрилиб, тез-тез юриб уйига равон бўлди. Биз ҳамон кузатиб турардик.
-Ким бу? , -сўрадим қизиқишим ва ҳайратим янада ортиб.
-Кимлигини нима қиласан, бир бечора-да, -бир нўқтага тикилиб жавоб берди амаки ва давом этди. -Шароити оғир, бу инсонга кишиларнинг ёрдами айбмас, бу эски кийимлар ҳеч қачон тушиб қолмаган. Булар уйимизда болаларим киймай қолган кийимлар, уларни шу йўл билан ночорларга бераман, ўзим олиб бориб берсам барибир олмайди, -деди. Карахт аҳволда эдим, дунёда шундай яхши инсонлар борлигидан қувониб кетдим, бир томондан ўзимни койидим, киймай қўйган кийимларим кўп, нега мен шуни тугунларга еғиб ётибман?
Хаёлларимни теоефонимнинг жиринглаши бўлиб юборди. Қарасам онам:
-Алижон, қаерасан?
-Кўчада эдим она.......
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Мактабимиз ҳовлисида эълон доскаси бор, куннинг муҳим янгиликлари ёки эълонлар ёзилиб борилади. Мактабга қадам босган одам борки бу доскага бир назар ташлайди. Бир куни доскадаги ёзувга кўзим тушди: «Бу кийим кимдан бўлса олсин ». Ёзувни ўқиб, доска михига осиб қўйилган эски, ивирсиб кетган кийимни кўрдим. Эгаси борлиги амримаҳол, буни эълон қилмаса ҳам бўлар эди деб қўйдим ўзимча. Шу эълон ва уийим уч кунлар турди, тўртинчи кун қарасам, кийим йўқ, эълон ўчирилган. Ҳойнаҳой эгаси топилибди-да, деб қўйдим. Бир томнодан мактаб тозалигига масъул шахслар отиб юбордимикан деб қўйдим. Бу биринчиси эди.
Шундай кунларнинг бирида яна ўша доскадаги ёзув эътиборимни тортди: «Бу шапка кимдан бўлса » . Эски қора қишки шапка осилиб турарди. Ҳайрон бўлдим. Бу доска эълонлар учунми ёки топилмалар бюросими деб. Буни қарангки эртаси шапка ҳам, ёзув ҳам ғойиб бўлди. Менн эса бу воқеаларга кўз юмиб кетолмасдим, бу эски кийимлар эълон қилинишга арзирмикан? Ёзилган чоғда ҳам эгалари келиб олиб кетармикан? Олиб кетганда ҳам улардан фойдаланиб бўлмайди-ку? Эгаси топилмаса, ишчилар ахлат қутисига солиб юборади-ку? Бу иккинчиси эди.
Мактаб уйиизга жуда яқин бўлгани учун ишим борми йўқми бир қараб ўтардим, шу куни ҳам кечқурун мактаб ҳовлисига кўзим тушди. Мактабнинг хавфсизлиги ва тозалигига масъул амаки мактаб эълонлар доскаси олдида нимадир қилаётганига кўзим тушди. Қарасам бўр билан нималар ҳақидадир ёзяпти, беихтиёр яқинлашдим. «Ушбу шарф кимдан бўлса, келиб олсин » деб ёзилган ва амакининг қўлида шарф турарди. Янги бўлмаса ҳам фойдаланса бўлади. Амаки мени кўриши билан қўлидаги шарфни эълонлар доскасига илди-да сўрашди.
-Кел ука.
-Ассалому алайкум. Хорманг, бу доскада доим кийим-кечаклар илиниб турадиган бўлибди, -деб кулимсирадим.
-Ҳа, энди бу ҳам кимгадир фойда, эгаси топилишига ёрдам беради, тасдиқлади амаки ҳам.
-Бу кийимларни қаердан оласиз?, -сўрадим анчадан буён қизиқиб юрган нарсамни билиш учун.
-Мактабни тозалашга масъулмиз, ҳар кимнинг кийими, ё бирор нарсаси тушиб ё қолдирилиб кетади. Шуни эълон доскага ёзамиз, натижаси яхши.
-Кийимлар эски, эгаси олиб кетадими?-ҳайрон сўрадим.
-Алижон, беш қўл баравармас, эгасига керак бўлмаса, бошқаларга керак,-деди маҳзун оҳангда.
-Бошқалар?-сўрадим яна. -Улар нима қилади буларни?
-Билишни истайсанми? -амаки менга тикилди. -Билишни истасанг, мен билан шомга қадар шу ерда тур, қоронғу тушишидан олдин бу саволларинга жавоб топасан.
-Хўп, хоҳлайман билишни, дея кутишга қарор қилдим. Амаки билан анча суҳбатлашиб, шом кирганини билмай қолибмиз. Биз мактаб эълон доскасидан йигирма метрча нарида дарахтлар тагида ўтирардик. Бир вақт амаки «Жим, ана энди саволларинга жавоб топиш вақти келди, эълон доскага қараб тур » деди. Менинг бутун вужудим қулоққа айланди, кўзларим эса ғира-шира атрофга боқарди. Бир пайт мактаб ҳовлисига бир киши кирди. У ёқ-бу ёққа назар солиб, эълон доскасига яқинлашди. Осилиб турган шарфни аста олиб, яна бир бор атрофга қаради. Биз эса нафас олмасдан кузатардик. Номаълум кимса шарфни олди ва доскадаги ёзувларни ўчира бошлади. Ўчириб бўлгач, ортига ўгрилиб, тез-тез юриб уйига равон бўлди. Биз ҳамон кузатиб турардик.
-Ким бу? , -сўрадим қизиқишим ва ҳайратим янада ортиб.
-Кимлигини нима қиласан, бир бечора-да, -бир нўқтага тикилиб жавоб берди амаки ва давом этди. -Шароити оғир, бу инсонга кишиларнинг ёрдами айбмас, бу эски кийимлар ҳеч қачон тушиб қолмаган. Булар уйимизда болаларим киймай қолган кийимлар, уларни шу йўл билан ночорларга бераман, ўзим олиб бориб берсам барибир олмайди, -деди. Карахт аҳволда эдим, дунёда шундай яхши инсонлар борлигидан қувониб кетдим, бир томондан ўзимни койидим, киймай қўйган кийимларим кўп, нега мен шуни тугунларга еғиб ётибман?
Хаёлларимни теоефонимнинг жиринглаши бўлиб юборди. Қарасам онам:
-Алижон, қаерасан?
-Кўчада эдим она.......
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤34👍4
-Кел овқатга.
-Хўп, ҳозир,-дея телефонни ўчирдим. Кўз ўнгимдан ўша номаълум кимса ва эълон доскаси кетмас эди.
Эртаси киймай қолган кийимимни олиб, ўша амакига олиб бориб бердим. Амаки тушунгандек бўлди.
-Ҳа, тушунарли, ёзиб қўяйми?-сўради.
-Ҳа, фақат « Бу кийим сизга» деб ёзинг,-дедим.
-Хўп,-деди ва ишга киришди. Мен эса кузатиб туришни ўзимга эп кўрмай уйга қайтдим.
Эрталаб мактаб ҳовлсига , аниқроғи эълон доскасига қараш учун йўл олдим. Узоқдан доска кўринарди. Кийим ва ёзувдан дарак йўқ, яқинлашган сарим бир ёзувга кўзим тушарди. Ниҳоят, етиб бордим ва майда ва қийшиқ ҳарфлар билан «Раҳмат сизга » деган ёзувга кўзим тушди. Ҳаяжон ва қувончим ва қандайдир ўкинч бўғзимга тиқилди. Шу ўринда ўзимни ношукур деб койиб ҳам қўйдим. Бу мавсумда кийим ололмадим деб безовталанган мен нодон киймай қўйган кийим кимгадир қоронғу қишда ёрдам бўлишини қайдан билай. Нуқул ўз томоғимиз ва устимизни ўйламасдан атрофимиздаги ночорлар ва ёрдамга муҳттожларга ҳам ёрдам қўлини чўзиш кераклигини англаб етдим. Чунки бу дунёдан фақатгина яхшилик ва савоб амалларини олиб кетишимиз аниқ-ку...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
-Хўп, ҳозир,-дея телефонни ўчирдим. Кўз ўнгимдан ўша номаълум кимса ва эълон доскаси кетмас эди.
Эртаси киймай қолган кийимимни олиб, ўша амакига олиб бориб бердим. Амаки тушунгандек бўлди.
-Ҳа, тушунарли, ёзиб қўяйми?-сўради.
-Ҳа, фақат « Бу кийим сизга» деб ёзинг,-дедим.
-Хўп,-деди ва ишга киришди. Мен эса кузатиб туришни ўзимга эп кўрмай уйга қайтдим.
Эрталаб мактаб ҳовлсига , аниқроғи эълон доскасига қараш учун йўл олдим. Узоқдан доска кўринарди. Кийим ва ёзувдан дарак йўқ, яқинлашган сарим бир ёзувга кўзим тушарди. Ниҳоят, етиб бордим ва майда ва қийшиқ ҳарфлар билан «Раҳмат сизга » деган ёзувга кўзим тушди. Ҳаяжон ва қувончим ва қандайдир ўкинч бўғзимга тиқилди. Шу ўринда ўзимни ношукур деб койиб ҳам қўйдим. Бу мавсумда кийим ололмадим деб безовталанган мен нодон киймай қўйган кийим кимгадир қоронғу қишда ёрдам бўлишини қайдан билай. Нуқул ўз томоғимиз ва устимизни ўйламасдан атрофимиздаги ночорлар ва ёрдамга муҳттожларга ҳам ёрдам қўлини чўзиш кераклигини англаб етдим. Чунки бу дунёдан фақатгина яхшилик ва савоб амалларини олиб кетишимиз аниқ-ку...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
🔥16❤13
УМИД......
Ёмғирли ҳавода уст-боши ҳўл, қўлларида эълонлари билан кўзлари ёшли бир она кўчаларда айланиб юрарди.
- Куршатимни излаяпман, кўрган-билган, хабарини эшитган бўлса, айтсин, ёлвораман. Ўн беш йилдан бери ўғлим йўқ дерди ўтган-кетганга музтар термулиб. Ёнига оҳиста яқинлашдим ва сўйладим:
- Онажон, бир муаммоингиз бўлса менга айтинг, вазирликда ишлайман. Албатта бирор чорасини топармиз, дедим. Дарҳол қўлтиғидан тутиб идорамга олиб бордим. Иссиққина хонада танасига илиқлиқ ёйилиб, бироз ўзига келгач, ўн беш йил олдин ўғли йўқолиб қолганини ва шундан кейин ҳеч қачон хабар олмаганини айтди. Чоли вафот этганидан кейин бояқиш аёл ёлғиз қолибди. Ҳар куни кўчаларни кeзиб ўғлини излар экан. Юрак-бағрим эзилди ва дарҳол телефонимни олиб, масъул шахсларга ҳолатни тушунтирдим. Вилоят ахборот марказини мудири дўстим бўлгани учун бевосита ундан илтимос қилдим. Кекса аёлнинг манзилини олиб, ўзига бевосита хабар беришимни айтиб, машинамда уйигача ташлаб қўйдим. Томидан чакка ўтадиган, деразаларининг бурчакларидаги ёриқлардан совуқ кирадиган эски уйни шундай тартибли, тоза ва озода тутар эканки, пойгакни ҳатто кир қилмай деб андишада эдим. Бир бурчакда қироатлик устида очиқ турган Қуръони карим ва ёйилган жойнамозни кўриб онахонга бўлган эҳтиромим ортди.
Ўша ҳафта ишимдан ортган вақтимни аёлнинг ўғлини топиш учун сарфладим. Ниҳоят, вилоят амният мудиридан ижобий хабар келди. Куршат Алниачик номли киши ҳозир 32-ёшдалигини ва молиявий аҳволи жойидалигини билдим. Менга келган хабарларга кўра, ишлари яхши, бир савдогар эди. Иш вақтидан кейин бу хабарни Ҳалима онага айтиш учун идорамдан югургилаб чиқдим. Ўн беш дақиқадан кейин эшиги олдида турардим. Шундоқ эшикни тақиллатмоқчи бўлганимда:
- Роббим, Ўзинг умидимни адо қилма! Ўлмасимдан дунё кўзи билан ўғлимнинг дийдорига эришишни насиб этгин! дея ёлворганини эшитдим ва кўп куттирмай деб эшик қўнғироғига қўл узатдим. Эшикни очгани зағотиёқ фарзандини топганимизни айтдим. Онахоннинг кўзида ёш билан мени бағрига босганини унутолмайман. Энди бу хароба уйда яшамаслигини айтдим. Машинага ўтириб, менга берилган манзилга бирга кетдик. Эшик қўнғироғини чалгандим, баланд бўйли, кўркам эркак очди. Ҳалима она ўша ондаёқ ўғлини таниди ва ҳўнгараб йиғлаганча ўғлини қучоқлади. Куршатда эса севинч ҳисларини кўрмадим. Ўзимни таништирдим ва онаси бир неча йил кўчаларда уни излаганини айтдим. Бу лаҳзаларда Ҳалима она Куршатнинг юзидан кўзини узмади. Мамнун бўлиб у ердан чиқар эканман, Ҳалима она кўзи ёшли ҳақимга дуолар қилиб қолди. Бу воқеадан бир ҳафта ўтиб ўтмас Ҳалима онани яна ўша аҳволда, қўлларида эълон билан учратдим. Ҳайратда қотиб қолдим. Бу гал йиғламасди. Арвоҳ каби эди.
- Она, ўғлингизни топдикку, яна кимни излаяпсиз, дегандек бўлдим. Қўлидаги қорайган зарба изларини кўрсатди. Сўнг ўн беш йил аввал ўғиллари йўқолмаганини, ўз истаги билан унинг ёнидан кетганини айтди. Мен Ҳалима онани Куршатнинг ёнига ташлаб кетганимдан кейин, уни хайдаш учун аёлга зуғум қилибди. Яна ёрдам беришимни айтдим.
- Йўқ, болам, деди, мен ўғлимни ҳеч топилмайдиган ҳолатда йўқотган эканман. Мен ўғлимнинг ўн беш йил олдинги ҳолида излашда давом этаман. Чунки инсон умидсиз яшаолмайди. Уни топишдан олдин уни топиш умиди билан бахтли эдим. Менга меҳр билан қараган жажжи Куршатимни умримнинг охиригача излайман. Энди ҳеч қачон тополмаслигимни билсам ҳам.
Шундай деди ва қўлидаги эълонлардан бирини менга тутқазиб: Куршатимни излаяпман дея баланд овозда ҳайқириб, юриб кетаверди. У атрофда Куршатимни излапман дея ҳайқирар экан, мен ортидан маҳзун термулиб қолавердим...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Ёмғирли ҳавода уст-боши ҳўл, қўлларида эълонлари билан кўзлари ёшли бир она кўчаларда айланиб юрарди.
- Куршатимни излаяпман, кўрган-билган, хабарини эшитган бўлса, айтсин, ёлвораман. Ўн беш йилдан бери ўғлим йўқ дерди ўтган-кетганга музтар термулиб. Ёнига оҳиста яқинлашдим ва сўйладим:
- Онажон, бир муаммоингиз бўлса менга айтинг, вазирликда ишлайман. Албатта бирор чорасини топармиз, дедим. Дарҳол қўлтиғидан тутиб идорамга олиб бордим. Иссиққина хонада танасига илиқлиқ ёйилиб, бироз ўзига келгач, ўн беш йил олдин ўғли йўқолиб қолганини ва шундан кейин ҳеч қачон хабар олмаганини айтди. Чоли вафот этганидан кейин бояқиш аёл ёлғиз қолибди. Ҳар куни кўчаларни кeзиб ўғлини излар экан. Юрак-бағрим эзилди ва дарҳол телефонимни олиб, масъул шахсларга ҳолатни тушунтирдим. Вилоят ахборот марказини мудири дўстим бўлгани учун бевосита ундан илтимос қилдим. Кекса аёлнинг манзилини олиб, ўзига бевосита хабар беришимни айтиб, машинамда уйигача ташлаб қўйдим. Томидан чакка ўтадиган, деразаларининг бурчакларидаги ёриқлардан совуқ кирадиган эски уйни шундай тартибли, тоза ва озода тутар эканки, пойгакни ҳатто кир қилмай деб андишада эдим. Бир бурчакда қироатлик устида очиқ турган Қуръони карим ва ёйилган жойнамозни кўриб онахонга бўлган эҳтиромим ортди.
Ўша ҳафта ишимдан ортган вақтимни аёлнинг ўғлини топиш учун сарфладим. Ниҳоят, вилоят амният мудиридан ижобий хабар келди. Куршат Алниачик номли киши ҳозир 32-ёшдалигини ва молиявий аҳволи жойидалигини билдим. Менга келган хабарларга кўра, ишлари яхши, бир савдогар эди. Иш вақтидан кейин бу хабарни Ҳалима онага айтиш учун идорамдан югургилаб чиқдим. Ўн беш дақиқадан кейин эшиги олдида турардим. Шундоқ эшикни тақиллатмоқчи бўлганимда:
- Роббим, Ўзинг умидимни адо қилма! Ўлмасимдан дунё кўзи билан ўғлимнинг дийдорига эришишни насиб этгин! дея ёлворганини эшитдим ва кўп куттирмай деб эшик қўнғироғига қўл узатдим. Эшикни очгани зағотиёқ фарзандини топганимизни айтдим. Онахоннинг кўзида ёш билан мени бағрига босганини унутолмайман. Энди бу хароба уйда яшамаслигини айтдим. Машинага ўтириб, менга берилган манзилга бирга кетдик. Эшик қўнғироғини чалгандим, баланд бўйли, кўркам эркак очди. Ҳалима она ўша ондаёқ ўғлини таниди ва ҳўнгараб йиғлаганча ўғлини қучоқлади. Куршатда эса севинч ҳисларини кўрмадим. Ўзимни таништирдим ва онаси бир неча йил кўчаларда уни излаганини айтдим. Бу лаҳзаларда Ҳалима она Куршатнинг юзидан кўзини узмади. Мамнун бўлиб у ердан чиқар эканман, Ҳалима она кўзи ёшли ҳақимга дуолар қилиб қолди. Бу воқеадан бир ҳафта ўтиб ўтмас Ҳалима онани яна ўша аҳволда, қўлларида эълон билан учратдим. Ҳайратда қотиб қолдим. Бу гал йиғламасди. Арвоҳ каби эди.
- Она, ўғлингизни топдикку, яна кимни излаяпсиз, дегандек бўлдим. Қўлидаги қорайган зарба изларини кўрсатди. Сўнг ўн беш йил аввал ўғиллари йўқолмаганини, ўз истаги билан унинг ёнидан кетганини айтди. Мен Ҳалима онани Куршатнинг ёнига ташлаб кетганимдан кейин, уни хайдаш учун аёлга зуғум қилибди. Яна ёрдам беришимни айтдим.
- Йўқ, болам, деди, мен ўғлимни ҳеч топилмайдиган ҳолатда йўқотган эканман. Мен ўғлимнинг ўн беш йил олдинги ҳолида излашда давом этаман. Чунки инсон умидсиз яшаолмайди. Уни топишдан олдин уни топиш умиди билан бахтли эдим. Менга меҳр билан қараган жажжи Куршатимни умримнинг охиригача излайман. Энди ҳеч қачон тополмаслигимни билсам ҳам.
Шундай деди ва қўлидаги эълонлардан бирини менга тутқазиб: Куршатимни излаяпман дея баланд овозда ҳайқириб, юриб кетаверди. У атрофда Куршатимни излапман дея ҳайқирар экан, мен ортидан маҳзун термулиб қолавердим...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤23👍3😢3
СЕНИ КЎРГАНИ КЕЛДИМ, ҚИЗИМ.
Янги ҳаёт бошлаганимга ҳали кўп бўлгани йўқ,лекин жуда қийин вазиятга тушиб қолдим. Дардимни ҳеч кимга айтолмайман. Менга маслаҳат берадиганлар чиқиб қолар,деган умиддаман.
Ота-онам мен эсимни танимасимдан ажрашиб кетишган.
Ойи, Насибани дадасини мен ҳам дада десам майлими? болалигимда онамга шундай савол берганимда у юм-юм йиғлаганди.
Йўқ,қизим, Насибани дадаси сенинг тоғанг бўлади. У кишини тоға дейишинг керак.
Унда менинг дадам қаерда, келсинлар...
Онамни ўша пайтда жуда қийнаганимни энди-энди англаяпман. Ёлғиз боши билан укам иккимизни ҳеч кимдан кам қилмай ўстирди. Анча йил тоғамнинг оиласи билан яшадик. Атрофимдаги болалар дада деб оталарининг бўйнига осилганида, нега менинг отам йўқ,деб ич-ичимдан эзилардим. Дадам бизни олиб кетиш учун келишини шунчалик истардим-ки...
Ўртоғимнинг дадаси касал бўлиб қолган экан, дўхтирлар олиб кетишибди. Бизни дадамизни ҳам дўхтирлар олиб кетган, тўғрими, опа? Тузалсалар келадилар... эсини таний бошлаган укамнинг бу гапига мен ҳам ишона бошладим. Лекин анча йиллар ўтди ҳамки, дадамдан дарак йўқ.
Қизим, уйимизга меҳмон келган. Сен билан укангни кўргани... Кириб кўриш, деди бир гал бувим. Дадамми?!. Ана, айтгандим-ку, дадам бир куни барибир келади, деб. Укамни ҳам чақириб келайми?
Уканг аллақачон келган...
Хаёлимда дадам укамни қучоқлаб ўтирибди, деган тасаввурда шошиб меҳмонхонага кирдим.
Тўрда бир бегона киши ўтирибди, укам эса тоғамнинг ёнида унинг пинжига киргудек бегонасираб турибди.Онам кўринмайди.
Салом бер, дадангга, қизим...
Ассалому алайкум.негадир ташқарига қайтиб чиқмоқчи бўлдим.Тушларимизга кириб, бизни маҳкам бағрига босиб эркалайдиган дадам менинг тасаввуримдаги киши эмас, қандайдир бизга умуман бегона одам экан.
Катта қиз бўлиб қолибсан-ку...
Орзу қилганимдек унинг қучоғига отилмадим,дадам ҳам менга талпинмади.Нега у ҳақиқий отам бўлса, бизга шунчалик бегона, деб ўзимга савол берардим улғайганим сари.Ота дийдорига тўймай ўсган болалигимиз ҳам ортда қолиб кетди.Укам ҳам,мен ҳам ўз ҳаёт йўлимизни топиб олдик.Бизни ёлғиз боши билан оёққа турғизган онам қанчалик қийналганини энди англаяпман.Тоғаларимдан ҳам бир умр миннатдорман. Кўнглимизни ўкситмаслик учун қўлларидан келганини қилишди улар. Мактабни тугатиб, институтга киришга тайёрланиб юрган кунларимда уйимизга бирин-кетин совчилар кела бошлашди.
Яхши жойдан келишди, опа. Қиз болага ҳар доим ҳам бундай жойдан совчи чиқавермайди. Узатиб юбораверинг, ўзлари ўқитиб олишади,онамни ўртага олишди холаларим.
Онангни қийнама, қизим, униям ўйла. Ҳаётини сен билан укангга бағишлаб, қайта турмуш ҳам қурмади.Энди сизларнинг орзу-ҳавасингизни кўрсин. Совчиларни рад қилма...
Қариндошларимизнинг гапи тўғри эди.
Ўқишга кириб олсам, мени тинч қўйишади, деб ўйлардим. Афсуски, омадим чопмади, Яхши жойга узатадиган бўлишди мени.
Мана,келин бўлиб тушганимга ҳам икки йилча бўлиб қолди. Тушган хонадоним жуда яхши. Қайнота-қайнонам меҳрибон, ширинсўз одамлар.Менга қилаётган эътиборларидан бир томондан ўксик қалбим қувонса, бир томондан жуда ийманардим. Ҳаётнинг менга берган туҳфасимикан бу? Отасиз ўсган қалбимни турмуш ўртоғимнинг меҳри тўлдиргандек бўлди. Мен ҳам янги оиламга бор меҳр,эътиборимни беришга интилардим. Бир йил ўтиб ўғилли бўлдик. Ҳаётнинг мазмуни,ҳақиқий бахт нималагини энди англай бошладим. Онам ҳам,келинлик хонадонимдагилар ҳам жуда хурсанд.Келинлигимда эрталабдан кечгача катта ҳовлида бир ўзим қолиб,уй юмушларини тугатганимдан сўнг зерикиб қолардим. Энди кичкинтойим билан бўлиб,кунлар қандай ўтаётганини ҳам сезмай қоляпман. Қайнона-қайнотам бозорда ишлашади,турмуш ўртоғим кичик хусусий тадбиркорлик корхонасини юритади.Моддий томондан ҳеч қандай камчилик йўқ, еганим олдимда,емагани ортимда десам ҳам бўлади.Уларга қўлимдан келганича хизмат қилишни, кўнгилларидагидек келин бўлишни истаганим учун мен ҳам тинмайман.Мени қийналиб ўстирган онамга,бувим ва тоғаларимга ҳам бир гап тегмасин, дейман-да.Турмушимизнинг иккинчи йилида қайнонам пулларини ҳам менга ишониб топширадиган бўлди.....
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Янги ҳаёт бошлаганимга ҳали кўп бўлгани йўқ,лекин жуда қийин вазиятга тушиб қолдим. Дардимни ҳеч кимга айтолмайман. Менга маслаҳат берадиганлар чиқиб қолар,деган умиддаман.
Ота-онам мен эсимни танимасимдан ажрашиб кетишган.
Ойи, Насибани дадасини мен ҳам дада десам майлими? болалигимда онамга шундай савол берганимда у юм-юм йиғлаганди.
Йўқ,қизим, Насибани дадаси сенинг тоғанг бўлади. У кишини тоға дейишинг керак.
Унда менинг дадам қаерда, келсинлар...
Онамни ўша пайтда жуда қийнаганимни энди-энди англаяпман. Ёлғиз боши билан укам иккимизни ҳеч кимдан кам қилмай ўстирди. Анча йил тоғамнинг оиласи билан яшадик. Атрофимдаги болалар дада деб оталарининг бўйнига осилганида, нега менинг отам йўқ,деб ич-ичимдан эзилардим. Дадам бизни олиб кетиш учун келишини шунчалик истардим-ки...
Ўртоғимнинг дадаси касал бўлиб қолган экан, дўхтирлар олиб кетишибди. Бизни дадамизни ҳам дўхтирлар олиб кетган, тўғрими, опа? Тузалсалар келадилар... эсини таний бошлаган укамнинг бу гапига мен ҳам ишона бошладим. Лекин анча йиллар ўтди ҳамки, дадамдан дарак йўқ.
Қизим, уйимизга меҳмон келган. Сен билан укангни кўргани... Кириб кўриш, деди бир гал бувим. Дадамми?!. Ана, айтгандим-ку, дадам бир куни барибир келади, деб. Укамни ҳам чақириб келайми?
Уканг аллақачон келган...
Хаёлимда дадам укамни қучоқлаб ўтирибди, деган тасаввурда шошиб меҳмонхонага кирдим.
Тўрда бир бегона киши ўтирибди, укам эса тоғамнинг ёнида унинг пинжига киргудек бегонасираб турибди.Онам кўринмайди.
Салом бер, дадангга, қизим...
Ассалому алайкум.негадир ташқарига қайтиб чиқмоқчи бўлдим.Тушларимизга кириб, бизни маҳкам бағрига босиб эркалайдиган дадам менинг тасаввуримдаги киши эмас, қандайдир бизга умуман бегона одам экан.
Катта қиз бўлиб қолибсан-ку...
Орзу қилганимдек унинг қучоғига отилмадим,дадам ҳам менга талпинмади.Нега у ҳақиқий отам бўлса, бизга шунчалик бегона, деб ўзимга савол берардим улғайганим сари.Ота дийдорига тўймай ўсган болалигимиз ҳам ортда қолиб кетди.Укам ҳам,мен ҳам ўз ҳаёт йўлимизни топиб олдик.Бизни ёлғиз боши билан оёққа турғизган онам қанчалик қийналганини энди англаяпман.Тоғаларимдан ҳам бир умр миннатдорман. Кўнглимизни ўкситмаслик учун қўлларидан келганини қилишди улар. Мактабни тугатиб, институтга киришга тайёрланиб юрган кунларимда уйимизга бирин-кетин совчилар кела бошлашди.
Яхши жойдан келишди, опа. Қиз болага ҳар доим ҳам бундай жойдан совчи чиқавермайди. Узатиб юбораверинг, ўзлари ўқитиб олишади,онамни ўртага олишди холаларим.
Онангни қийнама, қизим, униям ўйла. Ҳаётини сен билан укангга бағишлаб, қайта турмуш ҳам қурмади.Энди сизларнинг орзу-ҳавасингизни кўрсин. Совчиларни рад қилма...
Қариндошларимизнинг гапи тўғри эди.
Ўқишга кириб олсам, мени тинч қўйишади, деб ўйлардим. Афсуски, омадим чопмади, Яхши жойга узатадиган бўлишди мени.
Мана,келин бўлиб тушганимга ҳам икки йилча бўлиб қолди. Тушган хонадоним жуда яхши. Қайнота-қайнонам меҳрибон, ширинсўз одамлар.Менга қилаётган эътиборларидан бир томондан ўксик қалбим қувонса, бир томондан жуда ийманардим. Ҳаётнинг менга берган туҳфасимикан бу? Отасиз ўсган қалбимни турмуш ўртоғимнинг меҳри тўлдиргандек бўлди. Мен ҳам янги оиламга бор меҳр,эътиборимни беришга интилардим. Бир йил ўтиб ўғилли бўлдик. Ҳаётнинг мазмуни,ҳақиқий бахт нималагини энди англай бошладим. Онам ҳам,келинлик хонадонимдагилар ҳам жуда хурсанд.Келинлигимда эрталабдан кечгача катта ҳовлида бир ўзим қолиб,уй юмушларини тугатганимдан сўнг зерикиб қолардим. Энди кичкинтойим билан бўлиб,кунлар қандай ўтаётганини ҳам сезмай қоляпман. Қайнона-қайнотам бозорда ишлашади,турмуш ўртоғим кичик хусусий тадбиркорлик корхонасини юритади.Моддий томондан ҳеч қандай камчилик йўқ, еганим олдимда,емагани ортимда десам ҳам бўлади.Уларга қўлимдан келганича хизмат қилишни, кўнгилларидагидек келин бўлишни истаганим учун мен ҳам тинмайман.Мени қийналиб ўстирган онамга,бувим ва тоғаларимга ҳам бир гап тегмасин, дейман-да.Турмушимизнинг иккинчи йилида қайнонам пулларини ҳам менга ишониб топширадиган бўлди.....
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤22🔥4👍3