🔥Қизинг бўлса...
Юзларингдан аримайди кулгуларинг,
Меҳр билан тўлиб-тошар туйғуларинг,
Қучоқласа тарқаб кетар қайғуларинг,
Қизинг бўлса биродарим қизинг бўлса...
Зулмат бўлсанг тонг мисоли очиласан,
Юлдуз бўлиб йўлларига сочиласан,
Сочларини ўрмоқликка шошиласан,
Қизинг бўлса биродарим қизинг бўлса...
Жажжи қўллар юзларингни силаб қўяр,
Онасидек сенга соғлик тилаб қўяр,
Юрагингга шодлик ипин улаб қўяр,
Қизинг бўлса биродарим қизинг бўлса...
Йироқ кетсанг ҳаёлингдан тушурмайсан,
Кўрганингда қувончингни яширмайсан,
Шўхлик қилса танбеҳингни оширмайсан,
Қизинг бўлса биродарим қизинг бўлса...
Ҳовли жойинг кошонага ўхшаб қолар,
Уйинг тўри боғ мисоли яшнаб қолар,
Исминг қўшиб дуоларни бошлаб қолар,
Қизинг бўлса биродарим қизинг бўлса...
Не сўраса келтирасан қўлинг очиқ,
Борай десанг манзил ўнгу сўлинг очиқ,
ИншаАллоҳ жаннатларга йўлинг очиқ,
Қизинг бўлса биродарим қизинг бўлса...
Қучоқласа тарқаб кетар қайғуларинг...
Қизинг бўлса биродарим қизинг бўлса...
✍Зоҳид Зиё...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Юзларингдан аримайди кулгуларинг,
Меҳр билан тўлиб-тошар туйғуларинг,
Қучоқласа тарқаб кетар қайғуларинг,
Қизинг бўлса биродарим қизинг бўлса...
Зулмат бўлсанг тонг мисоли очиласан,
Юлдуз бўлиб йўлларига сочиласан,
Сочларини ўрмоқликка шошиласан,
Қизинг бўлса биродарим қизинг бўлса...
Жажжи қўллар юзларингни силаб қўяр,
Онасидек сенга соғлик тилаб қўяр,
Юрагингга шодлик ипин улаб қўяр,
Қизинг бўлса биродарим қизинг бўлса...
Йироқ кетсанг ҳаёлингдан тушурмайсан,
Кўрганингда қувончингни яширмайсан,
Шўхлик қилса танбеҳингни оширмайсан,
Қизинг бўлса биродарим қизинг бўлса...
Ҳовли жойинг кошонага ўхшаб қолар,
Уйинг тўри боғ мисоли яшнаб қолар,
Исминг қўшиб дуоларни бошлаб қолар,
Қизинг бўлса биродарим қизинг бўлса...
Не сўраса келтирасан қўлинг очиқ,
Борай десанг манзил ўнгу сўлинг очиқ,
ИншаАллоҳ жаннатларга йўлинг очиқ,
Қизинг бўлса биродарим қизинг бўлса...
Қучоқласа тарқаб кетар қайғуларинг...
Қизинг бўлса биродарим қизинг бўлса...
✍Зоҳид Зиё...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤3
Худди шу пайт темир эшик очилгандай бўлди.
Бу эрим эди!
Бошқа биров бўлиши мумкин эмас!
Мен жон ҳолатда атрофга алангладим. Нимагадир ишни бирдан болтадан бошламайин деган қарорга келдим. Аввал иккаласини юзлаштириб.
Кўзим ошхона эшиги ёнида турган чиқиндилар солинган пақирга тушди. Пақир ичида битта бўш конüяк шишаси бодринг помидорлар тухум пўчоқлари кўринди.
Шахт билан оғиргина челакни кўтардиму кириш йўлагига отилдим.
Аллақачон ичкарига кириб олган эрим энди энгашиб туфлисини ечаяпти экан.
Кўзимга ҳеч нарса кўринмасди. Алам устида жон-жаҳдим билан челакни эримнинг бошига солдим.
Челак даранглади. Ичидаги нарсаларнинг бир қисми эримнинг бошига устига сочилди.
Эрим мункиб кетди аммо йиқилмади. Бир амаллаб қаддини ростлади.
Шу даражада қаттиқ урибманки.
Эримнинг чаккасидан қон оқарди. Þзида бодринг-пиёз пўчоқлари. Усти-боши чиқинди.
Эрим чайқалиб кетди ва мувозанатини йўқотиб гурсиллаб йиқилди.
Мен қасос онлари етиб келганини ўйлаб нафрат билан унинг юзига қарадим.
Аммо.
Бу менинг эрим эмас эди.
Бу эримнинг энг яқин ўртоғи Муроджон эди.
КИМ КИМГА ХИЁНАТ ҚИЛДИ?
Бироқ мен ҳатто ҳайратланишга ҳам улгуролмадим.
Худди шу маҳал зиналардан кимнингдир тапиллаб шоша-пиша чиқиб келаётгани эшитдим.
Зум ўтмай йўлакда ранг-қути қув ўчган Лобар пайдо бўлди ва ўша ерда турибоқ менга қараб бақирди:
Улгурдимми?
Лекин мен жавоб бермасимдан бурун Лобарнинг кўзи ерда узала тушиб ётган эркакка тушди.
Лобар жон аччиғида
Содиқжон ака! деганча эркакка отилди.
Айтганимдай бу унинг Содиқжон акаси эмасди.
Чиқиндига беланиб, чаккасидан қора қони оқиб ётган эрини кўрган Лобарнинг эсхонаси чиқиб, кўзлари ола-кула бўлиб кетди.
Шу лаҳзада эса ванна ичида қоронғуликда ўтирган бояги манжалақи эшикни гурсиллатиб урди ва бор овозда
Муроджон ака! Келдингизми? деб бақирди. Қутқаринг мени псих хотинингиздан!
Ҳаммаси аралаш-қуралаш бўлиб кетгандай эди.
Аммо бизнинг бошимизга тушган савдолар шу билангина тугамаган экан.
Мана шу ғавғонинг устига қўлида одатда сафарларга чиққанда олиб кетадиган каттагина жомадонини кўтарган эрим келиб қолди!
Хуллас воқеа бундай бўлган экан.
Эрим чиндан ҳам хизмат сафарига кетаётган экан. Лекин бундан хабар топган Муроджон ака Уйингнинг калитини бер иш вақти озгина дам олишга кирарман деб туриб олган. Содиқжон акам ҳайрон бўлган, лекин барибир калитни берган.
Малласоч жувон эса Муроджоннинг янги котибаси экан.
Уйни уч кун тозаладим ўзиям.
Барибир ниманингдир ёмон иси ўрнашиб қолгандай, ҳеч уйга киргим келмасди. Назаримда бу хиёнатнинг иси эди.
Эримга ҳам аввал ишонмадим. У қасам ичиб, ҳар бир гапини юзлаб далиллар билан исботлаб ташлашга уринарди. Ҳатто у киши хизмат сафарида бўлган жойларга ҳам бориб келдик.
Энг қизиғи.
Энг қизиғи, менинг кутганимнинг буткул аксича, Муроджон билан Лобар ажрашишмади.
Улар ҳамон бахтиёр эр-хотин. Кўпчиликка ибрат.
Ҳамма уларни ҳамон ҳавас билан тилга олади.
Ўзларини бир кўрсангиз эди, сиз ҳам бунга иқрор бўлардингиз. Меҳрибонликда эр хотинидан ўтган, хотин эридан. Бир-бирларига меҳр билан муҳаббат билан боқишадимией.
Фақат нимагадир мен уларни бу аҳволда кўрсам ўз-ўзимдан уялиб кетавераман.
Балки шу сабаблилдир, кейинги пайтларда ҳамманинг ҳурмат-эътиборига сазовор бу бахтиёр оила билан борди-келди қилмай қўйдик.
Шуниси бизга маъқулроқдай.
Бизнинг оиламизда эса.
Билмадим, балки янглишаётгандирман, аммо ўша воқеадан кейин оиламизда нимадир дарз кетгандек. Бўлмаса юрган биров, хиёнат қилган биров.
Лекин барибир нимадандир кўнглим тўлмайди. Баъзан Муроджон нима учун айнан бизнинг уйни танлаган? Демак тилларинг бир бўлган! деб эрим билан жиқиллашиб оламан. Содиқжон акам куйиб-пишиб ўзини оқлашга тушиб кетади, ота-онасини ўртага қўйиб қасамлар ичади.
Буларни эшитиб сал таскин топгандай бўламан.
Лекин бу туйғу вақтинча эканини сезиб тураман. Зеро уч-тўрт кун ўтиб, бари бошидан бошланади.
Шундай пайтлари Лобарни ўйлайман. Нимагадир унга ачинаман. Ачиниш баробарида йиғлаб-йиғлаб оламан.
Ҳа, биз аёллар шунақамиз. Бизни тушуниш қийин.
ТАМОМ
Дилрабонинг дил сўзларини Абдуқаюм Йўлдошев қоғозга туширди
Тамом
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Бу эрим эди!
Бошқа биров бўлиши мумкин эмас!
Мен жон ҳолатда атрофга алангладим. Нимагадир ишни бирдан болтадан бошламайин деган қарорга келдим. Аввал иккаласини юзлаштириб.
Кўзим ошхона эшиги ёнида турган чиқиндилар солинган пақирга тушди. Пақир ичида битта бўш конüяк шишаси бодринг помидорлар тухум пўчоқлари кўринди.
Шахт билан оғиргина челакни кўтардиму кириш йўлагига отилдим.
Аллақачон ичкарига кириб олган эрим энди энгашиб туфлисини ечаяпти экан.
Кўзимга ҳеч нарса кўринмасди. Алам устида жон-жаҳдим билан челакни эримнинг бошига солдим.
Челак даранглади. Ичидаги нарсаларнинг бир қисми эримнинг бошига устига сочилди.
Эрим мункиб кетди аммо йиқилмади. Бир амаллаб қаддини ростлади.
Шу даражада қаттиқ урибманки.
Эримнинг чаккасидан қон оқарди. Þзида бодринг-пиёз пўчоқлари. Усти-боши чиқинди.
Эрим чайқалиб кетди ва мувозанатини йўқотиб гурсиллаб йиқилди.
Мен қасос онлари етиб келганини ўйлаб нафрат билан унинг юзига қарадим.
Аммо.
Бу менинг эрим эмас эди.
Бу эримнинг энг яқин ўртоғи Муроджон эди.
КИМ КИМГА ХИЁНАТ ҚИЛДИ?
Бироқ мен ҳатто ҳайратланишга ҳам улгуролмадим.
Худди шу маҳал зиналардан кимнингдир тапиллаб шоша-пиша чиқиб келаётгани эшитдим.
Зум ўтмай йўлакда ранг-қути қув ўчган Лобар пайдо бўлди ва ўша ерда турибоқ менга қараб бақирди:
Улгурдимми?
Лекин мен жавоб бермасимдан бурун Лобарнинг кўзи ерда узала тушиб ётган эркакка тушди.
Лобар жон аччиғида
Содиқжон ака! деганча эркакка отилди.
Айтганимдай бу унинг Содиқжон акаси эмасди.
Чиқиндига беланиб, чаккасидан қора қони оқиб ётган эрини кўрган Лобарнинг эсхонаси чиқиб, кўзлари ола-кула бўлиб кетди.
Шу лаҳзада эса ванна ичида қоронғуликда ўтирган бояги манжалақи эшикни гурсиллатиб урди ва бор овозда
Муроджон ака! Келдингизми? деб бақирди. Қутқаринг мени псих хотинингиздан!
Ҳаммаси аралаш-қуралаш бўлиб кетгандай эди.
Аммо бизнинг бошимизга тушган савдолар шу билангина тугамаган экан.
Мана шу ғавғонинг устига қўлида одатда сафарларга чиққанда олиб кетадиган каттагина жомадонини кўтарган эрим келиб қолди!
Хуллас воқеа бундай бўлган экан.
Эрим чиндан ҳам хизмат сафарига кетаётган экан. Лекин бундан хабар топган Муроджон ака Уйингнинг калитини бер иш вақти озгина дам олишга кирарман деб туриб олган. Содиқжон акам ҳайрон бўлган, лекин барибир калитни берган.
Малласоч жувон эса Муроджоннинг янги котибаси экан.
Уйни уч кун тозаладим ўзиям.
Барибир ниманингдир ёмон иси ўрнашиб қолгандай, ҳеч уйга киргим келмасди. Назаримда бу хиёнатнинг иси эди.
Эримга ҳам аввал ишонмадим. У қасам ичиб, ҳар бир гапини юзлаб далиллар билан исботлаб ташлашга уринарди. Ҳатто у киши хизмат сафарида бўлган жойларга ҳам бориб келдик.
Энг қизиғи.
Энг қизиғи, менинг кутганимнинг буткул аксича, Муроджон билан Лобар ажрашишмади.
Улар ҳамон бахтиёр эр-хотин. Кўпчиликка ибрат.
Ҳамма уларни ҳамон ҳавас билан тилга олади.
Ўзларини бир кўрсангиз эди, сиз ҳам бунга иқрор бўлардингиз. Меҳрибонликда эр хотинидан ўтган, хотин эридан. Бир-бирларига меҳр билан муҳаббат билан боқишадимией.
Фақат нимагадир мен уларни бу аҳволда кўрсам ўз-ўзимдан уялиб кетавераман.
Балки шу сабаблилдир, кейинги пайтларда ҳамманинг ҳурмат-эътиборига сазовор бу бахтиёр оила билан борди-келди қилмай қўйдик.
Шуниси бизга маъқулроқдай.
Бизнинг оиламизда эса.
Билмадим, балки янглишаётгандирман, аммо ўша воқеадан кейин оиламизда нимадир дарз кетгандек. Бўлмаса юрган биров, хиёнат қилган биров.
Лекин барибир нимадандир кўнглим тўлмайди. Баъзан Муроджон нима учун айнан бизнинг уйни танлаган? Демак тилларинг бир бўлган! деб эрим билан жиқиллашиб оламан. Содиқжон акам куйиб-пишиб ўзини оқлашга тушиб кетади, ота-онасини ўртага қўйиб қасамлар ичади.
Буларни эшитиб сал таскин топгандай бўламан.
Лекин бу туйғу вақтинча эканини сезиб тураман. Зеро уч-тўрт кун ўтиб, бари бошидан бошланади.
Шундай пайтлари Лобарни ўйлайман. Нимагадир унга ачинаман. Ачиниш баробарида йиғлаб-йиғлаб оламан.
Ҳа, биз аёллар шунақамиз. Бизни тушуниш қийин.
ТАМОМ
Дилрабонинг дил сўзларини Абдуқаюм Йўлдошев қоғозга туширди
Тамом
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤38👍14😢3🤔2
This media is not supported in the widget
VIEW IN TELEGRAM
🤔3❤2
ҚАРҒИШМИДИ.....
Роза жудаям гўзал ва жозибадор аёл эди. У бўлажак турмуш ўртоғи билан танишганда, йигит бир кўришдаёқ севиб қолганди. Орадан кўп ҳам вақт ўтмасдан тўйлари бўлиб ўтди. Куёв болани отаси янги уй совға қилди уларнинг тўйидан сўнг. Улар бахтли ва ширин ҳаёт билан яшай бошладилар. Роза фарзанд кўролмаслигини билишгандан сўнг , аста секин уларнинг ўртасидаги севги муҳаббати сўна бошлади. У кундан кун сўна бошлади. Медицина терминларида нима дейилишини билмайманкуя, аммо Роза болани кўтаролмас экан. Меҳрибонлик уйидан бола асраб олишни у ҳоҳламади. Буюртма билан бола туғиб берадиган оналар, у пайтлари мавжуд эмасди. Аёл депрессия ҳолатига тушиб қолди. Эри қовоғини уядиган, қўпол бўлиб қолди. Қайнонаси доим авлодини давомчисини туғиб беролмаган келинни гапирар, унга ҳатто қўшниларга ҳам ғийбат қилар эди. Қайнонаси унга туғмас хотин деб ном қўйиб олди.
Шундан сўнг уларнинг ўртасидаги муносабатлар ёмонлашди. Эри ишдан жуда кеч келадиган бўлди, ҳатто баъзида тонгга яқин келарди. Роза эри бирортасини топиб олганлигини сеза бошлади. Гапиролмасди, тили қисиқ эди. Ҳатто эрининг опаси ҳам келинига укаси яхши бир аёлни учратганини, унга уйланишини ва ўша бўлажак келини унга бола туғиб беришини айта бошлади. Роза бу гаплардан баттар сиқиларди.
Кундан кун уларнинг оиласи бузилишга қараб бораётганини сезарди. Врачлар охирги текширувдан сўнг батамом бола туғолмаслигини унга баралла айтишди. Оиласи бузулишини ҳечам ҳоҳламасди. Чунки у эрини жудаям яхши кўрарди. Аммо уни ёнида қолишини энди уддалолмасди.
Кунлардан бир куни уйида хоналарни супир сидир ишларини бажараётганида эшик қўнғироғи чалиниб қолди. Эшик ёнига бориб, тирқишдан қараганди, эшик ташқарисида бир лўли аёлча турганини кўрди. Унинг қўлида эмизикли болачаси ҳам бор экан.
Роза эшикни ҳоҳламайгина очди.
Лўли аёл кўринишидан 40- 45 ёшлар чамасида эди. Бўйи чўзиқ, сочлари чиройли, оддийгина кийиниб олган. Роза билан салом алик қилиб сўрашдида, боласини иштончаси алмаштириб олишини сўради. Чунки ташқари анчагина совуқроқ эди. Розани олдин кўпчиликдан, агар уйига киргизса ҳамма нарсаларни ўғирлаб кетиши ҳақидаги гапларни эшитганди. Шу орада бироз жимликдан лўли аёл унинг юзига қараб :
-- Қўрқма синглим, менга ҳеч нарсанг керак эмас. Боламни иштончаси алмашираману кетаман.- деди.
-- Хўп киринг .- деди Роза.
Лўли аёлнинг бу гапларига бироз ажабландида, кейин ундан бир қадам ҳам узоқлашмаслигини ва бор нигоҳини унга қаратишини ўйлаб қўйди. Лўли аёл тезгина боласини иштончасини алмаштириб бўлди.
-- Синглим, бир қултум сув берасанми ичгани.- деди лўли аёл.
Мана бошланди деб дея кўнглидан ўтказди Роза. Лекин эмизикли боласи борлиги учун рози бўлди. Ошхонага лўли аёлни ҳам чорлади ва куҳнароқ чўмичга сув солиб берди. Ўша эски чўмич(крушка) рўзғорда деярли ишлатилмасди. Роза лўли аёлга сув бериб бўлгач, ахлатга ташлаб юборишни ўйлаганди. Лўли аёл сув ичаётган маҳал болачаси йиғлай бошлади. Сувни тезгина ичиб олдида, боласини овутиш учун қўлида тебратди. Болача баттар шовқин солиб йиғлай бошлади.
-- Қорни очди шекилли,- дегач,
Роза ҳозир барибир яна рухсат сўрайди шу учун ҳам деган хаёл утиб :
-- Майли болангизни эмизиб олинг, кейин тезроқ жўнанг, мени ишларим бор.- деди.......
Давоми 14:15 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Роза жудаям гўзал ва жозибадор аёл эди. У бўлажак турмуш ўртоғи билан танишганда, йигит бир кўришдаёқ севиб қолганди. Орадан кўп ҳам вақт ўтмасдан тўйлари бўлиб ўтди. Куёв болани отаси янги уй совға қилди уларнинг тўйидан сўнг. Улар бахтли ва ширин ҳаёт билан яшай бошладилар. Роза фарзанд кўролмаслигини билишгандан сўнг , аста секин уларнинг ўртасидаги севги муҳаббати сўна бошлади. У кундан кун сўна бошлади. Медицина терминларида нима дейилишини билмайманкуя, аммо Роза болани кўтаролмас экан. Меҳрибонлик уйидан бола асраб олишни у ҳоҳламади. Буюртма билан бола туғиб берадиган оналар, у пайтлари мавжуд эмасди. Аёл депрессия ҳолатига тушиб қолди. Эри қовоғини уядиган, қўпол бўлиб қолди. Қайнонаси доим авлодини давомчисини туғиб беролмаган келинни гапирар, унга ҳатто қўшниларга ҳам ғийбат қилар эди. Қайнонаси унга туғмас хотин деб ном қўйиб олди.
Шундан сўнг уларнинг ўртасидаги муносабатлар ёмонлашди. Эри ишдан жуда кеч келадиган бўлди, ҳатто баъзида тонгга яқин келарди. Роза эри бирортасини топиб олганлигини сеза бошлади. Гапиролмасди, тили қисиқ эди. Ҳатто эрининг опаси ҳам келинига укаси яхши бир аёлни учратганини, унга уйланишини ва ўша бўлажак келини унга бола туғиб беришини айта бошлади. Роза бу гаплардан баттар сиқиларди.
Кундан кун уларнинг оиласи бузилишга қараб бораётганини сезарди. Врачлар охирги текширувдан сўнг батамом бола туғолмаслигини унга баралла айтишди. Оиласи бузулишини ҳечам ҳоҳламасди. Чунки у эрини жудаям яхши кўрарди. Аммо уни ёнида қолишини энди уддалолмасди.
Кунлардан бир куни уйида хоналарни супир сидир ишларини бажараётганида эшик қўнғироғи чалиниб қолди. Эшик ёнига бориб, тирқишдан қараганди, эшик ташқарисида бир лўли аёлча турганини кўрди. Унинг қўлида эмизикли болачаси ҳам бор экан.
Роза эшикни ҳоҳламайгина очди.
Лўли аёл кўринишидан 40- 45 ёшлар чамасида эди. Бўйи чўзиқ, сочлари чиройли, оддийгина кийиниб олган. Роза билан салом алик қилиб сўрашдида, боласини иштончаси алмаштириб олишини сўради. Чунки ташқари анчагина совуқроқ эди. Розани олдин кўпчиликдан, агар уйига киргизса ҳамма нарсаларни ўғирлаб кетиши ҳақидаги гапларни эшитганди. Шу орада бироз жимликдан лўли аёл унинг юзига қараб :
-- Қўрқма синглим, менга ҳеч нарсанг керак эмас. Боламни иштончаси алмашираману кетаман.- деди.
-- Хўп киринг .- деди Роза.
Лўли аёлнинг бу гапларига бироз ажабландида, кейин ундан бир қадам ҳам узоқлашмаслигини ва бор нигоҳини унга қаратишини ўйлаб қўйди. Лўли аёл тезгина боласини иштончасини алмаштириб бўлди.
-- Синглим, бир қултум сув берасанми ичгани.- деди лўли аёл.
Мана бошланди деб дея кўнглидан ўтказди Роза. Лекин эмизикли боласи борлиги учун рози бўлди. Ошхонага лўли аёлни ҳам чорлади ва куҳнароқ чўмичга сув солиб берди. Ўша эски чўмич(крушка) рўзғорда деярли ишлатилмасди. Роза лўли аёлга сув бериб бўлгач, ахлатга ташлаб юборишни ўйлаганди. Лўли аёл сув ичаётган маҳал болачаси йиғлай бошлади. Сувни тезгина ичиб олдида, боласини овутиш учун қўлида тебратди. Болача баттар шовқин солиб йиғлай бошлади.
-- Қорни очди шекилли,- дегач,
Роза ҳозир барибир яна рухсат сўрайди шу учун ҳам деган хаёл утиб :
-- Майли болангизни эмизиб олинг, кейин тезроқ жўнанг, мени ишларим бор.- деди.......
Давоми 14:15 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤42👍3
-- Хўп,- дея лўли аёл стулга ўтириб боласини эмиза бошлади.
Роза ундан узоқлашмасдан ошхона шкафларини латта билан чангларини арта бошлади. Кўзларини ости билан лўли аёлни ҳам кузатиб турарди.
-- Бошқа аёл билан юради.- дегач Роза бирданига унга бурилиб қаради...
-- Ким юради?
-- Сени эрингда...бошқасини топиб олган, кўзлари кўк, сариқдан келган аёл у....сендан эса кўнгли қолган, бола туғмайсан деб сендан совуган. - деди.
Бу гапларни эшитган Роза ажабланиб ҳатто қўлидаги чанг артаётган латтаси ҳам тушиб кетди. Секин деворга суяниб кўзидан оқаётган ёшларини сезмади ҳатто.
-- Мени бошқа ҳоҳламаслигини, мендан совуганини, мен фарзанд туғолмаслигимни юзимга айтди эрим.- деди.
-- Врачлар Худо эмас...агар тепадан фарзанд бераман деса беради. Сен биринчи эрингни қайтаришинг керак.- деди лўли аёл.
-- Қандай?- ердаги чанг латтани олиб кўз ёшини артиб бурнини қоқдида, кейин кир машинага ташлади ва гапида давом этди.
-- У ҳатто менга ярим йилдан бери қўлини ҳам теккизгани йўқ. Уйга тонгда келади. Эр хотин ўртасида ҳоҳиш билан алоқа бўлмаса, фарзанд ҳам бўлмайдику....
-- Йиғлама синглим, сен жудаям содда ва ахмоқсан...узр очиқ гапим учун.Эрингни яхши кўрасанми?
Роза баттар йиғлар, кўз ёши ёноғига шовуллаб оқарди. Сал олдинроқ лўли аёлни уйидан қувиб чиқармоқчи эди. Кўпдан бери у билан ҳеч ким бундай чин дилдан гаплашмаганди. Лўли аёл бошини чайқаб қўйдида :
-- Мен ёрдам бераман сенга синглим...
Битта бокалга қизил вино олиб кел.
Роза бокалга қизил вино олиб келди. Лўли аёл вино ичига кўкрагидан сутидан соғиб қўшди ва ўзини тилида бир нималар деб ўқиди. Кейин Розага яқин келиб унинг қорин қисмига қўлини қўйдида бир нарсаларни ўқиди. Сунг винони ваннага тўкиб ташлади.
-- Эрингни бир куни келганида яхши овқат қилиб , дастурхон тузайсан. Винодан ҳам олиб келиб унга худди мана шу бокалда қуйиб бериб ичирасан, маст қиласан. Кейин ярим тун ой чиққанда у билан қўшиласан....шундан сўнг фарзандли бўласан.- деди.
-- Аммо духтирлар.....
-- Мен айтганим бажар...яна уч марта ой тўлгандан кейин келаман. Аёллик бахтинг учун кўнглингдан чиқарган пулингни берасан.
Лўли аёл боласини кўтариб чиқиб кетди. Роза лўли аёл айтган ҳамма нарсани тайёрлади. Энди эрини ишдан келишини кутиб турарди. Худди кутиб турганини билгандай эри шу кечда эртароқ келди. Ўйдаги бу аҳволни кўриб бироз ажабланган эри йўқ деёлмади. Ўтириб иккаласи овқатланишди. Эри шу бокалдан винони қуйиб ичди. Винони ичганидан сўнг бироз вақт ўтгач эри Розага худди олдинги севганидек боқарди.
Кўпдан бери бўлмаган эр хотинлик алоқаси шу тунда бўлди. Роза жудаям бахтли эди. Эртаси куни ишга борган эри ўша севиб қолган котиба аёлни ишдан бўшатиб юборди. Опаси ва онаси билан хотинини тарафини олиб улар билан жанжал қилди...ва бошқа хотинини хафа қилмасликларини айтди. Эр хотинлик алоқалари тикланди, улар бахтли эди.
Кунлардан бир куни тонгда уйқудан уйғонган Роза, кўнгли айнигани учун оғзини қўли билан ёпиб ваннага чиқиб кетди. Текширишганда унда ҳомиладорлик аломатликлари сезилди. Эр хотин жудаям бахтли эди. Чунки улар бу фарзандни улар нақд беш йил кутишганди. Хотинига жудаям эътиборли бўлиб унга ғамхўрлик қиларди. Роза худди эртакка тушиб қолгандек ҳис қиларди. Бахтдан боши айланиб қолганидан лўли аёлни ҳам эсидан чиқариб юборди.
Кутилмаганда эшик қўнғироғи чалинди. Роза бориб очса остонада ўша лўли аёл қўлида боласи билан турарди. Чунки уни айтилган вақти бўлганди. У ўзи айтган пулга келганди. Розани қандай шайтон чалғитди ўзи ҳам билмай қолди. Ваъда қилинган пулни бергиси келмай қолди.Лўли аёлни алдашга уринди.......
Давоми 15:30 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Роза ундан узоқлашмасдан ошхона шкафларини латта билан чангларини арта бошлади. Кўзларини ости билан лўли аёлни ҳам кузатиб турарди.
-- Бошқа аёл билан юради.- дегач Роза бирданига унга бурилиб қаради...
-- Ким юради?
-- Сени эрингда...бошқасини топиб олган, кўзлари кўк, сариқдан келган аёл у....сендан эса кўнгли қолган, бола туғмайсан деб сендан совуган. - деди.
Бу гапларни эшитган Роза ажабланиб ҳатто қўлидаги чанг артаётган латтаси ҳам тушиб кетди. Секин деворга суяниб кўзидан оқаётган ёшларини сезмади ҳатто.
-- Мени бошқа ҳоҳламаслигини, мендан совуганини, мен фарзанд туғолмаслигимни юзимга айтди эрим.- деди.
-- Врачлар Худо эмас...агар тепадан фарзанд бераман деса беради. Сен биринчи эрингни қайтаришинг керак.- деди лўли аёл.
-- Қандай?- ердаги чанг латтани олиб кўз ёшини артиб бурнини қоқдида, кейин кир машинага ташлади ва гапида давом этди.
-- У ҳатто менга ярим йилдан бери қўлини ҳам теккизгани йўқ. Уйга тонгда келади. Эр хотин ўртасида ҳоҳиш билан алоқа бўлмаса, фарзанд ҳам бўлмайдику....
-- Йиғлама синглим, сен жудаям содда ва ахмоқсан...узр очиқ гапим учун.Эрингни яхши кўрасанми?
Роза баттар йиғлар, кўз ёши ёноғига шовуллаб оқарди. Сал олдинроқ лўли аёлни уйидан қувиб чиқармоқчи эди. Кўпдан бери у билан ҳеч ким бундай чин дилдан гаплашмаганди. Лўли аёл бошини чайқаб қўйдида :
-- Мен ёрдам бераман сенга синглим...
Битта бокалга қизил вино олиб кел.
Роза бокалга қизил вино олиб келди. Лўли аёл вино ичига кўкрагидан сутидан соғиб қўшди ва ўзини тилида бир нималар деб ўқиди. Кейин Розага яқин келиб унинг қорин қисмига қўлини қўйдида бир нарсаларни ўқиди. Сунг винони ваннага тўкиб ташлади.
-- Эрингни бир куни келганида яхши овқат қилиб , дастурхон тузайсан. Винодан ҳам олиб келиб унга худди мана шу бокалда қуйиб бериб ичирасан, маст қиласан. Кейин ярим тун ой чиққанда у билан қўшиласан....шундан сўнг фарзандли бўласан.- деди.
-- Аммо духтирлар.....
-- Мен айтганим бажар...яна уч марта ой тўлгандан кейин келаман. Аёллик бахтинг учун кўнглингдан чиқарган пулингни берасан.
Лўли аёл боласини кўтариб чиқиб кетди. Роза лўли аёл айтган ҳамма нарсани тайёрлади. Энди эрини ишдан келишини кутиб турарди. Худди кутиб турганини билгандай эри шу кечда эртароқ келди. Ўйдаги бу аҳволни кўриб бироз ажабланган эри йўқ деёлмади. Ўтириб иккаласи овқатланишди. Эри шу бокалдан винони қуйиб ичди. Винони ичганидан сўнг бироз вақт ўтгач эри Розага худди олдинги севганидек боқарди.
Кўпдан бери бўлмаган эр хотинлик алоқаси шу тунда бўлди. Роза жудаям бахтли эди. Эртаси куни ишга борган эри ўша севиб қолган котиба аёлни ишдан бўшатиб юборди. Опаси ва онаси билан хотинини тарафини олиб улар билан жанжал қилди...ва бошқа хотинини хафа қилмасликларини айтди. Эр хотинлик алоқалари тикланди, улар бахтли эди.
Кунлардан бир куни тонгда уйқудан уйғонган Роза, кўнгли айнигани учун оғзини қўли билан ёпиб ваннага чиқиб кетди. Текширишганда унда ҳомиладорлик аломатликлари сезилди. Эр хотин жудаям бахтли эди. Чунки улар бу фарзандни улар нақд беш йил кутишганди. Хотинига жудаям эътиборли бўлиб унга ғамхўрлик қиларди. Роза худди эртакка тушиб қолгандек ҳис қиларди. Бахтдан боши айланиб қолганидан лўли аёлни ҳам эсидан чиқариб юборди.
Кутилмаганда эшик қўнғироғи чалинди. Роза бориб очса остонада ўша лўли аёл қўлида боласи билан турарди. Чунки уни айтилган вақти бўлганди. У ўзи айтган пулга келганди. Розани қандай шайтон чалғитди ўзи ҳам билмай қолди. Ваъда қилинган пулни бергиси келмай қолди.Лўли аёлни алдашга уринди.......
Давоми 15:30 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤33👍5
-- Сиз келдингизми? Мен сизга ҳеч қанча пул қарзим йўқ. Чунки мен худди олдингидай хомиладор эмасман. - дея қўлларини икки томонга айри қилди.
Лўли аёл эса ,уни гапларига жавобан, қоп қора кўзлари чарақлаб мийиғида кулиб қўйди.
-- Мен сенга раҳмим келиб худди синглим каби ўз сутимни аямагандим. Ҳозир менга пул берганингда ҳам мен олмасдим. Сени қандай инсонлигингни синаб кўрмоқчи эдим. Майли сен айтгандек бўлсин...Худо гувоҳ. Хомиладормасмисан....шундайлигингча қолавер. - дея бурилиб кетиб қолди.
Унинг сўзларидан даҳшатга тушиб қолган Роза, уйдан сўмкасини кўтариб лўли аёлни изидан югуриб чиқди. Аммо лўли аёл аллақачон кўздан ғойиб бўлганди. Эртаси куни шу ўй хаёллардан боши гангиб эшик қиррасига тўқнашиб полга йиқилди. Аксига олганда уйда эри ҳам йўқ эди. Тез ёрдамга қўнғироқ қилди бир бало қилиб. Тез ёрдам олиб кетди. Кўп қон кетди. Афсус духтирлар унинг фарзандини сақлаб қолишолмади. Касалхонадан чиқиб уйига келди. Эри яна уни айбдор ҳисоблаб, унга бўлган муносабати ўзгарди. Бироз вақтдан сўнг эри уни ташлаб кетди.
Билмадим бу қарғишмиди, ёки тақдир... нима сабаб бўлди, бахтсиз бўлиб ёлғиз қолиб кетди. Ҳозир ёши ўтиб қолган, ҳар куни уйи ёнидаги столчада хаёл суриб хомуш ўтиради.
Крик души Шухрат
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Лўли аёл эса ,уни гапларига жавобан, қоп қора кўзлари чарақлаб мийиғида кулиб қўйди.
-- Мен сенга раҳмим келиб худди синглим каби ўз сутимни аямагандим. Ҳозир менга пул берганингда ҳам мен олмасдим. Сени қандай инсонлигингни синаб кўрмоқчи эдим. Майли сен айтгандек бўлсин...Худо гувоҳ. Хомиладормасмисан....шундайлигингча қолавер. - дея бурилиб кетиб қолди.
Унинг сўзларидан даҳшатга тушиб қолган Роза, уйдан сўмкасини кўтариб лўли аёлни изидан югуриб чиқди. Аммо лўли аёл аллақачон кўздан ғойиб бўлганди. Эртаси куни шу ўй хаёллардан боши гангиб эшик қиррасига тўқнашиб полга йиқилди. Аксига олганда уйда эри ҳам йўқ эди. Тез ёрдамга қўнғироқ қилди бир бало қилиб. Тез ёрдам олиб кетди. Кўп қон кетди. Афсус духтирлар унинг фарзандини сақлаб қолишолмади. Касалхонадан чиқиб уйига келди. Эри яна уни айбдор ҳисоблаб, унга бўлган муносабати ўзгарди. Бироз вақтдан сўнг эри уни ташлаб кетди.
Билмадим бу қарғишмиди, ёки тақдир... нима сабаб бўлди, бахтсиз бўлиб ёлғиз қолиб кетди. Ҳозир ёши ўтиб қолган, ҳар куни уйи ёнидаги столчада хаёл суриб хомуш ўтиради.
Крик души Шухрат
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
👍14🤔12❤10
“Кичкина малика”.
Тирикчилик қурсин, олти ойга деб келиб, баъзан бир йил, баъзан икки йил қолиб кетаман. Бутунлай қолиб, Россия фуқароси бўлиб кетган қишлоқдошларим ҳам оз эмас.
Бир сафар қишлоққа борганимда отам янада қариб қолганини кўраман. Бир борганимда аёлимнинг сочига оқ оралаганини кўраман. Бир борганимда олдинги сафар кўрган одамларимни кўрмайман...
Энг ёмони, болаларимиз бизни кўрмай, дийдоримизга тўймай катта бўлишаяпти. Кичкиналари борганимизда танимай қолишлари бошқаларга кулгули, менинг эса дилимни кемиради...
Мана, яна бир йил Москвада қолиб кетдим. Ўтган сафар икки йил ишлаб, кейин қишлоққа қайтгандим. Келишимда олти ойлик чақалоқ бўлган кичкина қизчам салкам уч ёшга етган, бурро-бурро гапирадиган, тили ширин қизча бўлибди. Ҳалигача унинг мени танимай қолганини гоҳ кулиб, гоҳ ўзимдан ранжиб эслайман.
Ярим кечаси уйга кириб бордим. Келишимни кутиб-кутиб ухлаб қолган ўғлим ва катта қизларим эшикдан киришим билан уйқудан тура солиб, бўйнимга осилишди. Кўзларда ёш билан дийдорлашдик, ахир икки йилдан ортиқ кўришмагандик-да.
Дадам қачон келади, дея кутиб-кутиб, ухлаб қолган кичкина қизимни ҳам уйғотдик.
– Дада келди, тур! – дея опаси турткилаб уйғотгач, жойидан ирғиб турган қизчам “дада-дада”лаб чор тарафга аланглайди-ю, ёнидаги менга қарамайди.
Ахир қизчам дадаси мен эканлигимни қайдан билсин, фақат расмимни кўрган ва телефонда овозимни эшитган бўлса?
– Кел, қизим, менман даданг, – дедим-у, уни бағримга босдим.
Аввал бегонасираб қараб турди, кейин бақириб йиғлаб юборди. Типирчилаб қўлимдан чиқиб, аясига осилди. Қўли билан мени кўрсатиб:
Хуллас, берилган совғалар, ўйинчоқлар, ширинликлар билан ҳам дада дея тан олинмадим. Кўзи менга тушса тамом, йиғлайди, кет дейди. Опалари ва акаси дам-бадам мени қучиб, “Ўзимнинг дадам”, дея эркаланса, “бу бегона одамга бунча осилишмаса”, дегандай уларга ҳайрон-ҳайрон қарайди.
Орадан уч-тўрт кун ўтди. Ҳали-ҳамон менинг дада эканимни тан олмади, менинг шу ҳовлида юришимга ўрганмади. Нуқул менга бегонасираб қарайди. Дада деб тассаввур қилиб юрган одами бу сочларига оқ тушган кап-катта одам бўлиб чиқишига кўна олмаяпти. Эркалай, ўйнатай дейман, яхши гапираман, аммо ёнига яқин борсам, дод солиб, кет деб йиғлайди.
Бир ҳафта ўтгач, қизим энди-энди, аста-секин менинг ҳеч қаерга кетмаслигимга, мен шу уйнинг эгаси, уларнинг дадаси эканимга кўника бошлади, аммо ҳали ҳам мени дада демас, бирор нима сўрамоқчи бўлса, эй, дерди. Мени сенлаб гапирарди.
Ҳовлимиздаги бодом соясида ўтирибмиз. Акаси ва опаси ёнимда. Акаси ерга тушган бодом доначаларидан олиб, бир қўлига яширади. Кейин менга қўлларини тутиб:
– Дада, топинг-чи, қайси қўлимда? – дейди.
Билсам-да, атай топа олмайман.
– Топа олмадингиз, бу қўлимда эди, – дея хурсанд бўлиб сакрайди ўғлим.
Кейин опаси шундай қилади. Унинг ҳам яширганини тополмайман. У ҳам шодон қийқиради. Акаси ва опасининг бу завқланишларини кичик қизим сал нарида ҳавас билан кузатиб турибди, аммо яқин келмайди. Ҳурпайиб тураверади. Ўйин роса қизиганини кўриб, секин-аста бизларга яқин келди.
Ўғлим яна қўлига бодом яшириб:
– Дада-дада, энди топинг-чи, қайси қўлимда? – деди.
Ниҳоят, кичкина қизим ҳам битта бодом доначасини қўлига олди. Ҳар бир ҳаракатини кўзимнинг ости билан кузатиб турибман. Бодомни қўлига яширди-да, секин менга яқинлашди. Атайлаб бошқа тарафга қараб турдим.
– Эй, эй, қайси қўлимда, топ-чи?
Бирам тили ширин, эркалаб бағримга босгим келаяпти-ю, аммо эшитмаган киши бўлиб, тескари қараб туравердим.
– Эй, қайси қўлимда деяпман сенга, – дея жажжи қўлчаларини юзимга яқин олиб келди.
Яна қарамайман. Саккиз ёшли опаси қўлини тутиб:
– Дада-дада, қайси қўлимда, топинг-чи? – дейди.
– Мана бу қўлингда, – дея унга дарров жавоб бераман ва сочини силаб, пешонасидан ўпиб, уни эркалайман: – Асал қизим, ўзимнинг қизим.
Ўғлимни ҳам эркалайман, “ўзимнинг ўғлим”, деб мақтайман. Кичкина қизимга атай қарамайман. Қани, нима қиларкан?......
Давоми 18:15 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Тирикчилик қурсин, олти ойга деб келиб, баъзан бир йил, баъзан икки йил қолиб кетаман. Бутунлай қолиб, Россия фуқароси бўлиб кетган қишлоқдошларим ҳам оз эмас.
Бир сафар қишлоққа борганимда отам янада қариб қолганини кўраман. Бир борганимда аёлимнинг сочига оқ оралаганини кўраман. Бир борганимда олдинги сафар кўрган одамларимни кўрмайман...
Энг ёмони, болаларимиз бизни кўрмай, дийдоримизга тўймай катта бўлишаяпти. Кичкиналари борганимизда танимай қолишлари бошқаларга кулгули, менинг эса дилимни кемиради...
Мана, яна бир йил Москвада қолиб кетдим. Ўтган сафар икки йил ишлаб, кейин қишлоққа қайтгандим. Келишимда олти ойлик чақалоқ бўлган кичкина қизчам салкам уч ёшга етган, бурро-бурро гапирадиган, тили ширин қизча бўлибди. Ҳалигача унинг мени танимай қолганини гоҳ кулиб, гоҳ ўзимдан ранжиб эслайман.
Ярим кечаси уйга кириб бордим. Келишимни кутиб-кутиб ухлаб қолган ўғлим ва катта қизларим эшикдан киришим билан уйқудан тура солиб, бўйнимга осилишди. Кўзларда ёш билан дийдорлашдик, ахир икки йилдан ортиқ кўришмагандик-да.
Дадам қачон келади, дея кутиб-кутиб, ухлаб қолган кичкина қизимни ҳам уйғотдик.
– Дада келди, тур! – дея опаси турткилаб уйғотгач, жойидан ирғиб турган қизчам “дада-дада”лаб чор тарафга аланглайди-ю, ёнидаги менга қарамайди.
Ахир қизчам дадаси мен эканлигимни қайдан билсин, фақат расмимни кўрган ва телефонда овозимни эшитган бўлса?
– Кел, қизим, менман даданг, – дедим-у, уни бағримга босдим.
Аввал бегонасираб қараб турди, кейин бақириб йиғлаб юборди. Типирчилаб қўлимдан чиқиб, аясига осилди. Қўли билан мени кўрсатиб:
Хуллас, берилган совғалар, ўйинчоқлар, ширинликлар билан ҳам дада дея тан олинмадим. Кўзи менга тушса тамом, йиғлайди, кет дейди. Опалари ва акаси дам-бадам мени қучиб, “Ўзимнинг дадам”, дея эркаланса, “бу бегона одамга бунча осилишмаса”, дегандай уларга ҳайрон-ҳайрон қарайди.
Орадан уч-тўрт кун ўтди. Ҳали-ҳамон менинг дада эканимни тан олмади, менинг шу ҳовлида юришимга ўрганмади. Нуқул менга бегонасираб қарайди. Дада деб тассаввур қилиб юрган одами бу сочларига оқ тушган кап-катта одам бўлиб чиқишига кўна олмаяпти. Эркалай, ўйнатай дейман, яхши гапираман, аммо ёнига яқин борсам, дод солиб, кет деб йиғлайди.
Бир ҳафта ўтгач, қизим энди-энди, аста-секин менинг ҳеч қаерга кетмаслигимга, мен шу уйнинг эгаси, уларнинг дадаси эканимга кўника бошлади, аммо ҳали ҳам мени дада демас, бирор нима сўрамоқчи бўлса, эй, дерди. Мени сенлаб гапирарди.
Ҳовлимиздаги бодом соясида ўтирибмиз. Акаси ва опаси ёнимда. Акаси ерга тушган бодом доначаларидан олиб, бир қўлига яширади. Кейин менга қўлларини тутиб:
– Дада, топинг-чи, қайси қўлимда? – дейди.
Билсам-да, атай топа олмайман.
– Топа олмадингиз, бу қўлимда эди, – дея хурсанд бўлиб сакрайди ўғлим.
Кейин опаси шундай қилади. Унинг ҳам яширганини тополмайман. У ҳам шодон қийқиради. Акаси ва опасининг бу завқланишларини кичик қизим сал нарида ҳавас билан кузатиб турибди, аммо яқин келмайди. Ҳурпайиб тураверади. Ўйин роса қизиганини кўриб, секин-аста бизларга яқин келди.
Ўғлим яна қўлига бодом яшириб:
– Дада-дада, энди топинг-чи, қайси қўлимда? – деди.
Ниҳоят, кичкина қизим ҳам битта бодом доначасини қўлига олди. Ҳар бир ҳаракатини кўзимнинг ости билан кузатиб турибман. Бодомни қўлига яширди-да, секин менга яқинлашди. Атайлаб бошқа тарафга қараб турдим.
– Эй, эй, қайси қўлимда, топ-чи?
Бирам тили ширин, эркалаб бағримга босгим келаяпти-ю, аммо эшитмаган киши бўлиб, тескари қараб туравердим.
– Эй, қайси қўлимда деяпман сенга, – дея жажжи қўлчаларини юзимга яқин олиб келди.
Яна қарамайман. Саккиз ёшли опаси қўлини тутиб:
– Дада-дада, қайси қўлимда, топинг-чи? – дейди.
– Мана бу қўлингда, – дея унга дарров жавоб бераман ва сочини силаб, пешонасидан ўпиб, уни эркалайман: – Асал қизим, ўзимнинг қизим.
Ўғлимни ҳам эркалайман, “ўзимнинг ўғлим”, деб мақтайман. Кичкина қизимга атай қарамайман. Қани, нима қиларкан?......
Давоми 18:15 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤42👍4
Акасига ва опасига жавоб бераяпман-у, унга қарамаяпман. Ёнимга яқинроқ келиб, муштчаларини сал қолса, кўзимга тегадиган қилиб тутиб, баландроқ гапиради:
– Эй! Эй, дада, қайси қўлимда? Эй, дада?!
Шартта бурилиб, икки қўлини баравар ушладим.
– Мана шу қўлингда!
У менинг ниҳоят, унга ҳам эътибор қилганимдан хурсанд бўлиб, қийқириб кула бошлади. Маҳкам қучиб дедим:
– Менинг кичкина маликам, дадажон, де! Дадажон деб айт!
Жажжи қўлчалари билан бўйнимдан қучиб:
– Дадажон, – деди.
– Дадажон, сени яхши кўраман.
– Э, ўхшмади-ку, қизим? – дедим ёлғон араз билан. – Сизни яхши кўраман, деб айт!
– Дадажон, сизни яхши кўраман.
– Мени соғиндингми?
– Ҳа, соғиндим.
– Қайси кўзларинг билан?
Бармоқчалари билан аввал ўнг, кейин чап кўзларини кўрсатди:
– Мана шуниси билан, кейин буниси билан.
Аввал унисидан, кейин бунисидан ўпаман. Кейин юзларидан, кейин сочларидан...
Ана шундай қилиб, кичкина маликам билан келишиб олдик. Орадан уч-тўрт кун ўтиб, менга шунақа ўрганди-ки, мендан бир қадам ҳам айрилмайдиган, мени акаси ва опаларидан қизғонадиган ҳам бўлди. Мен ҳам унинг бу “садоқати”ни эркалашларим билан тақдирлайман:
Опалари “Биз кичкина маликамиз”, дейишса, улар билан урушиб кетишига оз қолади:
– Йўқ, менман малика! Дадажоним мени маликам деяпти!
Бирор жойга кетиб, кеч қолсам, ухламасдан кутиб ўтирадиган бўлди. Тушликда ёки кечки овқат вақтида уйда бўлмасам, аяси ёки катта опаси билан тортишиб, дадамга дея алоҳида бир косада овқат олдириб қўядиган бўлди. Менга шунчалик кучли меҳр қўйди-ки, на акаси, на опалари менга бунчалар эркалик қилишмаганди.
– Ҳозир менинг кичкина маликам рақсга тушиб беради!
Шундай дейман-у, телефонимнинг тасвирга олиш тугмасини босаман. Акаси телевизорнинг мусиқий каналига қўяди, қўшиқ янграётган бўлади. Аммо менинг жажжи маликамга телевизордаги энг зўр хит қўшиқлар ҳам ёқмайди. Ҳар қандай машҳур ҳофизнинг овозидан ҳам унга дадажонининг дўррилаган овози яхши. Телевизорни ўчиради:
– Ўзингиз айтсангиз ўйнайман!
Ҳеч қандай мусиқасиз, қарсак чалиб, ўзим билган ягона ашуламни бошлайман:
– Лалай-лалайчи келди, кўчага мойчи келди,
Ана шунда кўринг, ҳақиқий рақс қанақа бўлишини! Бизнинг кичкина малика берилиб рақсга тушади, дадамга ёқсин, деб бор ҳунарини ишга солади.
Менинг эса кўнглимдан бошқа гаплар ўтади. Қани энди иложи бўлса-ю, доим фарзандларимиз ёнида бўлсак. Туманда топилмаса, вилоят марказида бўлса ҳам яхширироқ, муқим ишлайдиган иш бўлса-ю, кечқурунлари маликамни рақсга тушириб, фарзандларимиз билан ҳар куни бирга бўлсак. Афсуски, имкониятларимиз хоҳишимизга мос эмас.
– Остонага етар бўйинг, санамжон,
Кичкина маликам чарх уриб, рақсга тушади. Мен эса, эртага кетишим кераклигини, кичкина маликамни қандай қилиб ташлаб кетишимни ўйлайман. Куни бўйи ортимдан эргашадиган, ҳатто кечалари бўйнимдан маҳкам қучоқлаб ётадиган қизчам менсиз нима қилишини ўйлайман.
Начора, рўзғор,тирикчилик. Шериклар Тошкентдан иш топишибди. Кичкина маликам билан хайрлашиш осон бўлмаслигини билганим учун у уйғонмасидан жўнаб кетдим.
Кутганимдек бўлди. Мени йўқотиб қўйган қизим аясини ҳам, акаси ва опаларини ҳам қийнаб юборибди. Нуқул мени сўраб йиғлар эмиш. Овқат маҳаллари бир коса овқатни олдириб қўйиб, ўзи ҳам емай, “Дадажоним келса, бирга еймиз”, деб ўтирармиш.
Яхшиям эндиги телефонларнинг имконияти катта. Уйдагилар билан кўришиб гаплашадиган бўлдим.
– Маликамни чақиринглар! – дедим телефонда аяси кўриниши билан. – Қани менинг кичкина маликам?
– Дадажон, қаердасиз? Қачон келасиз?
– Нима бўлди, кичкина маликам, мени соғиндингми?
– Жудаям-жудаям соғиндим, – ҳиққиллади қизим.
– Буниси билан ҳам, буниси билан ҳам, – деди ёшли кўзларини кўрсатиб.
Чидай олмадим. Тонг саҳарда туриб, Самарқандга жўнадим.
Кичкина маликамнинг хурсандчилигини кўрсангиз эди. Ўзи нимани яхши кўрса, менга илинади. Ҳатто латта-путтадан ўзи ясаб олган қўғирчоғини ҳам менга беради:.....
Давоми 19:00 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
– Эй! Эй, дада, қайси қўлимда? Эй, дада?!
Шартта бурилиб, икки қўлини баравар ушладим.
– Мана шу қўлингда!
У менинг ниҳоят, унга ҳам эътибор қилганимдан хурсанд бўлиб, қийқириб кула бошлади. Маҳкам қучиб дедим:
– Менинг кичкина маликам, дадажон, де! Дадажон деб айт!
Жажжи қўлчалари билан бўйнимдан қучиб:
– Дадажон, – деди.
– Дадажон, сени яхши кўраман.
– Э, ўхшмади-ку, қизим? – дедим ёлғон араз билан. – Сизни яхши кўраман, деб айт!
– Дадажон, сизни яхши кўраман.
– Мени соғиндингми?
– Ҳа, соғиндим.
– Қайси кўзларинг билан?
Бармоқчалари билан аввал ўнг, кейин чап кўзларини кўрсатди:
– Мана шуниси билан, кейин буниси билан.
Аввал унисидан, кейин бунисидан ўпаман. Кейин юзларидан, кейин сочларидан...
Ана шундай қилиб, кичкина маликам билан келишиб олдик. Орадан уч-тўрт кун ўтиб, менга шунақа ўрганди-ки, мендан бир қадам ҳам айрилмайдиган, мени акаси ва опаларидан қизғонадиган ҳам бўлди. Мен ҳам унинг бу “садоқати”ни эркалашларим билан тақдирлайман:
Опалари “Биз кичкина маликамиз”, дейишса, улар билан урушиб кетишига оз қолади:
– Йўқ, менман малика! Дадажоним мени маликам деяпти!
Бирор жойга кетиб, кеч қолсам, ухламасдан кутиб ўтирадиган бўлди. Тушликда ёки кечки овқат вақтида уйда бўлмасам, аяси ёки катта опаси билан тортишиб, дадамга дея алоҳида бир косада овқат олдириб қўядиган бўлди. Менга шунчалик кучли меҳр қўйди-ки, на акаси, на опалари менга бунчалар эркалик қилишмаганди.
– Ҳозир менинг кичкина маликам рақсга тушиб беради!
Шундай дейман-у, телефонимнинг тасвирга олиш тугмасини босаман. Акаси телевизорнинг мусиқий каналига қўяди, қўшиқ янграётган бўлади. Аммо менинг жажжи маликамга телевизордаги энг зўр хит қўшиқлар ҳам ёқмайди. Ҳар қандай машҳур ҳофизнинг овозидан ҳам унга дадажонининг дўррилаган овози яхши. Телевизорни ўчиради:
– Ўзингиз айтсангиз ўйнайман!
Ҳеч қандай мусиқасиз, қарсак чалиб, ўзим билган ягона ашуламни бошлайман:
– Лалай-лалайчи келди, кўчага мойчи келди,
Ана шунда кўринг, ҳақиқий рақс қанақа бўлишини! Бизнинг кичкина малика берилиб рақсга тушади, дадамга ёқсин, деб бор ҳунарини ишга солади.
Менинг эса кўнглимдан бошқа гаплар ўтади. Қани энди иложи бўлса-ю, доим фарзандларимиз ёнида бўлсак. Туманда топилмаса, вилоят марказида бўлса ҳам яхширироқ, муқим ишлайдиган иш бўлса-ю, кечқурунлари маликамни рақсга тушириб, фарзандларимиз билан ҳар куни бирга бўлсак. Афсуски, имкониятларимиз хоҳишимизга мос эмас.
– Остонага етар бўйинг, санамжон,
Кичкина маликам чарх уриб, рақсга тушади. Мен эса, эртага кетишим кераклигини, кичкина маликамни қандай қилиб ташлаб кетишимни ўйлайман. Куни бўйи ортимдан эргашадиган, ҳатто кечалари бўйнимдан маҳкам қучоқлаб ётадиган қизчам менсиз нима қилишини ўйлайман.
Начора, рўзғор,тирикчилик. Шериклар Тошкентдан иш топишибди. Кичкина маликам билан хайрлашиш осон бўлмаслигини билганим учун у уйғонмасидан жўнаб кетдим.
Кутганимдек бўлди. Мени йўқотиб қўйган қизим аясини ҳам, акаси ва опаларини ҳам қийнаб юборибди. Нуқул мени сўраб йиғлар эмиш. Овқат маҳаллари бир коса овқатни олдириб қўйиб, ўзи ҳам емай, “Дадажоним келса, бирга еймиз”, деб ўтирармиш.
Яхшиям эндиги телефонларнинг имконияти катта. Уйдагилар билан кўришиб гаплашадиган бўлдим.
– Маликамни чақиринглар! – дедим телефонда аяси кўриниши билан. – Қани менинг кичкина маликам?
– Дадажон, қаердасиз? Қачон келасиз?
– Нима бўлди, кичкина маликам, мени соғиндингми?
– Жудаям-жудаям соғиндим, – ҳиққиллади қизим.
– Буниси билан ҳам, буниси билан ҳам, – деди ёшли кўзларини кўрсатиб.
Чидай олмадим. Тонг саҳарда туриб, Самарқандга жўнадим.
Кичкина маликамнинг хурсандчилигини кўрсангиз эди. Ўзи нимани яхши кўрса, менга илинади. Ҳатто латта-путтадан ўзи ясаб олган қўғирчоғини ҳам менга беради:.....
Давоми 19:00 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤26💔4🔥2👍1
– Опаларимга бериб қўйманг яна, хўпми? Бу иккимизники.
Тошкентда ишлаган вақтимда ҳар ҳафта уйга бориб турдим. Янги йил байрамини ҳам бирга ўтказдик. Аммо тўрт кун ўтиб, яна мусофирчилик тўрвасини елкамга илдим, Москвага учдим...
Уйдагилар билан ҳар куни кечқурун “имо”лашиб турамиз. Ҳар ҳолда кўришгандай бўламиз-да. Кичкина маликам мени телефонда кўрганидан бир кунлик воқеаларнинг ҳисобини бера бошлайди:
– Гулиларнинг пишаги туғди. Тўртта. Учтаси ола, биттаси қора. Қорасини сенга бераман, деди.
– Опам иккимизнинг қўғирчоғимизни яшириб қўйди. Дада-дада деб йиғлашни бас қилсанг, бераман, дейди. Айтинг, берсин, мана, йиғламаяпман-ку?
– Қани, опангга бер-чи, – дейман бошқалар билан ҳам гаплашишга баҳона топилганидан хурсанд бўлиб.
Барибир телефонни опаларинидан тортиб олади:
– Дада, сизга ўйнаб бераман, – дейди рақсга шайланиб. – Қўшиқ айтинг!
– Оббо, – дейман-у, барибир қўшиғимни бошлайман:
– Лалай-лалайчи келди, кўчага мойчи келди,
Кўчага мойни ташлаб, санамга совчи келди...
Наврўз арафасида қўшнилар сумалак қилишибди. Менинг жажжи маликам “Дадам келса, ейди”, деб олдириб қўйган бир коса сумалак, тура-тура ачиб кетгач, ундан яшириб, зўрға ташлаб юборишибди. “Дадамнинг сумалаги қани?” деб бир ҳафта жанжал қилибди.
Ҳалигача уйда бирор тансиқ таом қилишса, менга деб олиб қўяр экан.
Ҳовлимиздаги чилги узум пишибди.
– Дада, узумимиз пишди! – дейишди акаси ва опалари суюнчилаб.
– Зўр-ку? Қани, кичкина маликамга беринглар-чи? – дедим.
Уни чақиришади. У бўлса, битта чиннига солинган икки бош чилгини кўтариб келиб, менга кўрсатади:
– Дада, дадажон! Сизга узум олиб қўйдим, – дейди энтикиб. – Мен ҳали емадим. Келсангиз, бирга еймиз. Мана буниси менга, буниси сизга.
Томоғимга бир нима тиқилади. Кўзларим ёшланади. Бир нима дея олмайман. Қизим ҳайрон бўлади:
Мен кўнглимдан ўтганларини айтаман:
-Қаердан олдинг бунча меҳрни? Муштдек жуссангга қандай сиғади бунча синоат?
Кичкина маликам – Муслимам бу сўзларимнинг биттасига ҳам тушунмай, кўзларини пирпиратиб тураверади. Ўзи билганини айтади:
– Дадажон! Мен сизни соғиниб кетдим. Мана бу кўзим билан ҳам соғиндим.
Тамом.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Тошкентда ишлаган вақтимда ҳар ҳафта уйга бориб турдим. Янги йил байрамини ҳам бирга ўтказдик. Аммо тўрт кун ўтиб, яна мусофирчилик тўрвасини елкамга илдим, Москвага учдим...
Уйдагилар билан ҳар куни кечқурун “имо”лашиб турамиз. Ҳар ҳолда кўришгандай бўламиз-да. Кичкина маликам мени телефонда кўрганидан бир кунлик воқеаларнинг ҳисобини бера бошлайди:
– Гулиларнинг пишаги туғди. Тўртта. Учтаси ола, биттаси қора. Қорасини сенга бераман, деди.
– Опам иккимизнинг қўғирчоғимизни яшириб қўйди. Дада-дада деб йиғлашни бас қилсанг, бераман, дейди. Айтинг, берсин, мана, йиғламаяпман-ку?
– Қани, опангга бер-чи, – дейман бошқалар билан ҳам гаплашишга баҳона топилганидан хурсанд бўлиб.
Барибир телефонни опаларинидан тортиб олади:
– Дада, сизга ўйнаб бераман, – дейди рақсга шайланиб. – Қўшиқ айтинг!
– Оббо, – дейман-у, барибир қўшиғимни бошлайман:
– Лалай-лалайчи келди, кўчага мойчи келди,
Кўчага мойни ташлаб, санамга совчи келди...
Наврўз арафасида қўшнилар сумалак қилишибди. Менинг жажжи маликам “Дадам келса, ейди”, деб олдириб қўйган бир коса сумалак, тура-тура ачиб кетгач, ундан яшириб, зўрға ташлаб юборишибди. “Дадамнинг сумалаги қани?” деб бир ҳафта жанжал қилибди.
Ҳалигача уйда бирор тансиқ таом қилишса, менга деб олиб қўяр экан.
Ҳовлимиздаги чилги узум пишибди.
– Дада, узумимиз пишди! – дейишди акаси ва опалари суюнчилаб.
– Зўр-ку? Қани, кичкина маликамга беринглар-чи? – дедим.
Уни чақиришади. У бўлса, битта чиннига солинган икки бош чилгини кўтариб келиб, менга кўрсатади:
– Дада, дадажон! Сизга узум олиб қўйдим, – дейди энтикиб. – Мен ҳали емадим. Келсангиз, бирга еймиз. Мана буниси менга, буниси сизга.
Томоғимга бир нима тиқилади. Кўзларим ёшланади. Бир нима дея олмайман. Қизим ҳайрон бўлади:
Мен кўнглимдан ўтганларини айтаман:
-Қаердан олдинг бунча меҳрни? Муштдек жуссангга қандай сиғади бунча синоат?
Кичкина маликам – Муслимам бу сўзларимнинг биттасига ҳам тушунмай, кўзларини пирпиратиб тураверади. Ўзи билганини айтади:
– Дадажон! Мен сизни соғиниб кетдим. Мана бу кўзим билан ҳам соғиндим.
Тамом.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤30😢17
Уша тунда алок-чалок туш курди: тушида Дав-рон Сарвар билан Мадинанинг кулидан тутиб кенг утлокзорда югурармиш. Болалар кикир-лаб кулишармиш. Улар Гулширинни хам енла-рига чакиришибди. Гулширин энди кадам таш-ламокчи булса ортидан кимдир чакирармиш. Караса-кузлари ич-ичига ботиб кетган, кийим-лари йиртик-ямок Зохид турганмиш. У кулини чузганча ердам сурармиш. Гулширин кай тара-фга юришни билмай аросатда колганмиш.
Чучиб уйгонди. Иштахаси булмай, бехафсала нонушта килди. Болаларини мактабга, богчага куйиб, ишга шошди. Хонасига кириши билан Даврон утирадиган стол томон каради-хеч ким
йук. Одатда, Даврон ишга эрта келиб, Гулширин келгунича хужжатларни тайерлаб куяди. "Кел-мабди хали, - уйлади Гулширин. - Нега кечикди экан? - "Кейин яна узига узи карши чикди: "Кел-
са гаплашмайман. Бундан кейин тилига эрк бермайдиган булади..."
Узини чалгитишга хар канча уринмасин, кули ишга бормади. Кузи тез-тез эшик томонга тики-либ ич-ичидан бетокатланарди. "Балки бирор иши чикиб колгандир..." Аммо иши чикиб колса Даврон албатта кунгирок килиб огохлантирар-ди. "Узим килсам-чи..." Шундай фикрда телефо-нга кул узатиб, Давроннинг ракамини тердию, яна кайтиб куйди. "Йук, кунгирок килмайман. Гапим таьсир килиб, узи телефон килди деб уй-лаши мумкин". Кечгача бехафсала ишлади.
"Келмагани яхши булди, жахлим чикиб турган-ди кечаги гапларидан. Келмаса келмас!"
Аммо Даврон эртаси куни хам келмагач, Гул-гириннинг хавотири ошди. Чинакамига хавоти-рлана бошлади. Яна кунгирок килди. Гушакдан "Ракам учирилган" деган овоз эшитилди. Дав-рон унинг гапларидан хафа булдимикан? Хафа булса, ишга келмайдими? Ахир, бу еги хисобот топшириш керак. Йук, бу ишни тезрок хал кил-маса булмайди. Ишламаса, урнига бошка одам олади.
Гулширин бир-бирига зид фикрлар куршови-да Дилобар опага кунгирок килди.
- Опажон, сиз тавсия килган Даврон ака икки кундан буен ишга келмаяпти. Телефони хам учирилган. Каердан топишни билмаяпман.
- Мен бугун Тошкентда эдим, булмаса, узим сизни уйига бошлаб борардим. Мен манзилини айтаман, езиб олинг.
Дилобар опа айтган манзилни Гулширин би-ларди. Коллежда укиган пайтларида уша куча-дан утишарди. Такси тутиб, манзилни айтди. Етгач, бировнинг уйига курук кул билан кириб бормай деб куча бошидаги дукондан ширинлик харид килди. Шу атрофда гаплашиб турган аел-лардан Давроннинг уйини суради.
- Хув анави кук дарвоза, - курсатди аеллардан бири.
Дарвозани кокаркан, Гулширин негадир хая-жонланарди. "Тавба, нега еш боладек бунча хаяжонланяпман? Нега пешонамни тер босяп-ти, ахир кун иссик эмас-ку?"
- Кираверинг, дарвоза очик, - ичкаридан аел ки-шининг овози эшитилди. Гулширин ховлига ка-дам босиши билан уч-турт еш атрофидаги киза-лок у томон югуриб келди.
- Ашгалому алайкум, - деди ширин тил билан.
- Ваалайкум ассалрм, - завки келди унга караб Гулгириннинг. - Бунча асал экан бу кищалок? Исмингиз нима?
- Вой, исмимни узийиз айтдийиз-ку, деди ширин тилли кизча. - Асал дедийиз-ку.
- Узим айланай сендан. Менга киз буласанми? - у кизчани багрига босди. Асал Гулгириннинг багрига сингиб кетди. Жажжи кулчаси билан уни буйнидан кучоклаб олди.
- Аяжон, келдийизми? Мени опкетиш учун кел-дийизми?
Гулширин бундай булишини кутмаганди.
Кизалок унинг буйнидан энтикиб хидларди. Агар "Асал, нима киляпсан?" деган овоз эшити-лмаганида, билмайди яна канча шу алфозда туришарди.
- Асал, кел, кизим, бу киши аянг эмас, - эллик беш-олтмиш ешлардаги аел Асални Гулширин-нинг багридан секингина ажратди.
- Ассалому алайкум, - салом берди Гулширин аелга, сунг кулиб кушиб куйди: - Куяверинг, ши-рин кизни узим киз килиб оламан.
- Сиз каби аелларни курса "аям келди" деб эта-гига епишади. Хурсинди аел. Качон дадаси уй-ланаркану, Асалим хам оналик булиб колса.
Узр, мехмон, гап билан булиб ичкарига таклиф килмабман хам.
- Холажон, тугри келдимми? Менга Даврон ака-нинг уйлари керак эди.
- Тугри келдингиз, кизим. Кани, ичкарига кири-
нг.
- Мен Даврон ака билан бирга ишлайман. Икки кундан буен ишда куринмаганларига тинчлик-микан деб келавердим.
- Сиз Гулширинхон булсангиз керак? - аелнинг юзи еришди. Давронжон сиз хакингизда хуп гапиради. Узи ичкарида курпа-тушак килиб етипти.
Чучиб уйгонди. Иштахаси булмай, бехафсала нонушта килди. Болаларини мактабга, богчага куйиб, ишга шошди. Хонасига кириши билан Даврон утирадиган стол томон каради-хеч ким
йук. Одатда, Даврон ишга эрта келиб, Гулширин келгунича хужжатларни тайерлаб куяди. "Кел-мабди хали, - уйлади Гулширин. - Нега кечикди экан? - "Кейин яна узига узи карши чикди: "Кел-
са гаплашмайман. Бундан кейин тилига эрк бермайдиган булади..."
Узини чалгитишга хар канча уринмасин, кули ишга бормади. Кузи тез-тез эшик томонга тики-либ ич-ичидан бетокатланарди. "Балки бирор иши чикиб колгандир..." Аммо иши чикиб колса Даврон албатта кунгирок килиб огохлантирар-ди. "Узим килсам-чи..." Шундай фикрда телефо-нга кул узатиб, Давроннинг ракамини тердию, яна кайтиб куйди. "Йук, кунгирок килмайман. Гапим таьсир килиб, узи телефон килди деб уй-лаши мумкин". Кечгача бехафсала ишлади.
"Келмагани яхши булди, жахлим чикиб турган-ди кечаги гапларидан. Келмаса келмас!"
Аммо Даврон эртаси куни хам келмагач, Гул-гириннинг хавотири ошди. Чинакамига хавоти-рлана бошлади. Яна кунгирок килди. Гушакдан "Ракам учирилган" деган овоз эшитилди. Дав-рон унинг гапларидан хафа булдимикан? Хафа булса, ишга келмайдими? Ахир, бу еги хисобот топшириш керак. Йук, бу ишни тезрок хал кил-маса булмайди. Ишламаса, урнига бошка одам олади.
Гулширин бир-бирига зид фикрлар куршови-да Дилобар опага кунгирок килди.
- Опажон, сиз тавсия килган Даврон ака икки кундан буен ишга келмаяпти. Телефони хам учирилган. Каердан топишни билмаяпман.
- Мен бугун Тошкентда эдим, булмаса, узим сизни уйига бошлаб борардим. Мен манзилини айтаман, езиб олинг.
Дилобар опа айтган манзилни Гулширин би-ларди. Коллежда укиган пайтларида уша куча-дан утишарди. Такси тутиб, манзилни айтди. Етгач, бировнинг уйига курук кул билан кириб бормай деб куча бошидаги дукондан ширинлик харид килди. Шу атрофда гаплашиб турган аел-лардан Давроннинг уйини суради.
- Хув анави кук дарвоза, - курсатди аеллардан бири.
Дарвозани кокаркан, Гулширин негадир хая-жонланарди. "Тавба, нега еш боладек бунча хаяжонланяпман? Нега пешонамни тер босяп-ти, ахир кун иссик эмас-ку?"
- Кираверинг, дарвоза очик, - ичкаридан аел ки-шининг овози эшитилди. Гулширин ховлига ка-дам босиши билан уч-турт еш атрофидаги киза-лок у томон югуриб келди.
- Ашгалому алайкум, - деди ширин тил билан.
- Ваалайкум ассалрм, - завки келди унга караб Гулгириннинг. - Бунча асал экан бу кищалок? Исмингиз нима?
- Вой, исмимни узийиз айтдийиз-ку, деди ширин тилли кизча. - Асал дедийиз-ку.
- Узим айланай сендан. Менга киз буласанми? - у кизчани багрига босди. Асал Гулгириннинг багрига сингиб кетди. Жажжи кулчаси билан уни буйнидан кучоклаб олди.
- Аяжон, келдийизми? Мени опкетиш учун кел-дийизми?
Гулширин бундай булишини кутмаганди.
Кизалок унинг буйнидан энтикиб хидларди. Агар "Асал, нима киляпсан?" деган овоз эшити-лмаганида, билмайди яна канча шу алфозда туришарди.
- Асал, кел, кизим, бу киши аянг эмас, - эллик беш-олтмиш ешлардаги аел Асални Гулширин-нинг багридан секингина ажратди.
- Ассалому алайкум, - салом берди Гулширин аелга, сунг кулиб кушиб куйди: - Куяверинг, ши-рин кизни узим киз килиб оламан.
- Сиз каби аелларни курса "аям келди" деб эта-гига епишади. Хурсинди аел. Качон дадаси уй-ланаркану, Асалим хам оналик булиб колса.
Узр, мехмон, гап билан булиб ичкарига таклиф килмабман хам.
- Холажон, тугри келдимми? Менга Даврон ака-нинг уйлари керак эди.
- Тугри келдингиз, кизим. Кани, ичкарига кири-
нг.
- Мен Даврон ака билан бирга ишлайман. Икки кундан буен ишда куринмаганларига тинчлик-микан деб келавердим.
- Сиз Гулширинхон булсангиз керак? - аелнинг юзи еришди. Давронжон сиз хакингизда хуп гапиради. Узи ичкарида курпа-тушак килиб етипти.
❤60❤🔥3🔥1
Чиндан хам Даврон бошини тангиб олиб, кур-па-тушак килиб етган экан. Гулширинни куриб естикка суяниб утирди.
- Тузукмисиз, Даврон ака? - Гулширин Даврон-ни куриб ич-ичидан энтикди. Даврон ишдан ке-тиб колди деган хавотири нотугри чикканидан хурсанд булса, унинг бетоб етганига юраги ачи-шди. - Нима булди сизга?
- Уша куни мусобакаларда куп терлаб совук сув ичгандим. Бирдан томокдан олибди. Кечаси иситма хам чикди. Онам ишга бормай тур деб уйдан чикармай утирибдилар. Мен хам эркала-ниб етибман, - кулди у.
- Мен булса кетиб колдингизми деб хавотирла-ндим, - бехосдан юрагидагини тилга чикарди Гулширин.
Давроннинг онаси чой дамлади. Керакмас дейишига карамай Гулшириннинг хурматига дастурхон езди. Жажжи Асал келиб Гулширин-нинг тиззасига утириб олди. Бувиси мехмонни тиззасидан туш дейишига карамай, "мен аям билан утираман" деб туриб олди.
- Уйга ким келса "шу мени аямми?" деб жавди-райди бола шурлик. - Давроннинг онаси кузига еш олди. - Шу норасидани уйлаб тунлари уйкум кочади. Она мехрига зор. Канийди, сизга ухша-ган бир мехрибон аел Асалимга оналик килса...
Шу онда Даврон ва Гулшириннинг кузлари тукнашди. Гулширин йигитнинг уткир нигохига дош беролмай кузини пастга кадади. Уртада факат иккисигина хис этаетган нокулай вазият юзага келди. Давроннинг онаси чой дамлаш учун чикканида бу вазият янада кучайди. Бу холатдан чикиш учун Гулширин биринчи булиб суз бошлади:
- Даврон ака, икки кундан буен ишга чикмага-нингизга "нима булди экан? деб хавотирландик
Хатто, бошка жойга кетиб колдингизми деб уй-ладик.
- Онамдан бошка киши мен учун хавотирланар-микан? - Давроннинг тагдор сузи Гулширинни хижолата солди. Нима дейишни билмай Асал-ни гапга тутди. Давроннинг онаси кирди-ю, у хижолатпазликдан кутулди. Бир оз сухбатла-шиб утиргач, Гулширин кетишга чогланди.
- Даврон ака, яхши согайгунингизча ишга чик-
май туринг. Узимиз бир амаллаб турармиз.
- Йук, касалим ойим вахима килгандек жиддий эмас, - кулди Даврон. Эртага ишга чикаман.
Гулшириннинг кетаетгани куриб жажжи Асал унга йиглаб тармашди:
- Аяжон, кетманг, мениям оптетинг, аяжон! - у тинмай йиглар, Гулшириндан ажратиб олмокчи булган бувисининг кулидан чикишга зур бериб уринарди. Гулшириннинг кузидан тиркараб еш чикиб кетди. Асални каттик кучиб, багрига бос-ди:
- Асал, кизим, мен яна келаман. Сени куришга келаман албатта!
Кизалок мунчок кузларини унга тикди
- Йостдан келасизми? Мени согинасизми, ая-жон?
- Согинаман, кизим, согинаман! - Гулширин ки-залокнинг юз-кузидан упди. Асални бувисини-нг кулига топшираркан, юрагидан бир нима узилиб тушгандек булди.
Кета-кетгунча кулоги остидан Асалнинг "Тез-рок келинг; аяжон!" деган овози кетмай колди.
Болаларини ухлашга еткизиб, уларга эртак ай-таетганида хам куз олдидан Асал кетмасди. Гуе болалари каторида Асал хам етибди-ю, ун-га эртак айтиб ухлатяпти.
Худди шу онда Даврон хонадонида хам шунга ухшаш холат мавжуд эди. "Аяжонимни качон келади?"деб йиглаб инжиклик килган Асални зурга тинчитиб, ухлатган Гулсум опа Давронга ерилди:
- Бунча багритош булмасанг, болам. Узингни уйламасанг хам кизингни уйла. Сенга жуфти халол, кизингга она керак. Бугун келган Гулши-рин каби хаели, мехрибон бир аел керак хона-донимизга. Кайнонаси, эри бошига кутарса керак Гулширинни. Кадри баланд аел булса ке-рак.
- Йук, ойи, - бош чайкади Даврон. - Гулширин эридан ажрашган.
- Вой, шундай аел эридан ажрашганми?- Гулсум опа кулокларига ишонмади. Курган одам сира шундай деб уйламайди.
- Ойи, нега бирдан емон хаелга борасиз? - кизишди Даврон. Аел киши ажрашган булса нега хамма уни айблайди?! Гулшириннинг эри пасткаш одам булган. Шундай аели, икки бола-сини устига бошкаси билан яшаб юрган. Гулши-рин болаларини отасиз устирмаслик учун кун-дошлик балосига чидаб яшаган.
Хатто кундоши улим билан олишаетганида унга кон бериб, хаетини саклаб колган. Номард эри эса ундан осонгина воз кечиб, ажрашган. Бу аел бошига нималар тушганини елгиз узи-ю, Худо билади. Пасткаш эркак хатто болаларини-нг холидан хабар олмайди.
- Вой... Гулсум хола бирдан бушашди. - Шундок гулдай аелни, икки болани хор килган эркак уларнинг овозига, кадамига зор булсин-а! Бола-нинг уволи тутсин ундай эркакни!
- Тузукмисиз, Даврон ака? - Гулширин Даврон-ни куриб ич-ичидан энтикди. Даврон ишдан ке-тиб колди деган хавотири нотугри чикканидан хурсанд булса, унинг бетоб етганига юраги ачи-шди. - Нима булди сизга?
- Уша куни мусобакаларда куп терлаб совук сув ичгандим. Бирдан томокдан олибди. Кечаси иситма хам чикди. Онам ишга бормай тур деб уйдан чикармай утирибдилар. Мен хам эркала-ниб етибман, - кулди у.
- Мен булса кетиб колдингизми деб хавотирла-ндим, - бехосдан юрагидагини тилга чикарди Гулширин.
Давроннинг онаси чой дамлади. Керакмас дейишига карамай Гулшириннинг хурматига дастурхон езди. Жажжи Асал келиб Гулширин-нинг тиззасига утириб олди. Бувиси мехмонни тиззасидан туш дейишига карамай, "мен аям билан утираман" деб туриб олди.
- Уйга ким келса "шу мени аямми?" деб жавди-райди бола шурлик. - Давроннинг онаси кузига еш олди. - Шу норасидани уйлаб тунлари уйкум кочади. Она мехрига зор. Канийди, сизга ухша-ган бир мехрибон аел Асалимга оналик килса...
Шу онда Даврон ва Гулшириннинг кузлари тукнашди. Гулширин йигитнинг уткир нигохига дош беролмай кузини пастга кадади. Уртада факат иккисигина хис этаетган нокулай вазият юзага келди. Давроннинг онаси чой дамлаш учун чикканида бу вазият янада кучайди. Бу холатдан чикиш учун Гулширин биринчи булиб суз бошлади:
- Даврон ака, икки кундан буен ишга чикмага-нингизга "нима булди экан? деб хавотирландик
Хатто, бошка жойга кетиб колдингизми деб уй-ладик.
- Онамдан бошка киши мен учун хавотирланар-микан? - Давроннинг тагдор сузи Гулширинни хижолата солди. Нима дейишни билмай Асал-ни гапга тутди. Давроннинг онаси кирди-ю, у хижолатпазликдан кутулди. Бир оз сухбатла-шиб утиргач, Гулширин кетишга чогланди.
- Даврон ака, яхши согайгунингизча ишга чик-
май туринг. Узимиз бир амаллаб турармиз.
- Йук, касалим ойим вахима килгандек жиддий эмас, - кулди Даврон. Эртага ишга чикаман.
Гулшириннинг кетаетгани куриб жажжи Асал унга йиглаб тармашди:
- Аяжон, кетманг, мениям оптетинг, аяжон! - у тинмай йиглар, Гулшириндан ажратиб олмокчи булган бувисининг кулидан чикишга зур бериб уринарди. Гулшириннинг кузидан тиркараб еш чикиб кетди. Асални каттик кучиб, багрига бос-ди:
- Асал, кизим, мен яна келаман. Сени куришга келаман албатта!
Кизалок мунчок кузларини унга тикди
- Йостдан келасизми? Мени согинасизми, ая-жон?
- Согинаман, кизим, согинаман! - Гулширин ки-залокнинг юз-кузидан упди. Асални бувисини-нг кулига топшираркан, юрагидан бир нима узилиб тушгандек булди.
Кета-кетгунча кулоги остидан Асалнинг "Тез-рок келинг; аяжон!" деган овози кетмай колди.
Болаларини ухлашга еткизиб, уларга эртак ай-таетганида хам куз олдидан Асал кетмасди. Гуе болалари каторида Асал хам етибди-ю, ун-га эртак айтиб ухлатяпти.
Худди шу онда Даврон хонадонида хам шунга ухшаш холат мавжуд эди. "Аяжонимни качон келади?"деб йиглаб инжиклик килган Асални зурга тинчитиб, ухлатган Гулсум опа Давронга ерилди:
- Бунча багритош булмасанг, болам. Узингни уйламасанг хам кизингни уйла. Сенга жуфти халол, кизингга она керак. Бугун келган Гулши-рин каби хаели, мехрибон бир аел керак хона-донимизга. Кайнонаси, эри бошига кутарса керак Гулширинни. Кадри баланд аел булса ке-рак.
- Йук, ойи, - бош чайкади Даврон. - Гулширин эридан ажрашган.
- Вой, шундай аел эридан ажрашганми?- Гулсум опа кулокларига ишонмади. Курган одам сира шундай деб уйламайди.
- Ойи, нега бирдан емон хаелга борасиз? - кизишди Даврон. Аел киши ажрашган булса нега хамма уни айблайди?! Гулшириннинг эри пасткаш одам булган. Шундай аели, икки бола-сини устига бошкаси билан яшаб юрган. Гулши-рин болаларини отасиз устирмаслик учун кун-дошлик балосига чидаб яшаган.
Хатто кундоши улим билан олишаетганида унга кон бериб, хаетини саклаб колган. Номард эри эса ундан осонгина воз кечиб, ажрашган. Бу аел бошига нималар тушганини елгиз узи-ю, Худо билади. Пасткаш эркак хатто болаларини-нг холидан хабар олмайди.
- Вой... Гулсум хола бирдан бушашди. - Шундок гулдай аелни, икки болани хор килган эркак уларнинг овозига, кадамига зор булсин-а! Бола-нинг уволи тутсин ундай эркакни!
❤45👍9❤🔥2🔥1
- Ойи, индамаса уша эркакни тутиб, калтаклай-диган авзойингиз бор, - кулди Даврон. Куйинг, жазо берадиган Зот бор.
- Шундай-ку-я, лекин бу гапни эшитиб кандок индамай утириш мумкин? - Гулсум хола бир ни-ма эсига тушгандек илкис углига каради:
- Даврон, углим...Шу...икки ерти бир бутун бул-саларинг...
- Нимадемокчисиз, ойи? - онасининг нима де-мокчи булганини тушуниб турган булса-да, су-ради Даврон.
- Узингдан колар гап йук. Сенинг аелинг йук, Гулширин хам елгиз. Икковларинг...-онаизор гапини давомини айтолмай углига илтижоли
термилди. Бир оила барпо булиб, болалар ота-онали булишармиди, дейман-да...
- Ойи, куйинг, яна бошладингизми? - Даврон ки-зининг каравоти енидан туриб, ховлига чикди.
Окшом коронгисида дарахтга суянганча та-маки чекаркан, чукур ух тортди:
"Канийди, сиз айтганчалик булса, она..."
💥КУНДОШЛИ УЙ (хаётли хикоя) 9-қисм. - 891577018358
Гулширин одатдагидан эрта уйгонди. Илгари "канийди, яна бир соатгина туйиб ухласам" дей-диган одам бугун негадир вакт тез утишини, тезрок ишхонага боришни истарди. Кизини бог-чага куйиб, негадир оеклари шу атрофдаги уй-инчоклар дукони томон бурилди. Илгари хам бу ердан тез-тез утардию, аммо бирор марта кирмаган экан. Пештахталарга телерилган турли-туман уйинчогу кугирчоклара караб бола - ку бола, катта одамнинг хам кузи уйнайди.
- Мархамат, опажон, уйинчокларимизданн ха-рид килинг, - унинг енида пайдо булган сотувчи киз хушмуомалалик билан манзират килди. - Углингизга олмокчимисиз, кизингизгами?
- Кизимга.
- Кизингиз неча ешда?
- Уч ярим ешда, - деди беихтиер Гулширин. Сунг негадир сири фош булгандек шошиб кушиб куйди: - Кичиги уч ярим еш, катта кизим беш ешда. Икковига мос келадиган кугирчок олмо-кчи эдим.
- Унда икковигаям бир хил кугирчок олиб бери-нг, - жилмайди сотувчи киз. - Булмаса, опа-син-гил бир-бирининг кугирчогига талашади.
Гулширин кузлари мунчокдек иккита кугир-чок харид килди. Хаелида, курганлар "иккинчи-сини кимга олдингиз?"дейдигандек булаверди.
Биров куриб колмасин деб тезда хонасига кир-ди. Кирди-ю, кузи уз-узидан Даврон утирадиган стол томон каради. Даврон йук эди. Негадир бирдан бушашиб кетди, эрталабки кайфияти-дан асар хам колмади. "Бугун хам келмабди. Мендан каттик хафа булган, шекилли..."
Бекайфият уз столи томон юрди-ю, кузлари хайратдан катта-катта очилиб кетди. Бир кучок оппок атиргул ичида бир дона кизил атиргул яшнаган гулдаста столи устини безаб турибди. "Даврон ака!" - хаелига келган биринчи фикр шу булди. Коллежда укиган пайтларида Даврон доим ана шундай гулдаста хадя килар-ди. Курсдош кизлар хазиллашиб "Даврон ака, нега ок гуллар ичида бир дона кизил гул солга-нсиз?"деб сурашганида, "Кизлар мисоли ок ли-босдаги хурлар, Гулширин эса уларнинг ичида ажралиб турган кизил либосли малак" деганди. Уша дамларни эслаб Гулшириннинг юраги кат-тик урди, юраги ширин энтикди. Айб иш устида кулга тушгандай юзлари лоларанг тусга кирди.
- Екдими? - оркадан келган овоз ширин хотира-ларга берилган жувоннинг хаелларини тузги-тиб юборди. Эшик очилиб, Даврон кирганини сезмай колган экан. Йигит уктам нигохларини тикиб, жилмайди.
- Албатта екди. Биласиз-ку, гулни яхши кураман
- Эсингиздами, сизга хар гал гулдаста бергани-мда кушик хиргойи килардим.
Гулширин "эслайман" дегандек кизарганча бош иргади. Эслади. Ушанда Даврон унга бир кучок гул тутар, магрур киз эса гулни олмай йи-гитни кийнарди. Давроннинг юрагидаги нола кушикка кучарди:
Гулга гул берган ошик
Кайда жазога лойик?
Мен сенга гунохкорман
Гул тутиб даста-даста...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
- Шундай-ку-я, лекин бу гапни эшитиб кандок индамай утириш мумкин? - Гулсум хола бир ни-ма эсига тушгандек илкис углига каради:
- Даврон, углим...Шу...икки ерти бир бутун бул-саларинг...
- Нимадемокчисиз, ойи? - онасининг нима де-мокчи булганини тушуниб турган булса-да, су-ради Даврон.
- Узингдан колар гап йук. Сенинг аелинг йук, Гулширин хам елгиз. Икковларинг...-онаизор гапини давомини айтолмай углига илтижоли
термилди. Бир оила барпо булиб, болалар ота-онали булишармиди, дейман-да...
- Ойи, куйинг, яна бошладингизми? - Даврон ки-зининг каравоти енидан туриб, ховлига чикди.
Окшом коронгисида дарахтга суянганча та-маки чекаркан, чукур ух тортди:
"Канийди, сиз айтганчалик булса, она..."
💥КУНДОШЛИ УЙ (хаётли хикоя) 9-қисм. - 891577018358
Гулширин одатдагидан эрта уйгонди. Илгари "канийди, яна бир соатгина туйиб ухласам" дей-диган одам бугун негадир вакт тез утишини, тезрок ишхонага боришни истарди. Кизини бог-чага куйиб, негадир оеклари шу атрофдаги уй-инчоклар дукони томон бурилди. Илгари хам бу ердан тез-тез утардию, аммо бирор марта кирмаган экан. Пештахталарга телерилган турли-туман уйинчогу кугирчоклара караб бола - ку бола, катта одамнинг хам кузи уйнайди.
- Мархамат, опажон, уйинчокларимизданн ха-рид килинг, - унинг енида пайдо булган сотувчи киз хушмуомалалик билан манзират килди. - Углингизга олмокчимисиз, кизингизгами?
- Кизимга.
- Кизингиз неча ешда?
- Уч ярим ешда, - деди беихтиер Гулширин. Сунг негадир сири фош булгандек шошиб кушиб куйди: - Кичиги уч ярим еш, катта кизим беш ешда. Икковига мос келадиган кугирчок олмо-кчи эдим.
- Унда икковигаям бир хил кугирчок олиб бери-нг, - жилмайди сотувчи киз. - Булмаса, опа-син-гил бир-бирининг кугирчогига талашади.
Гулширин кузлари мунчокдек иккита кугир-чок харид килди. Хаелида, курганлар "иккинчи-сини кимга олдингиз?"дейдигандек булаверди.
Биров куриб колмасин деб тезда хонасига кир-ди. Кирди-ю, кузи уз-узидан Даврон утирадиган стол томон каради. Даврон йук эди. Негадир бирдан бушашиб кетди, эрталабки кайфияти-дан асар хам колмади. "Бугун хам келмабди. Мендан каттик хафа булган, шекилли..."
Бекайфият уз столи томон юрди-ю, кузлари хайратдан катта-катта очилиб кетди. Бир кучок оппок атиргул ичида бир дона кизил атиргул яшнаган гулдаста столи устини безаб турибди. "Даврон ака!" - хаелига келган биринчи фикр шу булди. Коллежда укиган пайтларида Даврон доим ана шундай гулдаста хадя килар-ди. Курсдош кизлар хазиллашиб "Даврон ака, нега ок гуллар ичида бир дона кизил гул солга-нсиз?"деб сурашганида, "Кизлар мисоли ок ли-босдаги хурлар, Гулширин эса уларнинг ичида ажралиб турган кизил либосли малак" деганди. Уша дамларни эслаб Гулшириннинг юраги кат-тик урди, юраги ширин энтикди. Айб иш устида кулга тушгандай юзлари лоларанг тусга кирди.
- Екдими? - оркадан келган овоз ширин хотира-ларга берилган жувоннинг хаелларини тузги-тиб юборди. Эшик очилиб, Даврон кирганини сезмай колган экан. Йигит уктам нигохларини тикиб, жилмайди.
- Албатта екди. Биласиз-ку, гулни яхши кураман
- Эсингиздами, сизга хар гал гулдаста бергани-мда кушик хиргойи килардим.
Гулширин "эслайман" дегандек кизарганча бош иргади. Эслади. Ушанда Даврон унга бир кучок гул тутар, магрур киз эса гулни олмай йи-гитни кийнарди. Давроннинг юрагидаги нола кушикка кучарди:
Гулга гул берган ошик
Кайда жазога лойик?
Мен сенга гунохкорман
Гул тутиб даста-даста...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤72👏13❤🔥4👍2🔥1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ХАЙРЛИ ТУН ҚАДРДОНЛАРИМ
Аллоҳни эслаш билан юраклар таскин топади, гуноҳлар ўчирилади, ғайбларни билувчи Зот рози бўлади ва ғамлар арийди.
Ҳеч кимдан раҳмат кутманг. Сизга Аллоҳнинг савоби етади. Сизни инкор қилган, ёмон кўрган ҳасадчилардан сизга ҳеч қандай зарар етмайди.
АЛЛОҲНИНГ ПАНОҲИДА БЎЛИНГ
ХАЙРЛИ ТУН ШИРИН УЙҚУ ТИЛАЙМИЗ😴😴
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Аллоҳни эслаш билан юраклар таскин топади, гуноҳлар ўчирилади, ғайбларни билувчи Зот рози бўлади ва ғамлар арийди.
Ҳеч кимдан раҳмат кутманг. Сизга Аллоҳнинг савоби етади. Сизни инкор қилган, ёмон кўрган ҳасадчилардан сизга ҳеч қандай зарар етмайди.
АЛЛОҲНИНГ ПАНОҲИДА БЎЛИНГ
ХАЙРЛИ ТУН ШИРИН УЙҚУ ТИЛАЙМИЗ😴😴
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤7👍2🥰1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🌙🌹🌟РАМАЗОННИНГ 15-КУНИ МУБОРАК БЎЛСИН ДИНДОШЛАРИМ.🌟🌹🌙
✨🌸Иллоҳим ҳар бирингизнинг
🌸✨Кўнглиз ХОТИРЖАМЛИКни,
✨🌸Юзингиз ТАБАССУМни,
🌸✨Хонадонингиз БАРАКАни,
✨🌸Ҳамёнингиз ДАРОМАДни,
🌸✨Қалбингиз ИЙМОНни,
✨🌸Танингиз САЛОМАТЛИКни,
🌸✨Юрагингиз МЕҲРни,
✨🌸Жигарингиз ОҚИБАТни
🌸✨ЙУҚОТМАСИН!
☀️ Илоҳим, кунингиз мазмунли ва файзли, яхши амалларга бой ўтсин!
🌟🌹Тортиқ бўлсин сизга дуо-
🌟🌹саломлар
🌟🌹Дуода энг гўзал ширин
🌟🌹каломлар.
🌟🌹Илоҳо уйингиз нурларга
🌟🌹тўлсин,
🌟🌹РАМАЗОННИНГ 15-КУНИ
🌟🌹муборак бўлсин!
✨•☘️АЛБАТТА ЎЗ ЯҚИНЛАРИНГИЗГА ҲАМ УЛАШИНГ!!✨•☘️
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
✨🌸Иллоҳим ҳар бирингизнинг
🌸✨Кўнглиз ХОТИРЖАМЛИКни,
✨🌸Юзингиз ТАБАССУМни,
🌸✨Хонадонингиз БАРАКАни,
✨🌸Ҳамёнингиз ДАРОМАДни,
🌸✨Қалбингиз ИЙМОНни,
✨🌸Танингиз САЛОМАТЛИКни,
🌸✨Юрагингиз МЕҲРни,
✨🌸Жигарингиз ОҚИБАТни
🌸✨ЙУҚОТМАСИН!
☀️ Илоҳим, кунингиз мазмунли ва файзли, яхши амалларга бой ўтсин!
🌟🌹Тортиқ бўлсин сизга дуо-
🌟🌹саломлар
🌟🌹Дуода энг гўзал ширин
🌟🌹каломлар.
🌟🌹Илоҳо уйингиз нурларга
🌟🌹тўлсин,
🌟🌹РАМАЗОННИНГ 15-КУНИ
🌟🌹муборак бўлсин!
✨•☘️АЛБАТТА ЎЗ ЯҚИНЛАРИНГИЗГА ҲАМ УЛАШИНГ!!✨•☘️
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤7🥰2
КОШКИ БОШИМГА БУ ИШ ТУШМАСА...
“Дард сўйлатади” дейди катталар. Изтироб чекаётган одам тилига келганини қайтармайди. Ҳамма нарсага, ҳаммага исён қилгиси келади. Оғриқ зўридан инграган одамнинг нолаларидек, изтироб чекаётган одамнинг нима деётганини билиб бўлмайди. “Нега фақат мен?!” деб сўрайди ўзидан ўзди. “Шунча одам бор, шунча ёмонлик қиладиган бор-да, нега улар эмас, мен?!” Ўзини изтироб чекишга лойиқ деб билмайди инсон.
Баъзан “Кошки” дея бошланадиган пушаймонликлар инсоннинг ич-этини ейди. Гоҳида “Яна менми?!” дея бошланадиган ҳаётдан олинган аччиқ сабоқлар тилга олинади.
Баъзида эса, “Кошки бошимга бу иш тушмаса эди. Бошқа ташвишим, ғаму қайғум бўлса-да, бу мусибатни кўрмасам эди” деб исён қилади инсон.
“Кошки бошимга бу иш тушмаса эди!” деганлар имтиҳонни тушунмабди демак...
Кошки...
Бир шогирдимнинг чақалоғи фалажлик билан туғилибди. Она сифатида фарзандини қаттиқ яхши кўришини, аммо фарзанди билан синалаётгани оғирлик қилаётганини айтганди. “Ҳар бир машаққатнинг изтироби бор. Лекин фарзанди билан синалиш менга жуда оғирлик қиляпти” дея дард дафтарини очган онаизорга таскин беришнинг имкони йўқ эди. Аммо шогирдим дардини шундай изоҳладики, мен унга тасалли бермаган бўлсамда, айтганларидан чиройли хулосага келдим.
Онаси доимо қизига қайнонасидан чеккан азобларини гапириб берган. Онасидан эшитганлари сабабли бувисини ёмон кўриб улғаяди. Опаси турмушга чиққанида ҳам уйда шу муаммолар муҳокама қилинган. Опаси ҳам уйга келса қайнонасини ёмонлашдан тинмасмиш.
Шогирдим қайнона диққат марказда бўлган оилавий муаммолардан шунчалик безиб кетганки, “Ё Роббим, менга қайнонадан қайғу берма, бошқа нима билан синасанг синайвер” дея такрорлайдиган бўлибди. Онасига ва дугоналари даврасида асло қайнона билан яшамаслигини, мумкин бўлса онаси вафот этган бирор одам билан турмуш қуришини айтиб юрган.
Аллоҳ истаганини берибди. Совчиликка келган йигитнинг онаси вафот этганини эшитиб ич-ичидан суюнибди. Чиройли тўй бўлиб турмуш қуришибди. Беш йил орасида иккита соғлом фарзандли бўлишибди. Қайнона қайғуси (!) онаси ва опасидан эшитган эртак бўлиб қолибди. Учинчи фарзанди ногирон туғилганида хонадонига ғам кўланкаси соя солибди. Бир неча ой ногирон болани қабул қилолмабди. Бир умр ногирон бола парвариш қилишга мажбурликдан эзилаётган экан. Фарзанди чекаётган дард учун унинг юраги ўртанаётганди. Вақт ўтиб кўникибди ва тақдирига бўйин эгибди.
Буларни гапираётиб шогирдим кўзларидан оққан ёш билан “Кошки менда қайнона муаммоси бўлса-ю, фарзандим соғ бўлса эди” деди...
Самимият билан дард тўла кўнглини менга очган шогирдидан ҳаёт сабоғини олган ўқитувчи бўлдим мен. “Кошки бу дард билан имтиҳон қилинмасам эди” деганларга бу ҳаёт сабоғини мен ҳам айтиб бермоқдаман.
"Иймон ва ҳузун" китобидан
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
“Дард сўйлатади” дейди катталар. Изтироб чекаётган одам тилига келганини қайтармайди. Ҳамма нарсага, ҳаммага исён қилгиси келади. Оғриқ зўридан инграган одамнинг нолаларидек, изтироб чекаётган одамнинг нима деётганини билиб бўлмайди. “Нега фақат мен?!” деб сўрайди ўзидан ўзди. “Шунча одам бор, шунча ёмонлик қиладиган бор-да, нега улар эмас, мен?!” Ўзини изтироб чекишга лойиқ деб билмайди инсон.
Баъзан “Кошки” дея бошланадиган пушаймонликлар инсоннинг ич-этини ейди. Гоҳида “Яна менми?!” дея бошланадиган ҳаётдан олинган аччиқ сабоқлар тилга олинади.
Баъзида эса, “Кошки бошимга бу иш тушмаса эди. Бошқа ташвишим, ғаму қайғум бўлса-да, бу мусибатни кўрмасам эди” деб исён қилади инсон.
“Кошки бошимга бу иш тушмаса эди!” деганлар имтиҳонни тушунмабди демак...
Кошки...
Бир шогирдимнинг чақалоғи фалажлик билан туғилибди. Она сифатида фарзандини қаттиқ яхши кўришини, аммо фарзанди билан синалаётгани оғирлик қилаётганини айтганди. “Ҳар бир машаққатнинг изтироби бор. Лекин фарзанди билан синалиш менга жуда оғирлик қиляпти” дея дард дафтарини очган онаизорга таскин беришнинг имкони йўқ эди. Аммо шогирдим дардини шундай изоҳладики, мен унга тасалли бермаган бўлсамда, айтганларидан чиройли хулосага келдим.
Онаси доимо қизига қайнонасидан чеккан азобларини гапириб берган. Онасидан эшитганлари сабабли бувисини ёмон кўриб улғаяди. Опаси турмушга чиққанида ҳам уйда шу муаммолар муҳокама қилинган. Опаси ҳам уйга келса қайнонасини ёмонлашдан тинмасмиш.
Шогирдим қайнона диққат марказда бўлган оилавий муаммолардан шунчалик безиб кетганки, “Ё Роббим, менга қайнонадан қайғу берма, бошқа нима билан синасанг синайвер” дея такрорлайдиган бўлибди. Онасига ва дугоналари даврасида асло қайнона билан яшамаслигини, мумкин бўлса онаси вафот этган бирор одам билан турмуш қуришини айтиб юрган.
Аллоҳ истаганини берибди. Совчиликка келган йигитнинг онаси вафот этганини эшитиб ич-ичидан суюнибди. Чиройли тўй бўлиб турмуш қуришибди. Беш йил орасида иккита соғлом фарзандли бўлишибди. Қайнона қайғуси (!) онаси ва опасидан эшитган эртак бўлиб қолибди. Учинчи фарзанди ногирон туғилганида хонадонига ғам кўланкаси соя солибди. Бир неча ой ногирон болани қабул қилолмабди. Бир умр ногирон бола парвариш қилишга мажбурликдан эзилаётган экан. Фарзанди чекаётган дард учун унинг юраги ўртанаётганди. Вақт ўтиб кўникибди ва тақдирига бўйин эгибди.
Буларни гапираётиб шогирдим кўзларидан оққан ёш билан “Кошки менда қайнона муаммоси бўлса-ю, фарзандим соғ бўлса эди” деди...
Самимият билан дард тўла кўнглини менга очган шогирдидан ҳаёт сабоғини олган ўқитувчи бўлдим мен. “Кошки бу дард билан имтиҳон қилинмасам эди” деганларга бу ҳаёт сабоғини мен ҳам айтиб бермоқдаман.
"Иймон ва ҳузун" китобидан
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤20👍7🕊1
Аканинг орияти.
-Тоға, менга биринчи вада бериб, укамга бериб юборганингизга тушунмадим! Шуни бермиман демайсизми, менам умидимни узмайманми?-Мурод кўзлари чақчайганча тоғасига тикилди. Мухаммаджоннинг юзидан берган вадасини бажармаганига ачиниш ёки хижолат бўлгани сезилмасди. Чунки, у қилган ишини тўғри деб билган, хатто хурсанд хам эди.
Мухаммаджон қирқ йиллик турмушида фарзанд кўрмади. Опасининг фарзандларини ўз фарзандидек кўриб, доим кам-кетигига қарашиб юрарди. Ёши улғайгач эса, Хаж сафарига боришни орзу қила бошлади. Шунда диний идорага бориб ариза хам ёзиб қўйди. Фақат, аризалар кўплиги учун, бу 3-4 йил ичида уларга навбат келмаслиги маълум бўлди. Имом домла уни тинчлантириб:
-Буниям бир хикмати бор Мухаммаджон! Сиз бу йиллар ичида янаям тақвога эътиборлироқ бўлинг, савобни кўпайтиринг, керакли маблағни жамғариб олинг,-дея маслахат берди.
Мухаммаджонда маблағ бор эдию, бироз камроқ эди. Агар Хажга борса биронтасидан қарз олишни хам ўйлаб қўйганди. Хали навбати келмаслиги маълум бўлгач, катта қайноғаси келиб яхши таклиф берди:
-Поччажон, биласиз пулни пул топади кетмонни ахмоқ чопади. Менга пулингизни берсангиз, иккимиз учун хам фойдали ишга тикаман, менга шерик бўласиз. Хабарингиз бор, қурилиш молларини сотадиган дўкон очганман. Агар янаям кенгайтирсам даромад ошади. Шунга пулингизни дўконимга сарфласак. Олинган фойдадан ойма-ой хиссангизни чиқариб бераман. Тўрт йилда бу пулларингиз шунчалик кўпаядики, Худо хохласа опамни хам Хажга бирга олиб кетишингиз мумкин бўлади.
Бу таклиф унга ўринли туюлди. Пулларини бериб юборди. Баъзи кунлари эса, дўконга бориб қайноғасига савдо ишларида ёрдам хам қиларди. Дўконнинг келажаги порлоқ эканини билгач, ойма-ой бериладиган фойдасини олмади, дўконга сарфлайверинг деди.
Хаш -паш дегунча тўрт йил хам ўтиб кетди. Қайноғаси хар ой охирида келиб дўкондаги пул маблағининг айланма фойдасини хисоблаб кўрсатар, бунга кўра тўпланган сумма икки кишининг хаж сафарига етиб ортарди.
Мухаммаджон навбатини кутиб юрган кезлари Жума намози олдидан қилинган маърузада бир гапни эшитиб қолди. Хажга борувчининг яқинлари орасида мухтож оила бўлмаслиги керак экан.
Бу гапни эшитттию, опасининг фарзандлари кўз олдига келди. Опасининг икки ўғил бир қизи бор эди. Фарзандларини уйлаб –жойлаб бўлгач, поччаси қазо қилган, опаси кичик ўғли Туронбек билан қолганди. У Муродга хам Туронбекка хам маблағ томондан ёрдам бериб турарди. Жияни Гулхаёнинг эри эса орият қилиб, хотинининг тоғаси берган ёрдамдан бош тортарди.
Тоғасининг пули кўплиги аммо меросхўри йўқлигини яхши тушунган Мурод, аста тоғасининг қўйнига кира бошлади. Тоғасининг рахмини келтириб, ўз биснеси учун пул ундириш харакатига тушиб қолганди. Тоғасининг рахмини келтириш учун ёшлигида томдан йиқилиб оёғи оқсоқ бўлиб қолганини, оғир ишга ярамаслигин хаспўшларди. Аслида эса, бироз оқсоқланса хам соппа соғ эди.
Уйда боқиб юрган молларини сотмоқчи эканини, тоғаси минг доллар қарз қўшиб юборса, минилган бўлса хам Дамас олиб киракашлик қилишни айтти.
-Майли жиян, аммо хозир бунча пул йўқ. Уч ойдан бери дўкондан пул олмаяпман. Қайнағамга айтаман бу ой охирида хисоб китоб қилиб уч ойлик пулимни бериб кетади. Шунда сенга минг эмас бир ярим минг бераман, машинани сал яхшироғидан оларсан. Мендан сенга совға бўлади.
-Э-э, рахмат тоға, жуда тушунган одамсизда! Шу томонингизга беш кетаман! Жудаям сахийсиз.
Бу сухбат икки хафта олдин бўлганди. Мана энди пул берадиган пайтда келса укасига бериб юборибди. Буни эшитган Муроднинг фиғони фалакка чиқди.
-Жиян, берсам укангга бердим бегона эмаску!-тоғаси уни муросага чақирмоқчи бўлди.-Кейин, укангни ахволи оғир, операция қилиш керак экан.
-Э-э, Ахрор лўлини эшагиданам бақувватку укам. Кучи бор ўзи ишлаб топаверади-да.
Мухаммаджон катта жиянига қараб туриб хайрон қоларди. Бир қориндан талашиб тушган укасига шуми мехр-оқибат?......
Давоми 09:00 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
-Тоға, менга биринчи вада бериб, укамга бериб юборганингизга тушунмадим! Шуни бермиман демайсизми, менам умидимни узмайманми?-Мурод кўзлари чақчайганча тоғасига тикилди. Мухаммаджоннинг юзидан берган вадасини бажармаганига ачиниш ёки хижолат бўлгани сезилмасди. Чунки, у қилган ишини тўғри деб билган, хатто хурсанд хам эди.
Мухаммаджон қирқ йиллик турмушида фарзанд кўрмади. Опасининг фарзандларини ўз фарзандидек кўриб, доим кам-кетигига қарашиб юрарди. Ёши улғайгач эса, Хаж сафарига боришни орзу қила бошлади. Шунда диний идорага бориб ариза хам ёзиб қўйди. Фақат, аризалар кўплиги учун, бу 3-4 йил ичида уларга навбат келмаслиги маълум бўлди. Имом домла уни тинчлантириб:
-Буниям бир хикмати бор Мухаммаджон! Сиз бу йиллар ичида янаям тақвога эътиборлироқ бўлинг, савобни кўпайтиринг, керакли маблағни жамғариб олинг,-дея маслахат берди.
Мухаммаджонда маблағ бор эдию, бироз камроқ эди. Агар Хажга борса биронтасидан қарз олишни хам ўйлаб қўйганди. Хали навбати келмаслиги маълум бўлгач, катта қайноғаси келиб яхши таклиф берди:
-Поччажон, биласиз пулни пул топади кетмонни ахмоқ чопади. Менга пулингизни берсангиз, иккимиз учун хам фойдали ишга тикаман, менга шерик бўласиз. Хабарингиз бор, қурилиш молларини сотадиган дўкон очганман. Агар янаям кенгайтирсам даромад ошади. Шунга пулингизни дўконимга сарфласак. Олинган фойдадан ойма-ой хиссангизни чиқариб бераман. Тўрт йилда бу пулларингиз шунчалик кўпаядики, Худо хохласа опамни хам Хажга бирга олиб кетишингиз мумкин бўлади.
Бу таклиф унга ўринли туюлди. Пулларини бериб юборди. Баъзи кунлари эса, дўконга бориб қайноғасига савдо ишларида ёрдам хам қиларди. Дўконнинг келажаги порлоқ эканини билгач, ойма-ой бериладиган фойдасини олмади, дўконга сарфлайверинг деди.
Хаш -паш дегунча тўрт йил хам ўтиб кетди. Қайноғаси хар ой охирида келиб дўкондаги пул маблағининг айланма фойдасини хисоблаб кўрсатар, бунга кўра тўпланган сумма икки кишининг хаж сафарига етиб ортарди.
Мухаммаджон навбатини кутиб юрган кезлари Жума намози олдидан қилинган маърузада бир гапни эшитиб қолди. Хажга борувчининг яқинлари орасида мухтож оила бўлмаслиги керак экан.
Бу гапни эшитттию, опасининг фарзандлари кўз олдига келди. Опасининг икки ўғил бир қизи бор эди. Фарзандларини уйлаб –жойлаб бўлгач, поччаси қазо қилган, опаси кичик ўғли Туронбек билан қолганди. У Муродга хам Туронбекка хам маблағ томондан ёрдам бериб турарди. Жияни Гулхаёнинг эри эса орият қилиб, хотинининг тоғаси берган ёрдамдан бош тортарди.
Тоғасининг пули кўплиги аммо меросхўри йўқлигини яхши тушунган Мурод, аста тоғасининг қўйнига кира бошлади. Тоғасининг рахмини келтириб, ўз биснеси учун пул ундириш харакатига тушиб қолганди. Тоғасининг рахмини келтириш учун ёшлигида томдан йиқилиб оёғи оқсоқ бўлиб қолганини, оғир ишга ярамаслигин хаспўшларди. Аслида эса, бироз оқсоқланса хам соппа соғ эди.
Уйда боқиб юрган молларини сотмоқчи эканини, тоғаси минг доллар қарз қўшиб юборса, минилган бўлса хам Дамас олиб киракашлик қилишни айтти.
-Майли жиян, аммо хозир бунча пул йўқ. Уч ойдан бери дўкондан пул олмаяпман. Қайнағамга айтаман бу ой охирида хисоб китоб қилиб уч ойлик пулимни бериб кетади. Шунда сенга минг эмас бир ярим минг бераман, машинани сал яхшироғидан оларсан. Мендан сенга совға бўлади.
-Э-э, рахмат тоға, жуда тушунган одамсизда! Шу томонингизга беш кетаман! Жудаям сахийсиз.
Бу сухбат икки хафта олдин бўлганди. Мана энди пул берадиган пайтда келса укасига бериб юборибди. Буни эшитган Муроднинг фиғони фалакка чиқди.
-Жиян, берсам укангга бердим бегона эмаску!-тоғаси уни муросага чақирмоқчи бўлди.-Кейин, укангни ахволи оғир, операция қилиш керак экан.
-Э-э, Ахрор лўлини эшагиданам бақувватку укам. Кучи бор ўзи ишлаб топаверади-да.
Мухаммаджон катта жиянига қараб туриб хайрон қоларди. Бир қориндан талашиб тушган укасига шуми мехр-оқибат?......
Давоми 09:00 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤28
-Хой нодон! Уканг операция бўляпти, хабаринг борми? Хеч уйга ўтиб тирик-ўлигидан хабар оласанми ўзи?
-Туроннинг найранги бу тоға. Ўтган куни синглимни хашарида лой ташиш бўйича махалла полвонларини ортда қолдирибди. Қўшни қишлоқлик танишларим айтиб берди. Касал одам шунчалик ишлай оладими? Эртасигачи, чала қолган зардеворни уриш учун куёв бола билан яна кечгача ишлабди. Йўқ, Турон соппа-соғ, сизни рахмингиз келтириш учун найранг қиляпти. Пул бермай қолишингиздан қўрқиб ўзини касал қивоган.
-Менга қара Мурод. Мен хажга бормасам хам битта Лабо олиб сенга берсам, сен бизни дўконда лева қилиб оилангни боқсанг деб ўйлаб қўйгандим. Аммо, қарасам бунга нолойиқ экансан. Биламан, чўнтагинг жа-а тўла бўлмасаям, хар холда ақчанг бор. Ўз синглингни хашарига тўртта қовун тўртта тарвуз олиб бориб берсанг, хашарга бормаганлигингни ювуб кетарди. Ахир акасан, синглингга отасан энди. Сен эса, буни ўрнига укангни ёлғончиликда айблаяпсан.
Турон нега беланги бўлиб қолди биласанми? Белида грижаси бўлсаям, синглисини хашарига бормасликка ор қилди. Бошқа қишлоқ йигитларига қишлоғимизнинг йигитлари синглиси учун хар нарсага тайёрлигини кўрсатиб келди. Пули бўлгандаку, ўрнига кўчадан иккита мардикорни ёллаб олиб келардия. Аммо, кунлигини кунда ишлаб топади, ортиқча пули йўқ. Буни устига, опамни хам мазаси йўқ, дори-дармон билан тирик.
Уканг шу холдаям хашарга борди. Синглим эридан гап эшитгунча белим синсин дегандур-да. Хатто, эртасига хам чала қолган ишни тугатишга борибди, бунисиниям эшиттим. Энди, сенга бир гапни айтай. Ўша куни Туронбек кечки овқат махали ўрнидан туролмай қолибди. Бели тугаган-да! Куёвинг қўшнисини машинасида олиб бориб қўйибди. Синглинг эса олдимга йиғлаб келди, энди акамга нима бўлади деб сочини юлди. Рахмат шу синглинг бор экан, бўлмаса Турон мендан пул сўрамасди.
Мен уни Фарғонага ташлаб келдим, эртага операция қилишиб, грижасини олишадиган бўлди.
Демак, энди уканг оғир иш қилолмайди. Сен ака бўлиб, укангга нима ёрдам қилмоқчисан? Ё опамни уйингга олиб кетиб ўзинг боқасанми? Ахир, уканг энди боқиши қийинку опамни. Бу ёқда ўзини бола чақаси хам бор?
-Э-э, тоға ота ховлида у қолган, онамниям у боқатта!
-Бўпти, иккалангни алмаштирамиз, сен ота ховлига, у янги уйга кўчиб ўтасизлар, маъқулми?
-Тоға, менда ортиқча маблағ йўқ. Мана, сиздан пул сўраб келиб ўтирипманку!
-Эх, Мурод! Биласанми, мен сенга пул бермай тўғри қилибман. Аслида, кейинги ойда дўкондан оладиган маошимни сенга чиқариб берсамми деб тургандим, энди фикримдан қайттим.
Кейинги ойдаги маошларимни хам укангга беришни бошлайман. Токи, тузалиб машина мина олгунича.
-Машинаям олиб берасми?
-Ха, мен Хажга бориш фикридан қайттим! Даромадимни опамга, сени уканг ва синглингга бағишлайман. Ортганини махаллада хам маблағ талаб ишлар бор экан, шу ишларга сарфлайман.
-Менчи?-Мурод йиғлаб юборай деди.-Менгаям рахмингиз келсин, тоға!
-Сен кимсан ўзи? Укангку майли эркак дейлик, аммо на синглисини на онасини танимаган бемехр... нонкўр банда экансану! Тур ўрнингдан, кўзимга кўринма!
25.07.2020 Дониёр Аҳмаджонов.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
-Туроннинг найранги бу тоға. Ўтган куни синглимни хашарида лой ташиш бўйича махалла полвонларини ортда қолдирибди. Қўшни қишлоқлик танишларим айтиб берди. Касал одам шунчалик ишлай оладими? Эртасигачи, чала қолган зардеворни уриш учун куёв бола билан яна кечгача ишлабди. Йўқ, Турон соппа-соғ, сизни рахмингиз келтириш учун найранг қиляпти. Пул бермай қолишингиздан қўрқиб ўзини касал қивоган.
-Менга қара Мурод. Мен хажга бормасам хам битта Лабо олиб сенга берсам, сен бизни дўконда лева қилиб оилангни боқсанг деб ўйлаб қўйгандим. Аммо, қарасам бунга нолойиқ экансан. Биламан, чўнтагинг жа-а тўла бўлмасаям, хар холда ақчанг бор. Ўз синглингни хашарига тўртта қовун тўртта тарвуз олиб бориб берсанг, хашарга бормаганлигингни ювуб кетарди. Ахир акасан, синглингга отасан энди. Сен эса, буни ўрнига укангни ёлғончиликда айблаяпсан.
Турон нега беланги бўлиб қолди биласанми? Белида грижаси бўлсаям, синглисини хашарига бормасликка ор қилди. Бошқа қишлоқ йигитларига қишлоғимизнинг йигитлари синглиси учун хар нарсага тайёрлигини кўрсатиб келди. Пули бўлгандаку, ўрнига кўчадан иккита мардикорни ёллаб олиб келардия. Аммо, кунлигини кунда ишлаб топади, ортиқча пули йўқ. Буни устига, опамни хам мазаси йўқ, дори-дармон билан тирик.
Уканг шу холдаям хашарга борди. Синглим эридан гап эшитгунча белим синсин дегандур-да. Хатто, эртасига хам чала қолган ишни тугатишга борибди, бунисиниям эшиттим. Энди, сенга бир гапни айтай. Ўша куни Туронбек кечки овқат махали ўрнидан туролмай қолибди. Бели тугаган-да! Куёвинг қўшнисини машинасида олиб бориб қўйибди. Синглинг эса олдимга йиғлаб келди, энди акамга нима бўлади деб сочини юлди. Рахмат шу синглинг бор экан, бўлмаса Турон мендан пул сўрамасди.
Мен уни Фарғонага ташлаб келдим, эртага операция қилишиб, грижасини олишадиган бўлди.
Демак, энди уканг оғир иш қилолмайди. Сен ака бўлиб, укангга нима ёрдам қилмоқчисан? Ё опамни уйингга олиб кетиб ўзинг боқасанми? Ахир, уканг энди боқиши қийинку опамни. Бу ёқда ўзини бола чақаси хам бор?
-Э-э, тоға ота ховлида у қолган, онамниям у боқатта!
-Бўпти, иккалангни алмаштирамиз, сен ота ховлига, у янги уйга кўчиб ўтасизлар, маъқулми?
-Тоға, менда ортиқча маблағ йўқ. Мана, сиздан пул сўраб келиб ўтирипманку!
-Эх, Мурод! Биласанми, мен сенга пул бермай тўғри қилибман. Аслида, кейинги ойда дўкондан оладиган маошимни сенга чиқариб берсамми деб тургандим, энди фикримдан қайттим.
Кейинги ойдаги маошларимни хам укангга беришни бошлайман. Токи, тузалиб машина мина олгунича.
-Машинаям олиб берасми?
-Ха, мен Хажга бориш фикридан қайттим! Даромадимни опамга, сени уканг ва синглингга бағишлайман. Ортганини махаллада хам маблағ талаб ишлар бор экан, шу ишларга сарфлайман.
-Менчи?-Мурод йиғлаб юборай деди.-Менгаям рахмингиз келсин, тоға!
-Сен кимсан ўзи? Укангку майли эркак дейлик, аммо на синглисини на онасини танимаган бемехр... нонкўр банда экансану! Тур ўрнингдан, кўзимга кўринма!
25.07.2020 Дониёр Аҳмаджонов.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤27👍17🔥1