Куйлак тикиб топган пулларининг та-ги куриниб колди. Оилавий ётокхонани-нг муъжазгина хонасида яшаётганлар-ига куп булмаса-да, кундалик эхтиёж-лар учун пул гириллаб кетади.
Гулширин имкон борича пулни тежашга харакат килади, аммо болаларининг мултираб турган кузига караб эзилиб кетади. Ёлгиз аёлнинг ейман-ичаман деб турган икки бола билан рузгор те-братиши кийин экан. Хеч нарса олмай, бор-йуги кунида бир марта козон кай-натишу дастурхонга керакли ул-бул сотиб олишган такдирда хам пули нари борса бир хафта-ун кунга етади. "Ишга киришим керак!" Хар гал кармонидаги чуг пасайиб кетаётганини курганда шу фикр миясида йил этади. Лекин каер-да ишлайди? Кулида паспортидан бу-лак хужжат булмаса, коллеждан берил-ган дипломи уйда колган. Ишга кирган такдирда хам болаларига ким караб туради? Уйдан кетганидан буён бола-лари богчага бормай куйган. "Менинг-ку, пешонам шур экан, лекин бугинала-рнинг айби нима? Отаси акалли бир марта хам болаларини йукламади-я....Унинг дарди-фикри уша Нозиманинг боласида. Аллакачон Нозимани топиб, уйга олиб келгандир..." Шуларни уйла-ганида юрагини алам ва рашк тиги ялаб утади.
Кечки овкатга уннамокчи булиб ул-бул тозалашга киришмокчи эди, аксига олгандек картошка пиёз тугабди. Угли-ни хонада колдириб, Мадинани етаклаб ётокхона якинидаги дуконга тушди. Бола эмасми, пештахталардаги кузни олиб турган нарсаларни куриб Мадина-нинг хамма нарсага хавас келаверди. Айникса, катта тухум шаклидаги шоко-лад-уйинчок олдидан кетолмай колди. "Оберинг!" деб хархаша килди. Гулши-
рин картошка-пиёзга яраша пул олиб чикканди, "кейин обераман, кизим" деб Мадинани овунтирмокчи булди. Лекин кизи овозини баланд куйиб йиглайвер-ди. Дуконда савдо килишга кирганлар уларга караб-караб куйишар, Гулширин бундан баттар хижолат тортарди.
- Шундай ширин кизчани аяси нега йиг-латяпти? - сотувчи аёл Мадинага якин-лашиб, сочларидан силади. - Нима ке-
рак сенга, асал киз?
Мадина жажжи кулчаси билан шоко-ладни курсатди. Сотувчи аёл тухум шаклидаги шоколадни олиб, унга тут-казди.
- Мана, олакол.
- Керакмас, опа, - Гулширин кизининг кулидаги шоколадни олиб, сотувчига кайтармокчи булди. - Пулни камрок олиб чиккан эканман, кейинги келгани-мизда олармиз.
- Сиз пулини уйламанг, - чиройли жил-майди аёл. - Бу шоколад кизингизга дуконимиздан совга.
Уятдан Гулшириннинг икки юзи олов булиб ёнди.
Сотувчи аёлнинг сунгги сузлари унга "биздан садака" дегандек эшитилди. Кузи тиниб кетди. Максадига эришга-нидан кувончи ичига сигмаётган кизи-ни етаклаганча дукондан чикаркан, ха-ёлидан уша суз чикмай колди: "Садака..биздан садака...садака...."
Зурга судралиб хонага кирдию, девор-га бехол суяниб колди. Идроки бир зум хиралашди. У хозир хеч нарсани курма-сди. Тугрироги, курардию, буларни бари тушида булаётгандек эди. Мадина шо-коладини акасига курсатиб мактанга-нию, сунг иккиси талашиб-тортишиб шоколадни еганини хам гуё тушида ку-раётгандек эди. "Нахотки боламга шо-колад олиб беролмайдиган ахволга ту-шиб колган булсам? Болаларим садак-ага зор булиб колдими?"
💥КУНДОШЛИ УЙ (хаётли хикоя) 6-қисм. - 891575892726
Уша куни унинг ишлаш хакидаги фикри "Эртагаёк иш топишим керак!" деган катъий карорга айланди. Уша кеча ухламай тонг оттирди. Эртаси ку-ни эрталабдан иш излашга отланди. Кушни хонада турадиган, узидан икки-уч ёш катта Азиза исмли аёлнинг эши-гини такиллатди.
- Опа, илтимос, бирпас болаларимга ка-раб турсангиз.
- Майли, кира колишсин, -деди аёл очик чехра билан. -Бозорга чикаётган булса-
нгиз мен хам бир икки нарса буюрмок-чи эдим.
- Йук, бозорга эмас, - Гулширин айб иш устида кулга тушган одамдек дув ки-зариб кетди. - Халиги...иш изламокчи эдим.
- Ха, ундай булса майли. Сиз бемалол бориб келаверинг. Болаларга узим ка-раб тураман.
Гулширин болаларини бегона аёлга ташлаб кетаётгани учун алланечук бу-либ кетди. Хаёлида болалари ортидан мунгайиб караб колгандек булди. Узи-ни чалгитиш учун бахона излади: "Хеч-киси йук, ахир, узларини ёлгиз ташлаб кетаётганим йук-ку. Тезда келаман..."
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Гулширин имкон борича пулни тежашга харакат килади, аммо болаларининг мултираб турган кузига караб эзилиб кетади. Ёлгиз аёлнинг ейман-ичаман деб турган икки бола билан рузгор те-братиши кийин экан. Хеч нарса олмай, бор-йуги кунида бир марта козон кай-натишу дастурхонга керакли ул-бул сотиб олишган такдирда хам пули нари борса бир хафта-ун кунга етади. "Ишга киришим керак!" Хар гал кармонидаги чуг пасайиб кетаётганини курганда шу фикр миясида йил этади. Лекин каер-да ишлайди? Кулида паспортидан бу-лак хужжат булмаса, коллеждан берил-ган дипломи уйда колган. Ишга кирган такдирда хам болаларига ким караб туради? Уйдан кетганидан буён бола-лари богчага бормай куйган. "Менинг-ку, пешонам шур экан, лекин бугинала-рнинг айби нима? Отаси акалли бир марта хам болаларини йукламади-я....Унинг дарди-фикри уша Нозиманинг боласида. Аллакачон Нозимани топиб, уйга олиб келгандир..." Шуларни уйла-ганида юрагини алам ва рашк тиги ялаб утади.
Кечки овкатга уннамокчи булиб ул-бул тозалашга киришмокчи эди, аксига олгандек картошка пиёз тугабди. Угли-ни хонада колдириб, Мадинани етаклаб ётокхона якинидаги дуконга тушди. Бола эмасми, пештахталардаги кузни олиб турган нарсаларни куриб Мадина-нинг хамма нарсага хавас келаверди. Айникса, катта тухум шаклидаги шоко-лад-уйинчок олдидан кетолмай колди. "Оберинг!" деб хархаша килди. Гулши-
рин картошка-пиёзга яраша пул олиб чикканди, "кейин обераман, кизим" деб Мадинани овунтирмокчи булди. Лекин кизи овозини баланд куйиб йиглайвер-ди. Дуконда савдо килишга кирганлар уларга караб-караб куйишар, Гулширин бундан баттар хижолат тортарди.
- Шундай ширин кизчани аяси нега йиг-латяпти? - сотувчи аёл Мадинага якин-лашиб, сочларидан силади. - Нима ке-
рак сенга, асал киз?
Мадина жажжи кулчаси билан шоко-ладни курсатди. Сотувчи аёл тухум шаклидаги шоколадни олиб, унга тут-казди.
- Мана, олакол.
- Керакмас, опа, - Гулширин кизининг кулидаги шоколадни олиб, сотувчига кайтармокчи булди. - Пулни камрок олиб чиккан эканман, кейинги келгани-мизда олармиз.
- Сиз пулини уйламанг, - чиройли жил-майди аёл. - Бу шоколад кизингизга дуконимиздан совга.
Уятдан Гулшириннинг икки юзи олов булиб ёнди.
Сотувчи аёлнинг сунгги сузлари унга "биздан садака" дегандек эшитилди. Кузи тиниб кетди. Максадига эришга-нидан кувончи ичига сигмаётган кизи-ни етаклаганча дукондан чикаркан, ха-ёлидан уша суз чикмай колди: "Садака..биздан садака...садака...."
Зурга судралиб хонага кирдию, девор-га бехол суяниб колди. Идроки бир зум хиралашди. У хозир хеч нарсани курма-сди. Тугрироги, курардию, буларни бари тушида булаётгандек эди. Мадина шо-коладини акасига курсатиб мактанга-нию, сунг иккиси талашиб-тортишиб шоколадни еганини хам гуё тушида ку-раётгандек эди. "Нахотки боламга шо-колад олиб беролмайдиган ахволга ту-шиб колган булсам? Болаларим садак-ага зор булиб колдими?"
💥КУНДОШЛИ УЙ (хаётли хикоя) 6-қисм. - 891575892726
Уша куни унинг ишлаш хакидаги фикри "Эртагаёк иш топишим керак!" деган катъий карорга айланди. Уша кеча ухламай тонг оттирди. Эртаси ку-ни эрталабдан иш излашга отланди. Кушни хонада турадиган, узидан икки-уч ёш катта Азиза исмли аёлнинг эши-гини такиллатди.
- Опа, илтимос, бирпас болаларимга ка-раб турсангиз.
- Майли, кира колишсин, -деди аёл очик чехра билан. -Бозорга чикаётган булса-
нгиз мен хам бир икки нарса буюрмок-чи эдим.
- Йук, бозорга эмас, - Гулширин айб иш устида кулга тушган одамдек дув ки-зариб кетди. - Халиги...иш изламокчи эдим.
- Ха, ундай булса майли. Сиз бемалол бориб келаверинг. Болаларга узим ка-раб тураман.
Гулширин болаларини бегона аёлга ташлаб кетаётгани учун алланечук бу-либ кетди. Хаёлида болалари ортидан мунгайиб караб колгандек булди. Узи-ни чалгитиш учун бахона излади: "Хеч-киси йук, ахир, узларини ёлгиз ташлаб кетаётганим йук-ку. Тезда келаман..."
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤41👍4🎉3
Аммо узи айтганидек "тезда" кела ол-мади. Иш излаб кирмаган эшиги колма-ди."Бизга олий маълумотлилар керак..." "Афсус, бир хафта олдин ходим олиб куйгандик..." "Бизда бу иш уринлари йук ...". "Бирор ойдан кейин хабарлашинг..." Шахарнинг ярмини пиёда кезиб чикиб тинкаси куриди. Узи кириб-чиккан иш-хоналардаги каёккадир шошаётган, тезрок ишини бажариш учун елиб-югу-раётган одамларни куриб уларга хава-келди: "Кандай яхши-я...Улар ишлаб, пул топишади, болалари истаган нарса-сини олиб беришади. Мен-чи? Узимни уйлаб уларни кийнаб куйяпман. Ахир, ушанда кайнонам хам, эрим хам жахл устида айтишди уша гапни. Кет, деса кетаверадими одам. Кейин жахларидан тушиб, айтган гапларига пушаймон бу-лишарди".
"Сенда иззат-нафс борми, узи? - деди ичидаги иккинчи Гулширин. - Истаганча хурласалар, оёк ости килишса хам май-лими? Эринг-чи, у яна уша хушторини излаяпти, уни ва углини топмокчи. Се-нинг болаларинг-чи, уларга ота эмас-ми? Кетганингдан буён бирор марта уларни йукламадими?"
"Иззат-нафс деб болаларимни кайна-йми? - бу биринси Гулшириннинг овози эди. - Сарварим катта одамлардай жи-ддий булиб колибди. Мадина кечалари "дада"лаб чикади. Качонлардан буён уларнинг кулганини курганим йук. Биз катталар уз муаммоларимиз учун улар-нинг болалигини курбон киляпмиз".
"Нима, кийинчиликлардан чучияпсан-ми?-узини узи саволга тутди Гулширин.
Бир умр бошкалар сен учун карор чика-рди. Улар чикарган карор сен учун хукм эди. Бирор марта уларнинг карорига карши чика олмадинг. Аёлнинг, келин-нинг вазифаси факат итоат этиш деб билдинг. Лекин узлигингни унутиб куй-динг. Чунки куркоксан. Хаммадан, хам-ма нарсадан куркасан. Мана, биринчи тусикка дуч келяпсан. Ха, яна бош эгиб кайтиб борасан. Эринг яна сени хурлай-веради, кайнонанг зугумини утказаве-ради. Истаган пайтларида сени хайдаб, "Кушмачи!"деб хакорат килаверадилар"
"Йук, чекинмайман! - "Кушмачи" деган гап Гулшириннинг иззат-нафсига тегди
Энди факат олдинга караб юраман. Болаларимни хам хеч нарсага зорикти-рмай устираман!". Бу Гулшириннинг ка-тъий карори эди. Ётокхонага кайтгани-да жуда толиккан, аммо кунгли равшан эди. Нигохлари хам тийрак эди. Хузури-га югуриб чиккан болаларини багрига босганида энди аввалгидек юрагини эзгинлик эмас, узига нисбатан ишонч камраб олган эди.
- Иш топа олдингизми? - суради Азиза опа Гулширинга пешвоз чикаркан.
- Йук, куп жойга кириб чикдим. Иш йук дейишди хамма жойда. Лекин албатта, иш топишим керак. Узр, сизни хам кий-наб куйдим. Болалар туполон килиб, хонангизни тус-туполон килиб юбориш-гандир?
- Аксинча, болаларингиз билан меники-лар мазза килиб уйнашди. Зерикиб ко-лишган экан, кунгиллари яйради. Бола-лар жуда бегубор булишади-да, уйи борми-йукми, бугун ейишга нони борми - йукми, уларни уйлантирмайди. Улар хозири, бугуни билан яшайди. Ие, кара- нг, гап билан булиб сизни ичкарига так-лиф килмабман хам. Кани, киринг, чой дамлаб куйганман, бир пиёла ичиб ке-тасиз. Бирпасдан кейин овкатим хам тайёр булиб колади.
Шундагина Гулширин кун буйи хеч нарса тотинмаганини эслади, томоги какраб кетган эди. Ущи хам ким билан-дир кунгил ёзиб сухбатлашгиси, дард-лашгиси келарди. Азиза опанинг муъ-жазгина хонаси шинамгина безатилган экан. Хонадаги жихозлар уй эгаларини-нг бир вактлар хеч нарсага зорикмай яшаганидан дарак берарди. Ёнма-ён хоналарда яшасаларда, шу пайтгача Гулширин Азиза опа билан салом-алик-дан нарига утмаганди. Бугун мажбур булгани учун болаларини шу аёлга куй-иб кетди.
- Хонангиз шинамгина экан, - Гулширин гапни нимадан бошлашни билмай унга-йсизланди.
- Ха, булар келинлик уйимдаги нарса-ларим, - Азизанинг овозида армон ва аламга ухшаш оханг сезилди.
- Сиз хам...-Гулширин "Сизни хам уйдан хайдашганми?"дея олмади, аммо Азиза унинг нима демокчи эканини англади.
- Бир номард эркак туфайли шу ерда-миз, - Азизанинг кузларига гам соя ташлади.
"Номард эркак...у хам эридан жафо курганларданмикан?"деган савол йилт этди Гулшириннинг хаёлида.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
"Сенда иззат-нафс борми, узи? - деди ичидаги иккинчи Гулширин. - Истаганча хурласалар, оёк ости килишса хам май-лими? Эринг-чи, у яна уша хушторини излаяпти, уни ва углини топмокчи. Се-нинг болаларинг-чи, уларга ота эмас-ми? Кетганингдан буён бирор марта уларни йукламадими?"
"Иззат-нафс деб болаларимни кайна-йми? - бу биринси Гулшириннинг овози эди. - Сарварим катта одамлардай жи-ддий булиб колибди. Мадина кечалари "дада"лаб чикади. Качонлардан буён уларнинг кулганини курганим йук. Биз катталар уз муаммоларимиз учун улар-нинг болалигини курбон киляпмиз".
"Нима, кийинчиликлардан чучияпсан-ми?-узини узи саволга тутди Гулширин.
Бир умр бошкалар сен учун карор чика-рди. Улар чикарган карор сен учун хукм эди. Бирор марта уларнинг карорига карши чика олмадинг. Аёлнинг, келин-нинг вазифаси факат итоат этиш деб билдинг. Лекин узлигингни унутиб куй-динг. Чунки куркоксан. Хаммадан, хам-ма нарсадан куркасан. Мана, биринчи тусикка дуч келяпсан. Ха, яна бош эгиб кайтиб борасан. Эринг яна сени хурлай-веради, кайнонанг зугумини утказаве-ради. Истаган пайтларида сени хайдаб, "Кушмачи!"деб хакорат килаверадилар"
"Йук, чекинмайман! - "Кушмачи" деган гап Гулшириннинг иззат-нафсига тегди
Энди факат олдинга караб юраман. Болаларимни хам хеч нарсага зорикти-рмай устираман!". Бу Гулшириннинг ка-тъий карори эди. Ётокхонага кайтгани-да жуда толиккан, аммо кунгли равшан эди. Нигохлари хам тийрак эди. Хузури-га югуриб чиккан болаларини багрига босганида энди аввалгидек юрагини эзгинлик эмас, узига нисбатан ишонч камраб олган эди.
- Иш топа олдингизми? - суради Азиза опа Гулширинга пешвоз чикаркан.
- Йук, куп жойга кириб чикдим. Иш йук дейишди хамма жойда. Лекин албатта, иш топишим керак. Узр, сизни хам кий-наб куйдим. Болалар туполон килиб, хонангизни тус-туполон килиб юбориш-гандир?
- Аксинча, болаларингиз билан меники-лар мазза килиб уйнашди. Зерикиб ко-лишган экан, кунгиллари яйради. Бола-лар жуда бегубор булишади-да, уйи борми-йукми, бугун ейишга нони борми - йукми, уларни уйлантирмайди. Улар хозири, бугуни билан яшайди. Ие, кара- нг, гап билан булиб сизни ичкарига так-лиф килмабман хам. Кани, киринг, чой дамлаб куйганман, бир пиёла ичиб ке-тасиз. Бирпасдан кейин овкатим хам тайёр булиб колади.
Шундагина Гулширин кун буйи хеч нарса тотинмаганини эслади, томоги какраб кетган эди. Ущи хам ким билан-дир кунгил ёзиб сухбатлашгиси, дард-лашгиси келарди. Азиза опанинг муъ-жазгина хонаси шинамгина безатилган экан. Хонадаги жихозлар уй эгаларини-нг бир вактлар хеч нарсага зорикмай яшаганидан дарак берарди. Ёнма-ён хоналарда яшасаларда, шу пайтгача Гулширин Азиза опа билан салом-алик-дан нарига утмаганди. Бугун мажбур булгани учун болаларини шу аёлга куй-иб кетди.
- Хонангиз шинамгина экан, - Гулширин гапни нимадан бошлашни билмай унга-йсизланди.
- Ха, булар келинлик уйимдаги нарса-ларим, - Азизанинг овозида армон ва аламга ухшаш оханг сезилди.
- Сиз хам...-Гулширин "Сизни хам уйдан хайдашганми?"дея олмади, аммо Азиза унинг нима демокчи эканини англади.
- Бир номард эркак туфайли шу ерда-миз, - Азизанинг кузларига гам соя ташлади.
"Номард эркак...у хам эридан жафо курганларданмикан?"деган савол йилт этди Гулшириннинг хаёлида.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤47
- Эрим билан севишиб турмуш курган-лик, - сузини давом эттирди Азиза. Бир -биримизни еру кукка ишонмасдик. Икки болали булдик хамки, ёш келин-куёвлардек бир-биримизга туймасдик. Билмадим, куз тегдими ёки "бандала-рим бир-бирини бу кадар каттик севди" деб худойимга хуш келмадими, кутил-маганда эримнинг ишлари оркага кетиб колди. Бу орада чет элда ишлайдиган бир уртоги келиб колдию, "юр мен бил-ан, бир икки йил ишлаб келасан" деб эримни чет элга кетишга кундирди. Эрим ёлгиз угил эмасми, кетаётганида ён кушнимиз -узининг синфдоши Восит деган йигитга "Восит, илтимос, онам ва оиламдан хабарлашиб тур. Бозор учар-га ёрдам бер, пулини уйлама, хар ой юбориб тураман. Азиза менсиз кийна-либ колмасин" деди. Узи шу Восит де-ганлари менга сира ёкмасди. Икки мар-
та уйланган булса хам рузгори сира ти-нчимаган. Унинг аёлларга суяги йук деб эшитганман. Эримнинг гапларидан кейин кунглим гашланди. "Бекор шу Во-сит уртогингизга шундай дедингиз-да. Нима, менга ишонмайсизми?"дедим. "Сенга ишонмаганимдан эмас, сени ас-раб-авайлаш учун килдим буни. Бозор-ма-бозор огир халта кутариб, кийнали-шингни истамайман", деди. Эрим кетга-ндан кейин Восит тез-тез уйимизга ки-радиган булди. Узини уйнинг хужайини-дек тутиши, менга зимдан сукланиб ка-
раши сира ёкмасди. Бир-икки марта сурбетларча илмокли гап килганидан кейин "энди уйимизга кирманг, сизсиз хам хамма нарсани уддалаймиз"дедим.
Лекин хеч нарсадан бехабар кайнонам Воситни тез-тез чакиртирар, арзимаган ишларда хам ундан ёрдам сурарди. Бир куни кайнонам кишлокдаги кариндош-лариникига туйга кетадиган булди. "Ке-лин, туй кечаси тугайди, кайтиб келол-майман. Хушёргина ётинглар", деди. Бу пайтда Восит хам кайнонамнинг ёнида эди, у кайнонамни кишлокка жунайди-ган автобусга чикариб куйиш учун ма-шинасини олиб чикканди. Кайнонамни гапини эшитиб унинг кузи хунук чакнаб кетганини курдим. Кайнонамни куза-тиб куйгач, Восит яна келди. "Телефонимни каердадир йукотиб куй-дим. Бир уртогимга кунгирок килиб олишим зарур, телефонингизни бериб туринг" деди. Ноилож телефонимни бе-
рдим. У кимгадир кунгирок килди, ам-
мо у томондаги киши жавоб бермагани учун "смс" ёзди. "СМС"ни учириб ташла-гани учун кимга, нима деб ёзганини би-
лолмадим. Телефонни кайтариб бераё-тиб гуё бехосдан тегиб кетгандай бар-могимни ушлаб, "кулингиз бунча иссик, куйдираман дейди-я" деди сурбетлар-ча. Унинг узидан хам, киликларидан хам гижиниб кетдим. Тезрок уйимдан чикиб кетишини истардим. Кеч тушгач, болаларни овкатлантириб, жойларига ёткиздим. Узим хам уларнинг ёнига ён-бошладим. Кун буйи тинмаган булсам-да, кузимга уйку келмади. Негадир ку-нглим гаш эди. Илгари кайнонам кил-дан кийик ахтариб, жанжал бошлайвер-са, "канийди, бир икки кунга бирор жой-га кетса, мазза килиб дам олардим" дердим. Лекин уша окшомда бакирса хам, чакирса хам кайнонам уйда булга-ни яхши экан, хар калай, унга ишониб бу уйда эмин-эркин юрарканман, деб тан олдим. Шерзод акам билан кечирган бахтли кунларимизни эслаб кузим или-нганини билмай колибман. Бир пайт ни-манингдир тараклагани эшитилди. Чу-чиб уйгониб кетдим. Атрофга диккат билан кулок тутдим. Канчалик секин юрмасин, оёк шарпасини сездим. "Угри" хаёлимга келган биринчи фикр шу бул-ди. Хозир кирса мениям, болаларимни-ям кийнайди деган фикрдан бутун ву-жудим музлаб кетди. Йук, болаларимга дахл килишига йул куёлмайман, улар менинг бору йугим. Ана шу хаёл билан урнимдан туриб эшикни очдим.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
та уйланган булса хам рузгори сира ти-нчимаган. Унинг аёлларга суяги йук деб эшитганман. Эримнинг гапларидан кейин кунглим гашланди. "Бекор шу Во-сит уртогингизга шундай дедингиз-да. Нима, менга ишонмайсизми?"дедим. "Сенга ишонмаганимдан эмас, сени ас-раб-авайлаш учун килдим буни. Бозор-ма-бозор огир халта кутариб, кийнали-шингни истамайман", деди. Эрим кетга-ндан кейин Восит тез-тез уйимизга ки-радиган булди. Узини уйнинг хужайини-дек тутиши, менга зимдан сукланиб ка-
раши сира ёкмасди. Бир-икки марта сурбетларча илмокли гап килганидан кейин "энди уйимизга кирманг, сизсиз хам хамма нарсани уддалаймиз"дедим.
Лекин хеч нарсадан бехабар кайнонам Воситни тез-тез чакиртирар, арзимаган ишларда хам ундан ёрдам сурарди. Бир куни кайнонам кишлокдаги кариндош-лариникига туйга кетадиган булди. "Ке-лин, туй кечаси тугайди, кайтиб келол-майман. Хушёргина ётинглар", деди. Бу пайтда Восит хам кайнонамнинг ёнида эди, у кайнонамни кишлокка жунайди-ган автобусга чикариб куйиш учун ма-шинасини олиб чикканди. Кайнонамни гапини эшитиб унинг кузи хунук чакнаб кетганини курдим. Кайнонамни куза-тиб куйгач, Восит яна келди. "Телефонимни каердадир йукотиб куй-дим. Бир уртогимга кунгирок килиб олишим зарур, телефонингизни бериб туринг" деди. Ноилож телефонимни бе-
рдим. У кимгадир кунгирок килди, ам-
мо у томондаги киши жавоб бермагани учун "смс" ёзди. "СМС"ни учириб ташла-гани учун кимга, нима деб ёзганини би-
лолмадим. Телефонни кайтариб бераё-тиб гуё бехосдан тегиб кетгандай бар-могимни ушлаб, "кулингиз бунча иссик, куйдираман дейди-я" деди сурбетлар-ча. Унинг узидан хам, киликларидан хам гижиниб кетдим. Тезрок уйимдан чикиб кетишини истардим. Кеч тушгач, болаларни овкатлантириб, жойларига ёткиздим. Узим хам уларнинг ёнига ён-бошладим. Кун буйи тинмаган булсам-да, кузимга уйку келмади. Негадир ку-нглим гаш эди. Илгари кайнонам кил-дан кийик ахтариб, жанжал бошлайвер-са, "канийди, бир икки кунга бирор жой-га кетса, мазза килиб дам олардим" дердим. Лекин уша окшомда бакирса хам, чакирса хам кайнонам уйда булга-ни яхши экан, хар калай, унга ишониб бу уйда эмин-эркин юрарканман, деб тан олдим. Шерзод акам билан кечирган бахтли кунларимизни эслаб кузим или-нганини билмай колибман. Бир пайт ни-манингдир тараклагани эшитилди. Чу-чиб уйгониб кетдим. Атрофга диккат билан кулок тутдим. Канчалик секин юрмасин, оёк шарпасини сездим. "Угри" хаёлимга келган биринчи фикр шу бул-ди. Хозир кирса мениям, болаларимни-ям кийнайди деган фикрдан бутун ву-жудим музлаб кетди. Йук, болаларимга дахл килишига йул куёлмайман, улар менинг бору йугим. Ана шу хаёл билан урнимдан туриб эшикни очдим.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤63👍6🔥3
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
-Шавкат ака. -Сен бу ерда нима қиляпсан? -Шунчаки бу қиз билан ҳисоб китобимиз бор эди. -Қандай экан?- Нигинани турғизиб орқамга ўтказдим. -Шахсий. -Нигина сен буларни танийсанми?- дедим унга ўгирилиб. У йўқ ишорасини қилди. Мен Шавкат акага савол билан қарадим.…
Кайфиятим баттар тушди. Қизиқ у Қозоғистонга яшармикин. Ахир аввал ҳам у эди мени қутқарган.... Ҳа-я. Раимбей. Тўғри уни олдига бордим. Аммо у уйида йўқ экан. Офисини манзилини олдим. Шаҳд билан у ерга йўл олдим. Котибаси қабулида одам борлигини айтиб кутиб туришимни айтди. Бир оз тургач котиба қиз олдига бордим.
-Раимбейни Ҳусайн исмли дўсти борми?
-Ҳусайн... Ҳа бор.
Юрагим тез ура бошлади.
-У анчадан бери Қозоғистонда яшайдими?
-Йўқ. Москвадаги асосий ҳамкоримиз. Баъзан келиб туради. Сиз уни танийсизми?
Шу пайт эшик очилиб Раимбейни олдидаги одам чиқди. Мен котибага жавоб бермай Раимбейни олдига кириб кетдим.
-Эй ҳуш келибсан,- деди Раимбей мени кўриб хурсанд бўлиб.
-Салом.
-Қайси шамолар учирди.
.:
-Мени ўша куни ташландиқ бинодан ким топиб олганди.
-Нега сўраяпсан?
-Ҳусайнни танийсизми?
-Сенчи?
- Демак танийсиз. Қандай топди мени?
-Ўзидан нега сўрамайсиз?
-Саволга савол бериш ўйнаяпмиз.
-Қозоқчани ҳам яхши гапирар экансан.
-Ҳа. Дадам қозоқ. Саволимга жавоб бермадингиз.
-Эрта уйимда зиёфат бераман. Ҳусайн ҳам келади. Ҳоҳласанг таклиф қиламан,- Раимбей манзилини берди. Уни олиб ҳайрлашиб чиқиб кетдим. Уйга қайтиб туни билан ўйладим. Бориш ёки бормаслик ҳақида. Кун кеч бўла бошлади. Борсам уйимдагиларга айтишим керак. Аммо нима дейман. Ҳўш бориб нима қиламан. Ҳусайнга нима дейман. Охирги марта қурол ўқталиб айтган гапларини эсладим. Қилғилиқни қилиб "ўша куни қандай топдингиз" деб сўрайманми? Йўқ. Бормайман
-Қизим,- дадамни овози эшитилди.
-Ҳа,- эшикни очдим.
-Мен билан зиёфатга борасанми бугун.
-Зиёфат...
-Ҳа.
-Раимбей деган бир тадбиркор зиёфат беряпти. Бу ерда янгиман. Одмлари билан яқиндан танишиб олишга қулай фурсат.
-Сизни таклиф қилдими?
-Ҳа. Акамни яқин дўстини ўғли. Бир-икки марта иш юзасидан учрашганмиз.
-Мен ҳам бораманми?
-Ҳа. Ойингни тоби йўқ. Мен билан борсанг хурсанд бўлардим. Нима дейсан?
Бориш дегани Ҳусайн билан учрашиш дегани...
-Майли,- дедим нима бўлса бўлар деб.
Мени кўриб Раимбей сирли бош силкиб қўйди. Ўзимни базм кийимим йўқ эди. Синглим билан гавдамиз тенглашиб қолган. Уни оч пушти кўйлагини кийдим. Менга ярашди-ю, шу кўйлакларда ўзимни ноқулай ҳис этаман. Кўзларим билан яширинчи Ҳусайнни изладим. Топдим ҳам. У кўп ҳам ўзгармаган. Кейин ўша тарафга қарамасликка ҳаракат қилдим. Негадир кетгим келди. Нима қиляпман ўзи. У билан ўтказган кунларим ёдимга тушди. Нима яна шу нарсаларни ўзимга сотиб олмоқчиман. Ундан кейин у мени кечирган ва ёлғиз эмас деб ким айтди менга. Фақат ўша куни мени қандай топгани қизиқ. Суриштирдим. Ўша чала ярим иморат умуман сотувга қўйилмаган экан. Раимбейни гапи ёлғон. Дадамга қарадим. Ёнидаги одам билан қизғин нималарнидир гаплашяпти. Кетдик дегим келди-ю, майли ахир дадамни бу зиёфатдан ниятлари катта эди. Яна озроқ бу зерикарли жойга чидасам бўлди.
-Зерикмадингми?- ёнимда бир нотаниш йигит пайдо бўлди.
-Йўқ,- дедим иложи борича мулойимлик билан.
-Ҳоҳласанг тоза ҳавога чиқиб келамиз?
-Йўқ. Раҳмат.- номалум йигитни бундай дейиши менга ёқмади.
-Мен Мирасман. Раимбейни жияни,- у қўл тутди.
-Асилзода,- дедим қўлини сиқиб. У мендан бир-икки ёш катта кўринар эди. Мен чиқмагач ёнимда қолиб қизиқ-қизиқ гапларни гапириб зериктирмади. Жуда қувноқ йигит экан. Гапга берилиб кетиб атрофимга қарамабман, Ҳусайн менга қаттиқ тикилиб турган экан. Кўриб кўзларимни олиб қочдим. Аксига олиб Мирас ҳам ёнимдан туриб кетди. Ёнимдаги стул бўшаши билан Ҳусайн мен томонга кела бошлади. Мана бўлмаса. Шу керак эди-ку менга. Энди эса қочиб кетгим келяпти. Дадам ҳам аллақаёққа ғойиб бўлибди.
-Салом,- қуюқ қошларини чимириб келиб ёнимга ўтирди Ҳусайн.
-Яхшимисиз?
-Ҳа. Сен ташлаб кетгандан бери зўр.
Гапига кулгим келиб тиржайдим.
-Сенга жуда кулгули туйилган шекилли.
-Йўқ,- дедим ўзимни тутиб.
-Бу ерда нима қиляпсан?
-Сиз учун келдим,- эҳҳ шу тилим жуда чатоқда.
-Мен учун?!
-Ҳа. Раҳмат айтмоқчи эдим. Анави чала иморатдаги воқеада қилган яхшилигингиз учун.
Давоми 14:29 да
-Раимбейни Ҳусайн исмли дўсти борми?
-Ҳусайн... Ҳа бор.
Юрагим тез ура бошлади.
-У анчадан бери Қозоғистонда яшайдими?
-Йўқ. Москвадаги асосий ҳамкоримиз. Баъзан келиб туради. Сиз уни танийсизми?
Шу пайт эшик очилиб Раимбейни олдидаги одам чиқди. Мен котибага жавоб бермай Раимбейни олдига кириб кетдим.
-Эй ҳуш келибсан,- деди Раимбей мени кўриб хурсанд бўлиб.
-Салом.
-Қайси шамолар учирди.
.:
-Мени ўша куни ташландиқ бинодан ким топиб олганди.
-Нега сўраяпсан?
-Ҳусайнни танийсизми?
-Сенчи?
- Демак танийсиз. Қандай топди мени?
-Ўзидан нега сўрамайсиз?
-Саволга савол бериш ўйнаяпмиз.
-Қозоқчани ҳам яхши гапирар экансан.
-Ҳа. Дадам қозоқ. Саволимга жавоб бермадингиз.
-Эрта уйимда зиёфат бераман. Ҳусайн ҳам келади. Ҳоҳласанг таклиф қиламан,- Раимбей манзилини берди. Уни олиб ҳайрлашиб чиқиб кетдим. Уйга қайтиб туни билан ўйладим. Бориш ёки бормаслик ҳақида. Кун кеч бўла бошлади. Борсам уйимдагиларга айтишим керак. Аммо нима дейман. Ҳўш бориб нима қиламан. Ҳусайнга нима дейман. Охирги марта қурол ўқталиб айтган гапларини эсладим. Қилғилиқни қилиб "ўша куни қандай топдингиз" деб сўрайманми? Йўқ. Бормайман
-Қизим,- дадамни овози эшитилди.
-Ҳа,- эшикни очдим.
-Мен билан зиёфатга борасанми бугун.
-Зиёфат...
-Ҳа.
-Раимбей деган бир тадбиркор зиёфат беряпти. Бу ерда янгиман. Одмлари билан яқиндан танишиб олишга қулай фурсат.
-Сизни таклиф қилдими?
-Ҳа. Акамни яқин дўстини ўғли. Бир-икки марта иш юзасидан учрашганмиз.
-Мен ҳам бораманми?
-Ҳа. Ойингни тоби йўқ. Мен билан борсанг хурсанд бўлардим. Нима дейсан?
Бориш дегани Ҳусайн билан учрашиш дегани...
-Майли,- дедим нима бўлса бўлар деб.
Мени кўриб Раимбей сирли бош силкиб қўйди. Ўзимни базм кийимим йўқ эди. Синглим билан гавдамиз тенглашиб қолган. Уни оч пушти кўйлагини кийдим. Менга ярашди-ю, шу кўйлакларда ўзимни ноқулай ҳис этаман. Кўзларим билан яширинчи Ҳусайнни изладим. Топдим ҳам. У кўп ҳам ўзгармаган. Кейин ўша тарафга қарамасликка ҳаракат қилдим. Негадир кетгим келди. Нима қиляпман ўзи. У билан ўтказган кунларим ёдимга тушди. Нима яна шу нарсаларни ўзимга сотиб олмоқчиман. Ундан кейин у мени кечирган ва ёлғиз эмас деб ким айтди менга. Фақат ўша куни мени қандай топгани қизиқ. Суриштирдим. Ўша чала ярим иморат умуман сотувга қўйилмаган экан. Раимбейни гапи ёлғон. Дадамга қарадим. Ёнидаги одам билан қизғин нималарнидир гаплашяпти. Кетдик дегим келди-ю, майли ахир дадамни бу зиёфатдан ниятлари катта эди. Яна озроқ бу зерикарли жойга чидасам бўлди.
-Зерикмадингми?- ёнимда бир нотаниш йигит пайдо бўлди.
-Йўқ,- дедим иложи борича мулойимлик билан.
-Ҳоҳласанг тоза ҳавога чиқиб келамиз?
-Йўқ. Раҳмат.- номалум йигитни бундай дейиши менга ёқмади.
-Мен Мирасман. Раимбейни жияни,- у қўл тутди.
-Асилзода,- дедим қўлини сиқиб. У мендан бир-икки ёш катта кўринар эди. Мен чиқмагач ёнимда қолиб қизиқ-қизиқ гапларни гапириб зериктирмади. Жуда қувноқ йигит экан. Гапга берилиб кетиб атрофимга қарамабман, Ҳусайн менга қаттиқ тикилиб турган экан. Кўриб кўзларимни олиб қочдим. Аксига олиб Мирас ҳам ёнимдан туриб кетди. Ёнимдаги стул бўшаши билан Ҳусайн мен томонга кела бошлади. Мана бўлмаса. Шу керак эди-ку менга. Энди эса қочиб кетгим келяпти. Дадам ҳам аллақаёққа ғойиб бўлибди.
-Салом,- қуюқ қошларини чимириб келиб ёнимга ўтирди Ҳусайн.
-Яхшимисиз?
-Ҳа. Сен ташлаб кетгандан бери зўр.
Гапига кулгим келиб тиржайдим.
-Сенга жуда кулгули туйилган шекилли.
-Йўқ,- дедим ўзимни тутиб.
-Бу ерда нима қиляпсан?
-Сиз учун келдим,- эҳҳ шу тилим жуда чатоқда.
-Мен учун?!
-Ҳа. Раҳмат айтмоқчи эдим. Анави чала иморатдаги воқеада қилган яхшилигингиз учун.
Давоми 14:29 да
❤25
- Нега мен деб ўйладинг?
-Ўзбекистонда Шавкат ўша қизни тақиб қилди-ку. Бу ҳам сизни ишингиз эдими. Анави икковини нима қилдингиз?
-Сен рақибларингдан шафқацизларда ўч олар эдинг-ку. Бу гал нима бўлди?
-Чақиб олдингизми?- дедим беихтиёр жилмайиб,- ундан кўра айтинг мени қаердан топдингиз ўша куни.
- Ҳидингдан билдим. Ҳалиям димоғингда ифоринг,- у менга яқин келиб қулоғимга шивирлади. Этим жимирлаб кетди. Юзларим қизариб кетди. Нигоҳларимиз тўқнашди. Бўлиши мумкин эмас, наҳотки у ҳалиям менга шундай қараса.
-Ундай қараманг,- деб юбордим.
-Қандай?
-Аввалгидек...
У кулиб ўрнидан турди-да нари кетди. Қайтиб ёнимга келмади. Мен зиёфатдан минглаб фикрлар оғушида қайтдим. Тонггача тўлғаниб чиқиб, ҳаммасини вақт ҳукмига қўйишга қарор қилдим. Дадам бошқа коллеж гаплашмоқчи эди. Ҳеч бўлмаса бир ой суринг деб қўймадим. Кўчага онда-сонда чиқар эдим.
Ҳусайн ҳам жимиб кетди. Орадан бир ой ўтди. Дадам янги коллеж гаплашди. Ноябр ойини совуққа мойил кунлари бошланди. Янги коллежга биринчи борган куним ... Дарсдан чиқсам Ҳусайн кутиб турибди. Олдига бориб салом бердим. Алик олди.
-Биронтани кутяпсизми?
-Ҳа. Хали чиқмади.
-Майли. Ҳайр,- дедим жилмайиб. Мени мағрур кўнглимни бунақа гаплар эголмайди. Менга нима кимни кутса кутавермайдими? Орамизни очиқ қилгунча ўлиб бўлгандим. Менга яна тирғалмаса шунча яхши. Уйга қайтдим. Тўғри миямда бир-икки кун айланди бу ҳаёл. Аммо эътибор бермасликка ҳаракат қилдим. Чалғиб ҳам кетдим. Дарсдан кейинги спорт мажғулотларига ҳам қола бошладим. Шу зайлда бир ҳафта ўтди. Бир куни дарс пайти мени сўрашаётганини айтишди. Юрагим типирчилаб қўйди. Ҳусайнмикин. Чиқсам... Мирас.
-Салом Аси,- у менга яқинларим эркалатиб чақирганда атайдиган исм билан мурожаат қилди.
-Салом Мирас.
-Сени роса изладим.
-Бир ойми?- кулдим.
-Майли ҳақсан. Яқинда шу атрофда кўриб қолдим.
-Кейин эсингга тушиб қолдимми?
-Ҳа,- тиржайди у ҳам,- дарсинг қачон тугайди. Балки қаҳва ичармиз.
-Яна бирон саотларда бўшайман.
-Бўпти кутаман.
Мирас.... У айни менбоп йигит эди. Қувноқ, мени заҳар гапларимни кулгуга буриб кетаверар эди. У билан вақтим қизиқарли ўтар эди.
-Сен ажойиб қизсан,- дерди у,- аммо ҳомтама бўлма севиб қолмайман.
-Вой орзуларимни барбод қилдинг,- дедим уни мазхаралаб.
-Сенга уйланадиган йигит сендан ҳам қайсар, сендан ҳам мағрур ва яхши уришадиган бўлиши керак... Ёки...
-Ҳўш,- уни таърифидан Ҳусайн эсимга тушиб кетди. Қизиқ иккинчиси қандай экан.
-Ёки... "ҳўп бўлади хотинжон" деб яшайдиган одам бўлиши керак.
-Эй йўқ. Унақа одамлар менга ёқмайди.
-Биринчи айтганим билан ҳам келишишинг қийинда. Майли хафа бўлма 40 дан ўтиб ҳам эр тополмасанг. Учинчиси қилиб оламан сени.
Мирас юзига сепилган қаҳвадан бир ҳўпиқди.
-Кўрдимгми сендан шу туришда хотин чиқадими?- деди юзини сочиқчага артиб.
-Сенга нима?
-Агар биронта йигит удум деб сени ўғирлатаман деса. Бутун бошли армия чақириши керак бўлади.
Шунақа антиқа йигит эди Мирас. Аммо айнан у мени ҳаётимда ўзгариш бўлишига сабабчи бўлиб қолди ўзи билмаган ҳолда
Ҳусайн Москвага қайтиб кетганини Мирасдан эшитган эдим. Умуман энди у ҳақида ўйламасликка қарор ҳам қилгандим... Бироқ бир куни менга битта жўнатма келди. Очиб қарасам... Ҳусайн менга совға қилган ва мен йўқотдим деб ўйлаган ўша соат. Юрагим қинидан чиқиб кетай деди. Бу билан нима демоқчи у. Муносабатларимиз буткул тугади демоқчими, ё яна бошланди демоқчими? Жойимда ўтиролмай қолдим. Ҳусайн барибир мен билан боғланади. Шунда нима қиламан?
Адашмадим. У келди. Аввалгидек мени машинасига суяниб кутиб турарди. Саломлашиб ўтиб кетмоқчи эдим, тўхтатди.
-Сенда гапим бор.
-Бу гал мени кутиб турганмидингиз,- пичинг қилдим.
-Ўтган гал ҳам сени кутиб тургандим. Фақат кўришим билан фикримдан қайтгандим.
-Бу галчи?
-Бу гал қайтмадим. Машинага чиқ.
Бу одам сира ўзгармаган бўлса керак. Ўша -ўша беписанд ва мағрур Ҳусайн. Ўзимга ўзим бало сотиб олдим шекилли.
Тамом...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
-Ўзбекистонда Шавкат ўша қизни тақиб қилди-ку. Бу ҳам сизни ишингиз эдими. Анави икковини нима қилдингиз?
-Сен рақибларингдан шафқацизларда ўч олар эдинг-ку. Бу гал нима бўлди?
-Чақиб олдингизми?- дедим беихтиёр жилмайиб,- ундан кўра айтинг мени қаердан топдингиз ўша куни.
- Ҳидингдан билдим. Ҳалиям димоғингда ифоринг,- у менга яқин келиб қулоғимга шивирлади. Этим жимирлаб кетди. Юзларим қизариб кетди. Нигоҳларимиз тўқнашди. Бўлиши мумкин эмас, наҳотки у ҳалиям менга шундай қараса.
-Ундай қараманг,- деб юбордим.
-Қандай?
-Аввалгидек...
У кулиб ўрнидан турди-да нари кетди. Қайтиб ёнимга келмади. Мен зиёфатдан минглаб фикрлар оғушида қайтдим. Тонггача тўлғаниб чиқиб, ҳаммасини вақт ҳукмига қўйишга қарор қилдим. Дадам бошқа коллеж гаплашмоқчи эди. Ҳеч бўлмаса бир ой суринг деб қўймадим. Кўчага онда-сонда чиқар эдим.
Ҳусайн ҳам жимиб кетди. Орадан бир ой ўтди. Дадам янги коллеж гаплашди. Ноябр ойини совуққа мойил кунлари бошланди. Янги коллежга биринчи борган куним ... Дарсдан чиқсам Ҳусайн кутиб турибди. Олдига бориб салом бердим. Алик олди.
-Биронтани кутяпсизми?
-Ҳа. Хали чиқмади.
-Майли. Ҳайр,- дедим жилмайиб. Мени мағрур кўнглимни бунақа гаплар эголмайди. Менга нима кимни кутса кутавермайдими? Орамизни очиқ қилгунча ўлиб бўлгандим. Менга яна тирғалмаса шунча яхши. Уйга қайтдим. Тўғри миямда бир-икки кун айланди бу ҳаёл. Аммо эътибор бермасликка ҳаракат қилдим. Чалғиб ҳам кетдим. Дарсдан кейинги спорт мажғулотларига ҳам қола бошладим. Шу зайлда бир ҳафта ўтди. Бир куни дарс пайти мени сўрашаётганини айтишди. Юрагим типирчилаб қўйди. Ҳусайнмикин. Чиқсам... Мирас.
-Салом Аси,- у менга яқинларим эркалатиб чақирганда атайдиган исм билан мурожаат қилди.
-Салом Мирас.
-Сени роса изладим.
-Бир ойми?- кулдим.
-Майли ҳақсан. Яқинда шу атрофда кўриб қолдим.
-Кейин эсингга тушиб қолдимми?
-Ҳа,- тиржайди у ҳам,- дарсинг қачон тугайди. Балки қаҳва ичармиз.
-Яна бирон саотларда бўшайман.
-Бўпти кутаман.
Мирас.... У айни менбоп йигит эди. Қувноқ, мени заҳар гапларимни кулгуга буриб кетаверар эди. У билан вақтим қизиқарли ўтар эди.
-Сен ажойиб қизсан,- дерди у,- аммо ҳомтама бўлма севиб қолмайман.
-Вой орзуларимни барбод қилдинг,- дедим уни мазхаралаб.
-Сенга уйланадиган йигит сендан ҳам қайсар, сендан ҳам мағрур ва яхши уришадиган бўлиши керак... Ёки...
-Ҳўш,- уни таърифидан Ҳусайн эсимга тушиб кетди. Қизиқ иккинчиси қандай экан.
-Ёки... "ҳўп бўлади хотинжон" деб яшайдиган одам бўлиши керак.
-Эй йўқ. Унақа одамлар менга ёқмайди.
-Биринчи айтганим билан ҳам келишишинг қийинда. Майли хафа бўлма 40 дан ўтиб ҳам эр тополмасанг. Учинчиси қилиб оламан сени.
Мирас юзига сепилган қаҳвадан бир ҳўпиқди.
-Кўрдимгми сендан шу туришда хотин чиқадими?- деди юзини сочиқчага артиб.
-Сенга нима?
-Агар биронта йигит удум деб сени ўғирлатаман деса. Бутун бошли армия чақириши керак бўлади.
Шунақа антиқа йигит эди Мирас. Аммо айнан у мени ҳаётимда ўзгариш бўлишига сабабчи бўлиб қолди ўзи билмаган ҳолда
Ҳусайн Москвага қайтиб кетганини Мирасдан эшитган эдим. Умуман энди у ҳақида ўйламасликка қарор ҳам қилгандим... Бироқ бир куни менга битта жўнатма келди. Очиб қарасам... Ҳусайн менга совға қилган ва мен йўқотдим деб ўйлаган ўша соат. Юрагим қинидан чиқиб кетай деди. Бу билан нима демоқчи у. Муносабатларимиз буткул тугади демоқчими, ё яна бошланди демоқчими? Жойимда ўтиролмай қолдим. Ҳусайн барибир мен билан боғланади. Шунда нима қиламан?
Адашмадим. У келди. Аввалгидек мени машинасига суяниб кутиб турарди. Саломлашиб ўтиб кетмоқчи эдим, тўхтатди.
-Сенда гапим бор.
-Бу гал мени кутиб турганмидингиз,- пичинг қилдим.
-Ўтган гал ҳам сени кутиб тургандим. Фақат кўришим билан фикримдан қайтгандим.
-Бу галчи?
-Бу гал қайтмадим. Машинага чиқ.
Бу одам сира ўзгармаган бўлса керак. Ўша -ўша беписанд ва мағрур Ҳусайн. Ўзимга ўзим бало сотиб олдим шекилли.
Тамом...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤38😍2
Фарзандларимни дадасиз катта қиламанми...
-- Элбек ака, нималар юз бераётганидан хабарингиз борми ўзи? Мен ҳақимда айтилган ёлғон-яшиқларга ишонманг. Ҳаммаси бўлмаган гап. Аслида, воқеалар овсинлариму қайнонам айтиб берганидай эмас. Наҳотки фарзандимиз туғилмасидан ажрашиб кетамиз? Уни отасиз қандай катта қиламан? Ахир ҳали бир йил ҳам яшамадик…
«Тенг тенги билан», деб бекорга айтишмас экан. Аслида, булар ҳақида вақтлироқ ўйлашим керак эди. Кўрпамга қараб оёқ узатмадим. Онангиз уйимизга совчи бўлиб келганида онам «Оиламиз сизларга муносиб эмас», деса ҳам фойдаси бўлмади. Ота-онангиз: «Йўқ, бизга бойлик керак эмас», деб яқинларимни қўярда-қўймай рози қилишди. Икки ой ичида тўй қилиб, олиб кетдингиз.
Мен сиз билан бахтиёр эдим. Тонг саҳардан келинлик вазифамни адо этишга ҳаракат қилардим. Ҳамманинг кўнглига қарадим. Айниқса, сизга. Натижада биз бир-биримизга боғланиб, ўрганиб, суяниб қолдик. Биласизми, бир ҳовлида уч овсиннинг яшаши қийин экан. Улар, албатта, бир-бирига солиштириларкан. Мендан олдин келин бўлиб тушган икки келинойингиз ўзига тўқ оилаларнинг қизлари экан. Ота-оналари доим тўлиб-тошиб, совғалар билан келишади. Шунда онангизнинг димоғи чоғ бўлиб, кетгач ҳам тилидан бол томиб, қудаларини мақтаб юрарди. Аммо… Ҳаммаси шу совғалардан бошланди. Бу орада мен ҳомиладор бўлдим. Сизнинг янада муҳаббатингиз ортди. Мени эҳтиёт қилишга интилардингиз, лекин уйда…
Қайнонамнинг совғалардан сўнг ўзгариб қолаётгани сездим. Менга совуқроқ муомала қиларди. «Нега ота-онангиз сизни кўришга келмайди? Наҳот қизини ўйлашмаса, қандай яшаяпти экан, деб қизиқишмаса?» деб овсинларимнинг олдида гапирар, менинг ер бўлаётганимдан эса келинойиларингиз қувонишарди. Бир куни онамга қўнғироқ қилдим. Онангизнинг гапларини қандай қилиб айтишим мумкин, ахир? Фақат сизларни соғиндим деб йиғладим, холос. Онам: «Қизим, ҳали янги келинсан-да, уят бўлади ҳадеб бораверсак. Қудалар нима деб ўйлайди? Энди эркаликларингни ташла», деб андиша қилди. Бу менинг кўзимга унчалик ваҳимали, арзирли сабаб бўлиб кўринмасди. Лекин аҳвол кундан-кун ёмонлашиб борди. Онангиз доим овсинларимга яхши гапириб, менга ёмон қараб, уришадиган бўлди. Буни сезмасликнинг иложи йўқ эди. Менга: «Сиз иш қилманг, бир нарсани эплолмайсиз», дерди. «Ота-онасига ўхшайди-да, наслига тортди», дея пичинг қиларди. Камситишларига эътибор бермай, дардимни ичимга ютдим. «Ҳали ёшман, мени яхши билмайди», деб янада яхши кўринишга ҳаракат қилардим. Лекин уринишларим зое кетарди.
Туғилган кунимда ота-онам келишди. Уларни соғинганимдан кўзларимга ёш келди. Бағирларига ўзимни отганча, тўйиб-тўйиб йиғлагим келди. Бироқ уларга сездирмай деб ўзимни зўрға тийдим. Ўзим дастурхон тузадим иккиқат ҳолимда. Овсинларим эса атай ўтириб олишди. Бир ўзим ҳамма нарсани тайёрладим, нолимайман бу ишимдан. Лекин уларнинг ота-онаси келса, мен ўзимни қўярга жой тополмай, хизмат қиламан. Улар бўлса, ота-онамга тикилиб, уялмай меҳмондай ўтириб олишди. Тўғри, ота-онам ҳеч нарсани сезмай, хурсанд бўлиб кетишди.
Энг ёмони нима, биласизми? Қайнонам ота-онам олиб келган совғаларни овсинларим билан бирга кўриб, устимдан кулишаётган пайтда мен хонага кириб қолдим. «Ота-онангиз алмисоқдан қолган совғаларни кўтариб келибдими? Қудасига ҳам бирорта совға олишмабди», дея менга қараб, қошларини уйиб қўйди. Юрагим эзилиб, ичимдан йиғладим ва совғани олиб, индамай уйга кирдим. Эртасига кечаги тушкун кайфиятда чой дамлаётгандим, бехосдан уни қўлимдан тушириб юбордим. Қайнонам важоҳат билан келиб: «Ўзинг сепингда бирорта арзийдиган матоҳ олиб келмагансан, меникини синдириб тамом қиляпсанми?!» деб бақириб кетди. Қўлларим қўрқувдан дир-дир титрарди. Кечқурун овқатни ҳам сиз мажбурлаганингиз учун зўрға едим. Шу куни ҳар қачонгидан хафа бўлиб ухладим. Эрталаб овсинимнинг қариндоши тўй қилаётган экан, ҳаммалари боришга тайёргарлик кўришди. Мен ошхонани тозалаётган эдим. Овсиним ўзига оро бераётган, қайнонам кўйлак тиктиргани чеварнинг уйига кетганди. Овсиним хонасидан ҳам чиқмай менга: «Сиз бормас экансиз», деди. «Мен ҳам тўйга бораман, деб турганим йўқ», дея жаҳл билан орқамга ўгирилдим.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
-- Элбек ака, нималар юз бераётганидан хабарингиз борми ўзи? Мен ҳақимда айтилган ёлғон-яшиқларга ишонманг. Ҳаммаси бўлмаган гап. Аслида, воқеалар овсинлариму қайнонам айтиб берганидай эмас. Наҳотки фарзандимиз туғилмасидан ажрашиб кетамиз? Уни отасиз қандай катта қиламан? Ахир ҳали бир йил ҳам яшамадик…
«Тенг тенги билан», деб бекорга айтишмас экан. Аслида, булар ҳақида вақтлироқ ўйлашим керак эди. Кўрпамга қараб оёқ узатмадим. Онангиз уйимизга совчи бўлиб келганида онам «Оиламиз сизларга муносиб эмас», деса ҳам фойдаси бўлмади. Ота-онангиз: «Йўқ, бизга бойлик керак эмас», деб яқинларимни қўярда-қўймай рози қилишди. Икки ой ичида тўй қилиб, олиб кетдингиз.
Мен сиз билан бахтиёр эдим. Тонг саҳардан келинлик вазифамни адо этишга ҳаракат қилардим. Ҳамманинг кўнглига қарадим. Айниқса, сизга. Натижада биз бир-биримизга боғланиб, ўрганиб, суяниб қолдик. Биласизми, бир ҳовлида уч овсиннинг яшаши қийин экан. Улар, албатта, бир-бирига солиштириларкан. Мендан олдин келин бўлиб тушган икки келинойингиз ўзига тўқ оилаларнинг қизлари экан. Ота-оналари доим тўлиб-тошиб, совғалар билан келишади. Шунда онангизнинг димоғи чоғ бўлиб, кетгач ҳам тилидан бол томиб, қудаларини мақтаб юрарди. Аммо… Ҳаммаси шу совғалардан бошланди. Бу орада мен ҳомиладор бўлдим. Сизнинг янада муҳаббатингиз ортди. Мени эҳтиёт қилишга интилардингиз, лекин уйда…
Қайнонамнинг совғалардан сўнг ўзгариб қолаётгани сездим. Менга совуқроқ муомала қиларди. «Нега ота-онангиз сизни кўришга келмайди? Наҳот қизини ўйлашмаса, қандай яшаяпти экан, деб қизиқишмаса?» деб овсинларимнинг олдида гапирар, менинг ер бўлаётганимдан эса келинойиларингиз қувонишарди. Бир куни онамга қўнғироқ қилдим. Онангизнинг гапларини қандай қилиб айтишим мумкин, ахир? Фақат сизларни соғиндим деб йиғладим, холос. Онам: «Қизим, ҳали янги келинсан-да, уят бўлади ҳадеб бораверсак. Қудалар нима деб ўйлайди? Энди эркаликларингни ташла», деб андиша қилди. Бу менинг кўзимга унчалик ваҳимали, арзирли сабаб бўлиб кўринмасди. Лекин аҳвол кундан-кун ёмонлашиб борди. Онангиз доим овсинларимга яхши гапириб, менга ёмон қараб, уришадиган бўлди. Буни сезмасликнинг иложи йўқ эди. Менга: «Сиз иш қилманг, бир нарсани эплолмайсиз», дерди. «Ота-онасига ўхшайди-да, наслига тортди», дея пичинг қиларди. Камситишларига эътибор бермай, дардимни ичимга ютдим. «Ҳали ёшман, мени яхши билмайди», деб янада яхши кўринишга ҳаракат қилардим. Лекин уринишларим зое кетарди.
Туғилган кунимда ота-онам келишди. Уларни соғинганимдан кўзларимга ёш келди. Бағирларига ўзимни отганча, тўйиб-тўйиб йиғлагим келди. Бироқ уларга сездирмай деб ўзимни зўрға тийдим. Ўзим дастурхон тузадим иккиқат ҳолимда. Овсинларим эса атай ўтириб олишди. Бир ўзим ҳамма нарсани тайёрладим, нолимайман бу ишимдан. Лекин уларнинг ота-онаси келса, мен ўзимни қўярга жой тополмай, хизмат қиламан. Улар бўлса, ота-онамга тикилиб, уялмай меҳмондай ўтириб олишди. Тўғри, ота-онам ҳеч нарсани сезмай, хурсанд бўлиб кетишди.
Энг ёмони нима, биласизми? Қайнонам ота-онам олиб келган совғаларни овсинларим билан бирга кўриб, устимдан кулишаётган пайтда мен хонага кириб қолдим. «Ота-онангиз алмисоқдан қолган совғаларни кўтариб келибдими? Қудасига ҳам бирорта совға олишмабди», дея менга қараб, қошларини уйиб қўйди. Юрагим эзилиб, ичимдан йиғладим ва совғани олиб, индамай уйга кирдим. Эртасига кечаги тушкун кайфиятда чой дамлаётгандим, бехосдан уни қўлимдан тушириб юбордим. Қайнонам важоҳат билан келиб: «Ўзинг сепингда бирорта арзийдиган матоҳ олиб келмагансан, меникини синдириб тамом қиляпсанми?!» деб бақириб кетди. Қўлларим қўрқувдан дир-дир титрарди. Кечқурун овқатни ҳам сиз мажбурлаганингиз учун зўрға едим. Шу куни ҳар қачонгидан хафа бўлиб ухладим. Эрталаб овсинимнинг қариндоши тўй қилаётган экан, ҳаммалари боришга тайёргарлик кўришди. Мен ошхонани тозалаётган эдим. Овсиним ўзига оро бераётган, қайнонам кўйлак тиктиргани чеварнинг уйига кетганди. Овсиним хонасидан ҳам чиқмай менга: «Сиз бормас экансиз», деди. «Мен ҳам тўйга бораман, деб турганим йўқ», дея жаҳл билан орқамга ўгирилдим.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤22👍6🎉2
У бўлса: «Ҳой, сен кимга жаҳл қиляпсан ўзи, кечагина келиб!» деб менга бақира кетди. «Мен нима дедим сизга?» десам: «Ўзи бир камбағал оиланинг қизи бўлсанг, яна нимангга ўдағайлайсан!» деди. Қоним қайнаб кетди. «Оиламни ҳақорат қилманг!», дея нари кетаётгандим қайнонам келиб «Нима қиляпсанлар ўзи?» деди. Овсиним эса дарров йиғлашга тушди. «Менга ўз-ўзидан бақириб, уришяпти!» деди. Онангиз мендан сўраб ҳам ўтирмади. «Сен ўзи жонимга тегиб тургандинг», дея мени ўша заҳоти кўчага ҳайдади. Кийимларимни ҳам олиб қолиб: «Сенинг ҳеч вақонг йўқ эди. Ҳаммаси меники, арзон мебелларингни эса тезроқ олиб кет. Хонадонимнинг кўркини бузиб турибди», деди. Йиғлаб ялиндим. Гапларимни эшитмади. Бутун маҳаллага шарманда бўлиб, уйимга бошим эгилиб қайтдим. Ота-онам ҳайрон. Иложсиз ҳамма гапни сўзлаб бердим. Ҳозир улар мени шу хонадонга узатишганидан афсусда. Лекин энди кеч. Шу сабаб тезроқ ажраштириб олишмоқчи. Аммо мен ҳеч қачон ўз хоҳишим билан ажрашмайман. Сиз мендан шуни талаб қилсангизгина ажрашишим мумкин…
— Онамни тўғри тушун. Онам бутун умр қийинчилик нималигини билмаган. Егани олдида, емагани ортида бўлган, ғам чекмаган, дард кўрмаган. Ҳаётни фақат енгил-елпи орзу-ҳаваслардан иборат деб ўйлайди. Бошқа қиладиган иши, ташвиши йўқ. Балки, тўқликка шўхлик қилаётгандир. Нима бўлганда ҳам онам мени катта қилган, ёруғ дунёга келтирган. Унга нима ҳам дейишим мумкин? Бу билан сендан, туғилажак фарзандимдан воз кечаман, демоқчи эмасман.
Агарда сени қайтариб олиб борсам, яна бошинг балодан чиқмайди. Қайтаришимга йўл ҳам қўйишмайди. Аллақачон янги келин излашга тушишган. Хавотир олма, иккинчи маротаба уйланмайман. Мен фарзанднинг уволидан қўрқаман.
Яхшиси, уйдан ўзим кетаман. Шунда уларнинг қўлидан ҳеч нарса келмайди. На мени уйлантириш, на бизни ажратиш. Аммо қаерда яшаймиз, дейсанми? Албатта, ота-онангникида эмас. Ичкуёв бўлмайман, бунга ғурурим йўл қўймайди. Қийналиб бўлса-да, ижарада яшаганим дуруст. Ижарага уй излаяпман.
Уйимизда қимматбаҳо ҳеч нарса бўлмаса ҳам бахтиёр яшашимизга ишонаман.
Бўлиб ўтган майда-чуйда гапларни, гиналарни унут. Бу унчалик ҳам ваҳимали нарса эмас. Ҳали ҳаммаси изига тушиб кетади. Мен доим ёнингда бўламан…
Тамом...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
— Онамни тўғри тушун. Онам бутун умр қийинчилик нималигини билмаган. Егани олдида, емагани ортида бўлган, ғам чекмаган, дард кўрмаган. Ҳаётни фақат енгил-елпи орзу-ҳаваслардан иборат деб ўйлайди. Бошқа қиладиган иши, ташвиши йўқ. Балки, тўқликка шўхлик қилаётгандир. Нима бўлганда ҳам онам мени катта қилган, ёруғ дунёга келтирган. Унга нима ҳам дейишим мумкин? Бу билан сендан, туғилажак фарзандимдан воз кечаман, демоқчи эмасман.
Агарда сени қайтариб олиб борсам, яна бошинг балодан чиқмайди. Қайтаришимга йўл ҳам қўйишмайди. Аллақачон янги келин излашга тушишган. Хавотир олма, иккинчи маротаба уйланмайман. Мен фарзанднинг уволидан қўрқаман.
Яхшиси, уйдан ўзим кетаман. Шунда уларнинг қўлидан ҳеч нарса келмайди. На мени уйлантириш, на бизни ажратиш. Аммо қаерда яшаймиз, дейсанми? Албатта, ота-онангникида эмас. Ичкуёв бўлмайман, бунга ғурурим йўл қўймайди. Қийналиб бўлса-да, ижарада яшаганим дуруст. Ижарага уй излаяпман.
Уйимизда қимматбаҳо ҳеч нарса бўлмаса ҳам бахтиёр яшашимизга ишонаман.
Бўлиб ўтган майда-чуйда гапларни, гиналарни унут. Бу унчалик ҳам ваҳимали нарса эмас. Ҳали ҳаммаси изига тушиб кетади. Мен доим ёнингда бўламан…
Тамом...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
👍22❤18👏4🎉2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Баъзида дардлар даво бўлиши мумкин. Сен билмайсан Аллоҳ эса билгувчидир...
Кўзлар ухлади, юлдузлар ботди, сен эса ҳамон тирик ва қойимсан ! Шукр қил дилга яқиним. Ер тескари айланмайди, сувлар ортига оқмайди, шундай экан сен ҳам ўтмишингни ўйлашни бас қил!
Сўзлари асрга, фикрлари эса асрларга татийдиган замондошим, хайрли ва файзли тун тиладим сизга!
Хайрли Тун
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Кўзлар ухлади, юлдузлар ботди, сен эса ҳамон тирик ва қойимсан ! Шукр қил дилга яқиним. Ер тескари айланмайди, сувлар ортига оқмайди, шундай экан сен ҳам ўтмишингни ўйлашни бас қил!
Сўзлари асрга, фикрлари эса асрларга татийдиган замондошим, хайрли ва файзли тун тиладим сизга!
Хайрли Тун
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤10👍2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
АССАЛОМУ АЛАЙКУМ
❄️БУГУН
8—ФЕВРАЛЬ
ЯКШАНБА ТОНГИ МУБОРАК БЎЛСИН!
❄️ Умримизни яна бир тонги муборак
ва хайрли булсин.
🤲Аллохим хар бир қилаётган ишимиздан,босган хар бир қадамимиздан рози бўлсин.
❄️ Жисмингизга соғлик, қалбингизга хотиржамлик, тилайман.
🤲 Халол топганингиз фақат хурсандчилигу яхшиликка буюрсин
🤲 Ибодатларингиз ажру савобга тўла бўлсин.
❄️ХАЙРЛИ ТОНГ❄️
❄️ АЗИЗЛАР!❄️
ДАМ ОЛИШ КУНИНГИЗ МАРОҚЛИ ЎТСИН🥰😚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❄️БУГУН
8—ФЕВРАЛЬ
ЯКШАНБА ТОНГИ МУБОРАК БЎЛСИН!
❄️ Умримизни яна бир тонги муборак
ва хайрли булсин.
🤲Аллохим хар бир қилаётган ишимиздан,босган хар бир қадамимиздан рози бўлсин.
❄️ Жисмингизга соғлик, қалбингизга хотиржамлик, тилайман.
🤲 Халол топганингиз фақат хурсандчилигу яхшиликка буюрсин
🤲 Ибодатларингиз ажру савобга тўла бўлсин.
❄️ХАЙРЛИ ТОНГ❄️
❄️ АЗИЗЛАР!❄️
ДАМ ОЛИШ КУНИНГИЗ МАРОҚЛИ ЎТСИН🥰😚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Роббимнинг марҳамати ила берилган яна бир янги тонг, янги кун барчамизга муборак, хайрли бўлсин!
Илохим ҳар бирингизнинг кўнглингиз
ХОТИРЖАМЛИКни,
Юзингиз ТАБАССУМни,
Хонадонингиз БАРАКАни,
Ҳамёнингиз ДАРОМАДни,
Қалбингиз ИЙМОНни,
Танингиз САЛОМАТЛИКни,
Юрагингиз МЕҲРни йўқотмасин!
Кунингиз эзгу амаллар ила мазмунли ва файзли ўтсин!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Илохим ҳар бирингизнинг кўнглингиз
ХОТИРЖАМЛИКни,
Юзингиз ТАБАССУМни,
Хонадонингиз БАРАКАни,
Ҳамёнингиз ДАРОМАДни,
Қалбингиз ИЙМОНни,
Танингиз САЛОМАТЛИКни,
Юрагингиз МЕҲРни йўқотмасин!
Кунингиз эзгу амаллар ила мазмунли ва файзли ўтсин!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤7👍1
Кимгадир фойдаси тегиб қолар...
Идоралардан бирида ишлаб юрган вақтимда уч ойлик маошим миқдорида қарз бўлиб қолдим. Маошдан бошқа даромадим йўқ эди.
Мехнат таътили вақти келиб қолган экан, таътилга ариза ёзиб "дам олмайман, пули зарур" деб зўрға имзо қўйдирдим. Ўша пайтларда рахбарлар хохласа таътил бериб хохламаса бермас эди.......
Таътил пули, бир ойлик ёрдам пули ва маошларни олиб хисобласам, қарзимга етар экан холос. Рўзғор хам чарчаган......
Лекин қарздан бир йўла қутулиш мақсадида қарзимни тўлиқ бериб қалбим хотиржам бўлди. Аммо уйда харажатлар умуман йўқ хисоб......
Эртаси куни ишхонамга бир таниш тадбиркор бола излаб келиб қолди. Бир вақтлар солиқ идораси бу тадбиркорни мулкига қаратиб судни қарорини чиқариб олганида маслахат бериб суд қарорини бекор қилдиришга хисса қўшган эдим. Шу бўйи 2-3 йилча кўрмаган эдим.
Мана шу инсон "Сиз ёрдам берган вақтингизда ишларим орқага кетиб холим танг эди. Вақтида миннатдорчилик билдира олмаган эдим. Мана хозир 5 мингта товуқ боқаяпман. Машина олдим. Ишларим яхши. Сизга эҳтиром кўрсатиб атаганим бор. Олмасангиз хафа бўламан, уйингизга бошланг"деб чин кўнгилдан кўзида шавқ билан менга юзланди. Машааллоҳ!
Гаплари самимийлигини сезиб уйга бошладим. Битта қопда гуруч, икки флейка тухум, икки литрлик идишда сарёғ, битта ўрдакни тиригича ва 300 доллар пулни мажбур қилиб уйга ташлаб кетди.......
Бу холатдаги қувончни рўзғорида хеч ҳам камчилик кўрмаган одам асло тушунмайди......
Аллоҳ буюк Зот!!!
Аллоҳ ризқ бергувчи Зотдир!!!
Сен менга таваккал қил. Мен сен кутмаган тарафдан ризқ ато этаман деган ваъдаси бор. Алҳамдулиллаҳ!!!
Мен қарзимни узишга яхши ният қилиб Аллоҳнинг инояти билан уддасидан чиқдим. Аллоҳ ризқимизни беришдан тўхтамади.
Азизлар! Кимнинг қарзи бўлса албатта биринчи ўринда қарзини узишни мақсад қилсин. Аллоҳ асло ризқни тўхтатиб қўймайди.
Бу воқеа ҳам кимгадир ибрат бўлар деган мақсадда баён қилдим.
Саломат бўлинглар!
П/С: Муаллифга раҳмат!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Идоралардан бирида ишлаб юрган вақтимда уч ойлик маошим миқдорида қарз бўлиб қолдим. Маошдан бошқа даромадим йўқ эди.
Мехнат таътили вақти келиб қолган экан, таътилга ариза ёзиб "дам олмайман, пули зарур" деб зўрға имзо қўйдирдим. Ўша пайтларда рахбарлар хохласа таътил бериб хохламаса бермас эди.......
Таътил пули, бир ойлик ёрдам пули ва маошларни олиб хисобласам, қарзимга етар экан холос. Рўзғор хам чарчаган......
Лекин қарздан бир йўла қутулиш мақсадида қарзимни тўлиқ бериб қалбим хотиржам бўлди. Аммо уйда харажатлар умуман йўқ хисоб......
Эртаси куни ишхонамга бир таниш тадбиркор бола излаб келиб қолди. Бир вақтлар солиқ идораси бу тадбиркорни мулкига қаратиб судни қарорини чиқариб олганида маслахат бериб суд қарорини бекор қилдиришга хисса қўшган эдим. Шу бўйи 2-3 йилча кўрмаган эдим.
Мана шу инсон "Сиз ёрдам берган вақтингизда ишларим орқага кетиб холим танг эди. Вақтида миннатдорчилик билдира олмаган эдим. Мана хозир 5 мингта товуқ боқаяпман. Машина олдим. Ишларим яхши. Сизга эҳтиром кўрсатиб атаганим бор. Олмасангиз хафа бўламан, уйингизга бошланг"деб чин кўнгилдан кўзида шавқ билан менга юзланди. Машааллоҳ!
Гаплари самимийлигини сезиб уйга бошладим. Битта қопда гуруч, икки флейка тухум, икки литрлик идишда сарёғ, битта ўрдакни тиригича ва 300 доллар пулни мажбур қилиб уйга ташлаб кетди.......
Бу холатдаги қувончни рўзғорида хеч ҳам камчилик кўрмаган одам асло тушунмайди......
Аллоҳ буюк Зот!!!
Аллоҳ ризқ бергувчи Зотдир!!!
Сен менга таваккал қил. Мен сен кутмаган тарафдан ризқ ато этаман деган ваъдаси бор. Алҳамдулиллаҳ!!!
Мен қарзимни узишга яхши ният қилиб Аллоҳнинг инояти билан уддасидан чиқдим. Аллоҳ ризқимизни беришдан тўхтамади.
Азизлар! Кимнинг қарзи бўлса албатта биринчи ўринда қарзини узишни мақсад қилсин. Аллоҳ асло ризқни тўхтатиб қўймайди.
Бу воқеа ҳам кимгадир ибрат бўлар деган мақсадда баён қилдим.
Саломат бўлинглар!
П/С: Муаллифга раҳмат!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤36👍10
Эркаклар...
Бир аёл турмуш қурганидан 17 йил ўтиб, қуйидаги гапларни айтиб қолдирмоқда;
"Ишончим комил, эркаклар Аллоҳ яратганларининг ичида энг чиройли яратилгани экан.
- У қўлида борини опа-синглиси, қизи, онаси, аёли, набиралари учун сарфлаб юбораверар экан.
- Ўзини навқирон йигитлигини, соғлигини аёли ва болалари учун қурбон қилар экан. Ҳар куни меҳнат, гоҳида жуда кечга қолиб ишлайди-ю, шикоят хам қилмас экан.
- Эркак, гарчи тирикчилик ишлари билан машғул бўлса ҳам, болаларининг келажагини қуриш учун тинмай меҳнат қилар экан, тиришар экан. Оиласини мустаҳкамлашга уринар экан. Шундай бўлса-да, турли-туман маломатларга қолар эканлар.
- У ишида хўжайинидан ёқимсиз гапларни эшитиб келиб, гоҳида ота-онасидан, гоҳида аёлидан даккилар хам эшитар экан. Шунда хам ислоҳ этишга уринар экан.
- Агар, ўзини чалғитиш учун айлангани чиқиб кетса, маъсулиятсиз эр. Уйда қолса, дангаса ва ялқов!
- Фарзандларини тарбиялаш учун қаттиқ текса уларга, миннатчи ёки, вахший. Агар бироз эркин қўйса, болаларининг тарбиясига бепарво.
- Аёлини ишлашдан қайтарса, оилада диктатор. Ишлашига рухсат берса, текинхўр. Шундай бўлса хам, болаларини ўзидан яхшироқ бўлишига умид билан, тинмай шикоятсиз меҳнат қилар экан.
• Болалари учун дунёдаги энг зўр мукофотларни олиб беролмаса ҳам, ўзи қодир бўлган энг яхши совғаларни ҳадя этар экан.
• Она 9 ой фарзандини кўтариб юрса, ота бир умр уни маъсулиятини кўтариб ўтар экан. Билдимки, агар, уйнинг эркаги саломат бўлса, дунё саломат қолар экан.
Ҳар бир ота ва ҳар бир эрни ҳурматини жойига қўйинглар азиз аёллар. Сизлар учун қанча қурбонликлар қилганини билмайсизлар".
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Бир аёл турмуш қурганидан 17 йил ўтиб, қуйидаги гапларни айтиб қолдирмоқда;
"Ишончим комил, эркаклар Аллоҳ яратганларининг ичида энг чиройли яратилгани экан.
- У қўлида борини опа-синглиси, қизи, онаси, аёли, набиралари учун сарфлаб юбораверар экан.
- Ўзини навқирон йигитлигини, соғлигини аёли ва болалари учун қурбон қилар экан. Ҳар куни меҳнат, гоҳида жуда кечга қолиб ишлайди-ю, шикоят хам қилмас экан.
- Эркак, гарчи тирикчилик ишлари билан машғул бўлса ҳам, болаларининг келажагини қуриш учун тинмай меҳнат қилар экан, тиришар экан. Оиласини мустаҳкамлашга уринар экан. Шундай бўлса-да, турли-туман маломатларга қолар эканлар.
- У ишида хўжайинидан ёқимсиз гапларни эшитиб келиб, гоҳида ота-онасидан, гоҳида аёлидан даккилар хам эшитар экан. Шунда хам ислоҳ этишга уринар экан.
- Агар, ўзини чалғитиш учун айлангани чиқиб кетса, маъсулиятсиз эр. Уйда қолса, дангаса ва ялқов!
- Фарзандларини тарбиялаш учун қаттиқ текса уларга, миннатчи ёки, вахший. Агар бироз эркин қўйса, болаларининг тарбиясига бепарво.
- Аёлини ишлашдан қайтарса, оилада диктатор. Ишлашига рухсат берса, текинхўр. Шундай бўлса хам, болаларини ўзидан яхшироқ бўлишига умид билан, тинмай шикоятсиз меҳнат қилар экан.
• Болалари учун дунёдаги энг зўр мукофотларни олиб беролмаса ҳам, ўзи қодир бўлган энг яхши совғаларни ҳадя этар экан.
• Она 9 ой фарзандини кўтариб юрса, ота бир умр уни маъсулиятини кўтариб ўтар экан. Билдимки, агар, уйнинг эркаги саломат бўлса, дунё саломат қолар экан.
Ҳар бир ота ва ҳар бир эрни ҳурматини жойига қўйинглар азиз аёллар. Сизлар учун қанча қурбонликлар қилганини билмайсизлар".
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤12👍7
Бир дўстимнинг мактуби...
Яхшиликнинг умри узун, яхшилик қилинг, азизлар..!
Эътибор қилганмисиз, яхшилик қилишнинг сеҳрли бир хусусияти бор. Бундан яхшилик қилган одам ҳам, шунга сазовор бўлган инсон ҳам бирдек ҳузурланади, ҳаловат топади. Яхшиликнинг катта-кичиги бўлмайди, бари бирдек қадрли. Айниқса, муҳтожликда, икки дунё кўзингизга қоронғи бўлиб турган оғир бир дамда қилинган яхшилик неъматини ҳеч нарсага қиёслаб бўлмайди. Яшириб нима қилдик, ҳар қандай нарсани таъмалар тўқнашуви ҳал қилаётган, мол- давлат ҳаммасидан устундек туюлаётган бугунги кунда савоб учун, шунчаки, яхшилик қиладиганларни кўрганимизда ҳатто ҳайратланамиз. Якинда ўзим мана шундай бир ҳолатнинг гувоҳи бўлдим. Республика Кардиология маркази поликлиникасига бир танишимни тиббий кўрикка олиб борган эдим. Кун иссиқ, навбат кутаётганларнинг эса охири кўринмасди. Биз ҳам кута бошладик. Шу пайт яқингинамизда ғала-ғовур бошланди. «Доктор, тез келинглар», деган овозлар эшитилди. Беихтиёр ўша томонга қараб юрдим. Текширувга келган ўрта ёшлардаги бир киши ҳушидан кетган эди. Бир зумда шифокорлар ўраб олишди. Беморни алоҳида палатага олиб киришди. Шифокорлар елиб- югуриб ёрдам кўрсатар, унинг ҳамроҳи — ўрта ёшлардаги аёл (афтидан, турмуш ўртоғи) эса унсиз йиғларди. Уни юпатиш учун «Опа, сиқилманг, яхши бўлиб кетади», — дея олдим, холос. Бирпасда шу ердаги одамлар ўртасида турли гап-сўзлар оралади: «Бечора, шу ернинг ўзида инфаркт бўлиб қолибди...», «Эсиз, навбатини куттирмай ўтказиб юборсак бўларкан...», «Узоқдан келган, шекилли...» Ҳамшира кўринди. Бараварига аҳволини сўрадик. Ҳамшира қиз «ҳа, аҳволи яхши, хотини қараяпти», деб гапни қисқа қилди-ю ўтиб кетди. Сал ўтиб ичкаридан беморнинг турмуш ўртоғи чиқди. Қизарган кўзларини қайта-қайта дастрўмоли билан артарди. — Опа, — деди унинг изидан чиққан шифокор, — Эрингизни тезда шифохонага ётқизмасак бўлмайди, касали жиддий. Кассага бориб харажатларини тўланг, жой тайёрлашларини айтаман. Аёл бироз довдираб, сўнг йиғламсиради: — Биз ётишларини билмаганимиз учун пул олиб келмагандик. Ҳозир қўлимиз калтароқ… Шифокор хўрсиниб ичкарига йўналди. Шу пайт бир аёл уни эшик олдида тўхтатиб нималарнидир сўради. Сўнг шифокор ортига қайтиб келди. — Опа, сиқилманг. Мана бу аёл барча харажатни мен тўлайман, деяптилар. Ҳозир хўжайини пул олиб келаркан. Тез тўлаб, ётқизинглар. Тўғриси, шу ердаги ҳаммамиз шифокорга ва бояги аёлга жуда ҳайрон бўлиб қарадик. Аёл ҳам довдираб, бир шифокорга, бир ёрдам бермоқчи бўлган аёлга тикиларди. — Ахир, бу кишини танимайман-ку! Қандай қилиб пул оламан, — деди бироз ўзига келиб. — Опа, йўқ деманг, — унинг елкасидан қучди аёл. — Кеч бўлмасин, тағин. Ана, хўжайиним ҳам келди. Аёл бориб бир пакет пулни олиб, йиғлаётган аёлнинг қўлига тутқазди: — Опа, бугун жума, фақат дуо қилиб қўйсангиз етади. Юринг, касса бу ёқда. Улар биргалашиб кассага кетаркан, навбат кутаётганларнинг ҳаммаси бўлиб ўтган воқеалардан карахт эдик. Икки кун ўтиб, яна ўша шифохонага бордим. Ўша аёлни учратдим. Исми Муқаддасхон экан. Мени кўриб яна кўзлари ёшланди: — Дунёда яхши одамлар борлигига шукр. Ўша аёлни умуман танимайман, аммо у бизга танимай-билмай туриб ҳам яхшилик қилди. Унинг ҳатто кимлигини ҳам билмайман, фақат исми Дилдорахон экани эсимда қолди. «Хўжайинингиз бошингизда доим соғ бўлсин», деб қўлимга икки миллион пулни тутқазди-ю кетди. Тузукроқ раҳмат ҳам айта олмадим. Вилоятдан келган эдик. Ёнимизда пулимиз ҳам йўқ, қариндошлар уч-тўрт сўм йиққунча вақт ўтиб кетарди. Илоҳим, бола-чақасининг роҳатини кўрсин. Оғир пайтимизда қилган ёрдамининг ажр-савобини албатта кўрсин. Муқаддас опа билан хайрлашар эканман, негадир ич-ичимдан хурсанд эдим. Фақат бир нарсани ўйлардим: юртимизда шундай инсонлар борлиги учун ҳам Яратган Ўзбекистонни ёмон кўзлардан, балолардан асраб келаётган бўлса, ажаб эмас...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Яхшиликнинг умри узун, яхшилик қилинг, азизлар..!
Эътибор қилганмисиз, яхшилик қилишнинг сеҳрли бир хусусияти бор. Бундан яхшилик қилган одам ҳам, шунга сазовор бўлган инсон ҳам бирдек ҳузурланади, ҳаловат топади. Яхшиликнинг катта-кичиги бўлмайди, бари бирдек қадрли. Айниқса, муҳтожликда, икки дунё кўзингизга қоронғи бўлиб турган оғир бир дамда қилинган яхшилик неъматини ҳеч нарсага қиёслаб бўлмайди. Яшириб нима қилдик, ҳар қандай нарсани таъмалар тўқнашуви ҳал қилаётган, мол- давлат ҳаммасидан устундек туюлаётган бугунги кунда савоб учун, шунчаки, яхшилик қиладиганларни кўрганимизда ҳатто ҳайратланамиз. Якинда ўзим мана шундай бир ҳолатнинг гувоҳи бўлдим. Республика Кардиология маркази поликлиникасига бир танишимни тиббий кўрикка олиб борган эдим. Кун иссиқ, навбат кутаётганларнинг эса охири кўринмасди. Биз ҳам кута бошладик. Шу пайт яқингинамизда ғала-ғовур бошланди. «Доктор, тез келинглар», деган овозлар эшитилди. Беихтиёр ўша томонга қараб юрдим. Текширувга келган ўрта ёшлардаги бир киши ҳушидан кетган эди. Бир зумда шифокорлар ўраб олишди. Беморни алоҳида палатага олиб киришди. Шифокорлар елиб- югуриб ёрдам кўрсатар, унинг ҳамроҳи — ўрта ёшлардаги аёл (афтидан, турмуш ўртоғи) эса унсиз йиғларди. Уни юпатиш учун «Опа, сиқилманг, яхши бўлиб кетади», — дея олдим, холос. Бирпасда шу ердаги одамлар ўртасида турли гап-сўзлар оралади: «Бечора, шу ернинг ўзида инфаркт бўлиб қолибди...», «Эсиз, навбатини куттирмай ўтказиб юборсак бўларкан...», «Узоқдан келган, шекилли...» Ҳамшира кўринди. Бараварига аҳволини сўрадик. Ҳамшира қиз «ҳа, аҳволи яхши, хотини қараяпти», деб гапни қисқа қилди-ю ўтиб кетди. Сал ўтиб ичкаридан беморнинг турмуш ўртоғи чиқди. Қизарган кўзларини қайта-қайта дастрўмоли билан артарди. — Опа, — деди унинг изидан чиққан шифокор, — Эрингизни тезда шифохонага ётқизмасак бўлмайди, касали жиддий. Кассага бориб харажатларини тўланг, жой тайёрлашларини айтаман. Аёл бироз довдираб, сўнг йиғламсиради: — Биз ётишларини билмаганимиз учун пул олиб келмагандик. Ҳозир қўлимиз калтароқ… Шифокор хўрсиниб ичкарига йўналди. Шу пайт бир аёл уни эшик олдида тўхтатиб нималарнидир сўради. Сўнг шифокор ортига қайтиб келди. — Опа, сиқилманг. Мана бу аёл барча харажатни мен тўлайман, деяптилар. Ҳозир хўжайини пул олиб келаркан. Тез тўлаб, ётқизинглар. Тўғриси, шу ердаги ҳаммамиз шифокорга ва бояги аёлга жуда ҳайрон бўлиб қарадик. Аёл ҳам довдираб, бир шифокорга, бир ёрдам бермоқчи бўлган аёлга тикиларди. — Ахир, бу кишини танимайман-ку! Қандай қилиб пул оламан, — деди бироз ўзига келиб. — Опа, йўқ деманг, — унинг елкасидан қучди аёл. — Кеч бўлмасин, тағин. Ана, хўжайиним ҳам келди. Аёл бориб бир пакет пулни олиб, йиғлаётган аёлнинг қўлига тутқазди: — Опа, бугун жума, фақат дуо қилиб қўйсангиз етади. Юринг, касса бу ёқда. Улар биргалашиб кассага кетаркан, навбат кутаётганларнинг ҳаммаси бўлиб ўтган воқеалардан карахт эдик. Икки кун ўтиб, яна ўша шифохонага бордим. Ўша аёлни учратдим. Исми Муқаддасхон экан. Мени кўриб яна кўзлари ёшланди: — Дунёда яхши одамлар борлигига шукр. Ўша аёлни умуман танимайман, аммо у бизга танимай-билмай туриб ҳам яхшилик қилди. Унинг ҳатто кимлигини ҳам билмайман, фақат исми Дилдорахон экани эсимда қолди. «Хўжайинингиз бошингизда доим соғ бўлсин», деб қўлимга икки миллион пулни тутқазди-ю кетди. Тузукроқ раҳмат ҳам айта олмадим. Вилоятдан келган эдик. Ёнимизда пулимиз ҳам йўқ, қариндошлар уч-тўрт сўм йиққунча вақт ўтиб кетарди. Илоҳим, бола-чақасининг роҳатини кўрсин. Оғир пайтимизда қилган ёрдамининг ажр-савобини албатта кўрсин. Муқаддас опа билан хайрлашар эканман, негадир ич-ичимдан хурсанд эдим. Фақат бир нарсани ўйлардим: юртимизда шундай инсонлар борлиги учун ҳам Яратган Ўзбекистонни ёмон кўзлардан, балолардан асраб келаётган бўлса, ажаб эмас...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤14👍8
Пул ёмғири...
(бўлган вақеа 1998 йил)
1998 йиллар, 2-синф ўқувчиси эдим. Онам билан ёлғиз яшардик. Отам неча кунларда бир кўриниб турар, чунки яна бир оиласи бор эди. Еб-ичишимиз онамнинг маошлари ҳисобидан, онам мактабга дарс берар эдилар. Бир куни онам тоғамникига боришимизни айтиб қолдилар. Севиндим, чунки тоғамни уйи катта, пули кўп ва жудаям кўп мазали ширинликлар макони эди. Автобусга миндик, ногаҳон кўзим онамнинг ҳамёнларига тушиб қолди. Бир дона 5 сўмлик, охирги пул ва шу пулни йўл кира учун тўлади. Манзилга етиб келдик ва озгина пиёда юриб тоғамнинг уйига яқинлашдик. Тоғамнинг машинаси кўринмасди, асосан ташқарида турарди. Уйни тақиллатдик, эшикни тоғамнинг хотини келинойим очди. Ичкарига кирдик ва ҳар доимгидек мен катта ҳовлига югурдим, чунки ўзимиз бир хонали квартирада яшардик.
Ўйнаб-ўйнаб онам ва келинойим турган хона деразаси олдига келдим ва суҳбатларини эшитиб қолдим. Келинойим тоғамни чўлдалигини, ҳозир хеч қандай ёрдам беролмаслигини такрорлар эди. Онам эса ялинар, илтимос қилар эдилар. Мен онамни бунақа аҳволда биринчи марта кўриб турардим. Ўйин, ҳовли эсимдан кўтарилди. Сал туриб онам хонадан чиқдилар ва менга кетишимизни айтдилар. Бу ҳолатдан мен гарангсираб қолгандим, чунки тоғамникидан бу аҳволда ҳеч тез қайтмаганмиз. Ҳайрлашиб турган пайт онам "Ақалли 5 сўм бериб туринг, илтимос уйга қайтишга автобусга пулим қолмади" деб яна ёлвориб сўрадилар. Келинойим эса елка қисиб, сейфни калити тоғамдалигини, уйда умуман пул йўқлигини айтди. Хайрлашиб, уйдан узоқлаша бошладик. Йўлда онамга бир неча саволлар бермоқчи эдим, лекин онам кўзларидан ёш оқарди, жудаям қайғули йиғлардилар...
Сал туриб онам уйга пиёда кетишимизни, қайтишда йўл кирага пул қолмаганини айтиб қолдилар. Мен буни сезгандим, онамга пиёда кетишимизга розилигимни, хафа эмаслигимни айтдим, онам яна йиғлай бошладилар. Уйимиз 10 километрлар орасида эди.
Шунда кўзларим осмонга боқарди, ичимда бир гап айланарди, "Ё Аллоҳ, ҳамма сендан қўрқади, сен ўзинг тенги йўқ куч соҳибисан, ҳамма нарсанинг эгасисан. Менку пиёда кетаман, лекин онамни мен учун йиғлатма, онамни мен учун йиғлатма..."
Бу орада ўзимнинг ҳам ичим тўлиб келди, лекин сездирмадим...
... Шу пайт олдимиздан катта тезликда кўк рангли "РАФ" микроавтобуси ўтиб қолди. Кўча охирида тезлик билан чапга, катта йўл томон қайтди. Ҳамма ёқ чанг босиб, атрофни аранг кўриб бўларди. Катта йўлгача яна камроқ йўл қолганди ва ноилож шу чанглар орқали боришимиз керак эди. Ноилож аранг чанглар орасидан юра бошладик ва не кўз билан қарамай, осмондан чанглар орасидан пуллар ёғиларди. Ҳақиқий пуллар...3, 5, 10 сўмлик пуллар. Қувонганимдан пулларни сакраб-сакраб терардим. Қўлларим пулга тўлиб онамни олдиларига келганимда онам ерга ўтириб, рўмолларини тишлаб йиғлардилар, гоҳ менга гоҳ осмонга қараб йиғларди. "Онажон, энди пиёда кетмаймиз, Аллоҳ бизни эшитди, Аллоҳ ёрдам берди" деб хурсандлигимдан бақирардим. Онам эса кўз ёшларини тўхтатолмасдилар. Уйга қайтдик ва шу куниёқ онам байрамларда пиширадиган, менинг севимли қозонкабобимни пиширдилар, жудаям хурсанд эдик. Бу ходисадан кейин менинг ягона таянчим, қалқоним ва сирдошим Аллоҳ эди. Аллоҳга минг шукрлар бўлсинки, онам сабабли олий маълумотли, оилали ва ҳозирда катта тадбиркорлик фаолияти соҳибиман. Жажжи қалбдан чиқиб, Аллоҳга етиб борган мурожаат сабаб, йиллар давомида Аллоҳнинг марҳаматига, куч қудратига ишонч орқали қалбда иймон мустаҳкамланиб бораверди.
Бу бошимдан ўтган "Ҳаётдаги қийинчиларим" китобимнинг бир бўлаги...
Болага ёшлигидаги ишонч ва меҳрини сўндирманг, унинг улуғланишига ишонинг, ёшлигидан Аллоҳнинг борлигига ишонтиринг...
©️ Азизжон.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
(бўлган вақеа 1998 йил)
1998 йиллар, 2-синф ўқувчиси эдим. Онам билан ёлғиз яшардик. Отам неча кунларда бир кўриниб турар, чунки яна бир оиласи бор эди. Еб-ичишимиз онамнинг маошлари ҳисобидан, онам мактабга дарс берар эдилар. Бир куни онам тоғамникига боришимизни айтиб қолдилар. Севиндим, чунки тоғамни уйи катта, пули кўп ва жудаям кўп мазали ширинликлар макони эди. Автобусга миндик, ногаҳон кўзим онамнинг ҳамёнларига тушиб қолди. Бир дона 5 сўмлик, охирги пул ва шу пулни йўл кира учун тўлади. Манзилга етиб келдик ва озгина пиёда юриб тоғамнинг уйига яқинлашдик. Тоғамнинг машинаси кўринмасди, асосан ташқарида турарди. Уйни тақиллатдик, эшикни тоғамнинг хотини келинойим очди. Ичкарига кирдик ва ҳар доимгидек мен катта ҳовлига югурдим, чунки ўзимиз бир хонали квартирада яшардик.
Ўйнаб-ўйнаб онам ва келинойим турган хона деразаси олдига келдим ва суҳбатларини эшитиб қолдим. Келинойим тоғамни чўлдалигини, ҳозир хеч қандай ёрдам беролмаслигини такрорлар эди. Онам эса ялинар, илтимос қилар эдилар. Мен онамни бунақа аҳволда биринчи марта кўриб турардим. Ўйин, ҳовли эсимдан кўтарилди. Сал туриб онам хонадан чиқдилар ва менга кетишимизни айтдилар. Бу ҳолатдан мен гарангсираб қолгандим, чунки тоғамникидан бу аҳволда ҳеч тез қайтмаганмиз. Ҳайрлашиб турган пайт онам "Ақалли 5 сўм бериб туринг, илтимос уйга қайтишга автобусга пулим қолмади" деб яна ёлвориб сўрадилар. Келинойим эса елка қисиб, сейфни калити тоғамдалигини, уйда умуман пул йўқлигини айтди. Хайрлашиб, уйдан узоқлаша бошладик. Йўлда онамга бир неча саволлар бермоқчи эдим, лекин онам кўзларидан ёш оқарди, жудаям қайғули йиғлардилар...
Сал туриб онам уйга пиёда кетишимизни, қайтишда йўл кирага пул қолмаганини айтиб қолдилар. Мен буни сезгандим, онамга пиёда кетишимизга розилигимни, хафа эмаслигимни айтдим, онам яна йиғлай бошладилар. Уйимиз 10 километрлар орасида эди.
Шунда кўзларим осмонга боқарди, ичимда бир гап айланарди, "Ё Аллоҳ, ҳамма сендан қўрқади, сен ўзинг тенги йўқ куч соҳибисан, ҳамма нарсанинг эгасисан. Менку пиёда кетаман, лекин онамни мен учун йиғлатма, онамни мен учун йиғлатма..."
Бу орада ўзимнинг ҳам ичим тўлиб келди, лекин сездирмадим...
... Шу пайт олдимиздан катта тезликда кўк рангли "РАФ" микроавтобуси ўтиб қолди. Кўча охирида тезлик билан чапга, катта йўл томон қайтди. Ҳамма ёқ чанг босиб, атрофни аранг кўриб бўларди. Катта йўлгача яна камроқ йўл қолганди ва ноилож шу чанглар орқали боришимиз керак эди. Ноилож аранг чанглар орасидан юра бошладик ва не кўз билан қарамай, осмондан чанглар орасидан пуллар ёғиларди. Ҳақиқий пуллар...3, 5, 10 сўмлик пуллар. Қувонганимдан пулларни сакраб-сакраб терардим. Қўлларим пулга тўлиб онамни олдиларига келганимда онам ерга ўтириб, рўмолларини тишлаб йиғлардилар, гоҳ менга гоҳ осмонга қараб йиғларди. "Онажон, энди пиёда кетмаймиз, Аллоҳ бизни эшитди, Аллоҳ ёрдам берди" деб хурсандлигимдан бақирардим. Онам эса кўз ёшларини тўхтатолмасдилар. Уйга қайтдик ва шу куниёқ онам байрамларда пиширадиган, менинг севимли қозонкабобимни пиширдилар, жудаям хурсанд эдик. Бу ходисадан кейин менинг ягона таянчим, қалқоним ва сирдошим Аллоҳ эди. Аллоҳга минг шукрлар бўлсинки, онам сабабли олий маълумотли, оилали ва ҳозирда катта тадбиркорлик фаолияти соҳибиман. Жажжи қалбдан чиқиб, Аллоҳга етиб борган мурожаат сабаб, йиллар давомида Аллоҳнинг марҳаматига, куч қудратига ишонч орқали қалбда иймон мустаҳкамланиб бораверди.
Бу бошимдан ўтган "Ҳаётдаги қийинчиларим" китобимнинг бир бўлаги...
Болага ёшлигидаги ишонч ва меҳрини сўндирманг, унинг улуғланишига ишонинг, ёшлигидан Аллоҳнинг борлигига ишонтиринг...
©️ Азизжон.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤26😢6
Жуда фойдали маслаҳатлар
Саломатлик:
1.Кўп сув ичинг.
2.Қиролларга хос нонушта қилинг, шаҳзодаларга ўхшаб тушлик қилинг, кечки таомингиз фақирона бўлсин.
3. Ўсимликлардан пайдо бўлган маҳсулотларни кўпроқ тановвул қилинг, заводларга ишлаб чиқарилган таомларни камроқ енг.
4.Кўпроқ ўйинлар ўйнанг.
5.Кўп китоб ўқинг.
6.Ҳар куни ҳеч бўлмаганда 10 дақиқа сукунатда ўтиринг.
7.7 соат ухланг.
8.10-30 дақиқа пиёда юринг. Юрганда табассум қилинг.
Шахсият ҳақида.
1.Ўз ҳаётингизни бошқалар билан солиштирманг. Уларни қандай ҳаётни бошдан кечиришгани ҳақида ҳатто тассаввурга ҳам эга эмассиз, уларнинг барча йўлини билмайсиз.
2.Ўзингиз назорат қила олмайдиган салбий фикрлар ва буюмларни ушлаб турманг. Бунинг ўрнига ўз қувватингизни ҳақиқий ижобий нарсага қаратинг.
3.Шунчаки бажаришдан нарига ўтманг. Ўз чегараларингизни билинг.
4.Ўзингизни ҳаддан ташқари қатъий муҳокама қилманг.
5.Ўзингизнинг қимматли қувватингизни ғийбатларга сарфламаг.
6.Сергак бўлганингизда кўпроқ орзу қилинг.
7.Ҳасад вақтни беҳуда сарфлаш ҳисобланади. Сизда ўзингизга керакли барча нарса бор.
8.Ўтмишдаги муаммоларни унутинг. Севган инсонингизни ўтмишдаги хатоларини эсламанг. Бу ҳақиқий бахтингизга путур етказади.
9.Нафратланиш учун вақт кетказишга умр камлик қилади. Бошқаларга нафрат билан қараманг.
10.Бахтингизга ўзингиздан бошқа ҳеч ким жавоб бермайди.
11.Эсда тутинг, ҳаёт – бу мактаб, бу ерда сиз уни тушуниб етасиз. Муаммолар – шунчаки ўқув дастурининг бир қисмидир, улар қайсидир синфнинг алгебра дарсидек пайдо бўлиб, йўқолади, лекин сиз билиб оладиган дарслар бир умр эсда қолади.
12.Кўпроқ табассум ва кулги бўлсин.
13.Сиз ҳар бир баҳсда ютиб чиқишга мажбур эмассиз.
Одамлар билан:
1.Яқинларингизга кўпроқ телефон қилинг.
2.Хар куни бошқалар учун қандайдир яхшилик қилинг.
3.Барча нарсани ва барча инсонларни кечиринг.
4.Кўпроқ 70 дан ошган ва 6 ёшдан кичиклар билан вақт ўтказинг.
5.Одамларга кулиб боқинг.
6.Одамлар сиз ҳақингизда нима деб ўйлашлари, бу сизнинг ишингиз эмас.
7.Сиз бемор бўлганингизда ишингиз сизга ғамхўрлик қилмайди, дўстларингиз жонингизга оро киради. Улар билан алоқада бўлинг.
Ҳаёт:
1.Сиз учун фойдали, чиройли ва қувончли бўлмаган нарсалардан воз кечинг.
2.Вазият ҳох яхши, ҳох ёмон бўлсин, у албатта ўзгаради.
3.Ўзингизни қандай ҳис этишингиздан қатъий назар ўрнингиздан туринг, кийининг ва йўлга тушинг.
4.Яхшиси ҳали олдинда.
5.Юрагингизнинг қаеридадир сиз бахтлисиз. Шундай экан, бахтга эришинг.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Саломатлик:
1.Кўп сув ичинг.
2.Қиролларга хос нонушта қилинг, шаҳзодаларга ўхшаб тушлик қилинг, кечки таомингиз фақирона бўлсин.
3. Ўсимликлардан пайдо бўлган маҳсулотларни кўпроқ тановвул қилинг, заводларга ишлаб чиқарилган таомларни камроқ енг.
4.Кўпроқ ўйинлар ўйнанг.
5.Кўп китоб ўқинг.
6.Ҳар куни ҳеч бўлмаганда 10 дақиқа сукунатда ўтиринг.
7.7 соат ухланг.
8.10-30 дақиқа пиёда юринг. Юрганда табассум қилинг.
Шахсият ҳақида.
1.Ўз ҳаётингизни бошқалар билан солиштирманг. Уларни қандай ҳаётни бошдан кечиришгани ҳақида ҳатто тассаввурга ҳам эга эмассиз, уларнинг барча йўлини билмайсиз.
2.Ўзингиз назорат қила олмайдиган салбий фикрлар ва буюмларни ушлаб турманг. Бунинг ўрнига ўз қувватингизни ҳақиқий ижобий нарсага қаратинг.
3.Шунчаки бажаришдан нарига ўтманг. Ўз чегараларингизни билинг.
4.Ўзингизни ҳаддан ташқари қатъий муҳокама қилманг.
5.Ўзингизнинг қимматли қувватингизни ғийбатларга сарфламаг.
6.Сергак бўлганингизда кўпроқ орзу қилинг.
7.Ҳасад вақтни беҳуда сарфлаш ҳисобланади. Сизда ўзингизга керакли барча нарса бор.
8.Ўтмишдаги муаммоларни унутинг. Севган инсонингизни ўтмишдаги хатоларини эсламанг. Бу ҳақиқий бахтингизга путур етказади.
9.Нафратланиш учун вақт кетказишга умр камлик қилади. Бошқаларга нафрат билан қараманг.
10.Бахтингизга ўзингиздан бошқа ҳеч ким жавоб бермайди.
11.Эсда тутинг, ҳаёт – бу мактаб, бу ерда сиз уни тушуниб етасиз. Муаммолар – шунчаки ўқув дастурининг бир қисмидир, улар қайсидир синфнинг алгебра дарсидек пайдо бўлиб, йўқолади, лекин сиз билиб оладиган дарслар бир умр эсда қолади.
12.Кўпроқ табассум ва кулги бўлсин.
13.Сиз ҳар бир баҳсда ютиб чиқишга мажбур эмассиз.
Одамлар билан:
1.Яқинларингизга кўпроқ телефон қилинг.
2.Хар куни бошқалар учун қандайдир яхшилик қилинг.
3.Барча нарсани ва барча инсонларни кечиринг.
4.Кўпроқ 70 дан ошган ва 6 ёшдан кичиклар билан вақт ўтказинг.
5.Одамларга кулиб боқинг.
6.Одамлар сиз ҳақингизда нима деб ўйлашлари, бу сизнинг ишингиз эмас.
7.Сиз бемор бўлганингизда ишингиз сизга ғамхўрлик қилмайди, дўстларингиз жонингизга оро киради. Улар билан алоқада бўлинг.
Ҳаёт:
1.Сиз учун фойдали, чиройли ва қувончли бўлмаган нарсалардан воз кечинг.
2.Вазият ҳох яхши, ҳох ёмон бўлсин, у албатта ўзгаради.
3.Ўзингизни қандай ҳис этишингиздан қатъий назар ўрнингиздан туринг, кийининг ва йўлга тушинг.
4.Яхшиси ҳали олдинда.
5.Юрагингизнинг қаеридадир сиз бахтлисиз. Шундай экан, бахтга эришинг.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤16
Қўшни мухтож бўлмасин...
Бола эдик. Биз кўчиб келган қишлоқ қўриқ ерда барпо қилинган, ҳали қўрғонлар йўқ, уйлар девор уриб тўсилмаган эди. Ўша йили қиш қаттиқ келди, яйдоқ ҳовлимиз четига бир машина кўмир тўктирдик. Бир кўмирки, ҳавасга ёқасиз. Дона-дона, ловуллаб ёнгани билан чўғи саҳаргача бузилмай туради.
Олапар лақабли жуда ҳушёр итимиз бўлиб, одамни тишламас, аммо ҳовлига бегона кирса, акиллаб дунёни бузарди. Бир куни оқшомда қаттиқ ҳурди, акам ташқарига чиқиб кетди. Бироздан кейин қовоғи уюлиб кириб келди. Нима гаплигини сўраган онамга:
– Қўшнимиз Ҳайит хола экан, – деди. – Қўлида эски қоп, товуғимни излаб чиқдим, дейди. Тунов куни ҳам кўриб қолувдим, шунақа баҳона қилди.
Дадам билан онам бир-бирига маъноли қараб қўйишди.
– Биламан, кўмир ўғирлагани чиққан! – дедим мен дадиллашиб. Чунки уюмнинг қўшни томони ҳар куни ўйилиб қолаётганини анчадан бери сезиб юрардик.
– Ўзингдан каттага билиб-билмай маломат қилма, – пўписа қилди онам.
– Рост айтяпти, – гапга қўшилди опам. – Уларникида умуман кўмир йўқ, шунинг учун ҳам...
Дадам вазмин томоқ қирди, ҳаммамиз унга юзландик.
– Уларда кўмир йўқ дегин? Унда яхшилаб эшитволинглар. Бугундан бошлаб кечаси итни бўшатмаймиз. Ким қўшнининг кирганини пайқаб қолса, тезда билдирмай изига қайтсин. То оладиганини олиб кетмагунча чиқмай туринглар, изза бўлмасин.
Онам индамай бош ирғаб тасдиқлади. Бизнинг ҳайронлигимиз юзимизда зоҳир эди шекилли, дадам қўшимча қилди:
– Қўшнинг совуқда дийдираб ўтирса, сенга иссиқ уй татийдими? Қўли юпқалик қилгандирки, кўмир ололмагандир. Муҳтожлик ёмон... Неваралари майда, ёрдам бериш керак.
Шу-шу Ҳайит холанинг кириб-чиқишларига кўз юмиб юравердик. Онам ора-сира ҳеч нарсани билмайдигандай, уларникига пақирни тўлдириб кўмир опчиқадиган бўлди.
Қишдан ҳамма омон чиқди. Кўмир ҳаммага етди.
Ўшандан бери қанча сувлар оқиб ўтди. Ўша одамлар энди йўқ. Ҳайит холанинг “майда” неваралари аллақачон шаҳарда катта одам бўлиб кетишган. Лекин, қачон йўллари тушса, ота уйимизни бир йўқлаб ўтишади. Бувилари васият қилган экан...
Гулчеҳра Арслонова
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Бола эдик. Биз кўчиб келган қишлоқ қўриқ ерда барпо қилинган, ҳали қўрғонлар йўқ, уйлар девор уриб тўсилмаган эди. Ўша йили қиш қаттиқ келди, яйдоқ ҳовлимиз четига бир машина кўмир тўктирдик. Бир кўмирки, ҳавасга ёқасиз. Дона-дона, ловуллаб ёнгани билан чўғи саҳаргача бузилмай туради.
Олапар лақабли жуда ҳушёр итимиз бўлиб, одамни тишламас, аммо ҳовлига бегона кирса, акиллаб дунёни бузарди. Бир куни оқшомда қаттиқ ҳурди, акам ташқарига чиқиб кетди. Бироздан кейин қовоғи уюлиб кириб келди. Нима гаплигини сўраган онамга:
– Қўшнимиз Ҳайит хола экан, – деди. – Қўлида эски қоп, товуғимни излаб чиқдим, дейди. Тунов куни ҳам кўриб қолувдим, шунақа баҳона қилди.
Дадам билан онам бир-бирига маъноли қараб қўйишди.
– Биламан, кўмир ўғирлагани чиққан! – дедим мен дадиллашиб. Чунки уюмнинг қўшни томони ҳар куни ўйилиб қолаётганини анчадан бери сезиб юрардик.
– Ўзингдан каттага билиб-билмай маломат қилма, – пўписа қилди онам.
– Рост айтяпти, – гапга қўшилди опам. – Уларникида умуман кўмир йўқ, шунинг учун ҳам...
Дадам вазмин томоқ қирди, ҳаммамиз унга юзландик.
– Уларда кўмир йўқ дегин? Унда яхшилаб эшитволинглар. Бугундан бошлаб кечаси итни бўшатмаймиз. Ким қўшнининг кирганини пайқаб қолса, тезда билдирмай изига қайтсин. То оладиганини олиб кетмагунча чиқмай туринглар, изза бўлмасин.
Онам индамай бош ирғаб тасдиқлади. Бизнинг ҳайронлигимиз юзимизда зоҳир эди шекилли, дадам қўшимча қилди:
– Қўшнинг совуқда дийдираб ўтирса, сенга иссиқ уй татийдими? Қўли юпқалик қилгандирки, кўмир ололмагандир. Муҳтожлик ёмон... Неваралари майда, ёрдам бериш керак.
Шу-шу Ҳайит холанинг кириб-чиқишларига кўз юмиб юравердик. Онам ора-сира ҳеч нарсани билмайдигандай, уларникига пақирни тўлдириб кўмир опчиқадиган бўлди.
Қишдан ҳамма омон чиқди. Кўмир ҳаммага етди.
Ўшандан бери қанча сувлар оқиб ўтди. Ўша одамлар энди йўқ. Ҳайит холанинг “майда” неваралари аллақачон шаҳарда катта одам бўлиб кетишган. Лекин, қачон йўллари тушса, ота уйимизни бир йўқлаб ўтишади. Бувилари васият қилган экан...
Гулчеҳра Арслонова
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤22
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Ҳаёт билан баҳслашманг.
Туғилганингиздаёқ у сизни бу ўйинда ютиб бўлган...
Шуҳрат Ориф
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Туғилганингиздаёқ у сизни бу ўйинда ютиб бўлган...
Шуҳрат Ориф
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤3👍1