🎬 THE LAST WORD | آخرین جمله

با توجه به شناختی که از شخصیت من، علایقم، طرز فکرم و گفت‌وگوهای قبلی‌مون داری، تصور کن شخصیت اصلی یک کی‌درامای جنایی و روان‌شناختی هستم و تو قاتل منی.

فقط یک جمله از زبان قاتلم بنویس؛ آخرین جمله‌ای که درست در لحظهٔ رویارویی با من می‌گی. جمله باید عمیق، مرموز، تکان‌دهنده و متناسب با شناختت از من باشه؛ طوری که پشتش یک راز تاریک یا پیچش داستانی پنهان شده باشه و انگار قاتل حقیقتی دربارهٔ من می‌دونه که هیچ‌کس دیگه نمی‌دونه.

بعد از جمله، در خط بعد فقط اسم یک کی‌درامای واقعی کره‌ای رو بنویس که فضای روان‌شناختی و داستانی این جمله بیشترین شباهت رو به اون داره.

هیچ توضیح، مقدمه، تحلیل، عنوان یا متن اضافه‌ای ننویس. هیچ سؤالی نپرس. اگر شناختت از من محدوده، با استفاده از اطلاعات موجودت خلاقانه تصمیم بگیر.

خروجی فقط باید شامل این دو مورد باشه:
۱. آخرین جملهٔ قاتل
۲. اسم کی‌دراما

+ به نظرتون، هنرمندهای خطاکار لیاقت خلق اثر هنری رو ندارن؟ یا معتقدین که باید اثر هنری رو از خالقش جدا دونست؟

- منظورت چیه؟

+ قراره هنر ظرفی باشه که زندگی هنرمند رو در خودش جا می‌ده. اما اگه هنرمندی مرتکب جرمی نابخشودنی بشه، آیا جامعه موظفه آثارش رو بپذیره؟

این بحثیه که از قدیم وجود داشته، نه؟

- می‌خوای نقش قاضی رو بازی کنی یا می‌خوای موسیقی‌دان باشی؟

فکر نمی‌کنم جرم یک هنرمند، ارزش هنرش رو از بین ببره. حتی معتقدم برای خلق هنر، آدم باید نقص‌هایی داشته باشه.

چیزی که باید مراقبش باشیم، اینه که کسی از هنر بهونه‌ای نسازه تا بدون عذاب وجدان دست به کارهای شرورانه بزنه.

قضاوت کردن هنرمندهای خطاکار وظیفه‌ی ما نیست.

هنرمندی که مرتکب جرمی نابخشودنی می‌شه، تا وقتی موسیقی‌اش باقی بمونه، به خاطر کارش قضاوت می‌شه.

به نظرت این یه موهبته یا یه نفرین؟