سختترین بخشِ تنهایی این نیست که کسی کنارت نباشه؛
اینه که دیگه نتونی خودت رو برای کسی توضیح بدی.
اینه که دیگه نتونی خودت رو برای کسی توضیح بدی.
مُردن فقط رفتن زیر خاک نیست، ادمایی هم هستن که مُردن ولی روی زمین راه میرن و زندگی میکنن...
دیگه ناراحت نمیشم وقتی یکی میره؛ تجربه بهم ثابت کرده هرکی واقعاً بخواد بمونه، برای موندن دلیل پیدا میکنه، نه برای رفتن.
زندگی شاید همیشه مطابق میلمون پیش نره، ولی هنوزم قشنگه که بدونی هر روز میتونه یه اتفاق جدید بیاره که اصلاً انتظارش رو نداشتی.
بعضی آدما یه کاری میکنن که دیگه اون آدم قبلی نمیشی و به هیچکس اعتماد نمیکنی.
بعضی شبا هیچ اتفاقی نمیفته، ولی دلت یه جوری میگیره که انگار همه چی خراب شده.
آخرش نه آدمای زیادی کنارت میمونن، نه خاطرههای زیادی یادت میمونه؛ فقط چند نفر و چند لحظه که واقعاً حال دلت رو خوب کرده بودن.!
بعضیا انقدر راحت فراموشت میکنن که میفهمی تمام اون خاطرهها فقط برای تو ارزش داشتن.!