🦠 @iProtectedArea

چقدر زیبا بود… زیبایی‌اش فقط در قاب چشمانش نمی‌گنجید، چشم‌هایی که شبیه دریچه‌ای به بی‌نهایت بودند؛ پر از راز، پر از پرسش. موهایش مثل موجی آرام بر شانه‌هایش می‌نشست و هر بار که نگاه می‌کردی، زمان در برابرش کوتاه می‌آمد. اخلاقش، عجیب آینه‌ای بود در برابر من؛ گویی در وجودش تکه‌ای از من زاده شده بود، یا شاید من تکه‌ای از او را در خود حمل می‌کردم.

اما چه حیف… زمان، همیشه بازیگر بی‌رحمی‌ست. روزگار ما را در سطحی یکسان از تصمیم و انتخاب قرار نداد. گویی سرنوشت، ما را در دو خط موازی نوشت؛ نزدیک، اما هرگز تلاقی نکرده. و همین است که تلخیِ شیرینِ یادش، فلسفه‌ای جاودانه برایم ساخته: گاهی انسان، در نهایت شباهت و زیبایی، تنها تماشاگر لحظه‌ای از بی‌کران می‌شود… و تقدیر، ادامه‌ی مسیر را از او دریغ می‌کند.

🦠 @iProtectedArea

‏ولی به نظرم اونی که «واقعا» دوست داشته باشه وسط مهمونی یه پیام بهت میده، وسط مسافرت بهت پیام میده، وقتی کلی کار داره بهت پیام میده، وقتی با عجله داره میره به جلسه و کار و زندگیش برسه یه تکست کوچیک میده، این حس «ببین من حواسم بهت هستی» که منتقل میشه خود دوست داشتنه

🦠 @iProtectedArea

بجنگ!

🦠 @iProtectedArea

اون به اندازه گل لیلیوم زیباست، دختری که نامش به معنی پاکی است.

🦠 @iProtectedArea

شمس تبریزی:
هر چه در پی‌اش بدوی، از تو می‌گریزد؛ آرام که بگیری، می‌آید.

🦠 @iProtectedArea

اما گاهی من آنقدر قوی نبودم که نشان دادم، حتی گاهی آزرده‌تر از دیگران بودم، اما چون میدانستم کسی نیست که به او تکیه کنم، وانمود کردم همه چیز خوب است، شاید قوی نبودم، مجبور بودم.

🦠 @iProtectedArea