بعد از کشتار، جامعه سکوت نکرد؛ ساکت شد. با زور اسلحه، با نمایش عریان مرگ، با پیامی روشن: ادامه هزینه دارد. خیابان‌ها خالی شدند، اما نه به‌خاطر قانع‌شدن. زندگی ظاهراً ادامه پیدا کرد، اما چیزی در روان جمعی شکست. آدم‌ها برگشتند به کار و روزمرگی، در حالی‌که ذهن چند قدم عقب‌تر، زیر ضربه، جا مانده بود.

آن‌چه شکل گرفت نه ترس ساده است و نه شکست سیاسی. یک تعلیق اجباری است؛ وضعیتی که در آن جامعه برای مدتی از واکنش بازمی‌ماند، چون خشونت آن‌قدر مستقیم و عریان بوده که از حد قابل هضم عبور کرده است و قبل از شکل‌گیری فکر، بدن را عقب رانده است.

سکوت امروز، سکوت رضایت نیست. سکوت جامعه‌ای است که با کشتار عقب زده شده و هنوز دارد وزنِ آن‌چه از دست داده را می‌سنجد.

هجدهم و نوزدهم دی‌ماه ۱۴۰۴ فقط یک سرکوب نبود؛ تلاشی بود برای خاموش ‌کردن معنا و قطع ‌کردن پیوند جمعی. اگر این وضعیت نادیده گرفته شود و جامعه مدام به واکنش فوری هل داده شود، به بی‌حسی فرساینده ختم می‌شود. اما اگر این مکث دیده شود و به رسمیت شناخته شود، می‌تواند به فهمی برسد که نه تحمیلی است و نه دروغین. این ایستادن ضعف نیست؛ لحظه‌ای است که جامعه، در دل عزاداری و زیر فشار زور، هنوز دارد راه ادامه را پیدا می‌کند.

زیرنویس صدا و سیمای جمهوری اسلامی با استناد به «ماده ۴ قانون تشدید مجازات جاسوسی» مردم را تهدید می‌کند که ارسال فیلم و اطلاعات از اعتراضات اخیر «جرم امنیتی» و «مستوجب اشد مجازات» است، یک تناقض بنیادین خودش را عریان می‌کند؛ تناقضی که سال‌هاست در گفتار رسمی جمهوری اسلامی تکرار می‌شود.

اگر معترضان«صهیونیست»، «جاسوس» یا «عوامل بیگانه» هستند، منطقاً انتشار فیلم و تصاویر باید به نفع حکومت باشد، نه علیه آن. مگر نه اینکه سال‌هاست جمهوری اسلامی ادعا می‌کند قربانی «جنگ ترکیبی» است؟ پس چرا افشای رفتار این «دشمنان ادعایی» جرم تلقی می‌شود؟ چرا به‌جای تشویق شهروندان به مستندسازی، آن‌ها را با تهدید زندان و اتهام جاسوسی ساکت می‌کنند؟

پاسخ روشن است: مسئله نه امنیت ملی است، نه جاسوسی؛ مسئله کنترل روایت است.

از منظر حقوقی، مفهومی که حکومت به نام «اطلاعات ضد امنیت ملی» استفاده می‌کند، تعریفی کشدار و عامدانه مبهم دارد. در حقوق مدرن، امنیت ملی باید استثنا باشد، نه قاعده. اما در ساختار جمهوری اسلامی، امنیت ملی به ابزاری برای حذف هر نوع نظارت عمومی، روزنامه‌نگاری شهروندی و ثبت حقیقت تبدیل شده است. فیلم گرفتن از خیابان، شهادت دادن به آنچه رخ داده، یا ارسال تصویر به رسانه‌ها، در هیچ نظام حقوقی سالمی «جاسوسی» محسوب نمی‌شود مگر در نظام‌هایی که از دیده‌شدن می‌ترسند.

از منظر تاریخی، هر حکومتی که حقیقت را جرم‌انگاری کرده، دیر یا زود در برابر همان حقیقت شکست خورده است. از شوروی تا شیلی پینوشه، از آفریقای جنوبی آپارتاید تا دیکتاتوری‌های آمریکای لاتین، یک نقطه مشترک وجود دارد: سرکوب تصویر و روایت، نه برای حفظ امنیت، بلکه برای فرار از مسئولیت انجام می‌شود.

اگر آنچه در خیابان‌های ایران رخ می‌دهد «اغتشاش دشمن» است، چرا از دیده‌شدنش وحشت دارید؟
اگر مردم دروغ می‌گویند، چرا اجازه نمی‌دهید جهان خودش قضاوت کند؟
و اگر حقیقت با شماست، چرا اینترنت را می‌بندید و دوربین را جرم می‌کنید؟

تهدید به «اشد مجازات» برای انتشار فیلم، بیش از هر چیز یک اعتراف است:
اعتراف به اینکه آنچه ثبت می‌شود، خطرناک‌تر از هر دشمن خارجی است.

حقیقت، وقتی ضبط شود، دیگر قابل انکار نیست.
و دقیقاً به همین دلیل است که جرم‌انگاری می‌شود.

در مطالعات پروپاگاندا به عددهایی شبیه ۳۱۱۷ یا ١٠٣٩ می‌گن Plausible Precision. یعنی عددی دقیق و غیررُند که حس دقت می‌ده اما قابل راستی‌آزمایی نیست و تلاش می‌کنه حس تردید رو در مخاطب از بین ببره.
‏
‏تکرار عدد ۳۱۱۷ یا ١٠٣٩ در خروجی خبرگزاری‌هایی مثل فارس برای کرونا، اعتراضات، حوادث و بازداشت‌ها، نمونه‌ی کلاسیک همین رفتار و نشونه‌ی تلاش دستگاه پروپاگاندا برای کنترل روایت در فقدان داده‌های واقعیه.

ظاهرا خبرگزاری فارس بعد از اینکه دیده مردم روی این عدد حساس شدن، تمام خبرهایی که با این عدد نوشته شده بوده رو از کانال تلگرامش حذف کرده.

🔗Behrooz Kazemi

Javidnaman1404.netlify.app

وبسایت «یادمان جاویدنامان» به پاسداشت یاد تمامی عزیزانی که جان خود را از دست داده‌اند، به همت جمعی از دوستان راه‌اندازی شده و فهرستی از جاویدنامان را در خود جای داده است.
این وبسایت به سه زبان فارسی، انگلیسی و آلمانی در دسترس است و به‌صورت روزانه به‌روزرسانی می‌شود.

برای تکمیل هرچه بهتر این یادمان، شما می‌توانید از طریق بات تلگرام زیر، با افزودن مشخصات و تصویر، در گسترش این فهرست سهیم باشید:

@FadayeVatan1404bot

خواهر جاویدنام مهدی حسینی بر مزار برادرش: «صورت ماهش رو دست زدم، کشتنش.»

مهدی حسینی، ۱۹ دی‌ماه در تهران با شلیک مستقیم گلوله جنگی تروریست‌های جمهوری اسلامی به قتل رسید.

آمار کشته‌شدگان آن‌چنان سرسام‌آور شده که دیگر حتی تکرار نام‌ها ممکن نیست.
به‌ ندرت نام یک جاویدنام را دوبار می‌شنویم، و به‌ ندرت تصویری را دوبار می‌بینیم؛ نه از آن‌رو که جان‌ها بی‌اهمیت شده‌اند، بلکه چون ابعاد جنایت از توان ثبت و به‌ خاطر ‌سپردن فراتر رفته است.

سیل نام‌ها و چهره‌ها بی‌وقفه می‌آید؛ هنوز سوگ یک نفر به کلمه نرسیده، ده‌ها نام دیگر بر فهرست افزوده می‌شود.

حکم اعدام شروین باقریان⁩ ۱۸ ساله صادر گردیده و اعتراف اجباری تلویزیونی از او پخش شده است. امیدوارم بتونیم صداش باشیم.
‏
ری‌توییت | ری‌توییت | ری‌توییت
ری‌توییت | ری‌توییت | ری‌توییت

پارلمان اروپا با اکثریت قاطع قطعنامه‌ای را تصویب کرده که از شورای اتحادیه اروپا می‌خواهد سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، از جمله نیروی قدس آن، را به‌عنوان سازمان تروریستی در فهرست اتحادیه اروپا قرار دهد و محدودیت‌های مالی و دیپلماتیک علیه آن اعمال کند.

با این حال، این تصمیم هنوز اجرایی نشده: برای عملی شدن آن، هر ۲۷ وزیر امور خارجه کشورهای عضو اتحادیه اروپا باید با طرح موافقت کنند. اگر حتی یک کشور مخالف باشد، این اقدام لغو یا متوقف می‌شود. بنابراین اکنون فشار عمومی، تماس مستقیم و ارسال ایمیل به وزرای امور خارجه اعضای اتحادیه یک گام بسیار مهم و تأثیرگذار است تا این موضوع در دستور کار نهایی قرار گیرد و تصویب شود.

📌 برای سهولت ارسال پیام می‌توانید از ربات زیر استفاده کنید:
@IRCrimes_bot

نکته: پس از کلیک کردن روی لینک، حدود ۱۰ ثانیه صبر کنید تا ایمیل شما به‌طور خودکار باز شود.
نکته ۲: اگر لینک برای شما باز نمی‌شود روی آن کلیک کنید و با گزینه‌ی open in لینک را باز کنید.

درخواست مستقیم از وزرای اموز‌خارجه کشورهای عضو اتحادیه‌ی اروپا در رابطه با تصمیم نهایی درمورد IRGC

• اتریش | ایمیل آماده
• بلژیک | ایمیل آماده
• بلغارستان | ایمیل آماده
• کرواسی | ایمیل آماده
• قبرس | ایمیل آماده

برای فرستادن ایمیل مستقیم این پیام را بخوانید.

تسلیت به همه‌ی داغ‌دیدگان
و احترام به خانواده‌هایی که چشم‌انتظار خبرند.
این کانال را برای همان‌هایی ساختیم که حالا در بازداشت‌اند و صدایشان نمی‌رسد.
هدف‌مان فقط ثبت نیست؛ پیگیری حقوقشان است، تا کسی در سکوت و فراموشی گم نشود.

لطفافقط اسامی بازداشتی‌های تاییدشده را ارسال کنید،اگر اطلاعات تکمیلی دارید یا اشتباهی در اسامی دیدید، حتما به ما بگویید.
ما اینجا هستیم تا کنار هم بایستیم، تا پیگیری کنیم، تا یادمان نرود.

https://t.me/NameshunraSedaBezan

نصب بنرهایی با عبارت «پس خبر از تو» و ارجاع مستقیم به «ستاد خبری وزارت اطلاعات» در فضای شهری تهران، ناخودآگاه یادآور یکی از محوری‌ترین مؤلفه‌های رمان ۱۹۸۴ جورج اورول است: نهادینه‌سازی «مخبری» به‌عنوان یک وظیفه‌ی اخلاقی و اجتماعی.

در ۱۹۸۴، حزب حاکم تنها به ابزارهای عریان سرکوب متکی نیست؛ بلکه با ترویج فرهنگ گزارش‌دادن یکدیگر، جامعه را به شبکه‌ای از ناظران دائمی تبدیل می‌کند.

اورول هشدار می‌دهد که وقتی «مخبری» فضیلت تلقی شود، مرز میان مسئولیت اجتماعی و کنترل ایدئولوژیک از بین می‌رود. در چنین وضعی، قدرت دیگر نیازی به حضور دائمی ندارد؛ چون شهروندان خود، ناخواسته، نقش چشم و گوش آن را بازی می‌کنند.

درخواست مستقیم از وزرای اموز‌خارجه کشورهای عضو اتحادیه‌ی اروپا در رابطه با تصمیم نهایی درمورد IRGC

🔺فرانسه | ایمیل آماده
🔺اسپانیا | ایمیل آماده
جمهوری چک | ایمیل آماده
دانمارک | ایمیل آماده

فرانسه و اسپانیا رو حتماً انجام بدید.

در صدد هستیم که حالا که دست دانشجو از دانشگاه قطع شده و فعلاً امکان این رو نداریم که دور هم جمع بشیم، تلاش کنیم خارج از ایران از دانشگاه‌ها درخواستی داشته باشیم برای این‌که بورسیه‌ای تحصیلی رو به نام رها بزنند.
رها روح آزادی داشت و زندگی و تحصیل براش اهمیت بسیاری داشت. این‌که نام و خاطرهٔ او باعث بشه فرد رنج‌کشیدهٔ دیگری به زندگی‌ای‌ کمی‌ بهتر برسه، برای ما خیلی ارزشمند هست.
از شما خواهشمندیم این توییت‌ها را برای کمک به ما ریتوییت کنید تا خواستهٔ ارزشمند ما دیده بشه.
اگر راهی برای کمک می‌شناسید هم با ما ارتباط بگیرید.
راه ارتباطی در تلگرام: @AlberoELibro
توییت‌ها:
انگلیسی، فارسی، ایتالیایی، فرانسوی