شنیدم می‌گفتن وقتی حامد زد زیرِ گریه، صدای گریه از اطرافش هم بلند شد. اون گریه‌ها جای عمیق‌ترین زخم‌هایی‌ان که تاریخ به خودش دیده، این چهل دهه ظالمانه‌ترین روزهایی‌ان که گذشتن و می‌گذرن.

برای بیست روز اخیر نیاز به عزاداری دارم، اما وقت نیست.. تا خونِ مهساها، سارینا‌ها و نیکاهامون تازه‌ست باید بجنگیم و این وسط وقتی برای خون گریه کردن نیست.

برایِ ما.

🔘نیکا شاکرمی / تیک تاک.

ویدیوها رو لایک کنید و تا می‌تونید لینک ویدیوها رو کپی کنید. کپی کردن لینک باعث میشه شیر پست ها بره بالا و به افراد بیشتری نشون داده بشه. به علاوه، اسم خود نیکا شاکرمی رو هم در تیک تاک سرچ کنید و ویدیوهای مربوط به هشتگش رو ببینید.

- Nika Shakarami vid 1
- Nika Shakarami vid 2
- Nika Shakarami vid 3
- Nika Shakarami vid 4
- Nika Shakarami vid 5
- Nika Shakarami vid 6
- Nika Shakarami vid 7
- Nika Shakarami vid 8
- Nika Shakarami vid 9

دیشب یه مسئله‌ایو داشتم با دوستم در میون می‌ذاشتم که بعد از مشورت باهاش به این نتیجه رسیدیم که این قضیه باید گفته بشه. اهمیتی نداره اگه ناامیدی و ترس به جونمون می‌اندازه چون نمی‌شه توی یه حباب دروغین زندگی کرد.

بازتابی که توی رسانه‌ها از اتفاقات اخیر دیده می‌شه، بزرگنماییِ اغراق آمیزی از حقیقتیه که درحال حاضر وجود داره.
خیلی از کسانی که این پیام رو می‌خونن احتمال داره زیر هجده سال سن داشته باشن، احتمال داره به هر دلیلی حتی یک بار هم در تجمعات شرکت نکرده باشن و تمام اطلاعاتشون از مسائل اخیر به مدیا محدود بشه. [این به هیچ عنوان به منزله‌ی این نیست که من تلاش‌ افرادی که از طریق رسانه زحمت کشیدن و می‌کشن رو زیر سوال ببرم.]

موضوع اینجاست؛ در فضای مجازی ما برنده‌ شدیم، پیروز شدیم، به سرکوبگرها چیره شدیم اما خیابون‌ها چیزِ دیگه‌ای رو می‌گن. بازار تهران روالِ عادیش رو طی می‌کنه و خیلی از خیابون‌ها حتی رنگ اعتصاب رو هم به خودشون ندیدن.
من اینجا، انگ سایبری بودن و عرزشی بودن رو به جون می‌خرم و حرف می‌زنم تا شاید یک نفر هم که شده از خوابِ خوشِ مجازیش بیدار بشه.
ما تلاش کردیم بچه‌ها، خیلی هم تلاش کردیم. هشتگ زدن به هیچ عنوان بی‌فایده نبوده و نیست. هشتگِ ما همواره اسم رمزمون باقی می‌مونه و تا وقتی هشتگ باشه یعنی هنوز این قیام زنده‌ست. اما تا خودمون نجنگیم، نه سازمان مللی که به رئیسی اجازه‌ی سخنرانی میده به دادمون می‌رسه، نه فعالین اجتماعی و سیاسی، نه صلیب سرخ و نه هیچکس دیگه. ما صدامون رو به گوششون می‌رسونیم که خودمون بجنگیم. نه اینکه فریاد بزنیم و همونجایی که بودیم بأیستیم.

بذارید باهاتون صادق باشم. با آرزوی مرگ کردن اگه چیزی نابود می‌شد، آمریکا سال‌ها پیش با هزاران شعاری که ج.ا بهش داده و همچنان می‌ده، از صحنه‌ی روزگار محو شده بود. با مرگ بر دیکتاتور گفتن، کسی نمی‌میره. با بوق زدن، انقلاب نمی‌شه. با شعار دادن، ایران پس گرفته نمی‌شه. این تمامِ چیزیه که می‌خوام بگم.
این منوال قرار نیست چیزی به جز سرکوب برامون داشته باشه و مطمئنم اینو هیچکدوم از ما نمی‌خوایم؛ هیچکدوم.
(توی پرانتز بگم که این حرف‌های من به این معنا نبودن که تظاهرات و تجمعات خوابیدن و تنها اشاره به کمرنگ شدن و خستگی‌آور بودنشون داشتن.)

که اولین حقش نشه رویای محال و شب تولدش مرگشو از خدا نخواد ,

🔘تحریم

ماشین‌های یخچال‌دار کارخانه‌های ذیل در اختیار سرکوبگران گذاشته شدند و بازداشت شدگان را بدین وسیله به بازداشتگاه منتقل می‌کنند.

- اسنپ و زیر مجموعه‌ها
- محصولات پگاه
- لبنیات میهن و دومینو
- فروشگاه دیلی مارکت
- محصولات طبیعت
- محصولات هایلی

🔘کالاهای جایگزین‌ محصولات تحریمی

- لبنیات: رامک، پاکبان، چوپان، شیرآوران، ماهشام
- تن ماهی: تحفه، ایلیکا
- روغن و رب گوجه: فامیلا، تبرک، اویلا
- برنج: برندهای گلستان و محسن

🔘ترندینگ / سنندج

در هر خیابانی بلندگویی نصب کردە و صدای قرآن را پخش می‌کنند. در هر گوشەای هم چند کلاشینکف بە دست و چند لباس شخصی با کلت کمری ایستادەاند. نسخەی جمهوری اسلامیِ داعش در سنندج.

سنه‌ی خۆیناوی؛ سنندجِ خونین..