تا مثل هر شب باز هم باران ببارد
خود را به ابر شانه هایم می سپارد
 
 امشب دوباره  می رسد تا خاطراتی 
بر سطر سطر دفتر شعرم بکارد
 
می دانم آری، خوب مي دانم در اين شهر
سنگ صبوري جز من شاعر ندارد
 
«سارای» هر شب تا سحر در آسمانم
طوفاني از جنس زمستان مي گذارد
 
شب پرسه هامان رو به پايان است و او باز
يك دستمال نازك پر  گريه دارد
 
حالا دوباره وقت رفتن دست من را
محكم ميان دستهايش مي فشارد
 
او مي رود، او مي رود مثل شب پيش
اما خودش را پيش من جا مي گذارد

#جواد_ضمیری

بی تو شهرم قفس است ای همه آزادی من
غم مرا همنفس است ای تو همه شادی من

بی تو آوارم و در خویش فرو ریخته ام
ای همه سقف و ستون و همه آبادی من...

#حسین_منزوی

امشب ز عشق روی تو سرگشته و دیوانه‌ام
غوغا ز عشقت می‌کنم ای دلبر جانانه‌ام

امشب همه روی تو را در آسمان قلب خود
با چشم دل رؤیت کنم ای لعبت فرزانه‌ام

امشب غزال شعر من گویم غزل در وصف تو
درج‌اش به دیوان می‌کنم ای گلرخ دُردانه‌ام

امشب به بزم شمع تو گیسو پریشان می‌کنم
ریزم به زیر پای تو خاکستر پروانه‌ام

همچون زلیخا می‌شوم همدرد یعقوب نبی
آذر زنم از هجر تو بر این دل ویرانه‌ام

با موج دریا راهی سوی توام «باقی» بمان
در ساحل جان‌ودلم ای دلبر مستانه‌ام

تا خور بتابد روی خود در ساحل قلبم بمان
تا مست و مدهوشت کنم از ساغر پیمانه‌ام

#سیده_زهره_باقی

آمدی روی غزل‌های دلـم عطر شدی

تپـشِ واژهٔ  مستانـهٔ احساس شدی

تو خدای غـزلی ، ناب‌ترین شعرِ منی

ماه‌ِ معبـودِ‌ من و قبله‌ٔ احساس‌ منی!

#پریسا_سیروس

در چشم‌هایت آتشی از عشق برپا بود
وقتی که باران همنشین چتر دریا بود

باور نمی‌کردم که در من گام بردارد
مردی که لبریز از ترنم‌های زیبا بود

من دختر پایان پائیزم که در شعرم
چشمان تو پایان احساسات دنیا بود

تقدیر من لبخندهای سبز بارانی
پرهای تو یادآور یک قوی تنها بود

هرشب خیالت را به دست شعر می‌دادم
کارم فقط تفسیر بغضی پای غم‌ها بود

سبزم که از بیم "پرستش" شعر می‌بارد
بر سرزمینی که قنوتش یک معما بود

#پرستش_مددی

شعر و دریا و تو و نم نم باران.چه قشنگ
خنده های تو مرا می کشد آسان.چه قشنگ

دست در دست، دو دیوانه به دریا بزنیم
بی کسی را ببرد موج خروشان.چه قشنگ

#حمید رضا گلشن

وقتی که دلتنگی در و دیوار می‌چرخد
سقف اتاق و پنجره انگار می‌چرخد

هر جا نگاهت می‌رود رد و نشانی از
تصویر محو آخرین دیدار می‌چرخد

با خاطراتت کام میگیری و ناکامی
در دستهایت پاکتِ سیگار می چرخد

یا میخکوبی بر زمین در هاله ای از غم
یا نقطه ای که دور آن پرگار می‌چرخد

دیگر تمام فکر و ذهنت درد این دوریست
هر شب خیالت حول این افکار می‌چرخد

سر گیجه می‌گیرد تمام واژه ها انگار
خودکار دور دفترِ اشعار می چرخد

آخر تو میمانی و درد خاطراتی که
دور سرت دارد کبوتر وار می‌چرخد

#مریم_صفری

در بندِ تو بودن ، خودش آزادیِ محض است
ویرانه ، به لطف تو یک آبادی محض است

هرچند که درد است دلیلِ غم و اندوه
دردی که رسداز توبه من شادی محض است

#مرتضی حسینی

چه هوایی چه بارانی من از احساس لبریزم
مثال ابرِ بارانی من از یادِ تو سرریزم

هوایی می‌شوم وقتی هوایت را به سر دارم
شوم آن رود پر آبی تو را در خود در آمیزم

بزن باران بزن جانم که همراه تو می‌بارم
من از فواره‌ی چشمم به روی واژه می‌ریزم

برقصان با ترنّمِ اشک میانِ قابِِ چشمانم
بدون چتر می‌آیم من آن غوغای پاییزم

فضای خانه‌ی قلبم شبیه خانه‌ی باران
شبیه واژه‌ی صفرم که بی اعداد ناچیزم

غزل از غصه‌ی هجران ببین جانم کم آورده
اسیر فصل هجرانم در این شعر غم‌انگیزم

نگاهم خیره بر راه و سرم بر شانه‌ی باران
منم شیداترین شاعر که با عشقت گلاویزم

#فریبا_قربان_کریمی

نذر کردم‌ که‌ چو بر دار دلت لانه کنم
روی زانوی خودم موی تو را شانه کنم

گر چه مجنون‌ شدن انگار به‌ من می‌آید
قصد دارم‌ که تو را لیلی دیوانه کنم

#عبدالمهدی_نوری 

ای تو غایب زبرم حاضرِ جانم شده ای
مرحمِ زخمِ دل و روح و روانم شده ای

من و دل همسفرِ جاده ی تنهاییِ عشق
شکرِ حق تو گلِ خندانِ بهارم  شده ای

به قفس مرغِ دلم منتظرِ حادثه ای است
به یقینم که تومفتاحِ در بسته جانم شده ای

من خموش از سخن و ناله و فریاد و فغان
تو همه حرف و کلام ، وردِ زبانم شده ای

بر حذر از همه کس طالبِ عشقت شده ام
چه خوش است توهمه اینی وتوآنم شده ای

خاطرم پر شده از لطف و صفای دلِ تو
خاطرت خوش که تو همراهِ زمانم شده ای

گلِ سرخِ دلِ زرین تحفه ی چشمِ تو باد
بهرِ این لطفِ خداوند که تو آنم شده ای

#حسین منزوی

حافظ از چشمان قشنگ تو غزل ساخت
هر کہ تو را دید بہ چشمان تو دل باخت

نقاش غزل تا بہ چشمان تو پرداخت
دیوانہ شد از طرز نگاهت قلم انداخت

#شهریار

می شود بر نفَست ، جان مرا بند کنی؟
ساقه ی قلب مرا ، پایه ی پیوند کنی؟

روی گلبرگ دلم ،شبنم مهرت که چکید
شورِ لب های مرا ، غرق شِکرخَند کنی ؟

انزوایی که تَنیدم به تنم را بِدَری
گونه ی خیس مرا ، پهنه ی لبخند کنی؟

تو همانی که شدی صاحب بیت الغزلم
تا که از شعر ، مرا نَشئه وخُرسند کنی

من اگر لایق ِ محبوس شدن در عشقم
می‌شود باز دلم را به دلت بند کنی؟

#اکبر_باباپور