هر قصر، بی شیرین، چون بیستون ویران
هر کوه، بی فرهاد، کاهی به‌ دستِ باد

از خاک ما در باد، بویِ تو می‌آید
تنها تو می‌مانی، ما می‌رویم از یاد

#قیصر_امین_پور

چہ بے بهانہ آمدے بہ خلوت شبانہ ام
برایم آرزو شدے بهار عاشقانہ ام

نسیم ڪوچہ دلم گرفتہ رنگ وبوے تو
تجسم ترانہ ایے بہ ذوق شاعرانہ ام

توآمدے رقم زدے بہ سر نوشت من بیا
بیا نرو مسافرم تڪیہ بدہ بہ شانہ ام

نباشہ رنگ وبوے تو.تهے تر از تهے منم
نمادے از نجابتے وذڪر عارفانہ ام

بہ سوے تو نماز من تو دیدہ ایے نیاز من
بتے شدے براے من بہ عصر جاهلانہ ام

پرستمت بہ جان ودل بہ قیمت شڪستنم
جواهرے بہ قلب من وگوهر خزانہ ام

نفس نفس بریدہ ام ڪہ هم نفس ندیدہ ام
دوبارہ زندہ میشوم بہ سوے تو روانہ ام...

#لاادری

گفته بودے ڪه "چرا محوِ تماشاے منی؟
آن چنان مات ڪه حتے مژه بر هم نزنے! "

مژه بر هم نزنم تا ڪه زِ دستم نرود
نازِ چشمِ ط به قدرِ مژه بر هم زدنی.

#فریدون_مشیرے

.
اے بوسہ ات شراب و ، از هر شراب خوش تر
ساقے اگر تو باشے ، حالم خراب خوش تر

بے تو چہ زندگانے ؟ گر خود همہ جوانی
اے با تو پیر گشتن ، از هر شباب خوش تر

جز طرح چشم مستت ، بر صفحہ ے امیدم
خطے اگر ڪشیدم ، نقش بر آب خوش تر

خورشید گو نخندد ، صبحے تتق نبندد
اے برق خندہ هایت ، از آفتاب خوش تر

هر فصل از آن جهانے است ، هر برگ داستانی
اے دفتر تن تو ، از هر ڪتاب خوش تر

چون پرسم از پناهے ، پشتے و تڪیہ گاهی
آغوش مهربانت ، از هر جواب خوش تر

خامش نشستہ شعرم ، در پیش دیدگانت
اے شیوہ ے نگاهت ، از شعر ناب خوش تر...

#حسین_منزوی

یک عمر گریه کردم ای آسمان روا نیست
دردانــه ام ز چشـم گــریان مـــن بیفتد

مـــاهم به انتقام ظلمی که کرده با من
ترسم به درد عشق و هجران من بیفتد

#شهریار

هاے ...« آهویِ چمن»، یار همین جاست ، بیا !
«شاپرے» !  خانه ے دلدار همین جاست ، بیا!

عشق ، لفظے ست ڪه از اسم تو جان مے گیرد
بے تو این لیلے عاشق_به خدا_مے میرد ....

بے تو هر ثانیه در ثانیه ، غم پشت غم است
بے تو این دختر غمگین، به فنا متهم است !

شده زندانے چشمت ، دلم  و غوغا ڪن
چشم برهم بزن و قفل قفس را وا ڪن

شعر در شعر ، تو را خواندم و فریاد شدم
نه ڪه فریاد ، ڪه آوازه ے فرهاد شدم !

امنیت ، زاده ے آغوش تو و شانه ے توست
شڪل اسطوره ایِ هیبت مردانه ے توست

من و آغوش تو با یک بغل از سرمستی
تو خودت جان و دلے ، جان و دلے ، اے هستی

دل شیطان من اے عشق به خاک افتادست
و به اعجازِ دلت ، سجده زد از عهد الست....

#سارا_صابر

عشق گاهی با پر قو صخره را می پرورد
گاه سنگین می شود چکش به میخک می زند

باز هم با بوسه ای راه تو را می بندم و
حرف آخر را همین لبهای کوچک می زند
 
#غلامرضا_طریقی

آیہ هاے دست هایت ڪلِ دنیاے من است
شانہ هایت شاهڪار شعر زیباے من است

در حروف اسم تو هر لحظہ پیدا میشوم
نام و فامیلت حضورِ غیبِ پیداے من است

آبشار موے من با تو زمینے مے شود
آہ از دستان تو، دریاے موهاے من است

رنگ هاے هر بهار از تیرماهت مے چڪد
فصل هاے چشم تو تقویم یلداے من است

پونہ ے شبنم زدہ مے روید از لبهاے من
اندڪے ریحان بچین ڪاین طعمِ حلواے من است

حرفها دارم ڪہ با تو مے زنم بے بودنت
در خیابان هاے تهران دودِ رویاے من است

شعلہ اے سر مے ڪشد از دست هاے خالے ام
باز هم یڪ فالگیر در فڪرِ تنهاے من است

راہ ها را مے روی،امروز و فردا مے ڪنی
در تمام جمعہ ها رویاے فرداے من است


مے نویسم مے نویسم مے نویسم پشت هم
نام خوبت نام خوبت مشق انشاے من است...

#سحر_ممقانی

امشب دوباره بغض خیالت مرا گرفت
حال و هواے چشم خمارت مرا گرفت

امشب به یادت نقشے زدم به طاق دل
ولے ڪابوس وحشت  انتظارت مرا گرفت.

#رضارضایی

یڪ نفر هر شب مرا با خود بہ يغما مے برد
روح تنهاے مرا تا عرش بالا مے برد

در خیالم مے شود روشنگر شبهاے من
باز هم قلب مرا با غم بہ سودا مے برد

تا سحرگہ مے شوم محو دو چشم مست او
از سرم هوش و حواسم از سر و پا مے برد

مے شوم در خاطراتش غرق اندوہ و خیال
با خودش ذهن مرا تا آسمان ها  مے برد

امشبم سر مے ڪنم با خاطرات رفته‌ اش
جسم بے جان مرا تا خواب و رویا  مے برد

ڪوہ صبرم من ولے از غصہ مے دانم  شبی
بے گمان این غم مرا آخر ز دنیا مے برد...!

#آنجلا_راد

از مِی عشقت چنان مستم که نیست
تا قیامت روی هشیاری مرا ...

گر به غارت می‌بری دل باک‌نیست
دل تو را باد و جگرخواری مرا

#عطار

گفته بودے دردِ دل ڪن تا دلت را غم گرفت
پس ڪجایے ؟ تا ببینے ڪه دلم ماتم  گرفت

چرخِ بے مهـریِ دنیـا قـامتـم را ڪـرده خم
چهـره ام  ویران تر از  ویرانه هاے بَم گرفت

زخمِ دلهـا یک طرف، زخمِ زبـان بـدتر از آن
زخمهاے ڪهنه ڪے از طعنه ها مرهم گرفت؟

بد نبـودم! ایـن هـمه ظلم و جفا حقم نبود
بس ڪـه بد دیدم دلـم از عالَـم و آدم گرفت

مثـلِ هرشب تـا سحر بیدارم و بیخوابے ام
لذتِ آرامش ازاین خسته جان هردَم گرفت

زخم هـا دارم بـه دل من از غـریب و آشنـا
دل هم از نامحرم و آن بے وفا  مَحرم گرفت

گفته بودے غم مخور سنگِ صبورت میشوم
دستِ من را بیڪسۍمحڪمتر از محڪم گرفت...

#جواد الماسی

جان به لب آمد و بوسید لب جانان را
طلب بوسهٔ جانان به لب آرد جان را

سر سودا زده بسپار به خاک در دوست
ڪه از این خاک توان یافت سر و سامان را

#فروغی_بسطامے

دل بُردے ازمن بی‌هوا ڪافرشدم تا دیدمت
مست ازخیالِ بادہ و ساغر شدم تا دیدمت

در روزگـارِ بے ڪسے، در ظلمـتِ دلـواپسی
ماهم شدے درآسمان اختر شدم تا‌دیدمت

همراهِ عشقے بیڪران‌ پای‌ توام تا پاے جان
از عـاشقـانِ دیگرت، سرتر شدم تا دیدمت

مجنـونِ مـن بـاشے اگر ، لیـلاترینم تا ابد
شایـد ندیدے آدمے دیگر شدم تـا دیدمت

آرامشے طوفانے ام ، در انعڪاسِ چشمِ تـو
دریـاے مـن! لبریزِ یڪ باور شدم تا دیدمت

درحسرتِ بوسیدنت عمرے نشستم تا خدا
رحمے ڪند برجانِ من پَرپَر شدم تا دیدمت

ذهنـم  اگـر آشفتـہ شد در ازدحامِ واژہ ها
خندیدی‌و یڪ‌ شاعرِ محشرشدم تا دیدمت...

#شیوا_صالحی