درویش نمی‌پرسی و ترسم که نباشد
اندیشه آمرزش و پروای ثوابت

راه دل عشاق زد آن چشم خماری
پیداست از این شیوه که مست است شرابت

 #غزلیات حافظ

ای دلبریت دلــهره ی حضرت آدم
پلکی بزن و دلهره ام باش دمادم

پلکـــی بزن از پلک تو الهـــــام بگیرم
تا کاسه ی تنبور و سه تاری بتراشم

#حامد_عسکری

آن روز که حرفِ عشق بشنفت دلم
شب تا به‌سحر میانِ خون خفت دلم

از  بس که خزانِ  نامرادی دیدم
صد بار بهار آمد و نشکفت دلم

#فرخی_یزدی

باید که ز داغم خبری داشته باشد ،
هر مرد که با خود جگری داشته باشد

حالم چو دلیری ست که از بخت بد خویش
در لشکر دشمن پسری داشته باشد !

حالم چو درختی است که یک شاخه نا اهل
بازیچه ی دست تبری داشته باشد

سخت است پیمبر شده باشی و ببینی
‌فرزند تو دین دگری داشته باشد !

آویخته از گردن من شاه کلیدی
این کاخ کهن بی که دری داشته باشد

سردرگمی ام داد گره در گره اندوه
خوشبخت کلافی که سری داشته باشد!

#حسین_جنتی

این یک دو سه روز نوبت عمر گذشت
چون آب به جویبار و چون باد به دشت

هرگز غم دو روز مرا یاد نگشت
روزی که نیامده‌ست و روزی که گذشت

#خیام

ای عمر وفایی بنما گر چه که پیرم
عاشق نشده بی خبر از عشق نمیرم

ای عشق اگر مرگ بیاید به سراغم
نامردم از او نیز سراغ تو نگیرم

از نغمه شادم تو مپندار رهایم
در کنج دلم در هوس عشق اسیرم

عاشق نشدم فصل جوانی و صد افسوس
رفت است جوانی و حسابی شده دیرم

رخصت بده ای عمر مرا حاجت این است
عاشق بشوم در بغل عشق بمیرم

#تقی_شیرین_زاده

من اسیرم ، عاشقم عاشق تر از افسانه ها
با خیال روی تو من ماندم و ویرانه ها

سر خوش هستم من اگر با من بمانی تا ابد
گر نمانی وایِ من از طعنۀ بیگانه ها...

#مولانا

مپرس شادی من حاصل از کدام غم است
که پشت پرده‌ی عالم، هزار زیر و بم است

زیان اگر همه‌ی سود آدم از دنیاست
جدال خلق چرا بر سر زیاد و کم است

اگر به ملک رسیدی جفا مکن به کسی
که آنچه «کاخ» تو را «خاک» می‌‌کند ستم است

خبر نداشتن از حال من، بهانه‌ی توست
بهانه‌ی همه‌ی ظالمان شبیه هم است

کسی بدون تو باور نکرده است مرا
که باتو نسبت «من» چون «دروغ» با قسم است

تو را هوای به آغوش من رسیدن نیست
وگرنه فاصله‌ی ما هنوز یک قدم است

#فاضل_نظری
.

تا که می آیی به ذهن من تبسم می کنم
با تو بودن را به آرامی تجسم می کنم

چشمهایت گفتنی ها دارد و طبعم غزل
با زبان عشق با چشمت تکلم می کنم

#یزدان_صلاحی

‍ تنها شدم و راه به جایی که ندارم
دلخسته‌ام از خاطره‌هایی که ندارم

تندیسِ سکوتم و غمی حبسِ گلویم
آلوده‌ی صد بغض و صدایی که ندارم

بی بال شبی، کنجِ قفس زخمی و تنها
پَر پَر زده‌ام سوی هوایی که ندارم

تا کی بسرایم غزلِ تیره‌ی غربت
جز قافیه‌ی غصه هجایی که ندارم

هر گاه که دلتنگم و بی شانه‌ی امنت
تکیه زده جانم به عصایی که ندارم

از بس که پس از رفتن تو طعنه شنیدم
دلگیرم از آن جُرم و خطایی که ندارم

ای چشمِ خمارت همه‌ی زندگی من
جز صحنِ نگاه تو سرایی که ندارم

ای کعبه و بتخانه و دردانه‌ام، ای عشق
بی قبله‌ی روی تو خدایی که ندارم

بگذار که در بستری از درد بميرم
وقتی که به جز مرگ دوایی که ندارم

#نگار_حسینی

از خاک در تو چون جدا می‌باشم

با گریه و ناله آشنا میباشم

چون شمع ز گریه آبرو میدارم

چون چنگ ز ناله با نوا میباشم

#مولانا

در قفس خسته‌ام از نغمه‌ی بلبل بودن
بین رویای تو و ترس خودم، پل بودن

جزئی از خاطره‌هایت شدم و رنجیدی
من کجا؟ عشق کجا؟ کو کمی از کل بودن

جنگل عشق مرا رنگ خزان پاشیدی
غنچه‌ی وصل کشیده‌ست دل از گل بودن

دختر خانی و از تک‌تک رعیت بیزار
منم و فاجعه‌ی تحت تکفل بودن

در غم دوری تو چاره به جز صبر نداشت
مرد معروف به بی‌تاب و تحمل بودن

#زهیر_عفراوی