عشق جنگ جهانی است.
همه را نابود می کند.
#نرجس

باد اگر میخواست همه کار می‌کرد!
طوفان به پا می‌کرد،
گرد باد میشد،
دریا بهم می‌ریخت،
ابر ها جابه جا می‌شدند،
گاه شاخه ها میشکستند،
اما نمی‌دانم!
دلتنگی من مگر چقدر سنگین بود؟
که باد هم او را نبرد!

#مهدوی

دل داری اَم دادند
اما به سبک جدیدشان
دلم را به "دار "بستند و تمام خاطراتم را آویزان دار کردند !
آری این بود دلداریشان!

#مهدوی

دنبال تو بودم من را به ناکجا آباد بردی
به سرزمینی به اسم ویرانه
ویران شد تمام آنچه بود
و ویران شد آنچه آینده را می ساخت
تمام شد
نقطه
پایان خط را رسم کنید
#نرجس

فلسفه نداشتنت ، فلسفی ترین درس فلسفه است !
#نرجس

می گویند صبر پیشه گیر
مگر عاشق صبر می گیرد
چرا که شاید او باید بِگِریَد
نامش عاشق، پس بمیرد
#نرجس

ساز میزنی
نمی دانی صدای سازت ، سازگار ترین صدای شنیده شده از تو است.
#نرجس

شمعی بودم که برای درخشان شدن آتش تو
خودم روز به روز بیشتر سوختم !
#نرجس

دنیا مکان نیست
زمان است در دنیا گذر زمان حکم می دهد
#نرجس

زمان طوری تعیین کننده وقایع است که باور نمی کنی
زمانش که رسید از بین رفت
و زمان درس زندگی می دهد
تکلیف تمام واژه های ناتمام را روشن می کند
و حرف از آینده نمی زند
منتظر بمانید و تماشا کنید
زمان ، تکلیف دروغ های پرده سینما را چنین زیبا تعیین می کند
هزارو یک نقش هم که تماشا کنیم دیگر قابل باور نخواهد بود
باورِ انسان ها تمام داستان است و شاید شروع داستان
#نرجس

پر پر می شوی همانند شکوفه های بهاری که عمرشان به دنیا نیست.
همانند تاریکی که در آن بی اراده ای
و مثل تپش قلب که گاهی بی منطق است.
و مانند لالایی موج که از سکوت هم دردناک تر است.

#نرجس

(با لحن رپ بخونین دوستان )
خسته ام از این کتابا
از درس
که هرکی واسه خودش گفته یک خط مزخرف
خسته از چرندیات معلم ها
که هر کدومشون برا خودشون حکومت می کنن تو این مکان های مزخرف

مدرسه محل جنگه
جنگ شاه و فقیر
معلم و دانش آموزانِ بدبخت
آخه تا کی
تا کی قرار بر امتحانه
تا کی نمره بیست ملاکه
تا کی کنکور و نهایی و بلاتکلیفی
مگه زندگی ما دانش آموزا چرندیاته
برین برا خودتون کنین فکر
که از پرورش هیچی حالیتون نی
که از مدرسه یاد گرفتین رفتار بد
رفتار و معلم ها تو اینجا
فقط کمونیستی و تمام و بس
خدا شفا بده این آدم ‌های پست

دیگر خواندن و نوشتن بهبودی برای تسکین دردهایم نیست!
اما برای بی نوایی چون من که در بساطش جز قلم چیزی ندارد، نوشتن موهبت بود؛ آری موهبتی که اورا هربار پشت میز می نشاند درد را میزبانش میکرد!
اگر ننویسد؛
غم هایش و مصیبتِ حرفهایش در درونِ رنجیده اش می‌ گَندَد و بویِ نحسَش دنیارا عذاب میدهد.
اگر ننویسد، پیر میشود و حرفهای چروکیده اش، پیشانی اش را خطاطی میکند!
اگر هرشب کلماتش را به آب ندهد، سرابِ آرزوهایش ویرانش میکند!
از دار و دنیا فقط یک دار. بیش ندارد!
که هر روز ذهنش را در پسِ جسمی آویزان به دار حلقه آویز میکند.

#مهدوی

نویسنده : مهدیه مهدوی

گوینده: نصیری