یک ضربه روزگار ِ علی را سیاه کرد ...

باران بارید و تو سرمشق شدی!
نمی دانم شاید دل همه را زده ام با این مضمون های بارانی!
اما باران عجیب تو را در من زنده میکند!
می بارد و به من نیز شوق باریدن میدهد‌‌...
میشوم ابر و با رعد قلم تو را می بارم روی دفتر!
بالله که در فراقِ تو ابر شدن هم کفایت نمی کند!

●|مهدوی

بغض جانکاه است
هنگام ِ تماشا بیشتر :)💔

بس حلقه زدم بر در و حرفی نشنیدم
من هیچ کسم یا که در این خانه کسی نیست ؟!

عاقل تر از آنم که دیوانه نباشم!

میدانی؛
گاه زندگی در سکوت نعره می‌زند!
با نام تلنگر، تله می اندازد به آرزوهایت!
وقتی نمیدانی کجا ایستادی
و مقصدت کجاست...
زندگی هم هی دورت می‌زند!
راست می‌گفت که زنده بودن ما خودش معجزه است!
زندگی قدرتی فراتر از خودش فرا می‌خواند..
کافیست ضعیف جلوه دهی، آنگاه در اسارت روزگارش میمانی!
زندگی قدرتی فراتر از خودش می‌طلبد....

یک نظر دیدم و تاوان دو عالم دادم ...

تو مرا آزردی که خود کوچ کنم از شهرت 💔

گاه احساس میکنم سهراب به ریشم میخندد!
نیم نگاهی به فرمول های از هم گسیخته می اندازد و باز بیشتر میخندد!
نمی دانم شاید هم زیر لب گله میکند...
گله میکند از آبی که مدتهاست گِل کردم!
شاید هم از دفتر خاک خورده اش گله میکند...
چه به جان این کلمات آورده، فرمول های از هم گسیخته...🌱💚

بعد از هزار مرتبه خواهش ، دم ِوداع
چیزی نداشتم که بگویم ... :)
گریستم !

آدم های اشتباه در زمان های درست ،
آدم های درست در زمان های اشتباه ...

د نخند دیگه سهراب!

جَمْعیَّت ِ اطراف ِ مَرا یار مَپِنْدار ...
یَعقوبْ غَریبْ است میان ِ پِسَرانَش :)

...

ماییم و سینه ای در آن ماجرای ِ توست ... 🩻🫀

پاییزهایِ زیادی تورا به من بدهکار است!

چشم وا کردی و دنیای ِ علی زیبا شد :) 💚✨
باز تکرار همان سوره اعطینا شد ...