روز مرگم، روز بی مقدمه ای خواهد بود، حتی آواز پرندگانش!
تاریخ آن روز را نمیدانم؛
که اگر می‌دانستم با قارقار کلاغ هم مست میشدم!
راستش می ترسم، نه از مرگ، از نبودن می ترسم!
اما من که نباشم، دلشان برای نبودنم تنگ میشود!
خاطراتم، مبادا آنها را غمگین کند!
چه بی رحمانه غصه آنانی را میخورم که در بودنم ذره ای شفا نبودند!
دلم برای خودم تنگ خواهد شد، حتی دلم برای درد هایم که مرا در زندگی به ستوه می آورد، تنگ میشود!
دلم برای صدایم که شنیده نشد، نگاه ام که دیده نشد و نوشته هایم که خوانده نشد، تنگ میشود!
خدایا تو که گناهانم را با من همراه می‌کنی، از تو میخواهم فقط چهار ورق پاره یِ حرفهایم را به من بدهی که در نبودنم بخوانم و غوغای دلم را آرام کنم!
نمیشود؟!
آری، نمیشود میدانم!
اما باور میکنی دلم برای نبودنم لک میزند؟
باور میکنی دلم برای بالشتم که شاهد اشک های شبانه ام بود تنگ میشود؟
مسخره است، میدانم!
اما من که نباشم، نبودنم را دوست خواهند داشت!


یکی‌ از متن هایی که هر دفعه باهاش اشک می ریزم!🧑‍🦯💔

گرچه گریه کن بسیار خواهم داشت
اما امروز وسط زندگی، تنها ام!

میدانی چیست؟
تو در هیچ قیاسی کنار نمی‌روی!
مانند کودکی که مادرش را خیلی دوست دارد
گرچه طفل است و غافل!
اما اگر هرچه به او بدهی در بستر بهانه ی مادرش را میگیرد‍!
تو برایم اینگونه ای!
وای بر من اگر از سر غرور عشقت را جار نمیزنم..
راستش میترسم
تو گر بخواهی و نخواهی
دلم تا به ابد به شوق تو می تپد!
ولی می‌ ترسم
طاقت نه را از دهانی که واژگانش را ستایش میکنم ندارم!

●|مهدوی

و تو همان لبخندِ ملیحی :)
همان لبخندی که تا یادت در دلم زنده میشود، خنده های مرده ام را به لبخندی جاودانه میکند!
همان که نقاب نیست، بلکه آیینه ای است که انعکاسش هیچ کجا یافت نمی‌شود.
تو همان شوقی هستی که وقتی اشکی از هجرت بر گونه ام می چکد، خنده ای جان نثارش میکنم!
و تو در هیاهوی و آشوب روزگار همان
لبخندی هستی که جایی مانندش نیست!
نه در گیسوی بید و نه در راز شبنم!

●|مهدوی

زندگی را به خوردمان دادند
نه به خودمان!

چون از ابتدا نوشته ایم، همه گمان کردند که تا ابد می‌توان درد را نوشت و سکوت کرد!
آری درد را می‌توان نوشت اما درد از همین کاغذ بالا آمد و جوهر قلم را سر کشید
و در شاهرگِ دستانمان دوید و باز به همین وجود رنجور برگشت!
به عنوان کسی که مینویسد باور داشتم؛
که تا ابد می‌توان در هیاهوی مغز آشفته‌ام به نوشتن پناه ببرم و همین باور باعث شده بود که مرا برای همیشه رها کنند!

●|مهدوی

فاضل...🧑‍🦯

و اول مهر از رگ گردن به شما نزدیک‌تر است و تو چه میدانی ۱ مهر چیست ؟!

زمانی که 7 صبح ساعت‌ها به صدا در می‌آیند و آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمین است از وحشت در هم می‌پیچند و گروه گروه به سمت مدارس و دانشگاه‌ها رانده می‌شوید ...

و زیانکاران از ما می‌خواهند که آنان را به اول تابستان برگردانیم تا اندکی بخوابند، در آن زمان نگهبانان به آنان گویند: آیا به شما نگفته بودیم که تعطيلات تابستان فانیست و عذابی دردناک در انتظار شماست ؟!

همانا بازگشت همه به سوی مدرسه است

طبیعت مرا به تو نزدیک تر میکند، به عاشقانه هایم روح میبخشد، و به غزل هایم بال و پر می دهد!
اینجا با هر واژه ام بلبل میخواند و برگ می تپد!
آسمان میخندد و شاخه ها می رقصند!
و قلم دوباره روی کاغذ ریسه میرود!
اینجا در گوش هر گل بیتی می‌خوانم،
تا دسته گلی شود برای نثار نگاهت!
همه چیز هست جز تو!
گفته بودند با یک گل بهار نمیشود!
راستش تو که نباشی یک گل که سهل است
اگر هزاران گل بر این دشت شکوفه زند،بهار نمیشود!
بهار تویی که حال در پشت پرده خلقت ناز می‌کنی و نمی آیی!
آری بهار تویی و این روزها گل ها چون من بهانه ی تورا می‌گیرند.
تو که نباشی حتی طبیعت هم چیزی کم دارد...

●|مهدوی

سرمان گیج میرود
در بازی سردر گم زندگی

ولی خیلی حق گفت😂🧑‍🦯

انار تا آمد برسد، همان سر شاخه خشکید!
بعدها گفتند "دلش خون بوده است"

●|مهدوی

خدایا تورا داریم،
و همین کافیست!

گذشت
می گذرد اما
به تلخی دانستم انسانها
در شادی نه
در غمها تنهایت می گذارند.

-مریم الله دادیان

دیروقت است
بهانه‌‌ای در کار نیست
شعر می‌آید و
به جای تو زندگی را می‌گیرد _ شهرام شیدایی