دلت که می گیرد،
گویا زبانت هم می‌گیرد
و ما تا ابد نمی‌توانیم آنچه باعث گرفتگی دل شده است را بیان کنیم!

تو آن‌ شعری که من جایی نمی‌خوانم، که می‌ترسم
به جانت چشم زخم آید چو می‌گویند تحسینم

محمد‌علی بهمنی


#شعر_شب

دلـم در دسـتِ او گـیـر اسـت خـودم از دسـتِ او دلـگـیـر عـجب دنـیـای بـیـرحـمـی، دلـم گـیـر اسـت و دلـگـیـرم...

پیشانی ام را بوسه زد در خواب هندویی
شاید از آن ساعت طلسمم کرده جادویی
شاید از ان پس بود که احساس میکردم
در سینه پر میزند شب ها پرستویی
شاید از آن پس بود که با حسرت از دستم
هر شب سیبی سرخ می افتاد در جویی
از کودکی دیوانه بودم مادرم میگفت
از شانه ام‌میچیده است هر شب شب بویی
نام تورا میکند روی میز ها هر وقت
در دست آن دیوانه می افتاد چاقویی
بیچاره آهویی که صید پنجه شیری است
بیچاره تر شیری که صید چشم آهویی
اکنون ز تو با نا امیدی دست میشویم
اکنون ز من با بی وفایی چشم میپوشی
آیینه خیلی هم نباید راست گو باشد
من مایه رنج تو هستم راست میگویی
استاد فاضل نظری

این همه با هم بیگانه
این همه دوری و بیزاری
به کجا آیا خواهیم رسید آخر؟
و چه خواهد آمد بر سر ما با این دلهای پراکنده؟
بنشینیم و بیندیشیم!

هوشنگ ابتهاج

رک بگویم... از همه رنجیده ام!
از غریب و آشنا ترسیده ام

با مرام و معرفت بیگانه اند
من به هر ساز ی که شد رقصیده ام

در زمستانِِ سکوتم بارها...
با نگاه سردتان لرزیده ام

رد پای مهربانی نیست...نیست
من تمام کوچه را گردیده ام

سالها از بس که خوش بین بوده ام...
هر کلاغی را کبوتر دیده ام

وزن احساس شما را بارها...
با ترازوی خودم سنجیده ام

بی خیال سردی آغوشها...
من به آغوش خودم چسبیده ام

من شما را بارها و بارها...
لا به لای هر دعا بخشیده ام

فریدون مشیری

مثل آن چایی که می‌چسبد به سرما بیشتر
با همه گرمیم با دل‌های تنها بیشتر
درد را با جان پذیراییم و با غم‌ها خوشیم
قالی کرمان که باشی می‌خوری پا بیشتر
بَم که بودم فقر بود و عشق اما روزگار
زخم غربت بر دلم آورد این جا بیشتر
هر شبِ عمرم به یادت اشک می‌ریزم ولی
بعدِ حافظ خوانیِ شب‌های یلدا بیشتر
رفته‌ای اما گذشتِ عمر تأثیری نداشت
من که دلتنگ توام امروز، فردا بیشتر

زندگی تلخ است از وقتی که رفتی تلخ‌تر
بغض جانکاه است هنگام تماشا بیشتر
هیچ کس از عشق سوغاتی به جز دوری ندید
هر قدر یعقوب تنها شد زلیخا بیشتر

بر بخارِ پنجره یک شب نوشتی: عاشقم
خون انگشتم بر آجر حک کنم: ما بیشتر

حامد عسکری

با ر میگم

رفت و غزلم چشم به راهش نگران شد
دلشوره ی ما بود و دل آرام جهان شد
در اول آسایش ما سقف فروریخت
هنگام ثمر دادنمان بود خزان شد
زخمی به گل کهنه ما کاشت خداوند
اینجا که رسیدیم همان زخم دهان شد
با ما که نمک گیر غزل بود چنین کرد
با خلق ندانیم چه ها کرد و چه ها شد!

بیا تا برویم و بگذریم!
بیا تا از دلتنگی های فروغ در انزوای واژه ها،
از جانِ نیمه جان فرهاد در پس شیرین،
تا بلندای مرز دوست داشتن مجنون،
و تا راز شاملو برویم و بگذریم!
آری بیا تا از آغاز اولین دلبری های حوا گذر کنیم و سرچشمه ی عشق را بیابیم!
جانانم، بیا تا کمی در کنار ارغوانِ سایه بنشینیم و طعم جاودانگی بچشیم!
تورا،
من و شعرهای عاشقانه  فقط می فهمد!
اما تو در فهم هیچ یک از بیت هایم نمی گنجی!
در پیِ مفهومت بی مفهوم ترین عاشقانه ها را جاری بر کاغذ میکنم!
ای نامفهوم ترین دوست داشتنی ام...

#مهدوی

آدم بی حوصله باشد،
اما دلگیر نه!

به تدریج کم حرف میشویم
و مبتلا به سکوت!

راست میگفت؛
چه دردی داشت نوشتن!
آنکه قلم به دست می گیرد، میشود مادر کلماتش.
او درد را هربار چون جان کندن بر تن این کاغذ حک می کند و چشمانِ تو به سادگی از کلمات او سُر میخورد!
او هر بار از غربت واژگانش ماتم می گیرد،
دلش برای غزل هایش می سوزد،
و جگرش از مضمون نوشته هایش خون است اما باز دندان به جگر می گیرد و می نویسد!
دلش برای دل نوشته هایش آتش گرفته و باز در پی کلمات سرد است برای خاموش کردن آتش حرفهایش!
قلم به دست گرفتن درد بزرگی بود که او هر بار پشت میزش می نشست، سرتا پایش را فرا می گرفت!

روز قلم به تمام صاحبان قلم مبارک باد💚🧑‍🦯

●|مهدوی

یکی هم نداریم روز قلمو بهمون تبریک بگه...🧑‍🦯