به نظر من سهراب سپهری از اون شاعر هایی بود
که به ما شعر رو نشون نمیداد
بلکه با چیدمان واژه هاش باعث می‌شد ما اشعار رو لمس کنیم...
سهراب از اون دسته آدمهایی بود که به معنای واقعی با طبیعت یکی شده بود..

اللهم عجل لولیک الفرج🌱

مرا تا پرواز پرستوها
تا نبض واژه ها
مرا تا بهار
در گذر از بغض خزان راهی نیست!
مرا تا اوج
در پیِ موج دریای گیسوانت!
مرا تا خنده ی گل
و لبخند طلوع راهی نیست...
آری مرا تا تو راهی نمانده
قدمی جلو بیا!
فصل قربانیست!
قدم بردار تا قربانِ قدمهایت شوم...

#مهدوی

آره، چه سبکی دوست داری؟ شاعر مورد علاقت و...

من سبک نو رو زیاد دوست ندارم
ولی شاعرای معاصری چون سهراب و فروغ رو اشعارشون رو دوست دارم
یادمه اولین کتابه شعری که خوندم در سنین کودکی کتاب فروغ بود
و با همون کتاب علاقه مند به دنیای شعر شدم...
و شعر به علی گفت مادرش روزی از فروغ رو حفظ کردم 😂🧑‍🦯
(یه خورده طولانی بود خب)
ولی شاعر مورد علاقم فاضل نظریه
با شعرای بهرام سالکی زیاد حال میکنم
و در خلوت شیخ بهایی میخونم
و اگه قرار باشه چیزی حفظ کنم از حامد عسکری حفظ می‌کنم...


نمی‌دونم شاعرای زیادی رو دوست دارم...

اللهم عجل لولیک الفرج💚

اللهم عجل لولیک الفرج💚

و مدتهاست که دیگر
قلم ها آشفته
و کاغذ ها دلگیرند!

إخفاء الاشتياق
اختناق…

کتمانِ دلتنگی
بند آمدن نفس است…!

غم جدا کرده مرا ، نقطه ی بی پرگارم
لطف کن دایره ی مهر بِگُستر به سرم...

ای کاش می شد چو کودکی هایم‌ می‌توانستم در حرمت گم شوم!
اما،
امان از این منی که دیگر بزرگ شده و راه را خوب میداند!

خبر نداری اما این روزها برای خود اسطوره ای تاریخی شدم!
تا فهمیدم شعر میپسندی
خودم را قافیه ی عاشقانه هایت کردم،
و تمامِ من بانی غزل هایت شد،
شدم ردیف بیت هایت
و خود را واژه به واژه فدایت کردم!
شب ها در بستر چو شاملو اشک ریختم
و روزها مجنون شدم و سر در بیابان زدم!
خود را به مانند فرهاد با تلخی های روزگار وفق دادم!
اما در این میان تو برایم نه دلبری چو آیدایِ شاملو شدی و نه لیلیِ عاشق!
حتی تو شیرین قصه های تلخ فرهاد هم نشدی!
نمیدانم،
اما هنوز تا بیکرانه های محبت می پرستم تورا!
و به شوق هر شعر عاشقانه ای تو را می‌خوانم...
گرچه مدتهاست مرا در انزوای غزل ها رها کردی!


#مهدوی

نمی دانم شاید تو فراتر از دنیای بزرگ شعر های من بودی
که این دل در پی سرودن تو به هر لغت نامه و دیوانی رجوع کرد نتوانست حتی مصرعی در وصفت بگوید...

ای وصف نشدنی ترین واژه ی غزل هایم!


#مهدوی

گاهی واژه ها سخت جا می شوند میان سطر هایی که چنان دستان بازی برای در آغوش گرفتن او قد علم کرده اند.
گویا هیچوقت قرار نیست میان زد وخورده های کلمات مبهم و سرگردان نشانی از تو پیدا کنم
من راز هایم را به قلم سپردم، می گذارم هر چه او میداند ومیببند به کاغذ بسپارد
شاید کمی قلبم آرام گیرد و جانم ساکن...

#سفیر

تنها تبلیغاتی که واجب است؛
تبلیغ #غدیر است...

علی در اعلی ترین نقطه ی این جهان ایستاده!
علی یعنی ایفای عدالت!
علی یعنی پرتویی آسمانی که نشانی خدا را در زمین به نمایش میگذارد!
علی همان چیزی بود که شهریار هم نتوانست توصیفش کند..
متحیرم چه نامم شه ملک لافتی را!
منِ حقیر در حد توصیف بزرگی علی نیستم..
این نوشته را بهانه ایست تا بدانم علی را نمی توان در سطری گنجاند!
تا بدانم از علی گفتن هزاران سطر را حریف است...
علی یعنی همین آرامشی که در پی بلندای نامش وجودم را فرا می گیرد!
علی یعنی همین لحظه که سرشار از مهربانیست!

#غدیر
#مهدوی


بداهه بود...

من از شوقش زمین‌‌خوردم، ولی مولا بلندم کرد
همیشه یاعلی گفتم، علی از جا بلندم کرد!

دلت که می گیرد،
گویا زبانت هم می‌گیرد
و ما تا ابد نمی‌توانیم آنچه باعث گرفتگی دل شده است را بیان کنیم!

تو آن‌ شعری که من جایی نمی‌خوانم، که می‌ترسم
به جانت چشم زخم آید چو می‌گویند تحسینم

محمد‌علی بهمنی


#شعر_شب

دلـم در دسـتِ او گـیـر اسـت خـودم از دسـتِ او دلـگـیـر عـجب دنـیـای بـیـرحـمـی، دلـم گـیـر اسـت و دلـگـیـرم...