شاعر این هفته: سهراب سپهری 💚


زندگینامه: سهراب سپهری (۱۴ مهر ۱۳۰۷ – ۱ اردیبهشت ۱۳۵۹) شاعر، نویسنده و نقاش اهل ایران بود. او از مهم‌ترین شاعران معاصر ایران است و شعرهایش به زبان‌های بسیاری از جمله انگلیسی، فرانسوی، اسپانیایی و ایتالیایی ترجمه شده‌است.

ای سر آغازهای مُلوَّن!
چشم‌های مرا در وزش‌های جادو حمایت کنید
من هنوز
موهبت‌های مجهول شب را
خواب می بینم

من هنوز
تشنه آب‌های مشبک هستم

دگمه‌های لباسم
رنگ اوراد اعصار جادوست
در علف زار پیش از شیوع تکلم
آخرین جشن جسمانی ما به پا بود
من در این جشن موسیقی اختران را
از درون سفالینه‌ها می‌شنیدم
و نگاهم پر از کوچ جادوگران بود

ای قدیمی ترین عکس نرگس در آیینه حزن !
جذبه تو مرا همچنان برد...

سهراب_سپهری

به نظر من سهراب سپهری از اون شاعر هایی بود
که به ما شعر رو نشون نمیداد
بلکه با چیدمان واژه هاش باعث می‌شد ما اشعار رو لمس کنیم...
سهراب از اون دسته آدمهایی بود که به معنای واقعی با طبیعت یکی شده بود..

اللهم عجل لولیک الفرج🌱

مرا تا پرواز پرستوها
تا نبض واژه ها
مرا تا بهار
در گذر از بغض خزان راهی نیست!
مرا تا اوج
در پیِ موج دریای گیسوانت!
مرا تا خنده ی گل
و لبخند طلوع راهی نیست...
آری مرا تا تو راهی نمانده
قدمی جلو بیا!
فصل قربانیست!
قدم بردار تا قربانِ قدمهایت شوم...

#مهدوی

آره، چه سبکی دوست داری؟ شاعر مورد علاقت و...

من سبک نو رو زیاد دوست ندارم
ولی شاعرای معاصری چون سهراب و فروغ رو اشعارشون رو دوست دارم
یادمه اولین کتابه شعری که خوندم در سنین کودکی کتاب فروغ بود
و با همون کتاب علاقه مند به دنیای شعر شدم...
و شعر به علی گفت مادرش روزی از فروغ رو حفظ کردم 😂🧑‍🦯
(یه خورده طولانی بود خب)
ولی شاعر مورد علاقم فاضل نظریه
با شعرای بهرام سالکی زیاد حال میکنم
و در خلوت شیخ بهایی میخونم
و اگه قرار باشه چیزی حفظ کنم از حامد عسکری حفظ می‌کنم...


نمی‌دونم شاعرای زیادی رو دوست دارم...

اللهم عجل لولیک الفرج💚

اللهم عجل لولیک الفرج💚

و مدتهاست که دیگر
قلم ها آشفته
و کاغذ ها دلگیرند!

إخفاء الاشتياق
اختناق…

کتمانِ دلتنگی
بند آمدن نفس است…!

غم جدا کرده مرا ، نقطه ی بی پرگارم
لطف کن دایره ی مهر بِگُستر به سرم...

ای کاش می شد چو کودکی هایم‌ می‌توانستم در حرمت گم شوم!
اما،
امان از این منی که دیگر بزرگ شده و راه را خوب میداند!

خبر نداری اما این روزها برای خود اسطوره ای تاریخی شدم!
تا فهمیدم شعر میپسندی
خودم را قافیه ی عاشقانه هایت کردم،
و تمامِ من بانی غزل هایت شد،
شدم ردیف بیت هایت
و خود را واژه به واژه فدایت کردم!
شب ها در بستر چو شاملو اشک ریختم
و روزها مجنون شدم و سر در بیابان زدم!
خود را به مانند فرهاد با تلخی های روزگار وفق دادم!
اما در این میان تو برایم نه دلبری چو آیدایِ شاملو شدی و نه لیلیِ عاشق!
حتی تو شیرین قصه های تلخ فرهاد هم نشدی!
نمیدانم،
اما هنوز تا بیکرانه های محبت می پرستم تورا!
و به شوق هر شعر عاشقانه ای تو را می‌خوانم...
گرچه مدتهاست مرا در انزوای غزل ها رها کردی!


#مهدوی