من خیلی درد کشیدم
اما هیچ کدوم اندازه «بچه‌ها نخندینا
دختر بلد نیست خط چشم بکشه
سلام مهرشاد شهیدی هستم
خواهر من اینجا غریبه
ندا نترس ندا بمون
مامان بخاطر من پاشو
سکوت شما یعنی حمایت از ظلم و ضالم
بچه‌ی گرسنه‌ی من رفت
بچه‌ها کمک ناموسا کمک
درو اینجا رو ما بستن
میخوام برم دادسرا
مگه من چقدر جون دارم
بخدا دارم خرید میکنم
بچه‌ها تیر خوردم؟ نمیرم فقط
دارم میمیرم به مادرم چیزی نگید
برادر نمیخوام بمیرم
همیشه میگفتن سر بی‌گناه تا پای دار میره ولی بالای دار نمیره، اما همش دروغ بوده
به نام خداوند رنگین کمان» برام درد نداشت.

Now I'm living
My own life
Got you out of my path
I've been wasting
Too much time
Gonna leave you far behind

اگر روزي بميرم، تمام كتاب هايي را كه دوست دارم
با خودم خواهم برد. قبرم را از عكس كساني كه دوستشان دارم پر خواهم كرد، و خوشحال از اينكه اتاق كوچكي دارم، بي آنكه از آينده وحشتي داشته باشم، دراز مي كشم، سيگاري روشن مي كنم و به خاطر همه دختران و پسرانی كه دوست داشتم در آغوش بگيرم، گريه خواهم کرد. اما درون هر لذت، ترسي بزرگ پنهان شده است. ترس از اينكه، صبح زود كسي شانه ات را تكان بدهد و بگويد«بلند شو گاستاو، باید برویم سرِ كار.»