فکر کنم اون خلا توی وجودم هیچوقت پر نشد.
خلا؟ اصلا می‌تونم اسمشو این بذارم؟
همه این احساسو دارن یا فقط منم؟
اصلا واقعا این احساس وجود داره یا من فقط دنبال توجیه بی‌قراریامم؟
نمی‌دونم.
فقط انگار یه تیکه از پازل مغزم گم شده.
می‌دونم هست، می‌دونم وجود داره
منتظرم پیدا شه، ولی حتی نمی‌دونم چیه
نمی‌دونم چرا حتی در بی‌نقص‌ترین حالت ممکن هم فکر می‌کنم یه جای کار می‌لنگه، یه چیزی کمه.
باورت می‌شه حتی نمی‌دونم چی؟
فقط می‌دونم نباید اینجوری باشم.
نباید انقدر محتاج زندگیِ غیریکنواخت باشم وقتی توی یکنواختی غرق شدم
فقط می‌دونم یه چیزی توی زندگیم کمه
همونی که جاش با هیچ تنها قدم زدنی، هیچ سریالی، آهنگی ، و هیچکدوم از گلایی که برای خودم می‌خرم پر نمی‌شه.

امروز همه دوست داشتنامو تبدیل به جرعت میکنم و میرم از کنارت ،هرچند نگران عقب باشم ،
هرچند پرازحسرت و افسوس برای روزای خوبی باشم که تو نذاشتی سر برسن،
ولی امروز قطعا رها خواهم شد ازاین بار سنگین بلاتکلیفی ها ،
ازدوست داشتنی که بوی حماقت میداد،
امیدوارم دور ازمن همیشه خوب بمونی.
- ویلیام شکسپیر

Nobody loves you.

آبی‌ترین‌من،نبودنت‌را‌هزاران‌نخ‌های‌سیگارهم‌پرنمیکنند.

'The sky is blue,like me and you'

اتاقم‌قبرستونه؛خاطرات‌مرده‌ها،گوشه‌به‌گوشه‌رم‌یه‌قبرکندم.

همیشه یادم میمونه که اولین برف امسال پیشم بودی:)