Who's ready for December 3?

A kiss, a touch, a song that made me cry
The drugs I've done, they never got me higher
Than the first time we met

While I'm melting in the rain
Deep in pain, she is so far
Will we ever meet again
As friends, after so long?

فردی درونم نشسته و فریاد می‌کشد تا از آنها دور شوم.
دور شوم و بروم جایی که سکوت آنجا حکمفرماست.
دنیایی که در آن میزیستم در حال فریاد کشیدن است، دیوار هایش بر سرم آوار شده‌اند، آجر هایش درد تنم را زنده کرده‌اند و مرا به گذشته برده‌اند.. اتفاقات و افکار گذشته.
هر فکر در سرم مرا بیشتر به سمت پرتگاه هل می‌دهد..
انقدر نزدیک شده‌ام که صدایی در سرم فریاد می‌زند، یعنی بپرم؟
اصلا توان پریدن را دارم؟ پریدن خوشحالم میکند؟
مرگ نجاتم می‌دهد؟
هیچکدوم از سوال ها سرانجامی ندارد چون نمی‌دانم داستان من دقیقا کجا تمام خواهد شد و من کجا خواهم پرید.. اصلا پریدن پایان داستان خواهد بود یا شروع؟
پریدنم شروع یک شجاعت است یا پایان یک ترس؟
اما این‌بار بی‌تردید خواهم پرید...

I still remember the third of December, me in your sweater
You said it looked better on me than it did you
Only if you knew how much I liked you
But I watch your eyes as she
Walks by
What a sight for sore eyes
Brighter than the blue sky
She′s got you mesmerized while I die
Why would you ever kiss me?
I’m not even half as pretty
You gave her your sweater, it′s just polyester
But you like her better
Wish I were Heather