وقتی بیای گرافیک:

شبی‌‌میخندیم‌‌درسالگرد‌روزهایی‌که‌گریسته‌بودیم.
دورمیندازیم‌آن‌گل‌های‌خشک‌شده‌ی‌گوشه‌خانه‌را..
آتش‌میزنیم‌‌هرآنچه‌مانده‌است‌ازدردهایم
شبی‌می‌رویم..
ازهمان‌مکانی‌که‌روزی‌‌صدای‌خنده‌هایم‌آنجا‌بلندمیشد.
دیگرغریب‌است‌آن‌آدمی‌که‌روزی‌تنها‌پناهمان‌بود..
خسته‌کننده‌شده‌آن‌پاتوقی‌همیشه‌دنج‌.
ولی‌این‌،همان‌شبیست‌که‌بی‌صدا‌بازمیگردیم‌به‌‌خودمان..
به‌همان‌دل‌زخمی‌‌وخاموش‌‌خودمان.
دیگردرانتظارچیزی‌نیستیم..منتظر‌آن‌خاطرات‌‌شیرین‌نمی‌مانیم.
آن‌خاطرات‌هنوز‌هم‌زنده‌مانده‌‌‌است‌‌،اما‌کسی‌نمانده‌که‌آن‌هارا‌نفس‌بکشد.

1:25