رندوم ترین چیزی که وقتی تازه ی فروپاشی روانی رو گذروندم سر ناکافی بودن و عقب بودن که به چشمم میخوره:
🐳7
دوردست های نزدیک.
کاش پروانه بودم؛ زیبا، دست نیافتنی و البته با عمرِ کم.
کاش بمونی برام؛ زیبایی به اندازهی پروانه و عمرت طولانی باشه کنارم.
🐳6
این اصلا قشنگ نیست که من هرموقع ناراحتم دوست دارم بیوفتم به جون خونه و تمیزش کنم
با دستایی که خشکشدن و التهاب قرمزی دارن چیکار کنم من الان؟
این پیامو فوروارد کنید تا مشخص کنم چه رازی در یک تمدن باستانی داشتید.
پرایوت فور نکنه یا لینک بده،جوین شی خوشحالم میکنی.
آخرینستارهخاموششده. pinned «این پیامو فوروارد کنید تا مشخص کنم چه رازی در یک تمدن باستانی داشتید. پرایوت فور نکنه یا لینک بده،جوین شی خوشحالم میکنی.»
Forwarded from دوردست های نزدیک. (انار:>)
درود.
این پیام رو فوروارد بنمایید تا ازتون فوروارد بنمایم و به کلبه های قشنگتون نمره های قشنگ بدم و نظرمو راجبشون عرض بفرمایم.
لیمیت: خط میخوره
Forwarded from یـــادگـ𓄂𓆃ار (فِــرانڪــ)
رزِ سپید
هتلی قدیمی در شهر وین که در سال ۱۹۷۵ ساخته شده بود. ساختمانی پنجطبقه با نمای سفید، پنجرههای بلند و بالکنهایی پر از گل رز که ۴۰۰ اتاق داشت. هتل به خاطر باغ زمستانی زیبایش شهرت داشت.
تا اینکه در زمستان سال ۱۹۹۸، دختری به نام الیزا اتاق ۳۰۲ را رزرو کرد. او هر شب یک شاخه رز قرمز پشت در اتاقش پیدا میکرد؛ درست با همان روبان مشکی که سالها پیش از پسری هدیه گرفته بود. شب پنجم، وقتی برای پیدا کردن فرستنده از اتاق خارج شد، صدای شکستن شیشه از اتاقش آمد. کارکنان صبح روز بعد جسد بیجان او را کنار پنجرهی شکسته پیدا کردند. روی آینهی اتاق با رژلب نوشته شده بود:
«این بار هم دیر رسیدی.»
اما هیچکس نمیدانست که جسد متعلق به الیزا نبود.
هتلی قدیمی در شهر وین که در سال ۱۹۷۵ ساخته شده بود. ساختمانی پنجطبقه با نمای سفید، پنجرههای بلند و بالکنهایی پر از گل رز که ۴۰۰ اتاق داشت. هتل به خاطر باغ زمستانی زیبایش شهرت داشت.
تا اینکه در زمستان سال ۱۹۹۸، دختری به نام الیزا اتاق ۳۰۲ را رزرو کرد. او هر شب یک شاخه رز قرمز پشت در اتاقش پیدا میکرد؛ درست با همان روبان مشکی که سالها پیش از پسری هدیه گرفته بود. شب پنجم، وقتی برای پیدا کردن فرستنده از اتاق خارج شد، صدای شکستن شیشه از اتاقش آمد. کارکنان صبح روز بعد جسد بیجان او را کنار پنجرهی شکسته پیدا کردند. روی آینهی اتاق با رژلب نوشته شده بود:
«این بار هم دیر رسیدی.»
اما هیچکس نمیدانست که جسد متعلق به الیزا نبود.
Dearest tara