جان چه میدانست از این دنیا چه خواهد کشید

حرفایی که می‌ریزم تو خودم
کم کم داره استخونامو خورد می‌کنه.

انقدر الکی خندیدم انقدر الکی خوشحال بودم که وقتی ناراحتم کسی جدی نمیگیره.🖤

در غیاب آنکه دوستش داری
یتیم خواهی ماند؛
حتی اگر تمام دنیا تورا در آغوش بگیرند...

+💗

و اگر پایان را می‌دانستم،
شاید هیچوقت آغازی در کار نبود.

کم کم دارم برمیگردم به همون نقطه تاریکی که کلی جنگیدم تا بتونم ازش بیام بیرون‌.

تو از کسی رنجیدی، که هنوز
طاقت دیدن رنجش را نداری.

یه متن خوندم میگفت:
قبرستون پر از آدماییه که
یه شب با دلتنگی خوابیدن
و دیگه بیدار نشدن،
باهم حرف بزنید
و این چقد قشنگ بود...

آدمای کم حصله بیشتر از همه انتظار کشیدن.