از این می‌سوزم که تهِ داستان رو می‌دونستم و باز هم ادامه دادم!

فکر می‌کنی اینجایی که امروز هستی انتهای تنهایی‌ است، اما تنهایی انتها ندارد، فردا عمیق‌تر می‌شود.

شما که غریبه نیستید؛ حس می‌کنم غریب اُفتادم یه گوشه‌ی دنیا!

تنم چون وطنم زخم‌هایی دارد، جبران نشدنی.

چگونه از یاد ببرم که هر زمان به وجودت احتیاج داشتم، نخواستی که باشی؟

وقتی نمی‌شناختمت؛ قشنگ‌ترین آدمی بودی که دیده بودم.

منم🥲

رها کردن، هنرِ قشنگیه که من یاد نگرفتمش!

:>>>>

تقصیر خودمه.
خیلی جدی گرفتم؛ حرف‌ها رو، قول‌ها رو، آدم‌ها رو، حتی دنیا رو!

کسی را در کنارم احساس نمی‌کنم، انگار از همه‌چیز و همه‌کس دور افتاده‌ام.

بیش از همه آزارم داده‌ای و بیش از همه دلتنگ توام. می‌بینی؟ دلتنگی هیچ قاعده‌ای نداشته و ندارد.

تو با من کاری کردی که دیگر هیچ حرف زیبایی دلم را گرم نمی‌کند.

هربار که با قلبی ناامید به تو پناه آوردم، ناامیدترم کردی.

جهانِ من تمام شد، جهانِ شما را به تماشا نشسته‌ام.

کاش برای یکی مهم بودم:)

مراغب

😒😂مهم نیته

‍اونجا که فیض کاشانی میگه:

دل من به یاد جانان ، زِ جهان خبر ندارد!

ما اگع تو طبقه آخر ی پنت هاوسم زندگی کنیم بابام میگه پرده رو بکش یکی از بیرون تو خونه رو نبینه..