تنهایی‌ام از خودم بزرگتر شده
و آدمی از من ساخته، عجیب و غریب.

آدمیزاد از ترس سردی پاسخ چه حرف‌ها رو که نزد و حناق شد موند تو گلو.

چطوری ببخشمت عزیزم؟
تو با چسب زخم برگشتی درحالی که بهم تیر اندازی کرده بودی🚶‍♀🫧

دلم می‌خواست الان سی و چهار ساله بودم و یه پسربچه شیش ساله داشتم که میرفتم تئاترش و بعدشم باهم پنکیک درست میکردیم.

دلم می‌خواست اولین نفر یا شاید هم تنها نفر باشم
در فهمیدنِ غمِ تو، شادیِ تو
در فهمیدنِ کوچیک‌ترین جزئیات روز تو.🥲🤍

حتی اگه غصه جدیدی هم نباشه
باز میرم میگردم غصه‌های قدیمی و تاریخ مصرف گذشته رو پیدا می‌کنم و می‌خورم.

مرا به زَهرِ مرگبارِ بوسه، التیام دِه.

‌
خشت خشتِ دلِ من، سرباز توئه!❤️

اصلا باعث شادیه روحه🫠🤏

گاهی اوقات یک چیز کوچک یا اتفاقی ناچیز،
جرقه‌ای می‌شود تا آدم تمام درد های زندگی‌اش را یک‌جا گریه کند

منو دوستام تو دنیای موازی🥹😂

دنیای واقعی منظورته !😂

سیس لو میریم😂🤫

جدیدا خیلی ترسوتر شدم تو رابطه با آدما، خیلی محتاط تر.

تقصیر من بود
من نمیخواستم باورکنم که هر اومدنی ، رفتن هم داره، تا اینکه خودم مجبور شدم برم!

من "یچیز" از دست دادم که "همه چیز" بود.

عزیزم خوشحال کردن من کار ساده ای بود، واقعا انقد بی عرضه بودی؟